zaburzenia czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby to nieprawidłowości w pracy tego kluczowego organu, który pełni ponad 500 funkcji w organizmie. Do najważniejszych należą metabolizm białek, węglowodanów i tłuszczów, detoksykacja, synteza białek osocza oraz magazynowanie witamin i mikroelementów.
W diagnostyce zaburzeń wątrobowych kluczową rolę odgrywają badania laboratoryjne, w tym oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), stężenia bilirubiny oraz wskaźników syntezy białek (albuminy, czas protrombinowy). Podwyższenie aktywności transaminaz sugeruje uszkodzenie hepatocytów, podczas gdy wzrost ALP i GGTP wskazuje na cholestazę.
Etiologia zaburzeń czynności wątroby jest zróżnicowana i obejmuje czynniki zakaźne (wirusy hepatotropowe), toksyczne (alkohol, leki, substancje chemiczne), metaboliczne (niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, hemochromatoza), autoimmunologiczne oraz choroby dróg żółciowych. Objawy kliniczne mogą być niespecyficzne i obejmować zmęczenie, osłabienie, nudności, żółtaczkę, świąd skóry oraz hepatomegalię.
W postępowaniu terapeutycznym najważniejsza jest identyfikacja i eliminacja czynnika etiologicznego oraz leczenie choroby podstawowej. W przypadku przewlekłych zaburzeń czynności wątroby istotne jest monitorowanie progresji choroby oraz wczesne wykrywanie powikłań, takich jak nadciśnienie wrotne, wodobrzusze czy encefalopatia wątrobowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Asbima 5 mg + 160 mg
Lek Asbima, zawierający amlodypinę (pochodną dihydropirydyny) oraz walsartan, jest wskazany w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub składniki pomocnicze, w tym sorbitol (E-420) w dawkach od 9,25 mg do 18,5 mg. Przeciwwskazania obejmują ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciową oraz cholestazę, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR poniżej 60 ml/min/1,73m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa, małowodzie, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, sorbitol, terapia hipotensyjna, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sulpiryd Hasco 100 mg
Sulpiryd Hasco dostępny jest w tabletkach o dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. W terapii schizofrenii dawka początkowa wynosi od 400 mg do 800 mg na dobę, podawana w dwóch dawkach podzielonych (rano i wczesnym wieczorem). Dla objawów pozytywnych zaleca się dawki ≥ 400 mg 2× dziennie, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1200 mg/dobę, a w przypadkach opornych do 1600 mg/dobę. W przypadku objawów negatywnych dawka początkowa to 400 mg 2× dziennie, z możliwością zmniejszenia do 200 mg 2× dziennie w celu zwiększenia działania pobudzającego. Dla objawów mieszanych stosuje się dawki 400-600 mg 2× dziennie. W leczeniu zaburzeń depresyjnych dawka początkowa wynosi 50-150 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 150-300 mg/dobę. U osób starszych stosuje się standardowe dawki, jednak konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i ewentualna korekta dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny.
apatia, badanie laboratoryjne, brak reaktywności, dawka podtrzymująca, depresja, klirens kreatyniny, lek zobojętniający, małomówność, monitorowanie funkcji wątroby, objawy mieszane, objawy negatywne, objawy pozytywne, omam, przygnębienie, schizofrenia, sukralfat, sulpiryd, urojenie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia depresyjne, zaburzenia myślenia, zaburzenia snu, zubożenie mowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egoropal 50 mg
Produkt leczniczy Egoropal, zawierający palmitynian paliperydonu, jest dostępny w formie zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu w dawkach od 25 mg do 150 mg. Leczenie rozpoczyna się schematem inicjującym: 150 mg domięśniowo w mięsień naramienny w dniu 1 oraz 100 mg w dniu 8, co pozwala na szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Trzecia dawka podtrzymująca (standardowo 75 mg) podawana jest po miesiącu od drugiej dawki inicjującej, a następnie kontynuowana co miesiąc, z możliwością dostosowania dawki w zakresie 25-150 mg w zależności od tolerancji i skuteczności. U pacjentów z nadwagą lub otyłością zaleca się stosowanie dawek z górnego zakresu. Wstrzyknięcia podtrzymujące można wykonywać w mięsień naramienny lub pośladkowy, przy czym dawki inicjujące muszą być podawane wyłącznie w mięsień naramienny. W przypadku zmiany terapii z doustnych form paliperydonu lub rysperydonu, leczenie Egoropalem należy rozpocząć od standardowego schematu inicjującego, z wyjątkiem przejścia z długo działających iniekcji rysperydonu, gdzie schemat inicjujący nie jest wymagany.
dawka podtrzymująca, ekspozycja na paliperydon, klirens kreatyniny, mięsień naramienny, mięsień pośladkowy, otyłość, paliperydon doustny, paliperydon o przedłużonym uwalnianiu, palmitynian paliperydonu, personel medyczny, podanie domięśniowe, rysperydon doustny, schemat inicjujący, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ranlosin Duo 6 mg + 0,4 mg
Lek Ranlosin Duo, zawierający 6 mg solifenacyny bursztynianu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub składniki pomocnicze. Nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, poddawanych hemodializie, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu) oraz u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby przy jednoczesnym stosowaniu tych inhibitorów. Ponadto, Ranlosin Duo jest przeciwwskazany u chorych z ciężkimi zaburzeniami żołądka lub jelit (w tym toksycznym rozszerzeniem okrężnicy), jaskrą z wąskim kątem przesączania, miastenią oraz u osób z hipotonią ortostatyczną w wywiadzie ze względu na ryzyko nasilenia objawów i działań niepożądanych.
działanie antycholinergiczne, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipotonia ortostatyczna, IFIS, inhibitor CYP3A4, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, miastenia, nadwrażliwość, polipragmazja, przeszkoda podpęcherzowa, reakcja alergiczna, solifenacyna bursztynian, tamsulosyna chlorowodorek, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji poznawczych, zaćma, zatrzymanie moczu, zespół wiotkiej tęczówki śródoperacyjnej, zwężenie szyi pęcherza moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Preparat Tolutris, zawierający telmisartan, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga indywidualnego doboru dawki na podstawie uprzednio stosowanych dawek poszczególnych składników. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, przy czym nie należy rozpoczynać terapii tym produktem złożonym bez wcześniejszej kontroli nadciśnienia przy użyciu mono- lub politerapii. Dawkowanie powinno być dostosowane osobno dla każdego składnika w przypadku konieczności modyfikacji. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek wskazane jest okresowe monitorowanie funkcji nerek i elektrolitów, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stosowanie leku jest przeciwwskazane. Amlodypina nie jest eliminowana podczas dializy, co ma znaczenie w terapii pacjentów dializowanych. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 40 mg telmisartanu + 5 mg amlodypiny + 12,5 mg hydrochlorotiazydu na dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany.
amlodypina, bezpieczeństwo stosowania leku, dawkowanie leku, dializa, elektrolity, farmakokinetyka, funkcja nerek, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, politerapia, produkt złożony, substancje czynne, telmisartan, tiazyd, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Milukante 10 mg
Milukante, zawierający 10 mg montelukastu sodowego w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany do stosowania u pacjentów ≥15 lat z astmą, astmą współistniejącą z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa bez astmy. Standardowa dawka wynosi 1 tabletkę 10 mg raz na dobę, podawaną wieczorem. Leczenie należy kontynuować zarówno w okresach kontroli objawów, jak i zaostrzeń. Nie wymaga modyfikacji dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek oraz łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Brak danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Montelukast może być stosowany jako terapia uzupełniająca u pacjentów, u których wziewne glikokortykosteroidy i krótko działające β-agonisty nie zapewniają odpowiedniej kontroli astmy, jednak nie należy nagle zastępować glikokortykosteroidów montelukastem.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Scaldex –
Scaldex to maść zawierająca nalewkę z kwiatów nagietka, wyciąg z propolisu, bacytracynę oraz syntetyczną witaminę A. Bacytracyna charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z eliminacją głównie przez kał (95%) i mocz (≤3%). Po podaniu domięśniowym osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2 godzinach, z okresem półtrwania 1,3 godziny i stałą eliminacji kel = 0,5331 h, eliminowana głównie przez nerki. Brak jest danych farmakokinetycznych dla nalewki z nagietka i wyciągu z propolisu. Witamina A, w formie retinolu i estrów, jest wchłaniana w przewodzie pokarmowym, magazynowana w 90% w wątrobie, a jej metabolizm obejmuje sprzęganie z kwasem glukuronowym i utlenianie do retinalu i kwasu retinojowego, wydalanych z moczem i kałem. Wchłanianie witaminy A może być upośledzone w chorobach wątroby, trzustki, zaburzeniach wchłaniania tłuszczów oraz stanach zapalnych przewodu pokarmowego.
alfa-globulina, angiogeneza, bacytracyna, choroba zapalna jelit, dehydrogenaza NADH, dezamidobacytracyna, filtracja kłębuszkowa, hydroliza estrów, kinetyka pierwszego rzędu, nadwrażliwość kontaktowa, nagietek lekarski, okres półtrwania biologiczny, oksydaza cytochromowa, propolis, rana oparzeniowa, witamina A, zaburzenia czynności trzustki, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia wchłaniania tłuszczów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doxar 4 mg
Produkt leczniczy Doxar zawiera mezylan doksazosyny i jest dostępny w dawkach 1 mg, 2 mg oraz 4 mg w formie tabletek. W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki początkowej 1 mg raz na dobę przez 7-14 dni, następnie zwiększenie do 2 mg, a w razie potrzeby do 4 mg lub 8 mg na dobę, z maksymalną dawką do 16 mg na dobę. W terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) schemat dawkowania jest podobny, z dawką początkową 1 mg, zwiększaną po 7-14 dniach do 2 mg, a następnie do 4 mg, z maksymalną dawką 8 mg na dobę. Tabletki należy podawać doustnie, popijając wodą, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do odpowiedzi pacjenta i tolerancji leku.
ciężka niewydolność wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działania niepożądane, farmakokinetyka doksazosyny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mezylan doksazosyny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, podeszły wiek, samoistne nadciśnienie tętnicze, schemat dawkowania, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clefirem 14 mg
Clefirem (teriflunomid 14 mg) stosowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań kontrolowanych placebo obejmujących 2267 pacjentów przez medianę 672 dni. Najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), nudności (10,7%), łysienie (13,5%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%). Łysienie, najczęściej rozlane, występowało u 13,9% pacjentów (vs 5,1% placebo) i ustępowało u 87,1% po 6 miesiącach terapii. Zaburzenia czynności wątroby manifestowały się głównie łagodnym wzrostem AlAT ≤3× GGN, natomiast wartości >3× GGN i wyższe były porównywalne z placebo. Wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego >140 mmHg obserwowano u 19,9% pacjentów (vs 15,5% placebo), a rozkurczowego >90 mmHg u 21,4% (vs 13,6% placebo). Nie odnotowano istotnego wzrostu ciężkich zakażeń (2,7% vs 2,2% placebo), choć w populacji pediatrycznej (10-17 lat) zakażenia występowały częściej (66,1% vs 45,6% placebo).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, amylaza, biegunka, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dyslipidemia, gamma-glutamylotransferaza, grzybica stóp, kinaza kreatynowa, lipaza, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, martwicze zapalenie trzustki, mononeuropatia, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, parestezje, polekowe uszkodzenie wątroby, polineuropatia, posocznica, reumatoidalne zapalenie stawów, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, torbiel trzustki, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie jelita grubego, zapalenie trzustki, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sental 5 mg
Dawkowanie melatoniny w preparacie Sental powinno być indywidualnie dostosowane, z uwzględnieniem różnic w biodostępności u pacjentów. W przypadku zaburzeń snu związanych ze zmianą stref czasowych zaleca się dawkę 3-5 mg na dobę, przyjmowaną wieczorem przed snem lokalnym, przez maksymalnie 4 dni. U dzieci i młodzieży z ADHD i bezsennością dawkę należy ustalić jako najniższą skuteczną, nie przekraczając 5 mg, podawaną 30-60 minut przed snem. Stosowanie u dzieci poniżej 6 lat nie jest zalecane. W trakcie długotrwałego leczenia (do 3 lat) konieczna jest regularna ocena efektu terapeutycznego co 6 miesięcy oraz próby odstawienia leku, zwłaszcza gdy efekt jest niepewny. U osób starszych farmakokinetyka jest podobna jak u młodych dorosłych, więc dawkowanie nie wymaga modyfikacji.
bezsenność, biodostępność, dawka skuteczna, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka melatoniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, melatonina, natychmiastowe uwalnianie, Sental, stężenie glukozy we krwi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia snu związane ze zmianą stref czasowych, zmiana stref czasowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auxilen 50 mg/2 ml
Auxilen, zawierający trometamol deksketoprofenu w dawce 50 mg/2 ml, jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych objawów bólowych u dorosłych. Standardowa dawka wynosi 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością skrócenia odstępu do 6 godzin, przy maksymalnej dawce dobowej 150 mg i czasie terapii nieprzekraczającym 2 dób. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) oraz wątroby (Child-Pugh 5-9) dawkę należy ograniczyć do 50 mg na dobę, z koniecznością monitorowania funkcji wątroby. Leku nie stosuje się u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 59 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15). Preparat nie jest zalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, deksketoprofen, działania niepożądane, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, leki opioidowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bioprazol 40 mg
Bioprazol (omeprazol) stosowany jest w różnych wskazaniach gastrologicznych z dostosowaniem dawki do jednostki chorobowej i indywidualnych potrzeb pacjenta. W leczeniu czynnej choroby wrzodowej dwunastnicy zaleca się 20 mg raz na dobę, z wygojeniem zwykle w 2-4 tygodnie; w opornej postaci dawka wzrasta do 40 mg/dobę (okres leczenia do 4 tygodni). W owrzodzeniu żołądka standardowa dawka to 20 mg/dobę z wygojeniem w 4-8 tygodni, a w opornych przypadkach 40 mg/dobę. Profilaktyka nawrotów u pacjentów H. pylori-ujemnych wymaga 10-20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg. W terapii eradykacyjnej H. pylori stosuje się schematy łączące omeprazol (20-40 mg) z klarytromycyną, amoksycyliną i metronidazolem lub tynidazolem przez 7 dni, z dawkami antybiotyków dostosowanymi do masy ciała. W leczeniu refluksowego zapalenia przełyku zalecane dawki to 20 mg/dobę (4-8 tygodni) lub 40 mg/dobę w ciężkich przypadkach, z dawką podtrzymującą 10 mg/dobę. W zespole Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 60 mg/dobę, a dawki podtrzymujące wahają się od 20 do 120 mg/dobę, przy czym dawki >80 mg podaje się w dwóch dawkach podzielonych.
amoksycylina, choroba wrzodowa dwunastnicy, eradykacja H. pylori, eradykacja Helicobacter pylori, klarytromycyna, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, leczenie podtrzymujące, lekooporność, metronidazol, nawrót owrzodzenia dwunastnicy, nawrót owrzodzenia żołądka, objawowa choroba refluksowa przełyku, omeprazol, owrzodzenia związane z NLPZ, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, peletki dojelitowe, profilaktyka owrzodzeń, refluksowe zapalenie przełyku, terapia skojarzona, tynidazol, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia połykania, zakażenie H. pylori, zarzucanie kwaśnej treści żołądkowej, zespół Zollingera-Ellisona, zgaga - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apo-Atorva 30 mg
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Apo-Atorva) u pacjentów z hipercholesterolemią należy wdrożyć dietę ubogocholesterolową, którą kontynuuje się przez cały okres leczenia. Dawkowanie ustala się indywidualnie, bazując na wyjściowym stężeniu LDL-C, celu terapeutycznym oraz odpowiedzi pacjenta. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co najmniej co 4 tygodnie, do maksymalnej dawki 80 mg/dobę. U większości pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią i mieszaną hiperlipidemią dawka 10 mg/dobę jest wystarczająca, a efekty terapeutyczne pojawiają się po 2 tygodniach, osiągając maksimum po 4 tygodniach. W heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg/dobę, a następnie do 80 mg/dobę lub stosować 40 mg z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawki wahają się od 10 do 80 mg/dobę, stosując atorwastatynę jako terapię wspomagającą inne metody, np. aferezę LDL.
afereza LDL, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir/grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, leczenie hiperlipidemii, leki wiążące kwasy żółciowe, mieszana hiperlipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, podanie doustne, prewencja chorób sercowo-naczyniowych, stężenie LDL-C, terapia hipolipemizująca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Darunawir, inhibitor proteazy HIV, stosowany jest w terapii zakażeń HIV w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem jako wzmacniaczami farmakokinetycznymi oraz innymi lekami przeciwretrowirusowymi. U pacjentów wcześniej leczonych, obecność mutacji DRV-RAM, wiremia ≥100 000 kopii/ml lub liczba CD4+ <100 x 10⁶/L wskazują na konieczność dawkowania darunawiru dwa razy na dobę. Nie zaleca się zmiany dawki rytonawiru, a uwaga powinna być zwrócona na potencjalne interakcje wynikające z wiązania darunawiru z kwaśną glikoproteiną α1. Stosowanie u dzieci poniżej 3 lat lub o masie <15 kg jest niewskazane z powodu braku danych. W ciąży, zwłaszcza przy stosowaniu kobicystatu, obserwuje się znaczne obniżenie ekspozycji na lek (Cmin spada o około 90%), co może skutkować niepowodzeniem terapii i zwiększonym ryzykiem transmisji pionowej HIV.
aktywność transaminaz, alergia na sulfonamidy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, choroba Gravesa-Basedowa, cytolityczne zapalenie wątroby, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, dehydrogenaza alkoholowa, glikoproteina p, hemofilia, immunosupresja, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy HIV, kobicystat, komórki CD4, kwaśna glikoproteina α1, lek przeciwretrowirusowy, marskość wątroby, martwica kości, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mutacja DRV-RAM, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, odpowiedź wirologiczna, oporność wirusa, ostra uogólniona osutka krostkowa, patogen oportunistyczny, przewlekłe zapalenie wątroby, reaktywacja wirusa opryszczki, rytonawir, wiremia HIV-1, wylew śródskórny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie płuc Pneumocystis, zapalenie wątroby indukowane lekiem, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rasagiline Accord 1 mg
Rasagilina Accord, zawierająca 1 mg rasagiliny w postaci winianu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,5 godziny i bezwzględną dostępnością biologiczną około 36%. Podanie z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje istotne zmniejszenie Cmax o około 60% oraz AUC o około 20%, jednakże zmiana AUC nie jest na tyle znacząca, by wymagać modyfikacji dawkowania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (243 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%). Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP1A2, z eliminacją metabolitów głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%). Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi od 0,6 do 2 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg.
1-aminoindan, biotransformacja wątrobowa, choroba Parkinsona, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksylacja, izotop 14C, klirens kreatyniny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rasagilina, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gerodaza 25 mg/ml
Terapia azacytydyną (Gerodaza) powinna być prowadzona przez doświadczonych specjalistów, z premedykacją przeciwwymiotną w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom. Zalecana dawka początkowa wynosi 75 mg/m² powierzchni ciała, podawana podskórnie codziennie przez 7 dni, po czym następuje 21-dniowa przerwa, co tworzy 28-dniowy cykl. Leczenie powinno trwać minimum 6 cykli i kontynuowane tak długo, jak pacjent odnosi korzyści kliniczne lub do progresji choroby. Nie należy stosować zamiennie formy iniekcyjnej i doustnej azacytydyny ze względu na różnice w farmakokinetyce. Przed każdym cyklem konieczne jest monitorowanie funkcji wątroby, nerek (kreatynina, dwuwęglany) oraz pełnej morfologii krwi, aby ocenić toksyczność hematologiczną i regenerację komórek krwi (definiowaną wzorem: liczba krwinek w momencie regeneracji ≥ wartość nadiru + 0,5 × [liczba początkowa – wartość nadiru]).
azacytydyna, badanie szpiku kostnego, bezwzględna liczba neutrofili, chemioterapeutyk, komórkowość szpiku, lek przeciwwymiotny, morfologia krwi, nadir, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy wątroby, podanie podskórne, próby czynnościowe wątroby, regeneracja linii komórkowej, stężenie kreatyniny, toksyczność hematologiczna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bulgaplin 100 mg
Pregabalina (lek Bulgaplin) jest dostępna w kapsułkach o zawartości 25 mg do 300 mg, a standardowa dawka dobowa wynosi od 150 mg do 600 mg, podawana w 2-3 dawkach podzielonych (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki jako terapii wspomagającej oraz uogólnionych zaburzeń lękowych zaleca się stopniowe zwiększanie dawki od 150 mg/dobę do maksymalnie 600 mg/dobę, z odpowiednim odstępem czasowym (3-7 dni lub tydzień) między kolejnymi zwiększeniami. W przypadku konieczności przerwania terapii, odstawianie powinno odbywać się stopniowo przez co najmniej 7 dni, aby uniknąć objawów odstawiennych.
ból neuropatyczny, Bulgaplin, dawka dobowa, dawki podzielone, hemodializa, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, objawy odstawienne, padaczka, pregabalina, schemat BID, schemat TID, terapia wspomagająca, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor zawiera 320 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja przebiega z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i jest wydalany głównie przez przewód pokarmowy (83%), z niewielkim udziałem nerek (13%). Hydrochlorotiazyd ma wyższą biodostępność (70%), osiąga Cmax po około 2 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi 6-15 godzin. Eliminacja hydrochlorotiazydu odbywa się głównie przez nerki (>95%), a lek ten może być usunięty przez dializę, w przeciwieństwie do walsartanu. Spożycie pokarmu znacząco obniża ekspozycję na walsartan (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak nie wpływa to na jego skuteczność kliniczną, natomiast wpływ pokarmu na hydrochlorotiazyd jest klinicznie nieistotny.
AUC, bezwzględna biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dializoterapia, GFR, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, kumulacja w erytrocytach, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, podeszły wiek, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, terapia nadciśnienia tętniczego, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Klofarabina jest stosowana w leczeniu ostrej białaczki, podawana w formie koncentratu 1 mg/ml, z dawką u dzieci i młodzieży ≥ 1 roku życia wynoszącą 52 mg/m² powierzchni ciała, infuzją dożylną trwającą 2 godziny przez 5 dni. Cykle leczenia powtarza się co 2-6 tygodni po normalizacji hematopoezy (ANC ≥ 0,75 x 10⁹/l). U dzieci ≤ 20 kg zaleca się wydłużenie infuzji powyżej 2 godzin w celu zmniejszenia objawów niepokoju. Brak danych dotyczących niemowląt < 1 roku oraz dorosłych. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30 - < 60 ml/min) dawkę zmniejsza się o 50%, a u ciężkiej niewydolności nerek i ciężkich zaburzeniach czynności wątroby klofarabina jest przeciwwskazana.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, biopsja szpiku kostnego, cewnik do żyły centralnej, choroba oporna na leczenie, hematopoeza, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klofarabina, koncentrat do sporządzania roztworu, niewydolność nerek, oporna białaczka, ostra białaczka, skala toksyczności, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, toksyczność stopnia 3, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Dawkowanie i sposób podawania
Fentermina, zawarta w preparacie Qsiva, jest wskazana do leczenia otyłości pod ścisłym nadzorem specjalistycznym. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 3,75 mg fenterminy w połączeniu z 23 mg topiramatu przez 14 dni, następnie dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg fenterminy z 46 mg topiramatu raz dziennie rano. Po 3 miesiącach ocenia się skuteczność leczenia; brak redukcji masy ciała o co najmniej 5% skutkuje przerwaniem terapii. U pacjentów z BMI ≥30 kg/m² i odpowiedzią na leczenie możliwe jest zwiększenie dawki do 11,25 mg fenterminy (69 mg topiramatu) przez 14 dni, a następnie do 15 mg fenterminy (92 mg topiramatu) raz na dobę, z uwzględnieniem zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Odstawianie najwyższej dawki powinno być stopniowe, aby uniknąć ryzyka drgawek. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od ≥15 do <90 ml/min) oraz wątroby (stopień Child-Pugh 5-9), natomiast u schyłkowej niewydolności nerek (klirens <15 ml/min) i ciężkich zaburzeniach wątroby stosowanie jest przeciwwskazane. U osób powyżej 70. roku życia zaleca się ostrożność, a u dzieci poniżej 18 lat preparat jest przeciwwskazany.
BMI, drgawki, działanie niepożądane, fentermina, hemodializa, klirens kreatyniny, modyfikowane uwalnianie, niewydolność nerek, otyłość, Qsiva, redukcja masy ciała, schemat dawkowania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, suplementacja multiwitaminowa, topiramat, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Glenmark 500 mg
Abirateron octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, a jego biodostępność jest silnie zależna od obecności pokarmu, co może zwiększyć AUC do 10-krotnie i Cmax do 17-krotnie. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętością dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm abirateronu zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami stanowiącymi 86% całkowitej promieniotwórczości w krwiobiegu (abirateronu siarczan i N-tlenek abirateronu siarczan). Okres półtrwania leku wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową (88%), z niewielkim udziałem wydalania z moczem (5%).
abirateron octan, AUC, białka osocza, biodostępność leku, biosynteza androgenów, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, sulfuryzacja, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Sewelamer – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat Sewelameru węglan Synthon zawiera 800 mg węglanu sewelameru w tabletce powlekanej, z dodatkiem 286,25 mg laktozy, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Dawkowanie początkowe zależy od wyjściowego stężenia fosforanów w surowicy: przy poziomie 1,78–2,42 mmol/l (5,5–7,5 mg/dl) zaleca się 2,4 g/dobę (1 tabletka 3 razy dziennie), natomiast przy stężeniu > 2,42 mmol/l (> 7,5 mg/dl) dawka wynosi 4,8 g/dobę (2 tabletki 3 razy dziennie). Lek należy przyjmować podczas posiłków, co zwiększa skuteczność wiązania fosforanów. Dawkę dostosowuje się co 2–4 tygodnie, zwiększając ją o 0,8 g trzy razy dziennie (2,4 g/dobę), aż do osiągnięcia docelowego stężenia fosforanów. Średnia dawka dobowa w praktyce klinicznej wynosi około 6 g (7–8 tabletek). U pacjentów geriatrycznych dawkowanie nie wymaga modyfikacji, a u dzieci powyżej 6 roku życia i o powierzchni ciała > 0,75 m² zaleca się stosowanie leku w formie zawiesiny doustnej, gdyż tabletki nie są odpowiednie dla tej grupy.
chlorowodorek sewelameru, dawka podtrzymująca, farmakokinetyka i farmakodynamika, hiperfosfatemia, kontrola hiperfosfatemii, laktoza, nietolerancja laktozy, preparaty wapniowe, preparaty wiążące fosforany, stężenie fosforanów w surowicy, węglan sewelameru, wiązanie fosforanów, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Aurovitas 60 mg
Cinacalcet Aurovitas jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg (niepodzielna), 60 mg i 90 mg (podzielne). U dorosłych, w tym osób powyżej 65 lat, początkowa dawka wynosi 30 mg raz dziennie, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-4 tygodnie do maksymalnie 180 mg/dobę, w celu osiągnięcia docelowego stężenia PTH 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l) u pacjentów dializowanych. Stężenie PTH (iPTH lub biPTH) należy oznaczać co najmniej 12 godzin po podaniu leku, a kontrolę wykonywać 1-4 tygodni po rozpoczęciu terapii lub zmianie dawki, następnie co 1-3 miesiące. Przed terapią i w trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie skorygowanego stężenia wapnia w surowicy, szczególnie w pierwszym tygodniu i następnie co miesiąc. W przypadku hipokalcemii (wapń ≤7,5 mg/dl, 1,9 mmol/l) lub objawów klinicznych, zaleca się modyfikację leczenia wapniem, witaminą D lub zmniejszenie/odstawienie cynakalcetu zgodnie z protokołem.
bio-intact PTH, biodostępność cynakalcetu, cynakalcet, dawka podtrzymująca, etelkalcetyd, hipokalcemia, hormon przytarczyc, intact PTH, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, płyn dializacyjny, produkty wiążące fosforany, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, stężenie wapnia w surowicy, suplement wapnia, tabletka powlekana, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bulgaplin 50 mg
Produkt leczniczy Bulgaplin zawiera pregabalinę i jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg. Standardowa dawka dobowa wynosi od 150 mg do 600 mg, podawana w dwóch lub trzech dawkach podzielonych (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych terapia rozpoczyna się od 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 3-7 dni do maksymalnie 600 mg/dobę, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. W przypadku konieczności przerwania terapii zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 tydzień, aby uniknąć objawów odstawiennych. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, dlatego dawkowanie musi być dostosowane do klirensu kreatyniny (CLcr), obliczanego według wzoru uwzględniającego wiek, masę ciała i stężenie kreatyniny w surowicy, z korektą dla kobiet (×0,85).
ból neuropatyczny, dawka dobowa, dawka podzielona, dawka uzupełniająca, farmakokinetyka pregabaliny, farmakoterapia, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, objawy odstawienne, padaczka, pregabalina, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Capecitabine Glenmark 150 mg
Capecitabine Glenmark, dostępny w dawkach 150 mg i 500 mg w postaci tabletek powlekanych, jest fluoropirymidyną stosowaną w terapii przeciwnowotworowej. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są: nadwrażliwość na kapecytabinę, fluorouracyl lub substancje pomocnicze (w tym laktozę bezwodną: 7,640 mg w tabletce 150 mg i 25,470 mg w tabletce 500 mg), całkowity niedobór dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD), ciąża i karmienie piersią, ciężka leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego lub niedawnego stosowania brywudyny ze względu na ryzyko śmiertelnej toksyczności wynikającej z hamowania metabolizmu fluoropirymidyn. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest pełna ocena morfologii krwi oraz funkcji wątroby i nerek.
brywudyna, częściowy niedobór DPD, dehydrogenaza dihydropirymidynowa, działanie toksyczne, fluoropirymidyna, inhibitory CYP2C9, kapecytabina, klirens kreatyniny, laktoza bezwodna, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, morfologia krwi, nadwrażliwość na fluorouracyl, nadwrażliwość na lek, neutropenia, niedobór DPD, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja krzyżowa, tabletka 150 mg, tabletka 500 mg, tabletka powlekana, teratogenność, trombocytopenia, warfaryna, wyniszczenie nowotworowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valsacor 160 mg tabletki powlekane
Valsacor 160 mg (walsartan) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na ryzyko hiperkaliemii, dlatego nie zaleca się łączenia z suplementami potasu, diuretykami oszczędzającymi potas czy heparyną bez ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz dializowanych brak jest danych klinicznych, natomiast u osób z klirensem >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki. Leczenie może prowadzić do oliguri, azotemii i rzadko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca. Walsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u kobiet w ciąży, a u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby należy zachować ostrożność. Niedobór sodu i odwodnienie powinny być skorygowane przed rozpoczęciem terapii, aby uniknąć objawowego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, azotemia, cholestaza, dializoterapia, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, marskość wątroby żółciowa, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zastawka dwudzielna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Sandoz 267 mg
Pirfenidon jest lekiem stosowanym w terapii idiopatycznego włóknienia płuc, wymagającym starannego dawkowania i monitorowania przez specjalistę. Leczenie rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki w ciągu 14 dni: od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, przez 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę). Przerwanie terapii na ponad 14 dni wymaga ponownego wdrożenia schematu dawkowania od początku. W przypadku działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się przyjmowanie leku z posiłkiem oraz ewentualne zmniejszenie dawki do 267-534 mg 2-3 razy na dobę z możliwością stopniowego zwiększania w zależności od tolerancji. W razie wystąpienia reakcji nadwrażliwości na światło lub wysypki konieczne jest stosowanie ochrony przeciwsłonecznej, a w cięższych przypadkach przerwanie leczenia i konsultacja lekarska.
AlAT AspAT, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, charakterystyka produktu leczniczego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężka reakcja nadwrażliwości, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, krańcowa niewydolność wątroby, leczenie podtrzymujące, nadwrażliwość na światło, nietolerancja leczenia, stężenie bilirubiny, stopniowe zwiększanie dawki, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lernidum 20 mg
Lerkanidypina w postaci chlorowodorku, dostępna w tabletkach powlekanych Lernidum (10 mg i 20 mg), jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub inne dihydropirydyny oraz na składniki pomocnicze, w tym ze względu na zawartość sodu (0,928 mg w tabletce 10 mg i 1,437 mg w tabletce 20 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują kobiety w ciąży, karmiące piersią oraz kobiety w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak zwężenie drogi odpływu z lewej komory, nieleczona zastoinowa niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa oraz świeży zawał mięśnia sercowego (w ciągu ostatniego miesiąca). Przeciwwskazania dotyczą także ciężkich zaburzeń czynności wątroby i nerek, w tym dializowanych pacjentów, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych.
chlorowodorek, cyklosporyna, dializoterapia, działanie hipotensyjne, enzym CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z grejpfrutem, lerkanidypina, nadwrażliwość na lerkanidypinę, niestabilna dławica piersiowa, pochodna dihydropirydyny, świeży zawał mięśnia sercowego, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawartość sodu, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fromilid
Klarytromycyna w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (Fromilid 125 mg/5 ml) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Lek metabolizowany jest głównie w wątrobie, a stosowanie może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby, w tym wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, zapalenia miąższowego i cholestatycznego z żółtaczką lub bez, a w ciężkich przypadkach do niewydolności wątroby. Należy monitorować objawy uszkodzenia wątroby, takie jak brak łaknienia, żółtaczka, ciemny mocz, świąd skóry i ból brzucha. Istotne jest także ryzyko biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klarytromycyny z kolchicyną ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności, zwłaszcza u osób starszych i z niewydolnością nerek.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk makrolidowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, Corynebacterium minutissimum, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, hipoglikemia, klarytromycyna, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby, oporność krzyżowa, ostra uogólniona osutka krostkowa, ototoksyczność, pochodne benzodiazepiny, polekowa reakcja z eozynofilią, pozaszpitalne zapalenie płuc, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, szpitalne zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczne działanie kolchicyny, torsade de pointes, trądzik pospolity, współczynnik INR, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydroxyzinum Bluefish
Hydroksyzyna wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ryzykiem drgawek, zwłaszcza u dzieci, oraz u osób z jaskrą, niedrożnością dróg moczowych, osłabioną perystaltyką przewodu pokarmowego, miastenią, demencją i w podeszłym wieku. Lek może wydłużać odstęp QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach elektrolitowych i stosowaniu innych leków wpływających na rytm serca. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz monitorowanie objawów kardiologicznych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek konieczne jest zmniejszenie dawki i regularne monitorowanie funkcji narządów. U osób w podeszłym wieku dawkę należy rozpocząć od połowy standardowej ze względu na zmniejszoną eliminację i zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przeciwcholinergicznych.
brak laktazy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, demencja, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, hydroksyzyna, jaskra, miastenia, niedrożność dróg moczowych, nietolerancja galaktozy, osłabiona perystaltyka przewodu pokarmowego, ośrodkowy układ nerwowy, schyłkowa niewydolność nerek, suchość błony śluzowej, test prowokacji oskrzeli, torsade de pointes, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia poznawcze, zaburzenia rytmu serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Abirateron octan w dawce 250 mg (Abiraterone G.L. Pharma) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby klasy C wg Child-Pugh. Lek zawiera 180 mg laktozy, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z ciężką nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża oraz potencjalna możliwość zajścia w ciążę, ze względu na ryzyko teratogenności. Ponadto, jednoczesne stosowanie abirateronu z prednizonem lub prednizolonem w skojarzeniu z Ra-223 (dichlorkiem radu-223) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka powikłań, w tym złamań i zgonów.
abirateron octan, ciąża, dichlorek radu-223, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, laktoza, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, przeciwwskazanie w ciąży, rak gruczołu krokowego, skala Child-Pugh, terapia skojarzona, zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Senamina Forte
Lek Senamina Forte zawiera doksylaminę wodorobursztynian w dawce 25 mg i jest wskazany do krótkotrwałej terapii, trwającej standardowo od kilku dni do maksymalnie 7 dni, z możliwością przedłużenia tylko w uzasadnionych klinicznie przypadkach. W trakcie leczenia należy unikać spożywania alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia działania sedacyjnego oraz działań niepożądanych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zaleca się zmniejszenie dawki do 12,5 mg. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z wydłużeniem odstępu QT, padaczką w wywiadzie oraz u pacjentów powyżej 65. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym upadków. Działania niepożądane związane z działaniem przeciwcholinergicznym obejmują suchość w jamie ustnej, zaparcia, zatrzymanie moczu i zaburzenia widzenia, co wymaga ostrożności u pacjentów z jaskrą, zatrzymaniem moczu czy niedrożnością przewodu pokarmowego.
aminoglikozyd, antagonista receptora H1, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedacyjne, hipokaliemia, jaskra pierwotna z otwartym kątem, jaskra z zamkniętym kątem, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, napad drgawkowy, niedrożność żołądkowo-jelitowa, ototoksyczność, padaczka, próg drgawkowy, senność dzienna, wodorobursztynian doksylaminy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie błędnika, zaburzenie gospodarki elektrolitowej