ciężka niewydolność nerek
Ciężka niewydolność nerek (severe renal failure) to zaawansowane stadium choroby, w którym nerki nie są w stanie prawidłowo wypełniać swoich funkcji filtracyjnych, wydalniczych, endokrynnych i metabolicznych. Stan ten charakteryzuje się znaczącym obniżeniem współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 15 ml/min/1,73 m², co odpowiada 5. stadium przewlekłej choroby nerek (PChN).
Klinicznie ciężka niewydolność nerek manifestuje się zespołem mocznicowym obejmującym: zaburzenia wodno-elektrolitowe, kwasicę metaboliczną, niedokrwistość, zaburzenia mineralizacji kości, nadciśnienie tętnicze oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Chorzy często wymagają rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego (dializa otrzewnowa, hemodializa) lub kwalifikacji do przeszczepienia nerki.
Główne przyczyny ciężkiej niewydolności nerek to: nefropatia cukrzycowa, kłębuszkowe zapalenia nerek, nefropatia nadciśnieniowa, wielotorbielowatość nerek oraz przyczyny obstrukcyjne. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (kreatynina, mocznik, GFR, elektrolity), badaniu ogólnym moczu, USG jamy brzusznej oraz w wybranych przypadkach biopsji nerki.
Leczenie ciężkiej niewydolności nerek obejmuje terapię przyczynową (jeśli jest możliwa), kontrolę ciśnienia tętniczego, leczenie zaburzeń wodno-elektrolitowych, suplementację erytropoetyny, leczenie zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz odpowiednie postępowanie dietetyczne z ograniczeniem białka, potasu, fosforu i sodu. W zaawansowanych przypadkach konieczne jest wdrożenie leczenia nerkozastępczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Calcium Hasco Allergy 115,6 mg Ca2+/5 ml
Lek Calcium Hasco Allergy zawiera 115,6 mg jonów wapniowych w 5 ml syropu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, hiperkalcemią (np. w przebiegu nadczynności przytarczyc, hiperwitaminozy D), hiperkalciurią, ciężką niewydolnością nerek, kamicą nerkową oraz blokiem przedsionkowo-komorowym. W tych stanach podawanie wapnia może prowadzić do nasilenia zaburzeń gospodarki wapniowej, ryzyka kalcyfikacji tkanek, powikłań sercowo-naczyniowych oraz zwiększenia ryzyka powstawania złogów w drogach moczowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne reakcje alergiczne u pacjentów z historią alergii na substancje czynne lub pomocnicze, takie jak benzoesan sodu (10 mg w 5 ml syropu).
blok przedsionkowo-komorowy, choroby sercowo-naczyniowe, ciężka niewydolność nerek, glikozydy nasercowe, gospodarka wapniowa, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperwitaminoza D, kalcyfikacja naczyń, kamica nerkowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na substancje czynne, parathormon, podwyższone stężenie wapnia, sarkoidoza, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia przewodzenia sercowego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apap Junior 250 mg
Dawkowanie leku Apap Junior (paracetamol 250 mg) jest ściśle uzależnione od wieku i masy ciała pacjenta. Zalecana dawka jednorazowa wynosi 10-15 mg/kg masy ciała, a maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 60-75 mg/kg masy ciała. Dla dzieci w wieku 4-8 lat (17-25 kg) pojedyncza dawka to 250 mg co 4-6 godzin, maksymalnie 1000 mg na dobę (4 saszetki). Dzieci w wieku 8-12 lat (26-40 kg) mogą otrzymywać 500 mg co 4-6 godzin, maksymalnie 1500 mg na dobę (6 saszetek). Produkt nie jest zalecany dla dzieci poniżej 4 lat. Apap Junior podaje się doustnie, bez popijania wodą i najlepiej na czczo. Stosowanie leku nie powinno przekraczać 3 dni bez konsultacji lekarskiej.
ciężka niewydolność nerek, dawka dobowa, filtracja kłębuszkowa, granulat, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odwodnienie, paracetamol, podanie doustne, przewlekłe niedożywienie, przewlekły alkoholizm, toksyczność paracetamolu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Gilberta, zmniejszenie dawki - Leksykon substancji czynnych
Tapentadol – Dawkowanie i sposób podawania
Tapentadol jest opioidowym analgetykiem dostępnym w formie tabletek o przedłużonym (Adoben, Binatta, Palexia retard, Tadomon) oraz szybkim uwalnianiu (Palexia). Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając nasilenie bólu, wcześniejsze stosowanie opioidów oraz stan kliniczny. U opioidowo-naïwnych pacjentów dawka początkowa tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 50 mg co 12 godzin, natomiast u pacjentów z doświadczeniem opioidowym dawki mogą być wyższe. Tabletki o szybkim uwalnianiu stosuje się w dawce początkowej 50 mg co 4-6 godzin, z możliwością wcześniejszego podania kolejnej dawki po 1 godzinie w przypadku niewystarczającej analgezji. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 500 mg dla formy o przedłużonym uwalnianiu oraz 700 mg (pierwszy dzień) i 600 mg (kolejne dni) dla formy o szybkim uwalnianiu. U dzieci (6-18 lat) dopuszczalne jest stosowanie Palexia retard z dawką początkową 1,5 mg/kg co 12 godzin (max 50 mg) i maksymalną dawką 3,5 mg/kg co 12 godzin (max 500 mg/dobę).
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, efekt analgetyczny, łagodna niewydolność wątroby, mechanizm przedłużonego uwalniania, nasilenie bólu, niewydolność nerek, objaw odstawienny, opioidowy lek przeciwbólowy, pacjent w podeszłym wieku, preparat o przedłużonym uwalnianiu, przerwanie leczenia, schemat dawkowania, substancja czynna, tapentadol, tolerancja leku, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dulsevia 60 mg
Dulsevia, zawierająca duloksetynę w dawkach 30 mg i 60 mg, jest stosowana w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych oraz bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej. W dużych zaburzeniach depresyjnych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg/dobę, choć wyższe dawki nie wykazują jednoznacznych korzyści klinicznych. W zaburzeniach lękowych początkowo stosuje się 30 mg/dobę, zwiększając do 60 mg, a w razie potrzeby do 90-120 mg/dobę. W neuropatii cukrzycowej dawka wynosi 60 mg/dobę, z możliwością podziału dawki do 120 mg/dobę. Odpowiedź terapeutyczną obserwuje się zwykle po 2-4 tygodniach (depresja, lęk) lub po 2 miesiącach (neuropatia). Terapia powinna być kontynuowana przez kilka miesięcy po uzyskaniu stabilnej poprawy, aby zapobiec nawrotom. U osób starszych nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się ostrożność przy dawkach 120 mg/dobę ze względu na ograniczone dane bezpieczeństwa.
ciężka niewydolność nerek, dawka podzielona, duloksetyna chlorowodorek, duże zaburzenie depresyjne, interakcja lekowa, kapsułka dojelitowa twarda, klirens kreatyniny, nagłe przerwanie leczenia, nawracający epizod depresji, objaw odstawienia, obwodowa neuropatia cukrzycowa, odpowiedź terapeutyczna, przyjmowanie leku, stężenie w osoczu, współistniejące zaburzenie depresyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione - Leksykon substancji czynnych
Zydowudyna – Dawkowanie i sposób podawania
Zydowudyna (AZT) jest nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy stosowanym w terapii zakażeń HIV, dostępnym zarówno w postaci preparatów jednoskładnikowych (Retrovir), jak i złożonych z lamiwudyną (Lamivudine + Zidovudine Accord, Lazivir). U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥30 kg zalecana dawka w preparatach złożonych to 1 tabletka zawierająca 300 mg zydowudyny i 150 mg lamiwudyny, podawana 2 razy na dobę. W monoterapii dawka wynosi 250-300 mg zydowudyny 2 razy na dobę. Dawkowanie u dzieci jest dostosowane do masy ciała i formy leku, np. dzieci 21-30 kg otrzymują pół tabletki rano i całą wieczorem, a dzieci 9-30 kg stosują roztwór doustny Retrovir w dawce 9 mg/kg mc. 2 razy na dobę, nie przekraczając 300 mg na dawkę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤10 ml/min) dawka Retrovir wynosi 100 mg co 6-8 godzin (300-400 mg/dobę), a u kobiet ciężarnych po 14. tygodniu ciąży stosuje się 500 mg/dobę doustnie, z dożylną infuzją podczas porodu. Noworodki otrzymują 2 mg/kg mc. co 6 godzin doustnie lub 1,5 mg/kg mc. dożylnie, przez 6 tygodni życia.
cięcie cesarskie, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa otrzewnowa, ekspozycja farmakokinetyczna, farmakokinetyka lamiwudyny, glukuronidacja, hematologiczny objaw niepożądany, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne, monoterapia, nietolerancja żołądkowo-jelitowa, nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, parametr hemodynamiczny, przeniesienie zakażenia HIV, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwretrowirusowa, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elvanse 20 mg
Lisdeksamfetaminy dimezylan, substancja czynna leku Elvanse, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax deksamfetaminy wynoszącym około 3,5 godziny u dzieci z ADHD (6-12 lat) oraz około 3,8 godziny u dorosłych na czczo. Pokarm bogaty w tłuszcze wydłuża Tmax do 4,7 godziny, nie wpływając jednak na AUC ani Cmax. Farmakokinetyka jest liniowa w dawkach 30-70 mg, a u dorosłych kobiet AUC i Cmax deksamfetaminy są odpowiednio o 22% i 12% niższe niż u mężczyzn. Lisdeksamfetamina jest metabolizowana głównie przez hydrolizę w erytrocytach do D-amfetaminy i L-lizyny, nie ulega metabolizmowi przez CYP450. Deksamfetamina ma okres półtrwania około 11 godzin, a lisdeksamfetamina około 1 godziny. Po 120 godzinach od podania dawki 70 mg, 96% radioaktywności jest wydalane z moczem, głównie jako amfetamina (42%) i kwas hipurowy (25%).
4-hydroksyamfetamina, 4-hydroksynorefedryna, ADHD, alfa-hydroksyamfetamina, amfetamina, białko transportowe PEPT1, ciężka niewydolność nerek, CYP2D6, D-amfetamina, deksamfetamina, dysfagia, farmakokinetyka populacyjna, fenyloaceton, hydroliza w erytrocytach, klirens deksamfetaminy, kwas benzoesowy, kwas hipurowy, L-lizyna, lisdeksamfetaminy dimezylan, norefedryna, stan stacjonarny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Anacard medica protect 75 mg
Stosowanie kwasu acetylosalicylowego w postaci tabletek dojelitowych Anacard medica protect 75 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne salicylany, skazą krwotoczną, czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy oraz u osób z napadami astmy oskrzelowej wywołanymi przez salicylany lub NLPZ. Ponadto, lek nie powinien być stosowany jednocześnie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności. Przeciwwskazania obejmują także ciężką niewydolność serca, wątroby i nerek, gdzie zaburzenia metabolizmu i wydalania leku zwiększają ryzyko kumulacji i działań niepożądanych.
choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, czynność skurczowa macicy, działanie przeciwpłytkowe, działanie toksyczne metotreksatu, encefalopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, metotreksat, nadwrażliwość na substancję czynną, napad astmy oskrzelowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, powikłanie krwotoczne, przedłużony czas krwawienia, retencja płynów, salicylan, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tabletka dojelitowa, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego, zespół Reye’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosutrox 20 mg
Rozuwastatyna (Rosutrox) jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w leczeniu hipercholesterolemii, z dawkowaniem indywidualizowanym w zależności od celu terapeutycznego, odpowiedzi pacjenta oraz czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, przy czym dawka 40 mg wymaga nadzoru specjalisty i regularnej kontroli. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki wahają się od 5 do 20 mg/dobę w zależności od wieku (6-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną formą choroby maksymalna dawka to 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 roku życia zaleca się początkową dawkę 5 mg. W przypadku niewydolności nerek dawka powinna być dostosowana: brak modyfikacji w łagodnej niewydolności, 5 mg początkowo i maksymalnie 20 mg przy umiarkowanej niewydolności (klirens kreatyniny <60 ml/min), a stosowanie jest przeciwwskazane w ciężkiej niewydolności nerek. W niewydolności wątroby (Child-Pugh 8-9) obserwuje się zwiększoną ekspozycję na lek, co wymaga oceny czynności nerek i ograniczenia dawki do 20 mg, natomiast u pacjentów z aktywną chorobą wątroby stosowanie jest przeciwwskazane.
atazanawir, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, typranawir, umiarkowana niewydolność nerek - Leksykon substancji czynnych
Famotydyna – Przeciwwskazania stosowania
Famotydyna, jako antagonista receptorów H2, jest szeroko stosowana w terapii schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną oraz inne leki z tej grupy (np. ranitydyna, cymetydyna) ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym nadwrażliwości krzyżowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność barwnika czerwień koszenilowa (E124) w preparatach Famogast 40 mg i Famotydyna Ranigast 20 mg, który może wywoływać reakcje uczuleniowe. W przypadku preparatu Manti Extra (10 mg famotydyny + 165 mg wodorotlenku magnezu + 800 mg węglanu wapnia) przeciwwskazaniem jest również nadwrażliwość na składniki pomocnicze, w tym dekstraty (413 mg glukozy w tabletce), oraz na substancje zobojętniające kwas solny (węglan wapnia i wodorotlenek magnezu).
antagonista receptora H2, bezpieczeństwo farmakoterapii, ciężka niewydolność nerek, czerwień koszenilowa, Famogast, famotydyna, Famotydyna Ranigast, Manti Extra, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, reakcja alergiczna, substancja zobojętniająca kwas solny, tabletka do rozgryzania, tabletka powlekana, węglan wapnia, wodorotlenek magnezu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Omniscan 0,5 mmol/ml
Omniscan (gadodiamid) jest niejonowym, paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, u którego około 6% pacjentów doświadcza działań niepożądanych. Najczęstsze objawy to reakcje nadwrażliwości, nudności (≥1/100 do <1/10) i wymioty (≥1/1 000 do <1/100). W obrębie układu nerwowego często występują bóle głowy, zawroty głowy, parestezje oraz krótkotrwałe zaburzenia smaku (≥1/100 do <1/10), a rzadziej drgawki, drżenie i senność (≥1/1 000 do <1/100). Rzadko obserwuje się zaburzenia widzenia (≥1/10 000 do <1/1 000), lęk (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz tachykardię o nieznanej częstości. Reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
biegunka, ból głowy, ból stawu, ciężka niewydolność nerek, drgawka, duszność, gadodiamid, nerkopochodne zwłóknienie układowe, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra niewydolność nerek, paramagnetyczny środek kontrastowy, parestezja, podrażnienie gardła, pokrzywka, reakcja alergiczna skóry, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, świąd, tachykardia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie smaku, zaburzenie węchu, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zespół zaburzeń oddechowych, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metformin Bluefish 500 mg
Metformin Bluefish 500 mg, zawierający 500 mg chlorowodorku metforminy (odpowiadającego 390 mg metforminy), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, ostrą kwasicą metaboliczną (w tym kwasicą mleczanową i cukrzycową kwasicą ketonową), stanem przedśpiączkowym w cukrzycy oraz ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min). Przeciwwskazania obejmują także ostre stany chorobowe prowadzące do odwodnienia, ciężkich zakażeń, wstrząsu oraz choroby powodujące niedotlenienie tkanek, takie jak niewyrównana niewydolność serca, niewydolność oddechowa, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego czy wstrząs. Metformina jest również przeciwwskazana u pacjentów z niewydolnością wątroby, ostrym zatruciem alkoholem oraz alkoholizmem, ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej i powikłań metabolicznych.
alkoholizm, chlorowodorek metforminy, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, cukrzycowa kwasica ketonowa, cymetydyna, diuretyk, dolutegrawir, glukoneogeneza wątrobowa, hipoalbuminemia, hipoksemia, hipoperfuzja tkanek, inhibitor ACE, insulinoterapia, jodowy środek kontrastowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, niedotlenienie tkanek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, niewyrównana niewydolność serca, odwodnienie, ostre uszkodzenie nerek, ostre zatrucie alkoholem, przewlekła choroba płuc, przewlekła niewydolność serca, sartan, stan przedśpiączkowy w cukrzycy, substancja pomocnicza, umiarkowana niewydolność nerek, wandetanib, wstrząs, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivertaxo 20 mg
Rywaroksaban wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność zależy od dawki: dla 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, natomiast dla dawki 20 mg jest niższa na czczo (66%) i wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia konieczność przyjmowania dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. U dorosłych rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (około 50 L) oraz klirens około 10 L/h. Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i wydłuża się do 11-13 godzin u osób starszych. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka jest zależna od masy ciała, z objętością dystrybucji około 113 L i klirensem 8 L/h dla osoby ważącej 82,8 kg, a okres półtrwania skraca się wraz z młodszym wiekiem (od 4,2 h u młodzieży do 1,6 h u niemowląt poniżej 0,5 roku). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki, jak i przewód pokarmowy.
białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka, klasyfikacja Child-Pugh, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia wątrobowa, marskość wątroby, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, P-glikoproteina, podanie dożylne, rywaroksaban, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aglan 15 mg
Produkt leczniczy Aglan zawiera meloksykam w stężeniu 10 mg/ml, podawany w dawce standardowej 15 mg (1,5 ml) raz na dobę w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 15 mg, a leczenie iniekcyjne jest zwykle ograniczone do pojedynczej dawki lub maksymalnie 2-3 dni w sytuacjach, gdy podanie doustne lub doodbytnicze jest niemożliwe. U pacjentów geriatrycznych oraz osób z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych (choroby przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego) zaleca się dawkę zmniejszoną do 7,5 mg (połowa ampułki). W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie odpowiedzi klinicznej i okresowa ocena potrzeby kontynuacji leczenia.
choroba przewodu pokarmowego, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, endoproteza stawu biodrowego, klirens kreatyniny, kontrola objawów, meloksykam, naczynie żylne, niewydolność nerek, pacjent dializowany, parametry farmakokinetyczne, postać doustna, roztwór do wstrzykiwań, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, sól enolowa, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Glurenorm
Glurenorm (glikwidon), lek z grupy pochodnych sulfonylomocznika, wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, zwłaszcza podczas inicjacji terapii i zmiany dawkowania. Pomimo niskiego wydalania przez nerki (~5%), u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i stanu klinicznego. Hipoglikemia stanowi istotne ryzyko, objawiające się m.in. gorączką, wysypką i nudnościami, wymagającą natychmiastowego podania węglowodanów doustnie oraz dalszej intensywnej opieki medycznej. Zaleca się rygorystyczne przestrzeganie diety i schematu dawkowania, gdyż pominięcie posiłku lub nieprawidłowe przyjęcie leku (np. przed posiłkiem zamiast na jego początku) może nasilać działanie hipoglikemizujące. Wysiłek fizyczny oraz spożycie alkoholu mogą modyfikować efekt terapeutyczny, co wymaga odpowiedniego dostosowania dawki lub spożycia dodatkowych węglowodanów.
alkohol, brak laktazy, ciężka niewydolność nerek, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, glikwidon, gorączka, hipoglikemia, laktoza, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedocukrzenie, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja galaktozy, nudności, obniżenie glikemii, płód, pochodna sulfonylomocznika, pominięcie posiłku, stres, wysiłek fizyczny, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin Krka 5 mg
Lek Rosuvastatin Krka zawiera rozuwastatynę wapniową i jest dostępny w dawkach od 5 mg do 40 mg w postaci tabletek powlekanych, z zawartością laktozy od 41,9 mg do 167,6 mg w zależności od dawki. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, aktywną chorobą wątroby (w tym trwałym, >3-krotnym wzrostem aminotransferaz), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, w trakcie terapii sofosbuwirem/welpataswirem/woksylaprewirem, cyklosporyną, a także u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy dawkach 30 mg i 40 mg, które są przeciwwskazane u pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii i rabdomiolizy, takimi jak umiarkowana niewydolność nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, choroby mięśni w wywiadzie, wcześniejsze uszkodzenia mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, pochodzenie azjatyckie, jednoczesne stosowanie fibratów oraz sytuacje zwiększające stężenie rozuwastatyny w osoczu.
aminotransferazy, choroba mięśni, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dziedziczna choroba mięśni, EGFR, ezetymib, fibrat, funkcja nerek, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, kwas nikotynowy, miopatia, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, parametry wątrobowe, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apap przeziębienie junior 300 mg + 20 mg + 5 mg
APAP przeziębienie junior to preparat w formie proszku do sporządzania roztworu doustnego, zawierający paracetamol (300 mg), kwas askorbinowy (20 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (5 mg) w jednej saszetce. Lek jest wskazany dla dzieci od 6. roku życia oraz młodzieży i dorosłych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała. U dzieci 6-12 lat zaleca się 1 saszetkę co 4-6 godzin, maksymalnie 4 saszetki na dobę (1200 mg paracetamolu), nie przekraczając 60 mg/kg masy ciała/24 godziny. U młodzieży powyżej 12 lat i dorosłych dawka wynosi 1-2 saszetki co 4-6 godzin, maksymalnie 6 saszetek (1800 mg paracetamolu) na dobę. Preparat można stosować do 3 dni bez konsultacji lekarskiej, dłuższe stosowanie wymaga nadzoru medycznego. Roztwór należy przygotować w 100 ml gorącej wody i spożyć w ciągu 15 minut.
choroba alkoholowa, ciężka niewydolność nerek, dawka dobowa, dawka jednorazowa, dawkowanie paracetamolu, fenylefryna, kwas askorbowy, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odwodnienie, paracetamol, przesączanie kłębuszkowe, roztwór doustny, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zespół Gilberta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lokren 20 20 mg
Lek Lokren 20 zawiera 20 mg betaksololu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych, które można dzielić na pół w celu dostosowania dawki. Standardowa dawka to 20 mg raz na dobę, z zaleceniem stosowania paska kalendarza dla ułatwienia regularności przyjmowania. U pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest ścisła kontrola lekarska przez około 4 dni na początku terapii. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) dawka powinna zostać zmniejszona do 10 mg (½ tabletki) raz na dobę, z koniecznością monitorowania funkcji nerek. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest wymagana zmiana dawkowania, ale wskazana jest ścisła kontrola, zwłaszcza na początku leczenia.
betaksolol chlorowodorek, choroby wątroby, ciężka niewydolność nerek, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, tabletka powlekana, tolerancja leku, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Przeciwwskazania stosowania
Azacytydyna, dostępna w preparatach zawierających 100 mg lub 150 mg substancji czynnej w formie proszku do sporządzania zawiesiny o stężeniu 25 mg/ml, jest stosowana w terapii nowotworów hematologicznych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są: nadwrażliwość na azacytydynę lub substancje pomocnicze, zaawansowane nowotwory złośliwe wątroby oraz karmienie piersią. U pacjentów z zaawansowanymi nowotworami wątroby istnieje ryzyko nasilenia hepatotoksyczności i niewydolności wątroby, co stanowi poważne zagrożenie życia. Karmienie piersią jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne poważne działania niepożądane u niemowląt, a nadwrażliwość może prowadzić do reakcji anafilaktycznych. Przeciwwskazania te są jednolite dla wszystkich preparatów zawierających azacytydynę i nie mogą być obejściem poprzez modyfikację dawki czy schematu podawania.
antykoncepcja, azacytydyna, ciężka niewydolność nerek, ciężka trombocytopenia, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, karmienie piersią, leczenie objawowe, leczenie paliatywne, mleko kobiece, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, nowotwór złośliwy wątroby, parametr hematologiczny, parametr wątrobowy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skala ECOG, synteza DNA, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie płodu, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie hematologiczne, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Calcium dobesilate Hasco
Wapnia dobezylan jednowodny w dawce 500 mg, stosowany w formie tabletek Calcium Dobesilate Hasco, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, nawracającym zapaleniem błony śluzowej żołądka oraz niewydolnością nerek. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i dializoterapii konieczna jest modyfikacja dawkowania, aby zapobiec kumulacji substancji czynnej. Lek zawiera laktozę jednowodną, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z galaktozemią, niedoborem laktazy typu Lapp oraz zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
agranulocytoza, ból gardła, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, galaktozemia, laktoza jednowodna, leczenie przeciwinfekcyjne, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, wapń dobezylan jednowodny, zakażenie jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie odbytu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lecardi 75 mg
Lecardi 75 mg, zawierający kwas acetylosalicylowy w postaci tabletek dojelitowych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na salicylany, astmą aspirynową, czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, skazą krwotoczną, ciężką niewydolnością wątroby lub nerek oraz w ostatnim trymestrze ciąży. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych, nasilenia krwawień z przewodu pokarmowego oraz kumulacji leku prowadzącej do toksyczności. Ponadto, stosowanie leku jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 12 roku życia z infekcjami wirusowymi ze względu na ryzyko zespołu Reye’a. Interakcje farmakokinetyczne występują przy jednoczesnym stosowaniu metotreksatu w dawkach ≥15 mg/tydzień, co zwiększa toksyczność metotreksatu poprzez zmniejszenie jego wydalania i wypieranie z połączeń białkowych.
astma aspirynowa, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, duszność, działanie niepożądane, encefalopatia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nadwrażliwość, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, powikłanie krwotoczne, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja alergiczna, salicylan, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, tabletka dojelitowa, toksyczność metotreksatu, trzeci trymestr ciąży, właściwość przeciwpłytkowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hemostazy, zespół Reye’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solifenacin Stada
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną (Solifenacin Stada) konieczne jest przeprowadzenie diagnostyki różnicowej w celu wykluczenia innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca czy choroba nerek, oraz leczenie ewentualnego zakażenia układu moczowego. Produkt wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z klinicznie istotnym zwężeniem ujścia pęcherza moczowego, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, ryzykiem spowolnienia perystaltyki jelit, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min, dawka maksymalna 5 mg), umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh 7-9, dawka maksymalna 5 mg), stosujących silne inhibitory CYP3A4 oraz u pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca (np. torsade de pointes), gdzie wskazane jest monitorowanie EKG i elektrolitów. Produkt nie jest zalecany u pacjentów z neurogenną nadreaktywnością mięśnia wypieracza oraz u osób z dziedziczną nietolerancją galaktozy ze względu na zawartość laktozy (107,5 mg w tabletce 5 mg, 102,5 mg w tabletce 10 mg).
antybiotykoterapia, bisfosfoniat, choroba nerek, ciężka niewydolność nerek, częstomocz, dziedziczna nietolerancja galaktozy, hipokaliemia, inhibitor cytochromu CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Childa-Pugha, solifenacyna, spowolnienie perystaltyki jelit, torsade de pointes, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół długiego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie ujścia pęcherza moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – APAP 325 mg 325 mg
APAP 325 mg w postaci tabletek powlekanych zawiera 325 mg paracetamolu na tabletkę. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat powinni przyjmować 2 tabletki (650 mg) co 4-6 godzin, maksymalnie do 10 tabletek na dobę (3250 mg). Dzieci w wieku 6-11 lat stosują 1 tabletkę (325 mg) co 4-6 godzin, maksymalnie 5 tabletek na dobę (1625 mg). Tabletki nie są zalecane dla dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min), zaburzeniami czynności wątroby lub zespołem Gilberta konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania z wydłużonymi odstępami między dawkami (minimum 8 godzin). Osoby z przewlekłym alkoholizmem powinny stosować dawkę maksymalną 2 g paracetamolu na dobę z odstępem co najmniej 8 godzin ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności. Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają modyfikacji dawki.
ciężka niewydolność nerek, dawka jednorazowa, klirens kreatyniny, maksymalna dawka dobowa, paracetamol, podanie doustne, przedawkowanie, przewlekły alkoholizm, tabletka powlekana, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół Gilberta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Brillpharma 37,5 mg + 325 mg
Produkt leczniczy Tramadol Hydrochloride + Paracetamol Bristol Laboratories w dawce 37,5 mg tramadolu i 325 mg paracetamolu w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia bólu o umiarkowanym i dużym nasileniu. Standardowa dawka początkowa wynosi 2 tabletki (75 mg tramadolu + 650 mg paracetamolu), z możliwością stosowania dawek dodatkowych co minimum 6 godzin, przy maksymalnej dawce dobowej 8 tabletek (300 mg tramadolu + 2600 mg paracetamolu). Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu pacjenta, z uwzględnieniem nasilenia bólu oraz reakcji na leczenie, stosując najniższą skuteczną dawkę w celu minimalizacji działań niepożądanych. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów powyżej 75 roku życia oraz z ciężką niewydolnością nerek i/lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami i indywidualne dostosowanie schematu dawkowania, ze szczególnym nadzorem medycznym, uwzględniając zmiany farmakokinetyki u pacjentów dializowanych.
ból o dużym nasileniu, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dializa, długotrwałe stosowanie leku, działanie niepożądane, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, kumulacja leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opioidowy lek przeciwbólowy, przerwa w terapii, substancja o działaniu ośrodkowym, tolerancja na lek, tramadol z paracetamolem, uśmierzenie bólu, uzależnienie od substancji psychoaktywnych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Axoprofen Max 600 mg
Ibuprofen Aristo w dawce 600 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (67 mg/tabletkę). Należy unikać stosowania u osób z astmą oskrzelową, skurczem oskrzeli, pokrzywką, obrzękiem naczynioruchowym oraz zapaleniem błony śluzowej nosa po NLPZ. Lek jest również przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności serca (klasa IV wg NYHA), ciężkiej niewydolności wątroby i nerek, aktywnej lub nawracającej chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, a także u pacjentów z krwawieniami z przewodu pokarmowego (≥2 epizody) lub krwawieniami mózgowo-naczyniowymi. Dodatkowo, nie zaleca się stosowania u osób z niewyjaśnionymi zaburzeniami hematologicznymi oraz w stanach ciężkiego odwodnienia, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie odwodnienie, interakcje lekowe, klasyfikacja NYHA, krwawienie mózgowo-naczyniowe, krwotok z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, leki przeciwpłytkowe, leki przeciwzakrzepowe, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, perforacja, pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, trymestr ciąży, układ krwiotwórczy, właściwości antyagregacyjne, zaburzenia wytwarzania krwi, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Lek Tialorid mite, zawierający 2,5 mg amilorydu chlorowodorku i 25 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub inne składniki preparatu, w tym laktozę jednowodną. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest hiperkaliemia (stężenie potasu > 5,5 mmol/l) oraz hiperkalcemia, które mogą być wynikiem różnych schorzeń, takich jak pierwotna nadczynność przytarczyc czy sarkoidoza. Leku nie należy stosować u osób z ciężką niewydolnością wątroby, stanem przedśpiączkowym w przebiegu marskości wątroby, ciężką niewydolnością nerek, bezmoczem, nefropatią cukrzycową, a także przy podwyższonym stężeniu mocznika (> 10 mmol/l) lub kreatyniny (> 130 µmol/l), jeśli nie jest możliwe częste monitorowanie parametrów biochemicznych. Ponadto, przeciwwskazaniem jest cukrzyca oraz choroba Addisona ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i pogorszenia kontroli glikemii.
amiloryd chlorowodorek, bezmocz, choroba Addisona, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, encefalopatia wątrobowa, eplerenon, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, leki oszczędzające potas, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancje czynne, nefropatia cukrzycowa, neurotoksyczność, pierwotna nadczynność przytarczyc, pierwotna niedoczynność kory nadnerczy, sarkoidoza, spironolakton, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, sulfonamidy, triamteren, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Presartan H 100 mg + 25 mg
Presartan H, zawierający losartan potasowy 100 mg oraz hydrochlorotiazyd 25 mg, jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia losartanem lub hydrochlorotiazydem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia krwi. Lek nie jest zalecany jako terapia początkowa. Dawka podtrzymująca to zazwyczaj 1 tabletka Presartan H 50 mg + 12,5 mg raz na dobę, a w przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę można zwiększyć do 1 tabletki 100 mg + 25 mg raz na dobę. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się zwykle po 3-4 tygodniach terapii. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min oraz u pacjentów hemodializowanych. Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać niedobory płynów i sodu.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie krwi, dawka podtrzymująca, dysfagia, efekt przeciwnadciśnieniowy, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek przeciwnadciśnieniowy, losartan potasowy, monoterapia losartanem, nadciśnienie tętnicze, niedobór płynów, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmniejszona objętość wewnątrznaczyniowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Azithromycin Krka 500 mg
Azithromycin Krka stosuje się w pojedynczej dawce dobowej, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju zakażenia, masy ciała oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥45 kg całkowita dawka wynosi 1500 mg, podawana według schematu 3-dniowego (500 mg/dobę przez 3 dni) lub 5-dniowego (500 mg pierwszego dnia, następnie 250 mg/dobę przez kolejne 4 dni). W przypadku niepowikłanego zakażenia Chlamydia trachomatis stosuje się jednorazową dawkę 1000 mg. Tabletki powlekane nie są zalecane dla dzieci <45 kg, dla których dostępne są inne formy farmaceutyczne. U osób w podeszłym wieku dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych, jednak ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, wymagana jest szczególna ostrożność.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, Chlamydia trachomatis, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, niewydolność nerek, oporność bakteryjna, parametr nerkowy, skala Child-Pugh, szyjka macicy, torsade de pointes, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie z żółcią, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie cewki moczowej, zakażenie chlamydiowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Resonium A 1,42 g Na+/15 g
Resonium A to jonowymienny lek zawierający 1,42 g jonów sodu w 15 g proszku, stosowany doustnie lub doodbytniczo w leczeniu hiperkaliemii u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, w tym w anurii, oligurii (<500 ml/dobę), oraz u pacjentów dializowanych (hemodializa i dializa otrzewnowa). Mechanizm działania polega na wymianie jonów potasu na jony sodu w przewodzie pokarmowym, co umożliwia obniżenie stężenia potasu w surowicy krwi. Lek jest szczególnie wskazany w ostrym bezmoczu, przewlekłej niewydolności nerek ze skąpomoczem oraz w schyłkowej niewydolności nerek (stadium 5) wymagającej leczenia nerkozastępczego, a także w okresach między dializami, gdy dochodzi do wzrostu potasemii.
anuria, całkowita niewydolność nerek, ciężka niewydolność nerek, dializa, dializa otrzewnowa, dializoterapia, elektrolity w surowicy, hemodializa, hiperkaliemia, leczenie nerkozastępcze, oliguria, ostra niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek, schyłkowa niewydolność nerek, sulfonowana żywica polistyrenowa, wymieniacz jonowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nonpres Duo 25 mg + 40 mg
Eplexemid jest lekiem złożonym zawierającym eplerenon (25 mg lub 50 mg) oraz furosemid (40 mg), stosowanym wyłącznie w terapii substytucyjnej u pacjentów wcześniej leczonych oddzielnie tymi substancjami. Zalecana dawka podtrzymująca to jedna tabletka 50 mg eplerenonu i 40 mg furosemidu raz na dobę, z maksymalną dawką eplerenonu 50 mg/dobę. Lek należy podawać na czczo, zapewniając optymalną biodostępność. Konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia potasu w surowicy, a w przypadku działań niepożądanych lub konieczności zmiany dawkowania, należy przerwać stosowanie preparatu złożonego i powrócić do terapii preparatami jednoskładnikowymi. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
amiodaron, biodostępność substancji czynnej, ciężka niewydolność nerek, czynność nerek, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, eplerenon i furosemid, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, leczenie substytucyjne, niewydolność serca, niewydolność wątroby, produkt złożony, stężenie potasu w surowicy, umiarkowana niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego