Właściwości farmakokinetyczne sugammadeksu

Analiza właściwości farmakokinetycznych sugammadeksu obejmuje ocenę całkowitego stężenia leku, zarówno w formie związanej, jak i niezwiązanej w kompleks. U pacjentów poddawanych znieczuleniu parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens i objętość dystrybucji, są identyczne dla obu postaci sugammadeksu.¹

Dystrybucja sugammadeksu

Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi od 11 do 14 litrów, co zostało określone na podstawie konwencjonalnej, nie-przedziałowej analizy farmakokinetycznej. Ważną cechą sugammadeksu jest brak wiązania z białkami osocza oraz erytrocytami, co dotyczy zarówno samego sugammadeksu, jak i kompleksu sugammadeksu z rokuronium. Zostało to potwierdzone w badaniach in vitro z użyciem osocza i pełnej krwi pochodzenia męskiego. Sugammadeks charakteryzuje się kinetyką liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała przy podaniu w formie bolusa dożylnego.²

Metabolizm sugammadeksu

W przeprowadzonych badaniach przedklinicznych i klinicznych nie zaobserwowano obecności metabolitów sugammadeksu. Jedyną potwierdzoną drogą eliminacji leku jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki.³

Eliminacja sugammadeksu

Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) sugammadeksu u dorosłych pacjentów poddanych znieczuleniu, z prawidłową czynnością nerek, wynosi około 2 godziny. Szacunkowy klirens w osoczu wynosi około 88 ml/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% podanej dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. Z całkowitej dawki 96% jest wydalane z moczem, przy czym co najmniej 95% tej ilości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie leku z kałem lub wydychanym powietrzem jest minimalne i wynosi mniej niż 0,02% dawki. Warto podkreślić, że podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom skutkuje zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.⁴

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Wpływ zaburzeń czynności nerek i wieku

W badaniu farmakokinetycznym porównującym pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek zaobserwowano, że stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w pierwszej godzinie po podaniu, jednakże później obniżało się szybciej w grupie kontrolnej. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdzono wydłużenie czasu całkowitej ekspozycji na sugammadeks, prowadzące do 17-krotnie większej ekspozycji w porównaniu do pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Małe stężenia sugammadeksu pozostają wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁵

W drugim badaniu porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami z prawidłową czynnością nerek wykazano, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres półtrwania wydłużał się wraz z pogarszającą się funkcją nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. Warto zaznaczyć, że stężenia sugammadeksu w osoczu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek były niewykrywalne dopiero po 7 dniach od podania dawki.⁶

Parametry farmakokinetyczne według wieku i czynności nerek

Poniższa tabela przedstawia podsumowanie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od wieku i funkcji nerek pacjenta:

*CV = współczynnik zmienności⁷

Wpływ płci na farmakokinetykę

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano różnic parametrów w zależności od płci pacjentów.⁸

Wpływ rasy na farmakokinetykę

W badaniu porównującym uczestników rasy kaukaskiej i pochodzenia japońskiego nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych sugammadeksu. Dostępne, choć ograniczone, dane nie wskazują na istnienie różnic w parametrach farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁹

Wpływ masy ciała na farmakokinetykę

Populacyjna analiza farmakokinetyczna obejmująca pacjentów dorosłych oraz pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku klirensu i objętości dystrybucji z masą ciała.¹⁰

Otyłość a farmakokinetyka sugammadeksu

W badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z otyłością chorobliwą oceniano sugammadeks w dawkach 2 mg/kg i 4 mg/kg masy ciała, podawany w oparciu o aktualną masę ciała (n=76) lub idealną masę ciała (n=74). Wykazano, że ekspozycja na sugammadeks zwiększała się liniowo i proporcjonalnie do dawki przy podaniu zarówno według aktualnej, jak i idealnej masy ciała. Nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami chorobliwie otyłymi a populacją ogólną.¹¹