objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – RIXACAM 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku RIXACAM, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg), z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w okresie okołooperacyjnym zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (92-95%), głównie albuminą, oraz umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (aktywne wydzielanie kanalikowe) jak i z kałem, z klirensem około 10 l/h i okresem półtrwania 5-9 godzin u młodych oraz 11-13 godzin u osób starszych. Stężenia terapeutyczne po dawce 10 mg/dobę wahają się od 101 μg/l (Cmax) do 14 μg/l (Cmin). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami ani grupami etnicznymi.
aPTT, AUC, biodostępność doustna, czas protrombinowy, czynnik Xa, glikoproteina p, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rywaroksaban, stężenie maksymalne w osoczu, test HepTest, Vss, wydzielanie kanalikowe, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Femoston 2 mg estradiolu (tabletki ceglasto-czerwone), 2 mg estradiolu + 10 mg dydrogesteronu (tabletki żółte)
Femoston zawiera mikronizowany 17β-estradiol oraz dydrogesteron, których farmakokinetyka determinuje skuteczność terapii hormonalnej. Estradiol wykazuje biodostępność zależną od mikronizacji, co poprawia wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po podaniu dawki 2 mg, stężenia w stanie równowagi dynamicznej wynoszą: Cmax 103,7 ± 48,2 pg/ml, Cmin 48 ± 30 pg/ml, a AUC0-24 1619 ± 733 pg·h/ml. Estradiol wiąże się w 98-99% z białkami osocza, głównie albuminami (30-52%) i SHBG (46-69%), co wpływa na jego biodostępność i działanie biologiczne. Metabolity estradiolu, estron (Cmax 622,2 ± 263,6 pg/ml) i siarczan estronu (Cmax 25,9 ± 16,4 ng/ml), wykazują aktywność estrogenową i uczestniczą w krążeniu jelitowo-wątrobowym, co może przedłużać efekt terapeutyczny. Czas półtrwania estradiolu wynosi 10-16 godzin, a stan równowagi dynamicznej osiągany jest po 5-11 dniach stosowania. Estrogeny przenikają do mleka kobiecego, co jest istotne w kontekście karmienia piersią.
17β-estradiol, 20 α-dihydrodydrogesteron, 6 dien-3-jeden, aktywność androgenowa, aktywność estrogenowa, albumina, białko osocza, biodostępność estradiolu, DHD, dihydrodydrogesteron, dydrogesteron, estron, farmakokinetyka dydrogesteronu, farmakokinetyka estradiolu, forma mikronizowana, globulina wiążąca hormony płciowe, glukuronian estradiolu, glukuronian estronu, klirens osocza, konfiguracja 4, krążenie jelitowo-wątrobowe, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, receptor estrogenowy, SHBG, siarczan estronu, stan równowagi dynamicznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoposide Kabi 20 mg/ml
Etopozyd, zawarty w preparacie Etoposide Kabi (20 mg/ml koncentrat do infuzji), charakteryzuje się zmienną farmakokinetyką zależną od stanu klinicznego pacjenta oraz współistniejących schorzeń. Po podaniu dożylnym lub doustnym obserwuje się istotną zmienność Cmax oraz AUC, z liniowym wzrostem tych parametrów w zakresie dawek 100-600 mg/m². Objętość dystrybucji wynosi 18-29 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%, zależnie od stężenia albumin i bilirubiny. Etopozyd wykazuje niski stopień penetracji do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizm obejmuje m.in. O-demetylację przez CYP3A4 oraz powstawanie hydroksykwasu i koniugatów glukuronidowych/siarkowych. Okres półtrwania fazy dystrybucji to około 1,5 godziny, a fazy eliminacji 4-11 godzin, przy całkowitym klirensie 33-48 ml/min (16-36 ml/min/m²), niezależnym od dawki. Wydalanie odbywa się w 45% z moczem (niezmieniony lek) i 44% z kałem w ciągu 120 godzin.
albumina, aminotransferaza alaninowa, białko osocza, cisplatyna, etopozyd, farmakokinetyka, fenylobutazon, glukuronid, izoenzym CYP450-3A4, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, niewydolność nerek, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, salicylan sodu, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinacalcet Sandoz 60 mg
Cynakalcet, składnik aktywny leku Cinacalcet Sandoz, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu osiągane po 2-6 godzinach od podania doustnego, z biodostępnością na czczo wynoszącą 20-25%, która wzrasta o 50-80% przy podaniu z posiłkiem niezależnie od zawartości tłuszczu. Objętość dystrybucji wynosi około 1000 litrów, a wiązanie z białkami osocza sięga 97%. Cynakalcet wykazuje dwufazowy spadek stężenia w osoczu z początkowym okresem półtrwania około 6 godzin i końcowym 30-40 godzin, osiągając stan równowagi po 7 dniach stosowania. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4 i częściowo CYP1A2, a lek jest silnym inhibitorem CYP2D6, bez wpływu na inne izoenzymy P450. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki) oraz kał (15%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 30-180 mg/dobę, a profil działania na PTH wykazuje spadek stężenia PTH do minimum po 2-6 godzinach, z utrzymaniem hamowania do końca doby.
- Leksykon substancji czynnych
Cytyzyna – Właściwości farmakokinetyczne
Cytyzyniklina, stosowana w terapii uzależnienia od nikotyny, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym potwierdzonym badaniami na modelach zwierzęcych i ludziach. Po podaniu doustnym u myszy biodostępność wynosiła 42%, a Tmax osiągano po 120 minutach; u ludzi Tmax wynosił średnio 0,92 godziny, a Cmax 15,55 ng/mL. Objętość dystrybucji u królików wynosiła 6,21 L/kg po podaniu doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym. Okres półtrwania u myszy po podaniu dożylnym wynosił 200 minut, a u ludzi około 4 godziny, z MRT około 6 godzin. Wydalanie z moczem u myszy wynosiło 18% po podaniu doustnym i około 33% po dożylnym, natomiast u ludzi 64% dawki w ciągu 24 godzin. Wydalanie z kałem u myszy stanowiło 3% dawki w ciągu 6 godzin. Brak jest danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby oraz wpływu pokarmu na ekspozycję leku.
biodostępność, cytyzyniklina, farmakokinetyka, MRT, niewydolność narządowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, przewód pokarmowy, receptory nikotynowe acetylocholiny, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, Tmax, uzależnienie od nikotyny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Candepres HCT 32 mg + 12,5 mg
Candepres HCT to lek złożony zawierający kandesartan cyleksetylu (32 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), których farmakokinetyka nie ulega wzajemnemu istotnemu wpływowi. Kandesartan po podaniu doustnym wykazuje bezwzględną biodostępność około 40% (tabletka 34%), osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 3-4 godzinach, wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jego okres półtrwania wynosi około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się biodostępnością około 70%, szybkim wchłanianiem, wiązaniem z białkami na poziomie 60% oraz okresem półtrwania około 8 godzin. Kandesartan jest eliminowany głównie w postaci niezmienionej z moczem i żółcią, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki. Wydalanie kandesartanu obejmuje 26% dawki w moczu i 56% w kale, a hydrochlorotiazydu około 70% dawki w moczu w ciągu 48 godzin.
biodostępność bezwzględna, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetylu, klirens nerkowy, klirens osoczowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, obrzęk, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aporoza 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Aporoza, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane po około 5 godzinach oraz biodostępnością około 20%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest niewielki (~10%), głównie przez CYP2C9, z powstawaniem aktywnych N-demetylowanych metabolitów (50% aktywności) oraz nieaktywnych laktonowych. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (~90% dawki) i w mniejszym stopniu przez nerki (~5% w formie niezmienionej), z okresem półtrwania około 19 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu, a parametry nie różnią się istotnie pod względem wieku i płci. U pacjentów azjatyckich obserwuje się dwukrotnie wyższą ekspozycję (AUC, Cmax), co wymaga modyfikacji dawkowania.
BCRP, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dyslipidemia, ekspozycja ogólnoustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktonowe pochodne, liniowa farmakokinetyka, N-demetylowane pochodne, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, transporter OATP-C, wychwyt wątrobowy