eozynofilowe zapalenie płuc

Eozynofilowe zapalenie płuc (EZP) to heterogenna grupa chorób charakteryzujących się naciekiem tkanki płucnej przez eozynofile, co prowadzi do zaburzenia funkcji układu oddechowego. Schorzenie to może występować jako pierwotne, idiopatyczne lub wtórne do innych chorób i czynników, takich jak reakcje polekowe, zakażenia pasożytnicze czy choroby tkanki łącznej.

Obraz kliniczny eozynofilowego zapalenia płuc jest zróżnicowany – od postaci ostrych z gwałtownym początkiem i dusznością, gorączką oraz kaszlem, do przewlekłych, rozwijających się powoli z objawami ogólnymi, takimi jak zmęczenie, utrata masy ciała i postępujące trudności w oddychaniu. Charakterystyczną cechą laboratoryjną jest eozynofilia we krwi obwodowej i/lub w płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (BAL).

Diagnostyka EZP opiera się na obrazie klinicznym, badaniach laboratoryjnych (podwyższona liczba eozynofilów), badaniach obrazowych (najczęściej stwierdzane są obwodowe zacienienia typu „matowej szyby” lub guzkowate nacieki) oraz badaniu histopatologicznym materiału pobranego podczas bronchoskopii. Leczenie zależy od etiologii i ciężkości choroby, ale w większości przypadków podstawą są glikokortykosteroidy, które zwykle dają szybką i wyraźną poprawę kliniczną.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Areplex 75 mg

Klopidogrel, substancja czynna leku Areplex (tabletki powlekane 75 mg), był szeroko badany u ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 leczonych było przez co najmniej rok. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest krwawienie, które najczęściej występuje w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE częstość krwawień wynosiła 9,3% zarówno dla klopidogrelu, jak i ASA, z podobnym odsetkiem ciężkich krwawień. W badaniach CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A odnotowano wzrost ryzyka krwawień przy terapii skojarzonej klopidogrel + ASA, zwłaszcza w przewodzie pokarmowym (3,5% vs 1,8%) oraz krwawieniach wewnątrzczaszkowych (1,4% vs 0,8%), jednak bez istotnego wzrostu krwawień śmiertelnych. Intensywne leczenie przeciwpłytkowe trzema lekami (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym zwiększało ryzyko krwawień (OR 2,54, 95% CI 2,05-3,16, p<0,0001).
agranulocytoza, autoimmunologiczny zespół insulinowy, choroba posurowicza, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, granulocytopenia, hemofilia nabyta A, hipoglikemia, klopidogrel, krwawienie, krwawienie dostawowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leukopenia, limfocytowe zapalenie jelita grubego, liszaj płaski, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, pomostowanie tętnic wieńcowych, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar niedokrwienny mózgu, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Benalapril 5 5 mg

Lek Benalapril zawierający enalaprylu maleinian w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujący różne układy i narządy. Do najczęściej obserwowanych należą zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, niewyraźne widzenie, suchy kaszel, nudności, osłabienie oraz zmęczenie. Często występują również zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niedociśnienie (w tym ortostatyczne), ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, dusznica bolesna i tachykardia. W zakresie układu krwiotwórczego mogą pojawić się niedokrwistości (w tym aplastyczna i hemolityczna), neutropenia, trombocytopenia oraz pancytopenia. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielenie się naskórka. W trakcie terapii mogą wystąpić także zaburzenia elektrolitowe, w tym hiperkaliemia i hiponatremia, a także zwiększone stężenie kreatyniny i mocznika w surowicy krwi.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, białkomocz, cholestaza, dusznica bolesna, enalapryl, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, kurcze mięśni, kwasica mleczanowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielenie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Bayer 10 mg

Rywaroksaban, zawarty w preparacie Rivaroxaban Bayer (10 mg, tabletka powlekana), jest doustnym, bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, stosowanym w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Bezpieczeństwo leku oceniono w 13 badaniach klinicznych fazy III oraz badaniach pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Odsetek krwawień różni się w zależności od wskazania klinicznego: np. w profilaktyce ŻChZZ po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego wynosi 6,8%, a w leczeniu ŻChZZ i profilaktyce nawrotów u dzieci poniżej 18 lat aż 39,5%. W profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosi 28 na 100 pacjentolat, a w profilaktyce zdarzeń zakrzepowych po OZW 22 na 100 pacjentolat. Anemia występuje z częstością od 0,15 do 5,9% w zależności od wskazania.
alloplastyka stawu biodrowego, eozynofilowe zapalenie płuc, inhibitor czynnika Xa, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwzakrzepowe, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zdarzenie zakrzepowe, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Mantreda 10 mg

Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu (Mantreda) został oceniony na podstawie 13 badań klinicznych fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, wynikające z mechanizmu działania leku, z częstością krwawień z nosa 4,5% oraz krwotoków z przewodu pokarmowego 3,8%. Rywaroksaban zwiększa ryzyko krwawień jawnych i utajonych, które mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, z objawami takimi jak osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność czy wstrząs. W porównaniu do antagonistów witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych i niedokrwistość. Dodatkowo, zgłaszano powikłania ciężkich krwawień, takie jak zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolność nerek z powodu hipoperfuzji oraz nefropatię antykoagulantową.
aloplastyka stawu, antagonista witaminy K, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hipoperfuzja, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wieńcowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dulxetenon 60 mg

Duloksetyna w dawkach 30 mg i 60 mg, stosowana w formie kapsułek dojelitowych, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania przez personel medyczny. Najczęściej obserwowane objawy to nudności, ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność oraz zawroty głowy, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu i przemijające. Szczególną uwagę należy zwrócić na zespół odstawienny, który może objawiać się zawrotami głowy, parestezjami, zaburzeniami snu, nudnościami, drżeniem, bólami mięśni i innymi objawami, często wymagającymi stopniowego zmniejszania dawki. U pacjentów pediatrycznych (7-17 lat) obserwowano zmniejszenie masy ciała o średnio 0,1 kg po 10 tygodniach terapii oraz niewielkie zmiany w tempie wzrostu, co wymaga monitorowania podczas długotrwałego leczenia.
akatyzja, bezsenność, bruksizm, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, dyskineza, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra, kapsułki dojelitowe twarde, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, nudności, objawy odstawienne, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowa choroba płuc, suchość w jamie ustnej, szczękościsk, tachykardia, zaburzenia lękowe uogólnione, zaburzenia snu, zapalenie naczyń skóry, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Daptomycin Accordpharma

Daptomycyna, antybiotyk peptydowy, jest wskazana do leczenia powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz prawostronnego infekcyjnego zapalenia wsierdzia (RIE) wywołanego przez Staphylococcus aureus. Nie jest skuteczna w leczeniu zapalenia płuc i zakażeń lewostronnego wsierdzia czy zakażeń sztucznej zastawki serca. Dane kliniczne dotyczące RIE są ograniczone do 19 dorosłych pacjentów, a bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci poniżej 18 lat nie zostały określone. Brak jest również potwierdzonej skuteczności w zakażeniach enterokokowych, a dawka dla tych zakażeń nie została ustalona. Podczas terapii należy monitorować aktywność fosfokinazy kreatynowej (CPK), zwłaszcza u pacjentów z klirensem kreatyniny <80 ml/min, stosujących leki miopatogenne lub dializowanych; znaczny wzrost CPK (>5-krotność górnej granicy normy) wymaga przerwania leczenia. Zaleca się oznaczanie CPK przed terapią i co najmniej raz w tygodniu, a u pacjentów wysokiego ryzyka częściej (np. co 2-3 dni). Należy także monitorować objawy neuropatii obwodowej i przerwać leczenie w przypadku ich wystąpienia.
anafilaksja, bakteriemia enterokokowa, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, ciężka skórna reakcja niepożądana, Clostridioides difficile, daptomycyna, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lewostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia, mioglobinemia, miopatia, nadkażenie, neuropatia obwodowa, oczyszczenie rany, ośrodkowy układ nerwowy, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia, rabdomioliza, Staphylococcus aureus, steroidoterapia, toksyczna martwica naskórka, zaburzenie czynności nerek, zakażenie enterokokowe, zapalenie płuc, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, znormalizowany wskaźnik międzynarodowy
Leksykon substancji czynnych
Kaptopryl – Działania niepożądane

Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy hematologiczny, oddechowy, sercowo-naczyniowy, nerwowy, nerkowy, skórny oraz metaboliczny. Do najważniejszych powikłań należą bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu neutropenia/agranulocytoza, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna, małopłytkowość oraz obrzęk naczynioruchowy, szczególnie niebezpieczny gdy zajmuje drogi oddechowe. Często obserwuje się suchy kaszel, nudności, wymioty, bóle brzucha, świąd i wysypkę. Niedociśnienie tętnicze występuje niezbyt często, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub z niewydolnością serca. Rzadko dochodzi do poważnych incydentów, takich jak zatrzymanie czynności serca, wstrząs kardiogenny, udar mózgu czy zespół nerczycowy. Monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, stężenia kreatyniny, elektrolitów (zwłaszcza potasu), oraz funkcji wątroby jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii.
anoreksja, białkomocz, choroba tkanki łącznej, dławica piersiowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kaptopryl, kołatanie serca, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, owrzodzenia aftowe, pancytopenia, parestezje, podrażnienie błony śluzowej żołądka, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, przyspieszone OB, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, tachyarytmia, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, udar mózgu, wielomocz, wrzód trawienny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zatrzymanie serca, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Prestozek Combi 8 mg + 5 mg

Lek Prestozek Combi, zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według systemu MedDRA i podzielonych na kategorie częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Do najważniejszych działań niepożądanych należą obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia), reakcje hematologiczne (agranulocytoza, pancytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy. Częstość występowania poszczególnych działań niepożądanych różni się w zależności od substancji czynnej, np. kaszel i duszność występują często przy stosowaniu peryndoprylu, natomiast obrzęk kostek i zaczerwienienie twarzy są częste przy amlodypinie.
agranulocytoza, amlodypina, bloker kanału wapniowego, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leukopenia, małopłytkowość, niedobór G-6PDH, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, system MedDRA, udar mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby cytolityczne, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwężenie tętnicy nerkowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg

Bezpieczeństwo stosowania rywaroksabanu zostało ocenione w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego krwawienia występowały u 6,8% pacjentów, anemia u 5,9%, natomiast w leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej krwawienia dotyczyły 23% pacjentów, anemia 1,6%. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując m.in. niedokrwistość, trombocytopenię, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z różnych narządów, zaburzenia wątroby, skóry, mięśniowo-szkieletowe oraz nerek. Ryzyko krwawienia jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz stosujących leki wpływające na hemostazę.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hemoglobina hematokryt, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie domięśniowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nalgesin 275 mg

Stosowanie naproksenu sodowego (Nalgesin 275 mg) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, obejmującymi nudności, niestrawność, zaparcia, bóle brzucha, a także poważne powikłania takie jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu terapii. Ponadto, naproksen może zaostrzać choroby zapalne jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna). Działania niepożądane obejmują także powikłania sercowo-naczyniowe (obrzęki, nadciśnienie, niewydolność serca) oraz zwiększone ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych (zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek NLPZ.
aseptyczne zapalenie opon mózgowych, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilowe zapalenie płuc, fotoalergiczne zapalenie skóry, hipoglikemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, nadciśnienie tętnicze, naproksen sodowy, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, perforacja żołądka, powikłanie sercowo-naczyniowe, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Daptomycin Accord Healthcare 350 mg

Daptomycyna (Daptomycin Accord Healthcare) wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych u dorosłych (n=2011) i dzieci (n=372), z działaniami niepożądanymi o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmującymi zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, niedokrwistość, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność), neurologiczne (zawroty i ból głowy), naczyniowe (nadciśnienie, niedociśnienie tętnicze), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka), podwyższone enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT, ALP), wysypkę, świąd, bóle kończyn oraz wzrost aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK). Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), eozynofilowe zapalenie płuc (<1/10 000), zespół DRESS, rabdomiolizę, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub stosujących leki miotoksyczne. Monitorowanie funkcji nerek jest kluczowe ze względu na ryzyko niewydolności nerek, wzrost kreatyniny i cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek (TIN).
aktywność AlAT, anafilaksja, biegunka poantybiotykowa, ból żołądkowo-jelitowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, daptomycyna, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, fungemia, kandydoza, małopłytkowość, mioglobina, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka polekowa z eozynofilią, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie mięśni, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel Genoptim 75 mg

Klopidogrel, substancja czynna leku Clopidogrel Genoptim 75 mg, został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w licznych badaniach klinicznych obejmujących ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 stosowało lek przez co najmniej rok. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, obserwowane szczególnie w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE częstość krwawień wynosiła 9,3% zarówno dla klopidogrelu, jak i kwasu acetylosalicylowego (ASA), z podobnym odsetkiem ciężkich powikłań krwotocznych. Badania CURE, CLARITY, COMMIT i ACTIVE-A potwierdziły, że terapia skojarzona klopidogrelem z ASA zwiększa częstość krwawień, zwłaszcza pozaczaszkowych i przewodu pokarmowego (np. w ACTIVE-A 6,7% vs 4,3% w grupie placebo z ASA), jednak częstość ciężkich krwawień i udarów krwotocznych pozostaje zbliżona między grupami. W badaniu CURE odsetek krwawień u pacjentów kontynuujących terapię do 5 dni przed zabiegiem wynosił 9,6% (klopidogrel + ASA) vs 6,3% (placebo + ASA).
agnozja, agranulocytoza, choroba posurowicza, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, granulocytopenia, hemofilia nabyta, hipoglikemia, klopidogrel, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok pozaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, limfocytowe zapalenie jelita grubego, liszaj płaski, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość na lek, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, udar krwotoczny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia smaku, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości polekowej, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel Ranbaxy 75 mg

Klopidogrel, stosowany w dawce 75 mg/dobę, wykazuje działanie przeciwpłytkowe i jest szeroko stosowany w profilaktyce powikłań zakrzepowych. Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w licznych badaniach klinicznych, takich jak CAPRIE, CURE, CLARITY, COMMIT, ACTIVE-A i TARDIS, obejmujących ponad 44 000 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, które występują u około 9,3% pacjentów, z podobną częstością ciężkich krwawień jak w przypadku kwasu acetylosalicylowego (ASA) 325 mg/dobę. W badaniu ACTIVE-A odnotowano wyższą częstość poważnych krwawień w grupie klopidogrel + ASA (6,7%) w porównaniu do placebo + ASA (4,3%), głównie z przewodu pokarmowego (3,5% vs 1,8%) oraz zwiększoną liczbę krwawień wewnątrzczaszkowych (1,4% vs 0,8%). Intensywne leczenie przeciwpłytkowe trzema lekami (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym mózgu wiązało się z istotnie większą częstością i nasileniem krwawień (OR 2,54; 95% CI 2,05-3,16; p<0,0001).
agranulocytoza, choroba posurowicza, dusznica bolesna, działanie przeciwpłytkowe, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hemofilia nabyta, kłębuszkowe zapalenie nerek, klopidogrel, krwawienie, krwawienie dostawowe, krwawienie mózgowe, krwawienie pozamózgowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwotok pozaotrzewnowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie przeciwpłytkowe, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, liszaj płaski, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, pomostowanie tętnic wieńcowych, powikłania zakrzepowe, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar niedokrwienny mózgu, wrzód żołądka i dwunastnicy, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nadwrażliwości indukowany lekami, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban STADA 15 mg

Rywaroksaban, lek przeciwzakrzepowy oceniany w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa typowym dla inhibitorów czynnika Xa, z dominującymi powikłaniami krwotocznymi. Najczęstsze działania niepożądane to krwawienia, w tym z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania klinicznego: 6,8% w profilaktyce po alloplastyce stawów oraz do 23% w leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej. Długotrwałe stosowanie rywaroksabanu wiąże się z wyższym ryzykiem krwawień z błon śluzowych w porównaniu z antagonistami witaminy K, co wymaga monitorowania klinicznego i laboratoryjnego (hemoglobina, hematokryt) w celu wykrycia utajonych krwawień i zapobiegania niedokrwistości pokrwotocznej.
cholestaza, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok miesiączkowy, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nasilone krwawienie miesiączkowe, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, tętniak rzekomy, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, żółtaczka, zwiększenie stężenia bilirubiny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon substancji czynnych
Daptomycyna – Działania niepożądane

Daptomycyna jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz bakteriemii związanej z Staphylococcus aureus (SAB). Bezpieczeństwo stosowania oceniono w badaniach klinicznych obejmujących 2011 dorosłych pacjentów, z dawkami dobowymi 4 mg/kg mc. (1221 osób) oraz 6 mg/kg mc. (460 osób), a także u 372 dzieci i młodzieży z dawkami od 4 mg/kg mc. do 12 mg/kg mc. Najczęstsze działania niepożądane (częstość ≥ 1/100 do < 1/10) obejmują zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, niedokrwistość, niepokój, bezsenność, zawroty i bóle głowy, nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, wzdęcia), nieprawidłowe wyniki enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, ALP), wysypkę, świąd, ból kończyn, podwyższoną aktywność fosfokinazy kreatynowej (CPK), reakcje w miejscu infuzji, gorączkę i osłabienie. Profil bezpieczeństwa jest podobny dla 2-minutowego wstrzyknięcia dożylnego i 30-minutowej infuzji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bakteriemia, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, Clostridioides difficile, cSSTI, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, eozynofilia płucna, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, fungemia, infuzja dożylna, kandydoza, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, SAB, Staphylococcus aureus, tachykardia nadkomorowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytoza, wstrzyknięcie dożylne, wysypka polekowa z eozynofilią, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie mięśni, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dulsevia 90 mg

Duloksetyna w dawce 90 mg, stosowana w postaci kapsułek dojelitowych (Dulsevia), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane to nudności, ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność oraz zawroty głowy. Działania te mają zazwyczaj łagodny do umiarkowanego charakter i ustępują w trakcie kontynuacji terapii. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Wśród często zgłaszanych działań znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, lęk, myśli samobójcze), neurologiczne (drżenia, akatyzja, zespół serotoninowy), sercowo-naczyniowe (tachykardia, nadciśnienie tętnicze), żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, krwawienia), a także zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia, SIADH). Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia i bóle głowy, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, duloksetyna, dysfagia, dyskineza, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra, kołatanie serca, migotanie przedsionków, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, opóźniona ejakulacja, ostre uszkodzenie wątroby, parestezja, pokrzywka, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, senność, śródmiąższowa choroba płuc, stan pobudzenia maniakalnego, suchość w jamie ustnej, szczękościsk, szumy w uszach, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia orgazmu, zapalenie krtani, zapalenie naczyń skóry, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie libido, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT 20 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Lisinopril/Amlodipine Alkaloid-INT łączy lizynopryl i amlodypinę w terapii nadciśnienia tętniczego. W badaniu klinicznym (n=195) częstość działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej nie przekraczała częstości obserwowanej w monoterapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), głównie o łagodnym i przemijającym charakterze. Rzadko konieczne jest przerwanie leczenia. Profil bezpieczeństwa obejmuje m.in. zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość), reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hipoglikemia, hiperglikemia), oraz objawy ze strony układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego i pokarmowego. Występują także rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego czy ostra niewydolność nerek.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, amlodypina, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśnia, ból stawu, depresja, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, incydent mózgowo-naczyniowy, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśnia, leukopenia, lizynopryl, łuszczyca, małopłytkowość, mocznica, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, nudności, objaw Raynauda, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy jelit, omamy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezje, pęcherzyca, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, splątanie, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wahania nastroju, widzenie podwójne, wymioty, wysypka, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia węchu, zaburzenia widzenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Xiltess 2,5 mg

Rywaroksaban, badany w 19 dużych badaniach klinicznych fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz w badaniach pediatrycznych, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim ryzykiem krwawień. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień i anemii różni się w zależności od wskazania: w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego krwawienia występowały u 6,8% pacjentów, anemia u 5,9%, natomiast u chorych leczonych z powodu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej krwawienia dotyczyły 23%, a anemia 1,6%. Rywaroksaban zwiększa ryzyko jawnych i utajonych krwawień, które mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, a ich nasilenie i konsekwencje zależą od lokalizacji i rozległości krwawienia. W porównaniu z antagonistami witaminy K częściej obserwuje się krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość.
alergiczne zapalenie skóry, ból w klatce piersiowej, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, krwawienie, krwawienie z nosa, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Naproxen Genoptim 500 mg

Naproxen Genoptim, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, szczególnie dotyczących przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego, wątroby oraz nerek. Najczęstsze objawy ze strony przewodu pokarmowego to zgaga, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, wzdęcia, niestrawność oraz ból w nadbrzuszu, natomiast poważniejsze powikłania obejmują krwawienia, owrzodzenia, perforacje i niedrożności przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość, agranulocytoza czy niedokrwistość aplastyczna, wymagają regularnej kontroli morfologii krwi. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, astma, skurcz oskrzeli oraz ciężkie dermatozy (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), mogą wystąpić niezależnie od wcześniejszej ekspozycji na NLPZ i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, porfiria późna skórna, pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 50 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy, stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami oraz liczne schorzenia reumatologiczne, takie jak guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (EGPA), toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów oraz choroby układowe tkanki łącznej. W pulmonologii lek stosuje się m.in. w astmie oskrzelowej, zaostrzeniach POChP, śródmiąższowych chorobach płuc oraz w profilaktyce zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków. Medoxa jest również stosowana w ciężkich postaciach chorób skóry i błon śluzowych, hematologii, onkologii, neurologii, okulistyce, gastroenterologii, hepatologii oraz nefrologii, zgodnie z odpowiednimi schematami dawkowania (SD: a-e) dostosowanymi do rodzaju i ciężkości schorzenia.
artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, prednizon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin/Tazobactam Kabi 4 g + 0,5 g 4 g + 0,5 g

Piperacillin/Tazobactam Kabi, jako antybiotyk beta-laktamowy, wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, z których najczęstszą jest biegunka, obserwowana u około 10% pacjentów. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelit (1-10/10 000) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (1-10/10 000), które stanowią zagrożenie życia. Dodatkowo, istnieje ryzyko wystąpienia pancytopenii, wstrząsu anafilaktycznego oraz zespołu Stevensa-Johnsona o nieznanej częstości. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki, co wymaga szczególnego monitorowania. Ponadto, lek może indukować encefalopatię i drgawki, zwłaszcza u osób z chorobami układu nerwowego lub predyspozycjami do napadów drgawkowych.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, ból głowy, Clostridioides difficile, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Mezavant 1200 mg

Lek Mezavant 1200 mg (mesalazyna) w formie tabletek dojelitowych o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w leczeniu zapalenia jelita grubego, może wywoływać działania niepożądane, które wystąpiły u części z 3611 pacjentów objętych badaniami klinicznymi. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie jelita grubego (5,8%), ból brzucha (4,9%), ból głowy (4,5%), nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych (2,1%), biegunka (2,0%) oraz nudności (1,9%). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zgodny z obserwowanym u dorosłych. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, w tym hematologiczne (np. trombocytopenia, agranulocytoza), immunologiczne (wstrząs anafilaktyczny), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka), a także zaburzenia wątroby i nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłania, takie jak podwyższone ciśnienie śródczaszkowe z obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego, które może prowadzić do trwałej utraty wzroku, oraz ciężkie reakcje skórne SCARs wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie płuc, atopowe zapalenie skóry, badanie czynności wątroby, biegunka, ból brzucha, ból głowy, eozynofilowe zapalenie płuc, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, kamica moczowa, kamica żółciowa, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe, leukopenia, mesalazyna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neuropatia, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, obrzęk twarzy, oligospermia, pancytopenia, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe, polip odbytnicy, reakcja polekowa z eozynofilią, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, tabletka dojelitowa o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk atopowy, wzdęcia brzucha, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Tazobaktam – Działania niepożądane

Tazobaktam, stosowany wyłącznie w połączeniu z piperacyliną (np. w preparatach Piperacillin + Tazobactam Eugia, Kalceks, Kabi, Tazocin), jest inhibitorem beta-laktamaz o szerokim spektrum działania. Najczęstszym działaniem niepożądanym tej kombinacji jest biegunka, występująca u ≥10% pacjentów, a także zakażenia drożdżakami. Do poważnych, choć rzadkich działań niepożądanych należą rzekomobłoniaste zapalenie jelit (≥1/100 do <1/10), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (≥1/10 000 do <1/1000), pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny oraz zespół Stevensa-Johnsona, których częstość występowania jest nieokreślona. Wśród zaburzeń hematologicznych obserwuje się małopłytkowość i niedokrwistość (≥1/100 do <1/10), leukopenię (≥1/1000 do <1/100) oraz agranulocytozę (≥1/10 000 do <1/1000). Ponadto, leczenie może prowadzić do hipokaliemii, zaburzeń neurologicznych (np. napady drgawek, majaczenie), reakcji alergicznych o różnym nasileniu, a także do zaburzeń czynności nerek i wątroby.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, inhibitor beta-laktamaz, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, leukopenia, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Combsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, plamica, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, tazobaktam, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie drożdżakowe, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Naproxen Hasco 500 mg

Naproksen w postaci czopków 250 mg i 500 mg, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikowana jest zgodnie z konwencją MedDRA. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak niestrawność, zgaga, nudności i bóle brzucha (często ≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują poważne powikłania, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawe wymioty i smoliste stolce (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000), a bardzo rzadko owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie przełyku, ostre zapalenie trzustki oraz zapalenie okrężnicy. Długotrwałe stosowanie naproksenu może prowadzić do poważnych zaburzeń wątroby, takich jak zapalenie wątroby i żółtaczka (bardzo rzadko <1/10 000), co wymaga monitorowania funkcji wątrobowych. Reakcje skórne obejmują wysypkę, pokrzywkę i świąd (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100), a także ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu zmiany, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy rumień wielopostaciowy (bardzo rzadko). Wśród działań niepożądanych odnotowano również zaburzenia nerek, układu nerwowego, serca, naczyń, krwi, układu oddechowego, ucha i oka, z częstością od rzadkiej do bardzo rzadkiej, w tym m.in. zapalenie kłębuszków nerkowych, drgawki, zastoinową niewydolność serca, trombocytopenię, eozynofilowe zapalenie płuc oraz zaburzenia widzenia i słuchu.
agranulocytoza, białkomocz, ból brzucha, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, naproksen, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, owrzodzenie żołądka, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, trombocytopenia, udar, wysypka polekowa, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie opon mózgowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tazocin 2 g + 0,25 g

Produkt leczniczy Tazocin, zawierający piperacylinę i tazobaktam, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g do infuzji, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest biegunka (≥ 1/10), natomiast poważne reakcje, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelit i toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella), pojawiają się rzadko (1-10/10 000). Wśród innych istotnych działań niepożądanych wymienia się zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, pancytopenia), immunologiczne (wstrząs anafilaktyczny, reakcje nadwrażliwości) oraz skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS). Nefrotoksyczność manifestuje się jako niewydolność nerek lub kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych, zwłaszcza kreatyniny i mocznika. Ponadto, beta-laktamowa struktura leku może indukować encefalopatię i napady drgawek, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami neurologicznymi lub niewydolnością nerek.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, Clostridioides difficile, czas częściowej tromboplastyny, czas krwawienia, czas protrombinowy, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, epistaxis, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kandydoza, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, odczyn Coombsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, roztwór do infuzji, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Tazocin, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie hematologiczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Xerdoxo 10 mg

Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo 10 mg, jest doustnym antykoagulantem o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, w tym z nosa (4,5%) oraz przewodu pokarmowego (3,8%), co wynika z mechanizmu działania leku. Ryzyko krwawień, w tym utajonych i jawnych, może prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, a objawy kliniczne zależą od lokalizacji i nasilenia krwawienia. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość. Szczególnie narażeni są pacjenci z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz osoby przyjmujące leki wpływające na hemostazę. Powikłania krwotoczne mogą manifestować się osłabieniem, bladością, zawrotami głowy, dusznością czy wstrząsem, a w ciężkich przypadkach mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek lub nefropatii związanej z antykoagulantami.
alergiczne zapalenie skóry, antagonista witaminy K, cholestaza, dławica piersiowa, doustny antykoagulant, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, krwawienie z błon śluzowych, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotocza, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, reakcja alergiczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Daptomycin Reddy 350 mg

Profil bezpieczeństwa daptomycyny został oceniony na podstawie badań klinicznych obejmujących 2011 dorosłych pacjentów oraz 372 dzieci i młodzieży, z dawkami od 4 mg/kg mc. do 12 mg/kg mc. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmowały zakażenia oportunistyczne (grzybicze, dróg moczowych, kandydozy), niedokrwistość, zaburzenia neuropsychiatryczne (niepokój, bezsenność, zawroty i ból głowy), zaburzenia sercowo-naczyniowe (nadciśnienie, niedociśnienie), dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból, nudności, wymioty, biegunka), nieprawidłowe wyniki czynności wątroby (podwyższone AlAT, AspAT, ALP), reakcje skórne (wysypka, świąd), bóle kończyn i wzrost aktywności CPK, a także objawy ogólne jak odczyn w miejscu infuzji, gorączka i osłabienie. Częstość działań niepożądanych była porównywalna z lekami referencyjnymi stosowanymi w badaniach klinicznych.
bakteriemia Staphylococcus aureus, ból żołądkowo-jelitowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, czas protrombinowy, daptomycyna, dehydrogenaza mleczanowa, dysfagia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, fungemia, hepatotoksyczność, hiperglikemia, kandydoza, leukocytoza, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mioglobina, miopatia, miotoksyczność, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytoza, uogólniona osutka krostkowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie Clostridioides difficile, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie języka, zapalenie mięśni, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 20 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum schorzeń wymagających ogólnoustrojowego podawania glikokortykosteroidów u dorosłych oraz dzieci i młodzieży. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy (po zakończeniu wzrostu), stany zapalne reumatologiczne (np. guzowate zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy), choroby układu oddechowego (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), schorzenia skóry i błon śluzowych (m.in. ciężkie egzemy, dermatozy pęcherzowe, zapalenia naczyń), a także choroby hematologiczne, onkologiczne, neurologiczne, zakaźne, okulistyczne, pokarmowe i nerek. Prednizon stosowany jest także w terapii paliatywnej nowotworów oraz w profilaktyce zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków. W reumatologii i okulistyce leczenie często łączone jest z innymi lekami immunosupresyjnymi lub cytostatykami, a w niektórych przypadkach zalecane są pulsacyjne dawki dożylne.
alergiczny nieżyt nosa, alergiczny wyprysk kontaktowy, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra przerywana trombocytopenia, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie serca, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin/Tazobactam Noridem 2 g + 0,25 g

Produkt Piperacillin/Tazobactam Noridem, zawierający piperacylinę i tazobaktam, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości i ciężkości. Najczęściej obserwuje się biegunkę u 1-10% pacjentów, natomiast poważne powikłania, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego oraz toksyczna martwica naskórka, występują rzadko (1-10/10 000). Inne ciężkie działania niepożądane, w tym pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny czy zespół Stevensa-Johnsona, mają nieokreśloną częstość występowania. U pacjentów z mukowiscydozą zwiększa się ryzyko gorączki i wysypki. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów, w tym immunologiczny (reakcje anafilaktyczne), hematologiczny (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), dermatologiczny (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), nerkowy (niewydolność nerek, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz wątrobowy (zapalenie wątroby, żółtaczka). Monitorowanie parametrów laboratoryjnych jest kluczowe dla wczesnego wykrywania tych powikłań.
agranulocytoza, biegunka, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kandydoza, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napady drgawkowe, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina i tazobaktam, plamica, powikłania dermatologiczne, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna martwica naskórka, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia nerkowe, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Predasol 10 mg

Predasol, zawierający prednizolon w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest wskazany do ogólnoustrojowego stosowania w licznych schorzeniach wymagających terapii glikokortykosteroidami. Lek znajduje zastosowanie w substytucyjnej terapii niewydolności kory nadnerczy, a także w reumatologii (np. układowe zapalenia naczyń, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów), pulmonologii (astma oskrzelowa, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), dermatologii (choroby alergiczne, dermatozy pęcherzowe, choroby autoimmunologiczne skóry), hematologii (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa), neurologii (miastenia, stwardnienie rozsiane), okulistyce (neuropatie nerwu wzrokowego, zapalenia błony naczyniowej) oraz gastroenterologii i nefrologii (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, kłębuszkowe zapalenie nerek). Dawkowanie i schematy leczenia są dostosowane do rodzaju i nasilenia choroby, często w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi, a czas terapii powinien uwzględniać ryzyko działań niepożądanych terapii długoterminowej.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, białaczka limfoblastyczna, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba nowotworowa, dermatoza pęcherzowa, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, hiperkalcemia, idiopatyczne zwłóknienie pozaotrzewnowe, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niewydolność kory nadnerczy, orbitopatia tarczycowa, pęcherzyca zwykła, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reumatoidalne zapalenie stawów, samoistna plamica małopłytkowa, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, terapia paliatywna, toczeń rumieniowaty układowy, układowa choroba reumatyczna, układowe zapalenie naczyń, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, zespół zaburzeń oddychania, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarnica złośliwa, ziarniniakowatość Wegenera
Leksykon leków
Działania niepożądane – Kardatuxan 20 mg

Rywaroksaban (Kardatuxan) jest doustnym lekiem przeciwzakrzepowym, którego bezpieczeństwo stosowania oceniono w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Głównym ryzykiem związanym z terapią rywaroksabanem jest zwiększone ryzyko krwawień, które występują z różną częstością w zależności od populacji i wskazań – od 6,8% u pacjentów po planowej aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego do 39,5% u dzieci z żylna chorobą zakrzepowo-zatorową. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to krwawienia z nosa (4,5%) oraz krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%). Objawy powikłań krwotocznych obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność, a w cięższych przypadkach mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek czy niedokrwienia mięśnia sercowego. Ryzyko krwawień jest wyższe u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym oraz u osób stosujących jednocześnie inne leki wpływające na hemostazę.
aloplastyka stawu biodrowego, aminotransferazy, antagonista witaminy K, badanie hemoglobiny, bilirubina, cholestaza, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie, krwawienie domięśniowe, krwawienie menstruacyjne, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Mibrex 2,5 mg

Rywaroksaban, substancja czynna leku Mibrex, był oceniany w 19 badaniach fazy III oraz 3 badaniach pediatrycznych, łącznie u 69 608 dorosłych i 412 dzieci. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się przede wszystkim ryzykiem krwawień, wynikającym z mechanizmu przeciwzakrzepowego. Najczęściej obserwowane krwawienia to epistaksis (4,5%) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość i nasilenie krwawień różnią się w zależności od wskazania terapeutycznego. Działania niepożądane sklasyfikowano według MedDRA, obejmując m.in. niedokrwistość, nadpłytkowość, małopłytkowość, zawroty głowy, krwotok mózgowy, reakcje anafilaktyczne, krwotok oczny, tachykardię, niedociśnienie tętnicze, krwiaki, eozynofilowe zapalenie płuc oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego.
anemia, eozynofilowe zapalenie płuc, hemoglobina, hipoperfuzja, krwiak, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok z odbytnicy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, naciek eozynofilowy, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płytki krwi, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, terapia przeciwzakrzepowa, wstrząs anafilaktyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Triplixam 5 mg + 1,25 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Triplixam, zawierający peryndopryl, indapamid oraz amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują hipokaliemię (częstość występowania dla indapamidu: 10% pacjentów przy dawce 1,5 mg i 25% przy dawce 2,5 mg z obniżeniem stężenia potasu odpowiednio o 0,23 mmol/l i 0,41 mmol/l po 12 tygodniach), zawroty głowy, ból głowy, parestezje, senność, zaburzenia widzenia i podwójne widzenie, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zaburzeń hematologicznych (agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość), elektrolitowych (hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia), sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, częstoskurcze typu torsade de pointes, zawał mięśnia sercowego, udar) oraz wątrobowych i nerkowych (zapalenie wątroby, encefalopatia wątrobowa, wzrost stężenia mocznika i kreatyniny). Działania te mogą wymagać natychmiastowej interwencji medycznej i dostosowania leczenia.
agranulocytoza, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hipochloremia, hipokaliemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, mocznik i kreatynina, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, podwójne widzenie, rozrost dziąseł, skurcz oskrzeli, szum uszny, torsade de pointes, udar mózgu, wysięk naczyniówkowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie smaku, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół pozapiramidowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Reddy 10 mg

Rywaroksaban, będący bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniony w 13 badaniach fazy III na 69 608 dorosłych i 488 pacjentach pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, z częstością 4,5% dla krwawień z nosa i 3,8% dla krwotoków z przewodu pokarmowego. Częstość krwawień zależy od wskazania klinicznego: profilaktyka ŻChZZ po alloplastyce stawów wiąże się z 6,8% ryzykiem krwawień, a leczenie ZŻG i ZP z 23%. Inne działania niepożądane obejmują niedokrwistość (do 5,9% w profilaktyce ŻChZZ), reakcje alergiczne, zawroty głowy, krwotoki mózgowe, tachykardię, niedociśnienie, krwawienia z układu oddechowego i pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby oraz poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Ryzyko krwawień jest szczególnie podwyższone u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem, stosujących leki wpływające na hemostazę oraz u kobiet poniżej 55 roku życia z nasilonymi krwawieniami miesiączkowymi.
alergiczne zapalenie skóry, alloplastyka stawu, antagonista witaminy K, ból głowy, cholestaza, eozynofilowe zapalenie płuc, inhibitor czynnika Xa, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiak, krwiomocz, krwioplucie, krwotok oczny, krwotok skórny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu moczowo-płciowego, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa rywaroksabanu, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości polekowej, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększona aktywność aminotransferaz, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Bayer 20 mg

Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu został oceniony w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: 6,8% w profilaktyce po alloplastyce stawu biodrowego/kolanowego, 23% w leczeniu zatorowości płucnej i zakrzepicy żył głębokich, a u dzieci aż 39,5%. U pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosi 28 na 100 pacjentolat. Anemia występowała najczęściej u pacjentów po alloplastyce (5,9%), a w innych wskazaniach od 0,15 do 4,6%. Działania niepożądane klasyfikowane są według MedDRA, obejmując m.in. niedokrwistość, trombocytopenię, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, skórne reakcje nadwrażliwości oraz powikłania nerkowe i mięśniowo-szkieletowe.
alloplastyka stawu biodrowego, anemia, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Daptomycin Fosun Pharma 350 mg

Daptomycyna, antybiotyk cyklolipopeptydowy stosowany w leczeniu zakażeń bakteriami Gram-dodatnimi, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi na 2011 dorosłych i 372 dzieciach oraz młodzieży. Standardowe dawki wynosiły 4 mg/kg mc. (1221 pacjentów) oraz 6 mg/kg mc. (460 pacjentów), a w pediatrii stosowano dawki od 4 do 12 mg/kg mc. Najczęstsze działania niepożądane (≥ 1/100 do < 1/10) obejmują zakażenia grzybicze i dróg moczowych, niedokrwistość, zaburzenia psychiczne (niepokój, bezsenność), neurologiczne (zawroty i ból głowy), naczyniowe (nadciśnienie, niedociśnienie), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), nieprawidłowe wyniki czynności wątroby (podwyższone AlAT, AspAT, ALP), wysypkę, świąd, bóle kończyn oraz wzrost aktywności CPK. Daptomycyna może być podawana zarówno w 2-minutowym wstrzyknięciu dożylnym, jak i 30-minutowej infuzji, bez istotnych różnic w tolerancji i bezpieczeństwie.
anemia, antybiotyk cyklolipopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, Clostridioides difficile, daptomycyna, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fungemia, hepatotoksyczność, hipotensja, kandydoza, leukocytoza, mioglobinemia, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, tachykardia nadkomorowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytoza, zaburzenie hematologiczne, zapalenie języka, zapalenie mięśni, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel Medreg 75 mg

Klopidogrel, lek przeciwpłytkowy, został szeroko przebadany u ponad 44 000 pacjentów, w tym u 12 000 leczonych powyżej roku, z uwzględnieniem badań klinicznych takich jak CAPRIE, CURE, CLARITY, COMMIT, ACTIVE-A oraz TARDIS. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, szczególnie w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE odsetek krwawień wynosił 9,3%, z podobną częstością ciężkich krwawień jak w grupie ASA. W badaniu ACTIVE-A poważne krwawienia występowały u 6,7% pacjentów stosujących klopidogrel z ASA, w porównaniu do 4,3% w grupie placebo z ASA, z dominującą lokalizacją pozaczaszkową (5,3% vs 3,5%), głównie przewodu pokarmowego (3,5% vs 1,8%). W badaniu TARDIS intensywna terapia potrójna (ASA + klopidogrel + dipirydamol) wiązała się z istotnie wyższym ryzykiem krwawień (OR 2,54, 95% CI 2,05-3,16, p < 0,0001). Ponadto, ryzyko krwawień wzrasta u pacjentów kontynuujących leczenie do 5 dni przed zabiegiem pomostowania tętnic wieńcowych (9,6% vs 6,3% w grupie placebo).
Poza krwawieniami, klopidogrel może powodować ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak zakrzepowa plamica małopłytkowa (TTP), niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia czy agranulocytoza, które wymagają natychmiastowej interwencji. Inne działania niepożądane obejmują krwawienia wewnątrzczaszkowe, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia wątroby (ostra niewydolność, zapalenie), reakcje skórne, oraz zaburzenia neurologiczne i naczyniowe. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, stosujących leki przeciwzakrzepowe lub NLPZ, osób starszych, z chorobami przewodu pokarmowego, zaburzeniami funkcji wątroby, po niedawno przebytym udarze niedokrwiennym oraz przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi. W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza krwawień lub ciężkich zaburzeń hematologicznych, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska. Monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka oraz zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla bezpieczeństwa pacjentów.
agranulocytoza, biegunka, choroba posurowicza, ciężka małopłytkowość, ciężki krwotok, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, granulocytopenia, hemofilia nabyta A, klopidogrel, krwawienie, krwawienie do oka, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z dróg oddechowych, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, omamy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, pęcherzowe zapalenie skóry, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, udar krwotoczny, udar niedokrwienny mózgu, wrzód żołądka, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Prestarium 2,5 mg 2,5 mg

Prestarium 2,5 mg (peryndopryl z argininą), inhibitor ACE, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych typowym dla tej grupy leków. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze (≥1/100, <1/10), zawroty głowy, ból głowy, parestezje, kaszel, duszność oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty). Rzadziej występują poważniejsze zdarzenia, w tym dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, udar mózgu oraz reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy. Wśród działań hematologicznych odnotowano eozynofilię (niezbyt często) oraz bardzo rzadko agranulocytozę, pancytopenię, leukopenię, niedokrwistość hemolityczną u pacjentów z niedoborem G-6PDH i małopłytkowość. W zakresie zaburzeń elektrolitowych obserwowano hipoglikemię, hiperkaliemię i hiponatremię, a także rzadko zespół SIADH.
agranulocytoza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, neutropenia, niedobór G-6PDH, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pemfigoid, peryndopryl, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, tachykardia, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pricoron 10 mg

Lek Pricoron, zawierający peryndopryl z argininą, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) o profilu bezpieczeństwa typowym dla tej klasy leków. Najczęściej obserwowane działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, suchy kaszel, duszność oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe takie jak ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności i wymioty. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem m.in. eozynofilii (≥1/1 000, <1/100), agranulocytozy, pancytopenii, hiperkaliemii, hiponatremii, zaburzeń nastroju, zaburzeń widzenia, szumu usznego, obrzęku naczynioruchowego oraz poważnych powikłań sercowo-naczyniowych i nerkowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, który może prowadzić do niedrożności dróg oddechowych, oraz na ciężkie zaburzenia hematologiczne i niewydolność nerek, które wymagają natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, astenia, cholestatyczne zapalenie wątroby, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, łuszczyca, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pemfigoid, peryndopryl z argininą, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, tachykardia, udar, zaburzenia erekcji, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie nastroju, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego
Leksykon leków
Działania niepożądane – LisiHEXAL 5 5 mg

Lizynopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje szeroki zakres działań niepożądanych o różnej częstości występowania, obejmujących układy hematologiczny, immunologiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, oddechowy, pokarmowy, skórny, nerkowy oraz rozrodczy. Do najczęstszych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel oraz zaburzenia czynności nerek, które wymagają monitorowania parametrów takich jak kreatynina i mocznik. Rzadkie, ale poważne działania obejmują zahamowanie czynności szpiku kostnego, agranulocytozę, reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH prowadzący do hiponatremii, hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą, a także ostre niewydolności nerek i ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Warto zwrócić uwagę na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego oraz potencjalne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał serca i udar mózgu, szczególnie u pacjentów z grup ryzyka.
agranulocytoza, bezmocz, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, leukopenia, limfadenopatia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, zjawisko Raynauda
Leksykon leków
Działania niepożądane – Frimig Duo 85 mg + 500 mg

Produkt leczniczy Frimig Duo zawiera sumatryptanu bursztynian (85 mg) oraz naproksen sodowy (500 mg), a jego profil bezpieczeństwa odzwierciedla działania niepożądane obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥2%) to zawroty głowy, senność, parestezje, nudności, suchość w jamie ustnej, niestrawność oraz dyskomfort w klatce piersiowej. Sumatryptan, jako agonista receptorów 5-HT1, może wywoływać rzadkie, ale poważne zdarzenia sercowe, takie jak skurcz tętnicy wieńcowej, zawał mięśnia sercowego czy arytmie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby wieńcowej. Naproksen natomiast wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań przewodu pokarmowego, w tym owrzodzeń i krwawień, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, naproksen może powodować reakcje hematologiczne, skórne oraz nefrotoksyczność, a także zaostrzać choroby zapalne jelit.
agonista receptorów 5-HT₁, agranulocytoza, bradykardia, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, drżenie, dystonia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, migotanie komór, mroczki, nadciśnienie tętnicze, naproksen sodowy, niedociśnienie, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, pancytopenia, parestezje, pseudoporfirię, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz tętnicy wieńcowej, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sumatryptan bursztynian, tachykardia, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Prenessa 8 mg + 2,5 mg

Co-Prenessa to lek łączący peryndopryl (8 mg, odpowiadający 6,68 mg peryndoprylu) oraz indapamid (2,5 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron, co przeciwdziała utracie potasu indukowanej przez diuretyk indapamid. Hipokaliemia (<3,4 mmol/l) występuje u około 6% pacjentów, a w badaniach klinicznych dla indapamidu 2,5 mg stwierdzono spadek potasu poniżej 3,4 mmol/l u 25% pacjentów oraz poniżej 3,2 mmol/l u 10% po 4-6 tygodniach terapii, ze średnim obniżeniem stężenia potasu o 0,41 mmol/l po 12 tygodniach. Inne zaburzenia elektrolitowe obejmują hiponatremię, hipochloremię, hipomagnezemię i hiperkalcemię. Profil działań niepożądanych obejmuje m.in. zawroty głowy, kaszel, niedociśnienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, reakcje nadwrażliwości skórnych oraz objawy związane z hipokaliemią i hiponatremią.
agranulocytoza, bezmocz, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipochloremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemii, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra z zamkniętym kątem, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, peryndopryl, peryndoprylat, plamica, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, równowaga wodno-elektrolitowa, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stężenie potasu, tachykardia komorowa, toksyczność, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie erekcji, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Triplixam 10 mg + 2,5 mg + 5 mg

Lek Triplixam, zawierający peryndopryl, indapamid i amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy, parestezje), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze), oddechowe (kaszel, duszność) oraz żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na hematologiczne powikłania, takie jak agranulocytoza, pancytopenia czy niedokrwistość aplastyczna, głównie związane z peryndoprylem i indapamidem. Ponadto, możliwe są reakcje nadwrażliwości, zespół SIADH, zaburzenia metaboliczne (hipokaliemia, hiperglikemia), a także zaburzenia psychiczne i neurologiczne, w tym encefalopatia wątrobowa u pacjentów z niewydolnością wątroby.
agranulocytoza, dławica piersiowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, rumień wielopostaciowy, stan splątania, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 5 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wszechstronnym glikokortykosteroidem stosowanym w leczeniu wielu schorzeń wymagających terapii ogólnoustrojowej. Preparat znajduje zastosowanie w terapii substytucyjnej niewydolności kory nadnerczy, w chorobach reumatologicznych (np. guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera), chorobach układu oddechowego (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), schorzeniach skóry i błon śluzowych (m.in. egzema, dermatozy pęcherzowe, zapalenia naczyń), a także w hematologii, onkologii, neurologii, okulistyce, gastroenterologii, hepatologii i nefrologii. Dawkowanie dostosowuje się do ciężkości i rodzaju choroby, stosując schematy od a (dawki wysokie) do e (zgodnie z protokołami onkologicznymi).
adrenalektomia, alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Harady, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, dermatoza IgA, dermatoza neutrofilowa, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, gammapatia monoklonalna, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, guz rzekomy oczodołu, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, liszajec herpetiformis, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, myasthenia gravis, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia niedokrwienna, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, osutka krostkowa, parałuszczyca, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, plamica małopłytkowa, pokrzywka, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktoidalna, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rumień wysiękowy, rzekomy krup, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, twardzina układowa, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, zanikowe zapalenie wielochrzęstne, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie rzęs, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka przeciwko pneumokokom – Etiologia i przyczyny

Szczepionki przeciwko pneumokokom, obejmujące szczepionki skoniugowane (PCV13, PCV15, PCV20, PCV21) oraz polisacharydową PPSV23, są kluczowym narzędziem w profilaktyce inwazyjnej choroby pneumokokowej wywoływanej przez Streptococcus pneumoniae. PCV, łącząc polisacharydy otoczkowe z białkiem nośnikowym CRM197, indukują silną odpowiedź immunologiczną zależną od limfocytów T, co skutkuje długotrwałą odpornością, redukcją kolonizacji nosogardłowej oraz odpornością zbiorowiskową. PPSV23, zawierająca 23 serotypy, wywołuje odpowiedź immunologiczną niezależną od limfocytów T, co ogranicza jej skuteczność u dzieci <2 lat i osób starszych, a odporność utrzymuje się około 5 lat. Szczepionki wykazują skuteczność na poziomie 60-90% w zapobieganiu inwazyjnej chorobie pneumokokowej, znacząco redukując zachorowalność i śmiertelność, zwłaszcza w grupach wysokiego ryzyka, takich jak niemowlęta, osoby >65 r.ż. oraz pacjenci z chorobami przewlekłymi i immunosupresją. Wprowadzenie PCV7 i kolejnych szczepionek skoniugowanych doprowadziło do spadku częstości inwazyjnej choroby pneumokokowej nawet o 88% w USA oraz zmniejszenia hospitalizacji z powodu zapalenia płuc i zapalenia ucha środkowego.
Pomimo wysokiej skuteczności, obserwuje się zjawisko zamiany serotypów, gdzie serotypy niewystępujące w szczepionkach zastępują te objęte ochroną, co wymusiło rozwój szczepionek o szerszym spektrum, takich jak PCV21. Skuteczność szczepionek wykazuje zmienność geograficzną, zależną m.in. od rozpowszechnienia serotypów, klimatu i wskaźnika Giniego. Profil bezpieczeństwa szczepionek jest korzystny; najczęstsze działania niepożądane to miejscowe reakcje zapalne, bóle mięśni i gorączka, zaś poważne reakcje alergiczne są rzadkie. Rzadkie, ale istotne powikłania obejmują eozynofilowe zapalenie płuc, poliserozytozę oraz SIRVA. Szczepienia przeciwko pneumokokom przyczyniają się także do ograniczenia oporności na antybiotyki poprzez zmniejszenie zapotrzebowania na leczenie infekcji pneumokokowych. Wyzwania pozostają w zakresie dostępności szczepionek, zwłaszcza w krajach o niskim wskaźniku szczepień, oraz konieczności dalszych badań nad szczepionkami nowej generacji, które mogłyby przeciwdziałać zjawisku zamiany serotypów i zwiększyć efektywność kosztową programów szczepień.
bakteria Gram-dodatnia, bakteriemia, białko nośnikowe, celiakia, choroba pneumokokowa, choroba sierpowatokrwinkowa, eozynofilowe zapalenie płuc, infekcja oportunistyczna, inwazyjna choroba pneumokokowa, jama nosowo-gardłowa, komórka pamięci immunologicznej, kropelka oddechowa, limfocyt T, limfocyt T pomocniczy, mukowiscydoza, niepowodzenie szczepionki, odporność śluzówkowa, odporność zbiorowiskowa, odpowiedź immunologiczna, PCV13, pneumokok, POChP, posocznica, pozaszpitalne zapalenie płuc, przełączanie klas immunoglobulin, przewlekła obturacyjna choroba płuc, serotyp pneumokoka, splenektomia, Streptococcus pneumoniae, szczepionka pneumokokowa, szczepionka polisacharydowa, szczepionka skoniugowana, uraz barku, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zespół autoimmunologiczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Acurenal 20 mg

Acurenal, zawierający chinapryl jako inhibitor ACE, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z częstością występowania od bardzo częstych do bardzo rzadkich. Najczęściej obserwuje się bóle głowy (7,2%), zawroty głowy (5,5%), kaszel (3,9%), zmęczenie (3,5%), zapalenie błony śluzowej nosa (3,2%), nudności/wymioty (2,8%) oraz ból mięśni (2,2%). Istotne klinicznie są zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiperkaliemia i hiponatremia, które mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca i objawów neurologicznych, co wymaga monitorowania stężenia elektrolitów. Ponadto, rzadkie, ale poważne działania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, neutropenię, małopłytkowość, reakcje rzekomoanafilaktyczne, zespół SIADH, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej.
agranulocytoza, białkomocz, ból głowy, chinapryl, dławica piersiowa, duszność, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kaszel, kołatanie serca, leukopenia, łuszczycopodobne zapalenie skóry, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niedowidzenie, niewydolność nerek, obniżone stężenie hemoglobiny, obniżony hematokryt, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, parestezja, pęcherzyca, podwyższone enzymy wątrobowe, podwyższone stężenie kreatyniny, podwyższone stężenie mocznika, przemijający napad niedokrwienny, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia wzwodu, zakażenie dróg moczowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 2,5 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest glikokortykosteroidem stosowanym w terapii ogólnoustrojowej szerokiego spektrum schorzeń, w tym niewydolności kory nadnerczy, układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń), chorób reumatycznych (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), oraz schorzeń układu oddechowego (astma oskrzelowa, zaostrzenia POChP, śródmiąższowe choroby płuc). Lek jest stosowany także w dermatologii w ciężkich postaciach chorób skóry i błon śluzowych, które nie reagują na miejscowe leczenie kortykosteroidami, oraz w chorobach autoimmunologicznych krwi i nowotworowych układu krwiotwórczego. Prednizon jest podawany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, z możliwością precyzyjnego dostosowania dawki do indywidualnych potrzeb terapeutycznych. W niektórych stanach, np. niewydolności kory nadnerczy, preferowane są hydrokortyzon i kortyzon jako leki pierwszego wyboru.
alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, liniowa dermatoza IgA, liszajec herpetiformis, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra pokrzywka, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rzekomy krup, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie rogówki, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk bakteryjny, wyprysk kontaktowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie rzęs, zapalenie serca w gorączce reumatycznej, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Kalceks 2 g + 0,25 g

Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Kalceks, dostępny w dawkach 2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g do infuzji, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków beta-laktamowych. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest biegunka, występująca u około 10% pacjentów, z możliwością rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego (1-10/10 000). Reakcje skórne obejmują wysypkę i świąd (często), a także ciężkie postaci, takie jak toksyczna rozpływna martwica naskórka i zespół Stevensa-Johnsona (rzadko lub o nieznanej częstości). Zaburzenia hematologiczne obejmują małopłytkowość, niedokrwistość, leukopenię, agranulocytozę oraz pancytopenię, wymagające monitorowania morfologii krwi. Ponadto, mogą wystąpić poważne reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i anafilaktoidalny, których częstość nie jest dokładnie określona.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clopidogrel MSN 75 mg

Klopidogrel został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 44 000 pacjentów, z czego ponad 12 000 leczono przez ≥1 rok. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, szczególnie w pierwszym miesiącu terapii. W badaniu CAPRIE częstość krwawień wynosiła 9,3%, z podobnym odsetkiem ciężkich krwawień jak w grupie ASA. Terapia skojarzona klopidogrel + ASA zwiększa ryzyko krwawień, zwłaszcza jeśli leczenie nie jest przerwane ≥5 dni przed zabiegiem chirurgicznym (9,6% vs 6,3%). W badaniu ACTIVE-A odsetek poważnych krwawień wyniósł 6,7% w grupie klopidogrel + ASA vs 4,3% w grupie placebo + ASA, z dominującą lokalizacją pozaczaszkową (głównie przewód pokarmowy: 3,5% vs 1,8%). Intensywna potrójna terapia przeciwpłytkowa (ASA + klopidogrel + dipirydamol) po udarze niedokrwiennym zwiększa ryzyko krwawień ponad dwukrotnie (OR 2,54; 95% CI 2,05-3,16; p<0,0001) w porównaniu do monoterapii lub terapii podwójnej.
agranulocytoza, alergiczny zawał mięśnia sercowego, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hemofilia nabyta, klopidogrel, krwawienie pozamózgowe, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwioplucie, krwotok płucny, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, terapia klopidogrelem, terapia przeciwpłytkowa, toksyczna nekroliza naskórka, udar krwotoczny, udar niedokrwienny mózgu, wrzód dwunastnicy, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszkowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin/Tazobactam Sandoz 4 g/0,5 g 4 g + 500 mg

Stosowanie piperacyliny z tazobaktamem wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęstszym efektem ubocznym jest biegunka, występująca u ≥10% pacjentów, a poważnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (≥1/100 do <1/10), wymagające natychmiastowego przerwania terapii. Zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, niedokrwistość, neutropenia oraz rzadziej niedokrwistość hemolityczna, występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i wskazują na konieczność regularnego monitorowania morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem dysfunkcji układu krwiotwórczego. Ponadto, rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny i zespół Stevensa-Johnsona, stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. W trakcie terapii obserwuje się także zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, napady drgawek) oraz psychiczne (bezsenność, majaczenie), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z predyspozycjami do encefalopatii.
AlAT, antybiotyk beta-laktamowy, AspAT, bezsenność, bilirubina, ból brzucha, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipokaliemia, krwawienie z nosa, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, nadpłytkowość, napad drgawki, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, odczyn Coombsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, piperacylina z tazobaktamem, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka