Właściwości farmakokinetyczne
Enalapril Vitabalans 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Enalapril Vitabalans

Enalapril Vitabalans, zawierający 20 mg enalaprylum maleinianu, jest lekiem z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), który po podaniu podlega specyficznym procesom farmakokinetycznym w organizmie. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego produktu leczniczego z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Enalapryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w ciągu jednej godziny od przyjęcia. Badania wykazały, że stopień absorpcji enalaprylu po doustnym podaniu tabletek wynosi około 60%, co określono na podstawie ilości wykrywanej w moczu. Warto podkreślić, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa na proces absorpcji enalaprylu po podaniu doustnym.²

Po wchłonięciu, enalapryl ulega szybkiej i znaczącej hydrolizie do enalaprylatu, który jest aktywnym metabolitem o silnym działaniu inhibicyjnym na konwertazę angiotensyny. Maksymalne stężenie enalaprylatu w surowicy jest obserwowane po około 4 godzinach od momentu doustnego podania tabletek enalaprylu.³

Dystrybucja

W zakresie stężeń terapeutycznych wiązanie enalaprylatu z białkami osocza ludzkiego jest umiarkowane i nie przekracza 60%. Jest to istotny parametr wpływający na biodostępność leku i jego dystrybucję w organizmie.⁴

Metabolizm

Głównym szlakiem metabolicznym enalaprylu jest jego konwersja do enalaprylatu. Nie wykazano istnienia innych istotnych klinicznie szlaków metabolicznych dla tej substancji leczniczej. Oznacza to, że metabolizm enalaprylu jest stosunkowo prosty i ogranicza się głównie do hydrolizy do aktywnego metabolitu.⁵

Eliminacja

Wydalanie enalaprylatu zachodzi głównie przez nerki. Analizy składu moczu wykazały, że głównymi związkami występującymi w moczu są:

• Enalaprylat – stanowiący blisko 40% podanej dawki
• Enalapryl w postaci niezmienionej – stanowiący około 20% dawki

Te dane wskazują na znaczącą rolę nerek w eliminacji zarówno leku macierzystego, jak i jego aktywnego metabolitu.⁶

Parametry farmakokinetyczne

Po podaniu wielokrotnych dawek enalaprylu, efektywny okres półtrwania enalaprylatu wynosi 11 godzin. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek stan stacjonarny stężenia enalaprylatu w surowicy jest osiągany po 4 dniach leczenia.⁷

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Niewydolność nerek

Zaburzenia czynności nerek mają istotny wpływ na farmakokinetykę enalaprylu i enalaprylatu. Narażenie na obydwa związki zwiększa się u pacjentów z niewydolnością nerek, co ma następujące konsekwencje:

• U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 40-60 ml/min), wartości AUC dla enalaprylatu w stanie stacjonarnym są dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek po podaniu 5 mg leku raz na dobę
• W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), wartość AUC wzrasta około 8-krotnie

Przy ciężkiej niewydolności nerek efektywny okres półtrwania enalaprylatu po podaniu wielokrotnych dawek maleinianu enalaprylu ulega wydłużeniu, a osiągnięcie stanu stacjonarnego jest opóźnione.<sup data-drug="Enalapril Vitabalans" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Narażenie na enalapryl i enalaprylat zwiększa się u pacjentów z niewydolnością nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 40–60 ml/min), wartości AUC (pole pod krzywą) dla enalaprylatu w stanie stacjonarnym były dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek po podaniu 5 mg leku raz na dobę. W ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 8

Warto zaznaczyć, że enalaprylat może być usunięty z krążenia ogólnego za pomocą hemodializy. Klirens enalaprylatu podczas dializy wynosi 62 ml/min, co pozwala na efektywne oczyszczanie organizmu z tego metabolitu.⁹

Dzieci i młodzież

Farmakokientyka enalaprylu została zbadana w populacji pediatrycznej w badaniu z podawaniem wielokrotnych dawek u 40 chłopców i dziewczynek z nadciśnieniem w wieku od 2 miesięcy do 16 lat. Pacjenci pediatryczni otrzymywali doustną dobową dawkę wynoszącą od 0,07 do 0,14 mg/kg maleinianu enalaprylu. Wyniki tych badań wykazały:

• Nie zaobserwowano większych różnic w zakresie farmakokinetyki enalaprylatu u dzieci w porównaniu z danymi historycznymi dotyczącymi dorosłych
• Wykazano wzrost AUC (w przeliczeniu na masę ciała) wraz z wiekiem
• Wzrostu AUC nie obserwowano, gdy dawka była przeliczana na powierzchnię ciała
• W fazie stacjonarnej średni efektywny okres półtrwania enalaprylatu wyniósł 14 godzin

Dane te mają istotne znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania u pacjentów pediatrycznych.¹⁰

Karmienie piersią

Przeprowadzono badania dotyczące przenikania enalaprylu do mleka kobiecego, które wykazały następujące wyniki:

Dodatkowo stwierdzono, że stężenie enalaprylatu w mleku było niewykrywalne (<0,2 μg/l) po 4 godzinach od przyjęcia pojedynczej dawki enalaprylu wynoszącej 5 mg u jednej matki i 10 mg u dwóch matek. W tych przypadkach stężenie enalaprylu nie zostało określone.<sup data-drug="Enalapril Vitabalans" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu pojedynczej dawki doustnej 20 mg 5 kobietom po porodzie, średnie maksymalne stężenie enalaprylu w mleku wynosiło 1,7 μg/l (0,54 do 5,9 μg/l) po 4-6 godzinach od podania. Średnie maksymalne stężenie enalaprylatu wynosiło 1,7 μg/l (1,2 do 2,3 μg/l); wartości maksymalne występowały w różnym czasie w ciągu 24 godzin. Na podstawie danych dotyczących maksymalnego stężenia w mleku oszacowano, że maksymalne spożycie przez dzieci karmione piersią wynosi 0,16% dawki przyjmowanej przez matkę w przeliczeniu na masę ciała. U kobiety przyjmującej enalapryl doustnie w dawce 10 mg na dobę przez 11 miesięcy, maksymalne stężenie enalaprylu w mleku wyniosło 2 μg/l po 4 godzinach od przyjęcia dawki, a maksymalne stężenie enalaprylatu wyniosło 0,75 μg/l po 9 godzinach od przyjęcia dawki. Całkowite stężenie enalaprylu i enalaprylatu w mleku oznaczane w ciągu 24 godzin wynosiło odpowiednio 1,44 μg/l i 0,63 μg/l. Stężenie enalaprylatu w mleku było niewykrywalne (11