ciężka niewydolność nerek
Ciężka niewydolność nerek (severe renal failure) to zaawansowane stadium choroby, w którym nerki nie są w stanie prawidłowo wypełniać swoich funkcji filtracyjnych, wydalniczych, endokrynnych i metabolicznych. Stan ten charakteryzuje się znaczącym obniżeniem współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 15 ml/min/1,73 m², co odpowiada 5. stadium przewlekłej choroby nerek (PChN).
Klinicznie ciężka niewydolność nerek manifestuje się zespołem mocznicowym obejmującym: zaburzenia wodno-elektrolitowe, kwasicę metaboliczną, niedokrwistość, zaburzenia mineralizacji kości, nadciśnienie tętnicze oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Chorzy często wymagają rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego (dializa otrzewnowa, hemodializa) lub kwalifikacji do przeszczepienia nerki.
Główne przyczyny ciężkiej niewydolności nerek to: nefropatia cukrzycowa, kłębuszkowe zapalenia nerek, nefropatia nadciśnieniowa, wielotorbielowatość nerek oraz przyczyny obstrukcyjne. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (kreatynina, mocznik, GFR, elektrolity), badaniu ogólnym moczu, USG jamy brzusznej oraz w wybranych przypadkach biopsji nerki.
Leczenie ciężkiej niewydolności nerek obejmuje terapię przyczynową (jeśli jest możliwa), kontrolę ciśnienia tętniczego, leczenie zaburzeń wodno-elektrolitowych, suplementację erytropoetyny, leczenie zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz odpowiednie postępowanie dietetyczne z ograniczeniem białka, potasu, fosforu i sodu. W zaawansowanych przypadkach konieczne jest wdrożenie leczenia nerkozastępczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen Catalent 400 mg
Ibuprofen Catalent w postaci kapsułek miękkich 400 mg jest wskazany do krótkotrwałego stosowania doustnego u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 lat i masie ciała ≥40 kg. Zalecana dawka to 1 kapsułka do 3 razy na dobę, z odstępem minimum 4 godzin, maksymalna dawka dobowa wynosi 1200 mg (3 kapsułki). W przypadku młodzieży stosowanie powyżej 3 dni wymaga konsultacji lekarskiej, natomiast u dorosłych konsultacja jest wskazana po 3 dniach stosowania w gorączce lub 4 dniach w bólu, zwłaszcza przy nasileniu objawów. U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymaga się starannego monitorowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, gorączka, ibuprofen, kapsułka miękka, krótkotrwałe stosowanie, monitorowanie pacjenta, nasilenie objawów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy chorobowe, podanie doustne, skuteczna dawka, wrażliwy przewód pokarmowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen Farmalider 200 mg
Ibuprofen Farmalider w dawce 200 mg w formie tabletek powlekanych jest wskazany do krótkotrwałego leczenia bólu i gorączki u dorosłych oraz dzieci powyżej 12 lat i masie ciała ≥40 kg. Zalecana dawka pojedyncza wynosi 200–400 mg (1–2 tabletki), a maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1200 mg (6 tabletek), z minimalnym odstępem między dawkami wynoszącym 6 godzin. Lek nie jest wskazany dla dzieci poniżej 12 lat i młodzieży o masie ciała <40 kg. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki, jednak wymagana jest ścisła obserwacja ze względu na ryzyko działań niepożądanych. W przypadku łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek lub wątroby nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania, natomiast lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością tych narządów.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie ibuprofenu, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obniżenie gorączki, podanie doustne, podrażnienie przewodu pokarmowego, profil działań niepożądanych, tabletka powlekana, uśmierzenie bólu, wrażliwy żołądek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Produkt leczniczy Vabinxo, zawierający 160 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym walsartan, indapamid, sulfonamidy lub substancje pomocnicze. Nie należy go stosować u osób z zaburzeniami czynności wątroby (łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi), marskością żółciową, cholestazą oraz encefalopatią wątrobową ze względu na ryzyko zaburzonego metabolizmu i eliminacji substancji czynnych. Lek jest także bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania walsartanu oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, hipokaliemią oraz przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu u chorych z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², co może prowadzić do poważnych powikłań nerkowych, hiperkaliemii i nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, diuretyk, diuretyk tiazydopodobny, encefalopatia wątrobowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, indapamid, marskość żółciowa, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, stężenie elektrolitów, sulfonamid, terapia diuretyczna, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tuxanuva 150 mg
Dabigatran eteksylan, prolek przekształcany przez esterazy do aktywnego dabigatranu, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną (~6,5%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w 0,5-2 godziny u zdrowych osób. Po zabiegach chirurgicznych wchłanianie jest opóźnione do około 6 godzin, co wiąże się z działaniem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Pokarm nie zmienia biodostępności, lecz wydłuża czas do Cmax o około 2 godziny. Integralność kapsułki HPMC jest kluczowa dla stabilnej biodostępności; uszkodzenie kapsułki może zwiększyć ją nawet o 75%. Dabigatran wykazuje umiarkowaną dystrybucję tkankową (Vd 60-70 L) i niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%). Metabolizm obejmuje sprzęganie do aktywnych acyloglukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (85% niezmienionego leku w moczu) z okresem półtrwania 11-14 godzin u osób starszych, wydłużonym u pacjentów z niewydolnością nerek.
acyloglukuronidy, AUC, białko transportowe P-gp, biodostępność, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dabigatran eteksylan, dostępność biologiczna, działanie przeciwzakrzepowe, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie minimalne dabigatranu, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solderol
Podczas terapii produktem leczniczym Solderol (cholekalcyferol) konieczne jest indywidualne ustalanie dawki na podstawie regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy, początkowo co tydzień, a następnie co 2-4 tygodnie. W trakcie długotrwałego leczenia należy kontrolować stężenie wapnia w surowicy, wydalanie wapnia z moczem (hiperkalciuria >300 mg/dobę [7,5 mmol/dobę] wymaga redukcji dawki lub przerwania terapii) oraz czynność nerek ocenianą przez stężenie kreatyniny. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów w podeszłym wieku, stosujących glikozydy nasercowe, leki moczopędne, z hiperfosfatemią lub zwiększonym ryzykiem kamicy nerkowej. U chorych z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest monitorowanie wapnia i fosforanów oraz ocena ryzyka uwapnienia tkanek miękkich, a w ciężkiej niewydolności nerek cholekalcyferol powinien być zastąpiony innymi formami witaminy D ze względu na zaburzenia metabolizmu.
cholekalcyferol, ciężka niewydolność nerek, czynność nerek, dziedziczna nietolerancja galaktozy, glikozyd nasercowy, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, lek moczopędny, niedobór laktazy, nietolerancja fruktozy, resorpcja kości, rzekoma niedoczynność przytarczyc, sarkoidoza, stężenie kreatyniny, stężenie wapnia, uwapnienie tkanek miękkich, wydalanie wapnia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Paroksetyna – Dawkowanie i sposób podawania
Paroksetyna jest stosowana w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych, z dawkowaniem dostosowanym do konkretnego wskazania klinicznego. W ciężkim epizodzie depresji zalecana dawka wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi. W zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym i lękowym z napadami lęku dawka początkowa wynosi odpowiednio 20 mg/dobę i 10 mg/dobę, z zalecanym zwiększaniem do 40 mg/dobę i maksymalnie do 60 mg/dobę. W fobii społecznej, zaburzeniu lękowym uogólnionym oraz zaburzeniu stresowym pourazowym dawka początkowa i zalecana to 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawka maksymalna ograniczona jest do 40 mg/dobę, a u osób z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawkowania ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu. Paroksetyny nie stosuje się u dzieci i młodzieży (7-17 lat) z powodu ryzyka zachowań samobójczych i braku potwierdzonej skuteczności.
ciężka niewydolność nerek, ciężki epizod depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, odpowiedź na leczenie, paroksetyna, poprawa kliniczna, stężenie paroksetyny w osoczu, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fervex malinowy (500 mg + 200 mg + 25 mg)/sasz.
Produkt leczniczy Fervex o smaku malinowym zawiera paracetamol (500 mg), kwas askorbowy (200 mg) oraz maleinian feniraminy (25 mg) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, ciężką niewydolnością wątroby i nerek, jaskrą z wąskim kątem, rozrostem gruczołu krokowego z retencją moczu oraz u dzieci poniżej 15 roku życia. Ze względu na wysoką zawartość sacharozy (11,6 g w saszetce), lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu disacharydów, takimi jak nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy oraz niedobór sacharazy-izomaltazy. W tych przypadkach spożycie preparatu może prowadzić do poważnych zaburzeń metabolicznych i żołądkowo-jelitowych.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem, kwas askorbowy, lek przeciwhistaminowy, maleinian feniraminy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, paracetamol, przewlekły alkoholizm, retencja moczu, rozrost gruczołu krokowego, zaburzenie mikcji, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Metronidazol – Dawkowanie i sposób podawania
Metronidazol jest lekiem o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego i przeciwpierwotniakowego, stosowanym w różnych postaciach farmaceutycznych, takich jak tabletki (250 mg, 500 mg), roztwór do infuzji (5 mg/ml), globulki dopochwowe oraz żel/emulsja (7,5 mg/g lub 10 mg/g). Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wieku pacjenta, masy ciała, wskazania klinicznego oraz postaci leku. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat standardowa dawka wynosi 250-500 mg trzy razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 1000 mg w pojedynczej dawce przed zabiegami chirurgicznymi. U dzieci dawki wahają się od 15 do 40 mg/kg mc. na dobę, podawane w dawkach podzielonych co 8-12 godzin, z koniecznością monitorowania stężenia leku u wcześniaków. Leczenie trwa zwykle 7 dni, choć w ciężkich zakażeniach może być wydłużone do 2-3 tygodni. W terapii rzęsistkowicy i zakażeń bakteryjnych pochwy stosuje się również postać dopochwową, z dawkami 500-1000 mg na dobę przez 7-10 dni. W stomatologii metronidazol jest stosowany miejscowo w postaci pasty lub maści do leczenia zgorzeli miazgi, zapalenia przyzębia i ropni.
ameboza, bakteryjne zapalenie pochwy, chlorowodorek tetracykliny, ciężka niewydolność nerek, dializa otrzewnowa, encefalopatia wątrobowa, eradykacja Helicobacter pylori, giardiaza, globulka dopochwowa, Helicobacter pylori, hemodializa, inhibitor pompy protonowej, lamblioza, metronidazol, niewydolność wątroby, ostre wrzodziejące zapalenie dziąseł, pełzakowica, ropień przyzębny, roztwór do infuzji dożylnych, rzęsistkowica, substancja przeciwbakteryjna i przeciwpierwotniakowa, tabletka dopochwowa, trądzik różowaty, wrzodziejące zapalenie dziąseł, zakażenie bakteriami beztlenowymi, zakażenie pooperacyjne, zapalenie przyzębia, zgorzel miazgi zęba - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teicopix 400 mg
Teikoplanina, dostępna w dawkach 200 mg i 400 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub doustnego podania, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i czasu terapii w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, odpowiedzi klinicznej oraz czynności nerek i wieku pacjenta. Kluczowym elementem terapii jest monitorowanie stężenia leku w surowicy po dawce nasycającej, z minimalnymi stężeniami docelowymi wynoszącymi ≥10 mg/L (HPLC) lub ≥15 mg/L (FPIA) w większości zakażeń Gram-dodatnich, oraz 15-30 mg/L (HPLC) lub 30-40 mg/L (FPIA) w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia. Dawkowanie podtrzymujące powinno być kontrolowane co najmniej raz w tygodniu, a terapia w zakaźnym zapaleniu wsierdzia powinna trwać minimum 21 dni, nie przekraczając 4 miesięcy. U pacjentów z niewydolnością nerek dawki należy modyfikować od 4. dnia leczenia, stosując odpowiednie redukcje w zależności od klirensu kreatyniny, z uwzględnieniem, że teikoplanina nie jest usuwana podczas hemodializy.
bakterie Gram-dodatnie, biegunka poantybiotykowa, ciężka niewydolność nerek, Clostridium difficile, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, działanie przeciwbakteryjne, hemodializa, immunofluorescencja w świetle spolaryzowanym, infuzja, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, monoterapia, niewydolność nerek, stężenie leku w surowicy, teikoplanina, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakażenie kości i stawów, zakaźne zapalenie wsierdzia, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fordiab 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Fordiab, zawierający sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę w dawkach 850 mg lub 1000 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ostrą kwasicą metaboliczną (w tym kwasicą mleczanową i cukrzycową kwasicą ketonową), cukrzycowym stanem przedśpiączkowym oraz ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min). Ponadto, lek nie powinien być stosowany w ostrych stanach mogących upośledzać czynność nerek, takich jak odwodnienie, ciężkie zakażenia, wstrząs oraz po donaczyniowym podaniu jodowych środków kontrastowych. Fordiab jest również przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca lub układu oddechowego, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami czynności wątroby, ostrym zatruciem alkoholowym, alkoholizmem oraz u kobiet karmiących piersią.
alkoholizm, angiografia, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, cukrzycowy stan przedśpiączkowy, działanie hipoglikemizujące, hipoksja tkankowa, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, metformina, niedotlenienie tkanek, niewydolność serca, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostre zatrucie alkoholowe, ostry zespół wieńcowy, sepsa, środki kontrastowe jodowe, sytagliptyna, tomografia komputerowa z kontrastem, urografia, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg
Ibuprofen MAX Aurovitas w postaci miękkich kapsułek zawiera 400 mg ibuprofenu i jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży o masie ciała ≥ 40 kg (≥ 12 lat) w leczeniu łagodnego do umiarkowanego bólu i/lub gorączki. Zalecana dawka pojedyncza wynosi 400 mg, którą można powtarzać do 3 razy na dobę w odstępach 6-8 godzin, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg. W terapii migreny u dorosłych stosuje się jednorazowo 400 mg na początku napadu, z możliwością powtórzenia dawki po minimum 8 godzinach, jednak leczenie nie powinno przekraczać 3 dni. U dzieci poniżej 12 lat oraz młodzieży o masie ciała < 40 kg stosowanie tej postaci leku nie jest zalecane. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest ostrożność i monitorowanie. Ibuprofen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, gorączka, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, łagodny do umiarkowany ból, miękka kapsułka, migrena, napad migreny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, podanie doustne, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Grofibrat M 267 mg
Fenofibrat mikronizowany (Grofibrat M) stosowany jest w dawce początkowej 200 mg raz na dobę u dorosłych, z możliwością zwiększenia do 267 mg w przypadku niedostatecznej odpowiedzi terapeutycznej. Lek należy przyjmować podczas posiłku, co zapewnia optymalną biodostępność. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) nie wymaga się modyfikacji dawki, o ile eGFR jest ≥60 ml/min/1,73 m². Fenofibrat jest przeciwwskazany u pacjentów z eGFR <60 ml/min/1,73 m², a w szczególności u osób z ciężką niewydolnością nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²). W przypadku umiarkowanej niewydolności nerek (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m²) dawka nie powinna przekraczać 67 mg fenofibratu mikronizowanego na dobę, a dalszy spadek eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m² wymaga przerwania terapii. Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie jest zalecane ze względu na brak danych klinicznych.
biodostępność substancji czynnej, ciężka niewydolność nerek, efektywność leczenia, EGFR, fenofibrat mikronizowany, funkcja nerek, niewydolność nerek, parametry lipidowe, progresja niewydolności nerek, przesączanie kłębuszkowe, terapia dodatkowa, terapia fenofibratem, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Buspiron – Przeciwwskazania stosowania
Buspiron, stosowany jako lek przeciwlękowy, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na buspiron chlorowodorek lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (55,7 mg w tabletce 5 mg i 111,4 mg w tabletce 10 mg preparatu Spamilan), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru. Ponadto, buspiron jest przeciwwskazany u pacjentów z padaczką ze względu na ryzyko obniżenia progu drgawkowego i potencjalne nasilenie napadów. Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny ≤ 20 mL/min/1,73 m² lub stężenie kreatyniny > 200 µmol/L) oraz ciężka niewydolność wątroby stanowią kolejne bezwzględne przeciwwskazania, ze względu na ryzyko kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
buspiron chlorowodorek, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie przeciwlękowe, klirens kreatyniny, kumulacja leku, laktoza jednowodna, lek nasenny, lek przeciwbólowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na substancję czynną, napad padaczkowy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie alkoholem, padaczka, próg drgawkowy, stężenie kreatyniny, zaburzenie lękowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Palexia retard 50 mg
Palexia retard (tapentadol) jest lekiem przeciwbólowym o przedłużonym uwalnianiu, stosowanym doustnie dwa razy na dobę w odstępach około 12 godzin. U dorosłych nieprzyjmujących wcześniej opioidów dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki o 50 mg co 3 dni, maksymalnie do 500 mg na dobę (250 mg co 12 godzin). U pacjentów wcześniej stosujących opioidy dawka początkowa może być wyższa, dostosowana indywidualnie na podstawie wcześniejszej terapii. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby leczenie należy rozpoczynać od 25 mg raz na dobę, nie przekraczając 50 mg na dobę, z ostrożnym zwiększaniem dawki. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby. U osób starszych dawkowanie jest podobne jak u młodszych dorosłych, jednak z zachowaniem ostrożności ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i wątroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, efekt przeciwbólowy, leczenie tapentadolem, lek opioidowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, opioidowy lek przeciwbólowy, przedłużone uwalnianie leku, schemat dawkowania, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rozalin 20 mg/ml
Przeciwwskazania do stosowania leku Rozalin (dorzolamid chlorowodorek 20 mg/ml, krople do oczu) obejmują nadwrażliwość na dorzolamid, substancje pomocnicze, w tym benzalkoniowy chlorek (0,075 mg/ml), oraz stany związane z upośledzoną funkcją nerek. Szczególnie istotne jest unikanie leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, definiowaną jako klirens kreatyniny <30 ml/min, ze względu na brak danych klinicznych i ryzyko kumulacji substancji czynnej i jej metabolitów. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u chorych z kwasicą hiperchloremiczną, gdyż mechanizm działania dorzolamidu jako inhibitora anhydrazy węglanowej może nasilać zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej.
chlorek benzalkoniowy, ciężka niewydolność nerek, dorzolamid chlorowodorek, działanie niepożądane, funkcja nerek, inhibitor anhydrazy węglanowej, jaskra, klirens kreatyniny, krople do oczu, kwasica hiperchloremiczna, lek przeciwjaskrowy, nadwrażliwość na składniki, reakcja alergiczna, stężenie kreatyniny, terapia okulistyczna, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lipanthyl 200M 200 mg
Lipanthyl 200M zawiera fenofibrat mikronizowany w dawce 200 mg na kapsułkę, stosowany w leczeniu dyslipidemii. Standardowa dawka dla dorosłych to 200 mg raz na dobę, przyjmowana podczas posiłku. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej dawkę można zwiększyć do 267 mg raz na dobę lub 4 kapsułek po 100 mg. U pacjentów ≥65 lat nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, chyba że występuje upośledzona funkcja nerek. W takich przypadkach dawkowanie należy dostosować do eGFR, z przeciwwskazaniem do stosowania fenofibratu przy eGFR <30 ml/min/1,73 m². Przy umiarkowanej niewydolności nerek (eGFR 30-59 ml/min/1,73 m²) maksymalna dawka to 67 mg fenofibratu mikronizowanego raz na dobę, z koniecznością monitorowania funkcji nerek.
ciężka niewydolność nerek, działanie niepożądane, EGFR, fenofibrat mikronizowany, funkcja nerek, kumulacja leku, lek hipolipemizujący, Lipanthyl, niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, skuteczność leczenia, stężenie lipidów, surowica krwi, umiarkowana niewydolność nerek, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Eplenocard 25 mg
Eplerenon, dostępny w dawkach 25 mg i 50 mg, jest stosowany głównie u pacjentów z niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego oraz w przewlekłej niewydolności serca (klasa II wg NYHA). Zalecana dawka podtrzymująca wynosi 50 mg raz na dobę, jednak terapię należy rozpoczynać od 25 mg raz na dobę, stopniowo zwiększając dawkę w ciągu około 4 tygodni, przy jednoczesnym monitorowaniu stężenia potasu w surowicy. Terapia powinna być rozpoczęta w ciągu 3-14 dni od ostrego zawału. Kluczowe jest unikanie rozpoczęcia leczenia przy stężeniu potasu > 5,0 mmol/l oraz regularne monitorowanie potasu: przed leczeniem, w pierwszym tygodniu, po miesiącu oraz okresowo dalej. Dawkowanie dostosowuje się według poziomu potasu, z odstawieniem leku przy stężeniu ≥ 6,0 mmol/l i możliwością ponownego wprowadzenia przy spadku potasu poniżej 5,0 mmol/l.
amiodaron, ciężka niewydolność nerek, dawka podtrzymująca, diltiazem, eplenocard, eplerenon, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, łagodna do umiarkowanej niewydolność wątroby, monitorowanie potasu, niewydolność nerek, niewydolność serca po zawale, niewydolność wątroby, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu, werapamil, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna chlorowodorek w roztworze do wstrzykiwań (1 mg/ml) stosowana jest w leczeniu ostrych białaczek nielimfoblastycznych (ANLL/AML) oraz limfoblastycznych (ALL) z różnicowaniem dawkowania w zależności od wieku pacjenta i schematu leczenia. Dorośli z ANLL/AML otrzymują idarubicynę w dawce 12 mg/m² powierzchni ciała dożylnie przez 3 dni w leczeniu skojarzonym z cytarabiną lub 8 mg/m² przez 5 dni w monoterapii lub leczeniu skojarzonym. Dzieci z ANLL/AML stosują dawkę 10-12 mg/m² przez 3 dni w terapii skojarzonej. W przypadku ALL, dorośli otrzymują 12 mg/m² przez 3 dni w monoterapii, a dzieci 10 mg/m² przez 3 dni. Dawkowanie należy dostosować do indywidualnego stanu hematologicznego oraz innych stosowanych leków cytotoksycznych, a ostateczna decyzja powinna opierać się na obowiązujących protokołach leczenia.
ALL, AML, chlorek sodu, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cytarabina, idarubicyna chlorowodorek, leczenie skojarzone, martwica tkanek, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka nielimfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stwardnienie żył, szybkie wstrzyknięcie, wlew dożylny, wynaczynienie, zakrzepica, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diabrezide 80 mg
Lek Diabrezide zawierający 80 mg gliklazydu jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na gliklazyd, inne pochodne sulfonylomocznika lub sulfonamidy, a także u osób z cukrzycą typu 1, ze względu na brak funkcjonalnych komórek beta trzustki. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują stany ostrej dekompensacji cukrzycy, takie jak stan przedśpiączkowy, śpiączka cukrzycowa, ketoza i kwasica cukrzycowa, gdzie konieczna jest insulinoterapia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby ze względu na ryzyko kumulacji i nieprzewidywalnego działania gliklazydu. Interakcje lekowe, zwłaszcza z mikonazolem, który jest silnym inhibitorem CYP450, mogą prowadzić do niebezpiecznej hipoglikemii. Diabrezide jest również przeciwwskazany w okresie karmienia piersią z powodu ryzyka przenikania leku do mleka i hipoglikemii u noworodka.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca typu 1, gliklazyd, hipoglikemia, inhibitor cytochromu P450, karmienie piersią, ketoza, komórki beta trzustki, kwasica cukrzycowa, laktoza jednowodna, mikonazol, nadwrażliwość na gliklazyd, nietolerancja laktozy, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka cukrzycowa, stan przedśpiączkowy, sulfonamid, wydzielanie insuliny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Emoxen 500 mg + 20 mg
Emoxen to preparat zawierający naproksen (500 mg) oraz ezomeprazol (20 mg) w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, w tym na pochodne benzimidazolu, astmę aspirynową, ciężką niewydolność wątroby (Child-Pugh C), ciężką niewydolność nerek oraz serca. Nie należy go stosować w przypadku czynnej choroby wrzodowej żołądka, krwawień z przewodu pokarmowego lub zaburzeń krzepnięcia, ze względu na ryzyko nasilenia krwawień i powikłań. Preparat jest również przeciwwskazany w III trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz w interakcji z atazanawirem i nelfinawirem, gdzie ezomeprazol obniża ich wchłanianie.
acenokumarol, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynna choroba wrzodowa żołądka, ezomeprazol, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, krwawienie mózgowo-naczyniowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na składniki leku, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja laktozy, pochodna benzimidazolu, przewód tętniczy płodu, reakcja alergiczna, retencja płynów, skala Child-Pugh, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, trzeci trymestr ciąży, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia krwi, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Furosemid – Dawkowanie i sposób podawania
Furosemid, diuretyk pętlowy o silnym działaniu, jest stosowany w leczeniu obrzęków o różnej etiologii (sercowej, wątrobowej, nerkowej), nadciśnienia tętniczego oraz stanów ostrych, takich jak obrzęk płuc. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się zwykle od 20-80 mg/dobę doustnie, z możliwością zwiększania do maksymalnie 1500 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej i rodzaju obrzęku. W nadciśnieniu tętniczym dawka podtrzymująca wynosi 20-40 mg/dobę, a u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek może być konieczne zwiększenie dawki. Podanie dożylne (20-40 mg) jest wskazane w stanach nagłych lub gdy podanie doustne jest nieskuteczne, z możliwością powtarzania dawki co 30-60 minut w przypadku braku efektu. U dzieci dawka wynosi 2-6 mg/kg mc. doustnie (max 40 mg/dobę), a dożylnie 0,5-1 mg/kg mc. (max 20 mg/dobę). U osób starszych dawka początkowa to 20 mg/dobę, z koniecznością stopniowego zwiększania i monitorowania ryzyka hipokaliemii oraz innych zaburzeń elektrolitowych.
antagonista aldosteronu, ciężka niewydolność nerek, diuretyk pętlowy, ekspozycja organizmu na lek, furosemid, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, łagodna do umiarkowanej niewydolność wątroby, łagodna niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk oporny na leczenie, obrzęk płuc, obrzęk pochodzenia nerkowego, obrzęk pochodzenia sercowego, obrzęk pochodzenia wątrobowego, obrzęk różnego pochodzenia, odpowiedź natriuretyczna, pompa infuzyjna, przełom nadciśnieniowy, reakcja wyrównawcza, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika w surowicy, stężenie potasu w surowicy, umiarkowana niewydolność nerek, wodobrzusze, zaburzenie elektrolitowe, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibandronic Acid Noridem 6 mg/6 ml
Kwas ibandronowy, bisfosfonian o wysokim powinowactwie do tkanki kostnej, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim wiązaniem z kośćmi (40-50% dawki krążącej) oraz wydalaniem nerkowym. Pozorna końcowa objętość dystrybucji wynosi co najmniej 90 l, a wiązanie z białkami osocza sięga około 87%, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lek nie ulega metabolizmowi, a jego okres półtrwania waha się od 10 do 60 godzin, z szybkim spadkiem stężenia w osoczu do 10% wartości szczytowej w ciągu 3 godzin po podaniu dożylnym. Całkowity klirens jest niski (84-160 ml/min), z klirensem nerkowym stanowiącym 50-60% klirensu całkowitego i korelującym z klirensem kreatyniny. Nie obserwowano kumulacji leku przy stosowaniu dożylnym co 4 tygodnie przez 48 tygodni u pacjentów z przerzutami do kości.
biotransformacja, bisfosfonian, bisfosfoniany, choroba nowotworowa, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, dysfagia, hamowanie aktywności osteoklastów, hipoproteinemia, interakcje lekowe, izoenzymy P-450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kościotworzenie, kwas ibandronowy, łagodna niewydolność nerek, mineralizacja kości, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoklasty, parametry farmakokinetyczne, powikłania kostne, przerzuty do kości, resorpcja kości, resorpcja tkanki kostnej, rozsiany rak piersi, stężenie terapeutyczne, tkanka kostna, układy transportowe, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, wolna frakcja leku, zdarzenia kostne - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Właściwości farmakokinetyczne
Eprosartan, substancja czynna preparatu Teveten, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną około 13% po dawce 300 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 1-2 godziny. Wchłanianie jest nieznacznie opóźnione przez pokarm, jednak zmiany Cmax i AUC są poniżej 25% i nie mają istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Stężenia osoczowe są proporcjonalne do dawki w zakresie 100-200 mg, natomiast przy dawkach 400 i 800 mg obserwuje się nasycenie mechanizmów wchłaniania. Eprosartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami surowicy (~98%) i objętość dystrybucji około 13 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm jest ograniczony, z dominującym wydalaniem niezmienionego leku głównie drogą żółciową (około 90% radioaktywności w kale po podaniu doustnym) oraz częściowo nerkową (około 7% w moczu). Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin, a długotrwałe stosowanie nie powoduje kumulacji leku.
acyloglukuronian, AUC, ciężka niewydolność nerek, Cmax, droga żółciowa, eliminacja leku, eprosartan, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, stężenie osoczowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Binatta 25 mg
Lek Binatta (tapentadol) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu stosuje się w dawce początkowej 50 mg dwa razy na dobę u pacjentów nieleczonych wcześniej opioidami, natomiast u pacjentów z doświadczeniem opioidowym dawka początkowa powinna być indywidualnie dostosowana, uwzględniając rodzaj i dawkę dotychczas stosowanego opioidu. Dawkowanie standardowo odbywa się co 12 godzin, z możliwością zwiększania dawki o 50 mg co 3 dni, przy czym maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 500 mg tapentadolu. W przypadku umiarkowanej niewydolności wątroby zaleca się ostrożne dawkowanie, rozpoczynając od 25–50 mg raz na dobę i nie przekraczając 50 mg/dobę na początku terapii. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast stosowanie leku w ciężkiej niewydolności nerek i wątroby jest niewskazane ze względu na brak danych klinicznych. U osób starszych (>65 lat) nie wymaga się standardowo zmiany dawkowania, jednak należy zachować ostrożność z uwagi na możliwe zaburzenia czynności nerek i wątroby.
BINATTA, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, efekt przeciwbólowy, mechanizm uwalniania, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienne, opioidowe leki przeciwbólowe, pacjent w podeszłym wieku, substancja czynna, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, umiarkowana niewydolność wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Letizen 10 mg
Letizen w dawce 10 mg (cetyryzyna) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cetyryzynę, hydroksyzynę, pochodne piperazyny oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (75 mg/tabletkę). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min), u których ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych jest wysokie. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wskazana jest modyfikacja dawkowania oraz ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych. Ponadto, u osób z nietolerancją laktozy oraz z historią alergii na leki przeciwhistaminowe należy zachować ostrożność i rozważyć korzyści względem ryzyka terapii.
cetyryzyna, ciężka niewydolność nerek, działanie niepożądane, farmakoterapia, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, laktoza jednowodna, lek przeciwhistaminowy, modyfikacja dawkowania, nadwrażliwość na cetyryzynę, nadwrażliwość na hydroksyzynę, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, pochodna piperazyny, reakcja krzyżowa, substancja czynna, wywiad alergiczny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apenal 100 mg/ml
Apenal w postaci roztworu doustnego o stężeniu 100 mg/ml jest wskazany dla dzieci o masie ciała do 32 kg (około 0-10 lat). Zalecana dawka dobowa paracetamolu wynosi około 60 mg/kg masy ciała, podzielona na 4-6 dawek, np. 15 mg/kg co 6 godzin lub 10 mg/kg co 4 godziny. U niemowląt poniżej 7 kg (do 6 miesiąca życia) preferowane jest stosowanie czopków, chyba że istnieją przeciwwskazania kliniczne. Dawkowanie powinno być precyzyjnie dostosowane do masy ciała, a nie wieku, który ma charakter orientacyjny. Całkowita dawka nie powinna przekraczać 80 mg/kg/dobę u dzieci poniżej 40 kg, aby uniknąć toksyczności. Podawanie leku w regularnych odstępach (co 6 godzin, z możliwością skrócenia do 4 godzin przy mniejszych dawkach) zapewnia optymalny efekt terapeutyczny i minimalizuje ryzyko nawrotu objawów.
ciężka niewydolność nerek, dawka dobowa, działanie niepożądane leku, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, nawrót bólu, niewydolność wątroby, paracetamol, pipetka, postać farmaceutyczna, przerwa międzydawkowa, roztwór doustny, schemat dawkowania, strzykawka doustna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Reddy 100 mg/ml
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową funkcją nerek wynoszącą 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z klirensem około 88 ml/min i okresem półtrwania około 2 godzin. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), natomiast eliminacja przez kał i powietrze wydychane jest minimalna (<0,02%). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek stwierdzono znaczące wydłużenie okresu półtrwania do 24 godzin oraz 17-krotnie większą ekspozycję na lek, z wykrywalnymi stężeniami nawet do 7 dni po podaniu.
analiza farmakokinetyczna, bilans masowy, bolus dożylny, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ekspozycja na lek, idealna masa ciała, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość chorobliwa, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, sugammadeks, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enplerasa 25 mg
Enplerasa, zawierająca eplerenon w dawkach 25 mg i 50 mg, jest stosowana w leczeniu niewydolności serca po zawale serca oraz przewlekłej niewydolności serca klasy II wg NYHA. Leczenie rozpoczyna się od dawki 25 mg raz na dobę, stopniowo zwiększanej do maksymalnej dawki 50 mg w ciągu około 4 tygodni, z obowiązkowym monitorowaniem stężenia potasu w surowicy. Terapia powinna być wdrożona w ciągu 3-14 dni od ostrego zawału serca. U pacjentów z potasem >5,0 mmol/l rozpoczęcie leczenia jest przeciwwskazane. Kontrola potasem powinna odbywać się przed terapią, w pierwszym tygodniu, po miesiącu oraz okresowo, a dawkowanie dostosowuje się według stężeń potasu: zwiększa się przy <5,0 mmol/l, utrzymuje przy 5,0–5,4 mmol/l, zmniejsza przy 5,5–5,9 mmol/l, a przy ≥6,0 mmol/l leczenie należy wstrzymać. Po odstawieniu z powodu hiperkaliemii ≥6,0 mmol/l możliwe jest ponowne włączenie dawki 25 mg co drugą dobę po spadku potasu poniżej 5,0 mmol/l.
amiodaron, ciężka niewydolność nerek, czynność nerek, dializa, diltiazem, ekspozycja na lek, eplerenon, hiperkaliemia, inhibitor CYP3A4, kaliemia, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, monitoring potasu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostry zawał serca, przewlekła niewydolność serca, stężenie potasu w surowicy, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność nerek, werapamil, zawał serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coldrex Junior C (300 mg + 5 mg + 20 mg)/sasz.
Coldrex Junior C, zawierający w jednej saszetce 300 mg paracetamolu, 5 mg chlorowodorku fenylefryny oraz 20 mg kwasu askorbinowego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ciężką niewydolnością wątroby i nerek oraz u dzieci poniżej 6 roku życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje lekowe, zwłaszcza z zydowudyną (ryzyko neutropenii) oraz inhibitorami monoaminooksydazy (ryzyko przełomu nadciśnieniowego), w tym w okresie do 2 tygodni po zakończeniu terapii MAO. Preparat nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących inne leki zawierające paracetamol lub sympatykomimetyki, aby uniknąć przedawkowania i nasilenia działań niepożądanych.
aminy katecholowe, choroba wieńcowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, działania niepożądane, fenylefryna, hepatotoksyczność, hiperoksaluria, inhibitory MAO, jaskra z wąskim kątem, kamica nerkowa, kwas askorbowy, monitoring funkcji wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancje czynne, neutropenia, paracetamol, poziom glukozy, przedawkowanie paracetamolu, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, sympatykomimetyk, toksyczność szpiku kostnego, tyreotoksykoza, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie moczu, zydowudyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Palexia retard 100 mg
Palexia retard zawiera tapentadol chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 250 mg. Lek stosuje się doustnie, dwa razy na dobę co około 12 godzin, niezależnie od posiłków, przyjmując tabletki w całości, bez dzielenia i żucia, aby zachować mechanizm przedłużonego uwalniania. U dorosłych nieprzyjmujących opioidów dawka początkowa wynosi 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki o 50 mg co 3 dni do maksymalnej dawki 500 mg na dobę. U pacjentów wcześniej leczonych opioidami dawka początkowa może być wyższa, dostosowana do wcześniejszego schematu leczenia. W przypadku niewydolności nerek łagodnej i umiarkowanej nie jest wymagane dostosowanie dawki, natomiast w ciężkiej niewydolności nerek lek nie jest zalecany. Podobnie w niewydolności wątroby łagodnej nie wymaga się modyfikacji, ale w umiarkowanej dawkę należy ostrożnie rozpoczynać od 25 mg raz na dobę, nie przekraczając 50 mg na dobę, a w ciężkiej niewydolności wątroby lek jest przeciwwskazany.
analgezja, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dawka początkowa, działanie niepożądane, efekt przeciwbólowy, mechanizm przedłużonego uwalniania, monitoring stanu klinicznego, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, opioidowy lek przeciwbólowy, Palexia retard, schemat dawkowania, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, tolerancja leku, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tenaxum 1 mg
Rylmenidyna, substancja czynna Tenaxum w dawce 1 mg, wykazuje całkowitą dostępność biologiczną (100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w surowicy (Cmax) wynoszącym 3,5 ng/ml osiąganym po 1,5-2 godzinach (Tmax). Lek charakteryzuje się niskim stopniem wiązania z białkami osocza (<10%) oraz dużą objętością dystrybucji (5 l/kg), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm rylmenidyny zachodzi głównie przez hydrolizę i utlenianie pierścienia oksazolinowego, a powstałe metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Eliminacja leku odbywa się przede wszystkim przez nerki, z 65% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu, a okres półtrwania u dorosłych wynosi około 8 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po około 3 dobach, a długotrwała terapia (>2 lata) nie powoduje kumulacji substancji czynnej.
biotransformacja leku, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dostępność biologiczna, działanie farmakologiczne, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, profil farmakokinetyczny, receptory alfa-2 adrenergiczne, rylmenidyna, stan stacjonarny leku, stężenie leku w surowicy, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xaleba 90 mg
Produkt leczniczy Xaleba zawierający etorykoksyb dostępny jest w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg w postaci tabletek powlekanych. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze (w tym laktozę w ilościach od 1,2 mg do 4,9 mg w zależności od dawki), a także reakcje alergiczne po NLPZ lub inhibitorach COX-2, takie jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego, zapaleniem błony śluzowej jelit, zastoinową niewydolnością serca (klasa II-IV wg NYHA), niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym (>140/90 mmHg), chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i naczyń mózgowych ze względu na ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i gastrologicznych.
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor cyklooksygenazy-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, przewód tętniczy Botalla, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego