digoksyna

Digoksyna to glikozyd nasercowy pozyskiwany z rośliny naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). Jest stosowana w terapii niewydolności serca oraz w kontroli częstości rytmu serca u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu aktywności pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego sodu i wapnia w kardiomiocytach. Skutkuje to wzmocnieniem siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Stosowanie digoksyny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne. Monitorowanie stężenia leku w surowicy jest często konieczne dla uniknięcia toksyczności, która może manifestować się zaburzeniami widzenia, arytmiami, nudnościami, wymiotami i zaburzeniami neurologicznymi. Interakcje z innymi lekami oraz zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia) zwiększają ryzyko działań niepożądanych.

W aktualnych wytycznych dotyczących leczenia niewydolności serca rola digoksyny została ograniczona na rzecz nowszych grup leków, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych przypadkach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z migotaniem przedsionków współistniejącym z niewydolnością serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Atozet 10 mg + 80 mg

Produkt leczniczy Atozet, zawierający atorwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez enzym CYP3A4 oraz transportem przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, itrakonazol) mogą zwiększać stężenie atorwastatyny w osoczu nawet 4,4-9,4-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się ograniczenie dawki Atozet do 10 mg atorwastatyny i 10 mg ezetymibu na dobę oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, diltiazem) zwiększają stężenie atorwastatyny 1,5-3,3-krotnie, co również wymaga dostosowania dawki i monitorowania klinicznego. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) podnoszą stężenie atorwastatyny 1,9-krotnie, a ich stosowanie wymaga ograniczenia dawki do 10 mg + 20 mg na dobę. Ponadto, równoczesne podawanie fibratów (fenofibrat, gemfibrozyl) zwiększa stężenie ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i podnosi ryzyko miopatii, dlatego ich łączna terapia jest niezalecana.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, daptomycyna, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, efawirenz, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor białka transportowego, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestyramina, kwas fibrynowy, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, polipeptydy 1B1, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, transportery wątrobowe, warfaryna, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Meloxicam APTEO MED 7,5 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania meloksykamu z innymi NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Współpodawanie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (doustnymi i parenteralnymi), lekami trombolitycznymi, przeciwpłytkowymi oraz selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ostrożności i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Meloksykam może także zwiększać ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II, diuretykami oszczędzającymi potas oraz innymi lekami predysponującymi do hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, deferazyroks, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, hemostaza, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, mielosupresja, nateglinid, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, receptor beta-adrenergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, trimetoprym
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vilpin 10 mg

Vilpin, zawierający amlodypinę benzenosulfonian w dawkach 5 mg i 10 mg, jest selektywnym antagonistą kanałów wapniowych o dominującym działaniu naczyniowym, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej. Mechanizm działania amlodypiny polega na hamowaniu napływu jonów wapnia do mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do rozszerzenia tętniczek przedwłosowatych i dużych tętnic wieńcowych, zmniejszając opór obwodowy i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. W badaniu CAMELOT, obejmującym 1997 pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, amlodypina (5-10 mg) istotnie zmniejszyła częstość hospitalizacji z powodu dławicy (7,7% vs. 12,8% placebo, HR 0,58, p=0,002) oraz rewaskularyzacji wieńcowej (11,8% vs. 15,7% placebo, HR 0,73, p=0,03), bez istotnego wpływu na śmiertelność sercowo-naczyniową.
amlodypina benzenosulfonian, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, badanie ALLHAT, badanie CAMELOT, chlorotalidon, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, digoksyna, dławica naczynioskurczowa, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, dna moczanowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór obwodowy, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, rewaskularyzacja, selektywny antagonista wapnia, statyna, tętniczka przedwłosowata, triazotan glicerolu, udar mózgu, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin ZIM 500 mg

Azytromycyna, jako makrolidowy antybiotyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym. Stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi kwas solny powoduje zmniejszenie Cmax azytromycyny o około 24%, co wymaga unikania jednoczesnego podawania. Szczególną uwagę należy zwrócić na substraty glikoproteiny P, takie jak digoksyna i kolchicyna, gdzie obserwuje się wzrost stężenia substratu w surowicy, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny i ścisłej obserwacji klinicznej. Istotne są także potencjalne interakcje z pochodnymi ergotaminy (ryzyko ergotyzmu), doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (możliwe nasilenie działania przeciwzakrzepowego), oraz cyklosporyną, gdzie stwierdzono istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5, co wymaga monitorowania stężenia i dostosowania dawki. W przypadku statyn, mimo braku wpływu na ich stężenia, zgłaszano przypadki rabdomiolizy, co wskazuje na konieczność ostrożności.
atorwastatyna, cefalosporyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, ergotyzm, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, hepatotoksyczność, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, kumaryna, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas solny, makrolidowy antybiotyk, metronidazol, metyloprednizolon, midazolam, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, rabdomioliza, reakcja disulfiramopodobna, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, sulfametoksazol, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Omeprazole Mercapharm

Omeprazol Mercapharm (omeprazol 20 mg), jako inhibitor pompy protonowej (IPP), wymaga szczególnej ostrożności podczas terapii, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem chorób nowotworowych przewodu pokarmowego, gdyż może maskować objawy tych schorzeń. Należy monitorować objawy takie jak niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, krwiste wymioty lub smoliste stolce. Interakcje lekowe są istotne, zwłaszcza z atazanawirem (zalecane zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg i rytonawiru do 100 mg przy jednoczesnym stosowaniu, nie przekraczając dawki omeprazolu 20 mg) oraz klopidogrelem, którego jednoczesne stosowanie z omeprazolem nie jest zalecane ze względu na hamowanie CYP2C19. IPP mogą zwiększać ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego bakteriami Salmonella i Campylobacter, co jest szczególnie istotne u pacjentów z obniżoną odpornością. Pacjenci powyżej 55. roku życia oraz osoby stosujące leki bez recepty na dyspepsję powinny pozostawać pod stałą kontrolą lekarską.
achlorhydria, arytmia komorowa, atazanawir, Campylobacter, choroba nowotworowa, chromogranina A, ciężka choroba wątroby, cyjanokobalamina, digoksyna, diuretyk, dolegliwość dyspeptyczna, dysfagia, guz neuroendokrynny, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP2C19, klopidogrel, majaczenie, niedobór sacharazy-izomaltazy, niestrawność, nietolerancja fruktozy, obniżona odporność, omeprazol, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, rytonawir, Salmonella, smolisty stolec, suplementacja wapnia, tężyczka, wchłanianie witaminy B12, witamina D, wymioty krwiste, zabieg chirurgiczny przewodu pokarmowego, zakażenie przewodu pokarmowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgaga, złamanie kości biodrowej, zmiana nowotworowa, zmniejszenie masy ciała, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg

Lenalidomid wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie lenalidomidu z deksametazonem oraz lekami wpływającymi na erytropoezę i ryzyko zakrzepicy, w tym hormonalną terapią zastępczą, co wymaga wzmożonego nadzoru klinicznego i rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Lenalidomid nie indukuje izoenzymów CYP450, co sugeruje brak wpływu na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, jednak deksametazon jako induktor CYP3A4 może zmniejszać ich efektywność, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, pomimo braku bezpośredniego wpływu lenalidomidu na jej farmakokinetykę, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalny wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny.
chinidyna, czynniki stymulujące erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie mielosupresyjne, działanie niepożądane, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, INR, izoenzymy cytochromu P450, kinaza kreatynowa, lenalidomid, małopłytkowość, miopatia, niedokrwistość, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, szpiczak mnogi, temsirolimus, terapia zastępcza, trombocytopenia, warfaryna, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Eferox 88 mcg

Lewotyroksyna sodowa (Eferox) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), sole metali dwu- i trójwartościowych (wapń, magnez, żelazo), inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) oraz produkty sojowe i diety bogate w błonnik mogą obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odstępu czasowego minimum 4-5 godzin między podaniem leków. Inhibitory pompy protonowej mogą wymagać zwiększenia dawki lewotyroksyny ze względu na podwyższone pH żołądka. Leki takie jak amiodaron, glikokortykosteroidy, propranolol czy lit hamują konwersję T4 do aktywnego T3, co może osłabiać efekt terapeutyczny. Induktory enzymów cytochromu P-450 (ryfampicyna, barbiturany) nasilają metabolizm lewotyroksyny, również wymagając korekty dawki. Hormony płciowe, zwłaszcza estrogeny, zwiększają zapotrzebowanie na hormon tarczycy, natomiast androgeny zmniejszają stężenie TBG, wpływając na biodostępność leku.
amiodaron, biotyna, choroba sercowo-naczyniowa, cytochrom P-450, digoksyna, fenytoina, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, globulina wiążąca tyroksynę, hormon płciowy, hormon tarczycy, indeks terapeutyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, pochodna kumaryny, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, środek kontrastowy z jodem, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wole guzkowe, zaburzenie rytmu serca, żywice jonowymienne
Leksykon substancji czynnych
Pantoprazol – Interakcje

Pantoprazol, jako silny i długotrwały inhibitor pompy protonowej, znacząco obniża wydzielanie kwasu solnego w żołądku, co wpływa na biodostępność leków zależnych od kwaśnego pH. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorami proteazy HIV (atazanawir, nelfinawir) oraz erlotynibem, gdzie podwyższone pH żołądka prowadzi do zmniejszenia wchłaniania i skuteczności terapii. W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie wiremii i ewentualne dostosowanie dawki leku przeciwwirusowego. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i wydłużać czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, induktor enzymu, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metotreksat, metronidazol, monitorowanie stanu klinicznego, nelfinawir, nieprawidłowe krwawienie, nifedypina, P-glikoproteina, pH żołądka, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, tetrahydrokannabinol, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pitamet 1 mg

Pitawastatyna, substancja czynna leku PITAMET, jest aktywnie transportowana do hepatocytów przez transportery wątrobowe, w tym OATP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Równoczesne podanie cyklosporyny powoduje 4,6-krotny wzrost AUC pitawastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Makrolidy, takie jak erytromycyna, zwiększają AUC pitawastatyny 2,8-krotnie, dlatego zaleca się przerwanie terapii pitawastatyną podczas leczenia tymi antybiotykami. Kwas fusydowy znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga czasowego odstawienia pitawastatyny. Fibraty, w tym gemfibrozyl i fenofibrat, powodują umiarkowany wzrost AUC pitawastatyny (odpowiednio 1,4- i 1,2-krotny) i mogą nasilać ryzyko miopatii, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjentów. Inhibitory proteaz, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, ezetymib, inhibitory CYP3A4 (itrakonazol, sok grejpfrutowy), digoksyna oraz warfaryna nie wykazują klinicznie istotnych interakcji z pitawastatyną, choć zaleca się monitorowanie INR i PT u pacjentów przyjmujących warfarynę.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, cyklosporyna, darunawir rytonawir, digoksyna, efawirenz, enzym wątrobowy, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka pitawastatyny, fibrat, glekaprewir i pibrentaswir, hepatocyt, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, itrakonazol, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lopinawir/rytonawir, metabolit glukuronidowy, miopatia, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, OATP, P-glikoproteina, parametr funkcji wątroby, pitawastatyna, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ifapidin 250 mg

Tyklopidyna chlorowodorek, stosowana jako lek przeciwagregacyjny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wpływającymi na hemostazę, takimi jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), inne inhibitory agregacji płytek, pochodne kwasu salicylowego (w tym ASA), doustne leki przeciwzakrzepowe oraz heparyny, które zwiększają ryzyko krwawień i wymagają ścisłego monitorowania klinicznego oraz laboratoryjnego (np. częstsza kontrola INR i APTT). Ponadto, tyklopidyna wpływa na metabolizm leków takich jak teofilina (zwiększenie stężenia w osoczu), fenytoina (ryzyko toksyczności), cyklosporyna (możliwe zmniejszenie stężenia) oraz digoksyna (około 15% zmniejszenie stężenia), co wymaga regularnej kontroli stężeń i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Wydłużenie biologicznego okresu półtrwania leków metabolizowanych przez cytochrom P450 o około 25% podkreśla konieczność ostrożności przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
antagonista wapnia, antypiryna, beta-adrenolityk, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas APTT, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenobarbital, fenytoina, hamowanie agregacji płytek krwi, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny, indeks terapeutyczny, inhibitor agregacji płytek, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentoksyfilina, pochodna kwasu salicylowego, propranolol, ryzyko krwawień, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stent naczyniowy, teofilina, tyklopidyna, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Xaleba 30 mg

Etorykoksyb, substancja czynna preparatu XALEBA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o różnym znaczeniu klinicznym. W dawce 120 mg/dobę zwiększa INR o około 13% u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), ale zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu większych dawek ASA lub innych NLPZ. W przypadku cyklosporyny i takrolimusu konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na potencjalne nasilenie nefrotoksyczności. Etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu, a dawka 120 mg zwiększa stężenie metotreksatu o 28% i zmniejsza jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja doustna, cyklooksygenaza, cyklosporyna, cytochrom P, czas protrombinowy, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie nefrotoksyczne, estrogen skoniugowany, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym SULT1E1, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lit pierwiastek, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, profilaktyka chorób układu krążenia, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, żel doustny
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxychloroquine Adamed 200 mg

Hydroksychlorochina, pochodna 4-aminochinoliny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipoglikemizującego przy jednoczesnym stosowaniu z insuliną, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi oraz innymi substancjami hipoglikemizującymi (np. inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, salicylany), co wymaga regularnego monitorowania glikemii i ewentualnej korekty dawek. Fluorochinolony (cyprofloksacyna, gemifloksacyna, moksyfloksacyna, lewofloksacyna, sparfloksacyna) mogą powodować zarówno hiperglikemię, jak i hipoglikemię oraz wydłużenie odstępu QTc, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Wskazane jest monitorowanie EKG i glikemii podczas terapii łączonej. Ponadto, hydroksychlorochina wchodzi w interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, makrolidy), co wymaga szczególnej ostrożności i kardiologicznego nadzoru.
4-aminochinolina, artemeter/lumefantryna, arytmia komorowa, choroba Fabry’ego, cyklosporyna, dapson, digoksyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, fluorochinolon, glikozyd nasercowy, halofantryna, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, hydroksychlorochina, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakaźny, meflochina, metoprolol, napad padaczkowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, reakcja hemolityczna, reduktaza methemoglobiny, remdesivir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szczepionka przeciw wściekliźnie, tamoksyfen, toksyczność siatkówkowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxazosin XR Genoptim 4 mg

Doksazosyna, substancja czynna preparatu Doxazosin XR Genoptim 4 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (syldenafil, tadalafil, wardenafil), które może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego wskutek sumowania efektu rozszerzenia naczyń. Doksazosyna jest metabolizowana przez CYP3A4, dlatego współpodawanie z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) może zwiększać jej stężenie w osoczu i nasilać działanie hipotensyjne. Wysokie wiązanie z białkami osocza (98%) nie wpływa na wiązanie innych leków, takich jak digoksyna, warfaryna, fenytoina czy indometacyna, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Cymetydyna zwiększa AUC doksazosyny o 10%, jednak zmiana ta mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej i nie wymaga modyfikacji dawkowania.
antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diuretyk, doksazosyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, fenytoina, furosemid, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rytonawir, sakwinawir, syldenafil, tadalafil, telitromycyna, tiazydowy lek moczopędny, wardenafil, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanirva 2,5 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik Xanirvy, podlega istotnym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, głównie poprzez hamowanie lub indukcję CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp). Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z niewydolnością nerek. Dronedaron należy unikać ze względu na brak danych klinicznych. Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i innymi heparynami drobnocząsteczkowymi, a także zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, ASA, klopidogrelu oraz SSRI/SNRI, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjentów.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, enoksaparyna, erytromycyna, flukonazol, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm wątrobowy, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, omeprazol, parametry krzepnięcia, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, rywaroksaban, SNRI, SSRI, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Succus Hyperici Phytopharm

Preparat Succus Hyperici Phytopharm (2,425 g/2,5 ml, płyn doustny) zawiera sok ze świeżego ziela dziurawca oraz znaczącą ilość etanolu (25-35% V/V), co wymaga szczególnej ostrożności w grupach wysokiego ryzyka, takich jak pacjenci z uszkodzeniami wątroby, osoby z padaczką, pacjenci uzależnieni od alkoholu oraz osoby przyjmujące leki przeciwdepresyjne, przeciwkrzepliwe, digoksynę lub teofilinę. W trakcie terapii należy monitorować funkcję wątroby, czas krzepnięcia, stężenia digoksyny i teofiliny w surowicy oraz objawy zespołu serotoninowego. Preparat nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Istotnym zagrożeniem jest fotosensybilizacja, szczególnie u osób o jasnej karnacji, co wymaga unikania ekspozycji na światło słoneczne oraz stosowania środków ochrony przeciwsłonecznej (odzież ochronna, filtry UV). Pacjenci powinni być poinformowani o ryzyku nadwrażliwości na światło oraz konieczności stosowania odpowiednich środków ochronnych. W przypadku jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych istnieje ryzyko zespołu serotoninowego, a przy lekach przeciwkrzepliwych – zmiany parametrów krzepnięcia, co wymaga regularnej kontroli i ewentualnej modyfikacji terapii.
biodostępność, czas krzepnięcia krwi, digoksyna, etanol, fotosensybilizacja, funkcja wątroby, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, padaczka, parametry laboratoryjne, profil bezpieczeństwa leku, próg drgawkowy, stężenie leku w surowicy, stężenie terapeutyczne, Succus Hyperici, teofilina, uszkodzenie wątroby, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Atixarso 60 mg

Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę i interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają Cmax tikagreloru 2,4-krotnie i AUC 7,3-krotnie, jednocześnie obniżając ekspozycję na jego aktywny metabolit (Cmax o 89%, AUC o 56%), co stanowi przeciwwskazanie do łącznego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) podnoszą Cmax tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, zmniejszając Cmax metabolitu o 38%. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają Cmax tikagreloru o 73% i AUC o 86%, co może obniżyć skuteczność terapeutyczną. Cyklosporyna, inhibitor P-gp i CYP3A, zwiększa Cmax tikagreloru 2,3-krotnie i AUC 2,8-krotnie. Morfina zmniejsza ekspozycję na tikagrelor i jego metabolit o około 35%, co może wymagać rozważenia pozajelitowego inhibitora P2Y12. Tikagrelor zwiększa ekspozycję na statyny: symwastatynę (Cmax o 81%, AUC o 56%) i lowastatynę, co ogranicza ich dawki do 40 mg/dobę, natomiast wpływ na atorwastatynę jest umiarkowany (Cmax +23%, AUC +36%). Digoksyna wykazuje wzrost Cmax o 75% i AUC o 28%, co wymaga monitorowania stężenia. Tikagrelor może zwiększać ryzyko akumulacji rozuwastatyny i powikłań nerkowych, dlatego zaleca się ostrożność.
aktywowany czas krzepnięcia, antagonista receptora angiotensyny, atorwastatyna, bradykardia, cyklosporyna, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, fenytoina, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klarytromycyna, lewonorgestrel, lowastatyna, morfina, ostry zespół wieńcowy, paroksetyna, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, tikagrelor, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercan 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna, troleandomycyna i klarytromycyna, ze względu na ryzyko 15-krotnego wzrostu AUC i 8-krotnego wzrostu Cmax eutomeru S-lerkanidypiny. Również cyklosporyna powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy hamują metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i nasilenie działania hipotensyjnego, dlatego ich spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy lerkanidypiny, co wymaga ostrożności i częstszej kontroli ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, ryfampicyna, rytonawir, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, β-metylodigoksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Conaret 2,5 mg

Bisoprolol fumaranowy, główny składnik Conaretu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście układu sercowo-naczyniowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z antagonistami wapnia typu non-dihydropirydynowego (werapamil, diltiazem), co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia, bradykardii i bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Połączenie z lekami ośrodkowo działającymi przeciwnadciśnieniowo (klonidyna, metylodopa) zwiększa ryzyko niewydolności serca i nadciśnienia z odbicia przy nagłym odstawieniu. Bisoprolol może również nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii. Współstosowanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i ujemnego działania inotropowego, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca lub chorobą niedokrwienną.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, barbituran, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaranowy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cytochrom P450, digoksyna, diklofenak, dławica piersiowa, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, ibuprofen, indometacyna, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, MAO, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewybiórczy beta-adrenolityk, NLPZ, noradrenalina, pochodna fenotiazyny, propafenon, prostaglandyna, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja nadwrażliwości, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, retencja sodu, rylmenidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ współczulny
Leksykon leków
Interakcje leku – Perindopril/Amlodipine Krka 8 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Perindopril/Amlodipine Krka zawiera peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne wpływające na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), gdyż zwiększa ona ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz pogorszenia czynności nerek. Przeciwwskazane jest łączenie peryndoprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub dysfunkcją nerek oraz z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, kotrimoksazol, cyklosporyna i heparyny mogą nasilać hiperkaliemię, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Ponadto, stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. klarytromycyna, inhibitory proteazy) znacząco zwiększa stężenie amlodypiny, co może prowadzić do nasilonego działania hipotensyjnego, szczególnie u osób starszych.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, dipeptydylopeptydaza IV, doustny lek hipoglikemizujący, estramustyna, gliptyna, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, klarytromycyna, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, migotanie komór, neurotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, sitagliptyna, symwastatyna, takrolimus, trimetoprym-sulfametoksazol, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zapaść krążeniowa
Leksykon substancji czynnych
Iloprost – Interakcje

Iloprost (20 µg/ml) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, głównie związane z jego działaniem wazodylatacyjnym i przeciwpłytkowym. Skojarzone stosowanie z lekami hipotensyjnymi (inhibitory ACE, sartany, diuretyki, β-adrenolityki, antagoniści wapnia) oraz innymi wazodylatatorami (nitraty, inhibitory PDE-5) może prowadzić do nasilenia spadku ciśnienia tętniczego i ryzyka objawowego niedociśnienia, co wymaga monitorowania ciśnienia i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, iloprost nasila działanie przeciwpłytkowe leków przeciwzakrzepowych (heparyna, doustne antykoagulanty) oraz inhibitorów agregacji płytek (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, tyklopidyna, inhibitory PDE3, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa), co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i parametrów krzepnięcia.
abcyksymab, acenokumarol, alteplaza, anagrelid, antagonista glikoproteiny IIb/IIIa, antagonista wapnia, apiksaban, bloker kanału wapniowego, cilostazol, dabigatran, digoksyna, diklofenak, diuretyk, doustny antykoagulant, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, edoksaban, eptyfibatyd, hamowanie agregacji płytek krwi, hamowanie czynności płytek krwi, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, ibuprofen, iloprost, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor fosfodiesterazy 5, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, ketoprofen, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, leki hipotensyjne, leki wazodylatacyjne, mechanizm działania, naproksen, niedociśnienie, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrat, pentoksyfilina, pochodna kumaryny, powikłanie krwotoczne, prasugrel, rozszerzanie naczyń krwionośnych, rywaroksaban, ryzyko krwawień, sartan, tikagrelor, tkankowy aktywator plazminogenu, tyklopidyna, tyrofiban, warfaryna, β-adrenolityk
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Digoxin WZF 0,25 mg/ml

Digoksyna, podawana dożylnie w dawce 0,25 mg/ml, charakteryzuje się szybkim początkiem działania (5-30 minut) i osiągnięciem maksimum efektu w ciągu 1-5 godzin. Jej farmakokinetyka wykazuje dwufazową dystrybucję z dużą objętością dystrybucji (~510 l), co wskazuje na silne wiązanie z tkankami, zwłaszcza w sercu (stężenie 30-krotnie wyższe niż w osoczu), wątrobie, nerkach oraz mięśniach szkieletowych. W osoczu jedynie około 25% digoksyny jest związane z białkami. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, z udziałem glikoproteiny P, która reguluje zarówno wchłanianie, jak i wydalanie digoksyny. Całkowity klirens u zdrowych dorosłych wynosi 193±25 ml/min, a klirens nerkowy 152±24 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 30-40 godzin, a hemodializa usuwa jedynie około 3% dawki.
bezmocz, dawka nasycająca, digoksyna, farmakokinetyka, glikoproteina p, hemodializa, kinetyka dwufazowa, klirens digoksyny, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kumulacja tkankowa, objętość dystrybucji, okres noworodkowy, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, podanie dożylne, populacja pediatryczna, schemat dawkowania, transporter błonowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Zentiva 25 mg

Lenalidomid, stosowany często w terapii szpiczaka mnogiego w połączeniu z deksametazonem, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników pobudzających erytropoezę (EPO) oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon może indukować CYP3A4, co potencjalnie zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg nie wpływał na farmakokinetykę warfaryny ani odwrotnie, jednak w praktyce klinicznej, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu w surowicy.
czynnik pobudzający erytropoezę, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, farmakokinetyka lenalidomidu, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymu CYP, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lenalidomid z deksametazonem, monoterapia lenalidomidem, parametry krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, rozpad mięśni prążkowanych, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, wskaźniki krzepnięcia, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Belaristo 5 mg

Solifenacyna, substancja czynna leku Belaristo, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Jednoczesne stosowanie leków o działaniu antycholinergicznym może nasilać zarówno efekt terapeutyczny, jak i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed wprowadzeniem innego leku antycholinergicznego. Solifenacyna jest metabolizowana przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, a 400 mg/dobę potraja AUC solifenacyny) oraz induktorami tego enzymu. W przypadku stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka solifenacyny nie powinna przekraczać 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby takie połączenie jest przeciwwskazane. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych odnotowano z doustnymi lekami antykoncepcyjnymi, warfaryną oraz digoksyną.
agonista receptora cholinergicznego, bradykardia, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustna antykoncepcja, działanie niepożądane, działanie prokinetyczne, efekt antycholinergiczny, enzymy CYP, etynyloestradiol, farmakokinetyka, hipokaliemia, indukcja enzymów, inhibitor CYP3A4, interakcje lekowe, ketokonazol, lek antycholinergiczny, metabolizm CYP3A4, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, mikrosomy wątrobowe, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewyraźne widzenie, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, solifenacyna, stężenie w osoczu, substancja czynna, suchość jamy ustnej, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Isoptin SR

Werapamil chlorowodorek, składnik leku Isoptin SR, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, zwłaszcza przy współistnieniu rzadkoskurczu, znacznego niedociśnienia tętniczego oraz zaburzeń czynności lewej komory. Lek wpływa na przewodzenie przedsionkowo-komorowe, wydłużając czas przewodzenia, co może prowadzić do bloków przedsionkowo-komorowych II° lub III°, stanowiących przeciwwskazanie do dalszej terapii. W rzadkich przypadkach obserwuje się asystolię, szczególnie u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, częstszym u osób starszych. W przypadku braku spontanicznego przywrócenia rytmu konieczne jest natychmiastowe wdrożenie odpowiedniego leczenia. Równoczesne stosowanie werapamilu z β-adrenolitykami lub lekami przeciwarytmicznymi może nasilać działania niepożądane, takie jak blok przedsionkowo-komorowy wyższego stopnia, znaczne bradykardie, niewydolność serca oraz niedociśnienie tętnicze. Udokumentowano przypadek bezobjawowego rzadkoskurczu (36 uderzeń/min) u pacjenta stosującego jednocześnie werapamil i tymolol w kroplach do oczu.
asystolia, beta-adrenolityk, blok pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, digoksyna, dystrofia mięśniowa Duchenne’a, frakcja wyrzutowa, lek przeciwarytmiczny, miastenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, statyna, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenia przewodzenia nerwowo-mięśniowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lamberta-Eatona
Leksykon leków
Interakcje leku – Solifenacin Medreg 5 mg

Solifenacyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę powodujący dwukrotne, a 400 mg/dobę trzykrotne zwiększenie AUC solifenacyny), rytonawir, nelfawir i itrakonazol, znacząco zwiększają ekspozycję na solifenacynę, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) mogą potencjalnie obniżać stężenie solifenacyny, choć brak jest szczegółowych badań. Solifenacyna nie hamuje enzymów CYP1A1/2, 2C9, 2C19, 2D6 ani 3A4, co minimalizuje ryzyko interakcji wpływających na metabolizm innych leków. Współstosowanie z lekami cholinolitycznymi nasila efekty terapeutyczne i działania niepożądane, dlatego zaleca się zachowanie około tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii solifenacyną przed rozpoczęciem innego leku o działaniu cholinolitycznym.
agonista receptora cholinergicznego, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antymuskarynowe, działanie cholinolityczne, etynyloestradiol, fenytoina, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, produkt leczniczy, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, nie był formalnie badany pod kątem interakcji, jednak znane są interakcje poszczególnych składników. Istotne jest ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych. Szczególnie niezalecane jest łączenie z solami litu (ryzyko toksyczności z powodu zmniejszonego wydalania litu), sakubitrylem/walsartanem (ryzyko obrzęku naczynioruchowego, konieczny odstęp 36 godzin), oraz z grejpfrutem, który zwiększa biodostępność amlodypiny. NLPZ i kwas acetylosalicylowy mogą osłabiać działanie ramiprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, co wymaga monitorowania potasu i funkcji nerek. Leki zwiększające stężenie potasu (np. sole potasu, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas) zwiększają ryzyko hiperkaliemii, a inhibitory CYP3A4 mogą podnosić ekspozycję na amlodypinę, co jest szczególnie istotne u osób starszych i wymaga monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawki.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, azolowy lek przeciwgrzybiczny, biodostępność, błona poliakrylonitrylowa, cyklosporyna, digoksyna, dna moczanowa, filtracja kłębuszkowa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, jodowany środek kontrastujący, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAA, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sok grejpfrutowy, takrolimus, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, zapaść krążeniowa, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Jansitin 25 mg

Lek Jansitin (sytagliptyna) wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, co jest szczególnie ważne u pacjentów z cukrzycą typu 2 często stosujących wielolekową terapię. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, przy czym u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wpływ CYP3A4 na klirens jest minimalny. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy może mieć większe znaczenie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą potencjalnie zwiększać stężenia sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Cyklosporyna zwiększa AUC i Cₘₐₓ sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, ale zmiany te nie wymagają modyfikacji dawki. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p i OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne lub niepotwierdzone in vivo. Współpodawanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa na farmakokinetykę obu leków, co potwierdza bezpieczeństwo ich skojarzonego stosowania.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka leków, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitory CYP3A4, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoenzymy CYP450, klirens nerkowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwwirusowe, metformina, OAT3, parametry farmakokinetyczne, probenecyd, rozyglitazon, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Eslibon 600 mg

Octan eslikarbazepiny, substancja czynna leku Eslibon, jest metabolizowany do aktywnego metabolitu eslikarbazepiny, który ulega głównie eliminacji przez sprzęganie z kwasem glukuronowym. Eslikarbazepina wykazuje indukcję enzymów CYP3A4 oraz UDP-glukuronylotransferazy, a także hamowanie CYP2C19, co wpływa na metabolizm wielu leków. Efekt indukcji enzymatycznej jest opóźniony i pełne zmiany aktywności enzymów mogą pojawić się dopiero po 2-3 tygodniach od zmiany dawkowania. W terapii padaczki, gdzie często stosuje się politerapię, istotne są interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak karbamazepina (zmniejszenie stężenia eslikarbazepiny o 32%), fenytoina (zmniejszenie stężenia eslikarbazepiny o 31-33% i zwiększenie fenytoiny o 31-35%), lamotrygina (zmniejszenie stężenia o 15%), topiramat (zmniejszenie stężenia o 18%) oraz okskarbazepina (niezalecane łączne stosowanie). Konieczne może być dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku karbamazepiny i fenytoiny, ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności lub nasilenia działań niepożądanych.
digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, efekt przeciwzakrzepowy, ekspozycja ogólnoustrojowa, Eslibon, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenytoina, glikoproteina p, hamowanie CYP2C19, hepatotoksyczność, indukcja CYP3A4, inhibitor oksydazy monoaminowej, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lamotrygina, leczenie hipolipemizujące, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewonorgestrel, monitorowanie INR, napad padaczkowy, octan eslikarbazepiny, okskarbazepina, politerapia, rozuwastatyna, sprzęganie z kwasem glukuronowym, symwastatyna, terapia padaczki, topiramat, UDP-glukuronylo-transferaza, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibufen mini Junior 100 mg

Ibuprofen w postaci kapsułek miękkich Ibufen mini Junior wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym salicylanami, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga bezwzględnego unikania takiej kombinacji. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści angiotensyny II) oraz diuretyków oszczędzających potas, co wiąże się z ryzykiem pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów odwodnionych lub geriatrycznych. Ponadto, interakcje z lekami przeciwpłytkowymi, przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz SSRI zwiększają ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. W przypadku stosowania metotreksatu, ibuprofen może podwyższać jego stężenie i toksyczność, zwłaszcza przy podaniu w ciągu 24 godzin przed lub po metotreksacie.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, fenytoina, hemofilia, hepatocyt, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, takrolimus, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Calipra 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i wymaga unikania łączenia lub stosowania niższych dawek z monitorowaniem. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą stężenia leku, zalecając redukcję dawki i kontrolę kliniczną. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabić efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy opóźnionym podaniu ryfampicyny. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję ogólnoustrojową, a ich łączne stosowanie z atorwastatyną wymaga obniżenia dawki i monitorowania, przy czym połączenie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, HCV, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, noretyndron, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, polipeptydy OATP1B, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, styrypentol, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Quator 2,5 mg

Interakcje tadalafilu z innymi lekami są istotne klinicznie, zwłaszcza przy dawkach 10 mg i 20 mg. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-4-krotny, Cₘₐₓ wzrost do 22%), co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają AUC tadalafilu o 88% i Cₘₐₓ o 46%, co może zmniejszać skuteczność leku. Antagoniści receptora endoteliny-1 (bozentan 125 mg 2x/dobę) redukują ekspozycję na tadalafil o 42% i Cₘₐₓ o 27%, a skuteczność tadalafilu w tej grupie jest niepewna. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do stosowania tadalafilu z azotanami organicznymi ze względu na nasilone działanie hipotensyjne utrzymujące się ponad 24 godziny po podaniu tadalafilu (5-20 mg). Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną (4-8 mg/dobę), może prowadzić do istotnego nasilenia działania hipotensyjnego i ryzyka omdleń.
alfuzosyna, antagonista receptora endoteliny-1, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azotan, białko transportujące, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bloker receptorów angiotensyny II, bloker receptorów beta-adrenergicznych, bozentan, czas protrombinowy, digoksyna, doksazosyna, dostępność biologiczna, działanie hipotensyjne, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lewonorgestrel, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, substrat glikoproteiny P, tamsulozyna, teofilina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Karwedylol – Wskazania do stosowania

Karwedylol to lek o złożonym mechanizmie działania, łączący nieselektywną blokadę receptorów β1 i β2 oraz α1-adrenolityczne, co umożliwia jego szerokie zastosowanie w kardiologii. Wskazany jest w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z diuretykami tiazydowymi, skutecznie obniżając ciśnienie skurczowe i rozkurczowe poprzez zmniejszenie pojemności minutowej serca i rozszerzenie naczyń obwodowych. Ponadto, karwedylol jest stosowany w przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej, gdzie redukuje zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen oraz poprawia przepływ wieńcowy. W terapii przewlekłej niewydolności serca (łagodnej do ciężkiej) pełni rolę leczenia uzupełniającego, stosowanego wraz z inhibitorami ACE, diuretykami i digoksyną, przy czym leczenie należy rozpoczynać u pacjentów z prawidłową objętością wewnątrznaczyniową, aby uniknąć nasilenia objawów niewydolności.
alfa1-adrenolityk, beta-adrenolityk nieselektywny, blokada receptorów alfa1-adrenergicznych, blokada receptorów beta, blokada receptorów beta-adrenergicznych, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dławica naczynioskurczowa, dławica Prinzmetala, dyslipidemia, frakcja wyrzutowa lewej komory, gospodarka lipidowa, gospodarka węglowodanowa, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, lek hipotensyjny, lek moczopędny, LVEF, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, objętość wewnątrznaczyniowa, przewlekła stabilna dławica piersiowa, remodeling lewej komory, zaburzenie czynności lewej komory, zawał serca
Leksykon substancji czynnych
Liść bobrka trójlistnego – Interakcje

Liść bobrka trójlistnego (Menyanthes trifoliata L.), będący składnikiem nalewki gorzkiej (Amara tinctura) i preparatów złożonych takich jak Krople Żołądkowe, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza w połączeniu z zielem dziurawca (Hyperici intractum). Substancje te mogą indukować izoenzymy CYP3A4 i CYP1A2 cytochromu P450, co prowadzi do zmniejszenia stężenia i skuteczności terapeutycznej leków metabolizowanych przez te enzymy. Dotyczy to m.in. werapamilu, warfaryny, cyklosporyny, digoksyny i teofiliny, gdzie obserwuje się ograniczenie biodostępności i konieczność monitorowania parametrów klinicznych (np. INR dla warfaryny) oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania. Szczególnie istotne jest ryzyko zmniejszenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, co może skutkować niezamierzoną ciążą, dlatego pacjentki powinny być odpowiednio poinformowane i rozważyć dodatkowe metody antykoncepcji.
antykoncepcja hormonalna, biodostępność leków, cyklosporyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwzakrzepowe, efekt przeciwnadciśnieniowy, funkcja wątroby, hiperforyna, Hyperici intractum, indeks terapeutyczny, izoenzym CYP3A4, korzeń kozłka lekarskiego, krople żołądkowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, liść bobrka trójlistnego, Menyanthes trifoliata, metabolizm leków, monitorowanie INR, nalewka gorzka, odrzucenie przeszczepu, teofilina, Valerianae tinctura, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Etoricoxib Teva 60 mg

Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych zwraca uwagę zwiększenie INR o około 13% u pacjentów przyjmujących warfarynę w dawce 120 mg etorykoksybu na dobę, co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, zwiększając ryzyko pogorszenia funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych i z dysfunkcją nerek. Jednoczesne stosowanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę) jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. Nefrotoksyczność może być nasilona przy kojarzeniu z cyklosporyną lub takrolimusem, a etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co wymaga monitorowania jego stężenia w surowicy. Ponadto, dawka 120 mg etorykoksybu może zwiększać stężenie metotreksatu w osoczu o 28% i zmniejszać jego klirens nerkowy o 13%, co podnosi ryzyko toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfunkcja nerek, działanie hipotensyjne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, metotreksat, mikonazol, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność metotreksatu, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Aricept 10 mg

Donepezyl chlorowodorek, stosowany w terapii choroby Alzheimera, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450 3A4 i 2D6. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna (CYP3A4) oraz chinidyna i fluoksetyna (CYP2D6), mogą zwiększać stężenie donepezylu w osoczu nawet o około 30%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wymaga monitorowania oraz ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory enzymów, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz alkohol, obniżają stężenie donepezylu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Warto podkreślić, że nie obserwuje się istotnych interakcji z teofiliną, warfaryną, cymetydyną i digoksyną, co ułatwia stosowanie wielolekowe bez konieczności modyfikacji dawkowania.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, antybiotyk makrolidowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, choroba Alzheimera, choroba wrzodowa, citalopram, cymetydyna, cytochrom P450, digoksyna, donepezyl chlorowodorek, działanie antycholinergiczne, erytromycyna, escitalopram, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 2D6, izoenzym 3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, POChP, ryfampicyna, sertindol, sotalol, stabilizator nastroju, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, układ cholinergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Gastrobonisol –

Produkt leczniczy Gastrobonisol, płyn doustny zawierający ekstrakty roślinne, w tym nalewkę z ziela dziurawca, nalewkę z owoców ostropestu, sok z korzenia mniszka, sok z ziela krwawnika, nalewkę z liścia mięty oraz intrakt z ziela bożego drzewka, nie wykazuje udokumentowanych interakcji jako całość. Jednakże poszczególne składniki, zwłaszcza ziele dziurawca, mogą indukować enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4) i P-glikoproteinę, co może wpływać na metabolizm leków takich jak doustne antykoncepcyjne, leki przeciwdepresyjne (SSRI, SNRI), warfaryna, cyklosporyna, digoksyna, inhibitory proteazy HIV czy teofilina. Inne składniki mogą wykazywać potencjalne, choć mniej istotne, interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP2C9, CYP2D6, czy wpływać na działanie leków moczopędnych, przeciwcukrzycowych, przeciwzakrzepowych i hipotensyjnych. Preparat zawiera także znaczną ilość etanolu (50-60% V/V), co stanowi istotną dawkę alkoholu i wymaga unikania dodatkowego spożycia alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia działania ośrodkowego, obciążenia wątroby, reakcji disulfiramopodobnych oraz działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
cyklosporyna, CYP2D6, CYP3A4, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, działanie przeciwzakrzepowe, indukcja enzymu cytochromu P450, inhibitor proteazy HIV, intrakt z ziela bożego drzewka, izoenzym cytochromu P450, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nalewka z liścia mięty, nalewka z owoców ostropestu, nalewka z ziela dziurawca, P-glikoproteina, pH żołądka, reakcja disulfiramopodobna, SNRI, sok z korzenia mniszka, sok z ziela krwawnika, SSRI, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wydzielanie kwasu żołądkowego, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Orion 40 mg

Telmisartan Orion 40 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż jednoczesne podanie telmisartanu zwiększa jej maksymalne stężenie w osoczu o 49% oraz minimalne o 20%. Ponadto telmisartan może indukować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z diuretykami oszczędzającymi potas, suplementami potasu, inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. W takich przypadkach konieczne jest regularne monitorowanie poziomu potasu w surowicy. Jednoczesne stosowanie litu z telmisartanem może prowadzić do przejściowego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli terapeutycznej.
amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, eplerenon, furosemid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lit, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, spironolakton, takrolimus, telmisartan, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon leków
Interakcje leku – Diaflix 10 mg

Dapagliflozyna, stosowana w leczeniu cukrzycy typu 2, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi (tiazydy, diuretyki pętlowe), które może nasilać ich działanie, zwiększając ryzyko odwodnienia i hipotensji. Ponadto, współpodawanie z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika zwiększa ryzyko hipoglikemii, co może wymagać korekty dawek tych leków. Metabolizm dapagliflozyny odbywa się głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym za pośrednictwem UGT1A9, bez istotnego wpływu na enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. W badaniach farmakokinetycznych nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian ekspozycji dapagliflozyny podczas jednoczesnego stosowania z metforminą, pioglitazonem, sytagliptyną, glimepirydem, woglibozą, hydrochlorotiazydem, bumetanidem, walsartanem czy symwastatyną.
5-anhydroglucitol, bumetanid, cytochrom P450, dapagliflozyna, digoksyna, diuretyk, działanie diuretyczne, działanie przeciwzakrzepowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, glimepiryd, hipoglikemia, hipotensja, hydrochlorotiazyd, induktor enzymów, inhibitor SGLT2, inhibitor UGT1A9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens metaboliczny, kontrola glikemii, kwas glukuronowy, kwas mefenamowy, lek moczopędny, metabolizm węglowodanów, metformina, oznaczenie laboratoryjne, pioglitazon, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, stężenie litu, substancja zwiększająca wydzielanie insuliny, symwastatyna, sytagliptyna, UDP-glukuronosyltransferaza, walsartan, warfaryna, wogliboza, wydalanie glukozy
Leksykon substancji czynnych
Roksytromycyna – Interakcje

Roksytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje słabe hamowanie izoenzymu CYP3A4, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, zwłaszcza podczas terapii skojarzonej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie roksytromycyny z alkaloidami sporyszu zwężającymi naczynia krwionośne ze względu na ryzyko poważnych powikłań naczyniowych. Niezalecane jest także łączenie jej z lekami metabolizowanymi przez CYP3A, takimi jak astemizol, cyzapryd, pimozyd oraz terfenadyna, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III oraz innych substancji wydłużających odstęp QT (np. cytalopram, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, metadon, fenotiazyny, fluorochinolony, niektóre leki przeciwgrzybicze i przeciwwirusowe), monitorując EKG pacjenta. Ponadto, roksytromycyna może zwiększać stężenia leków takich jak digoksyna, cyklosporyna (o około 50%), bromokryptyna, ryfabutyna oraz statyny, co wymaga monitorowania stężeń i objawów toksyczności, zwłaszcza ryzyka miopatii i rabdomiolizy przy statynach.
alkaloid sporyszu, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, arytmia, czas protrombinowy, digoksyna, działanie immunomodulujące, fluorochinolon, glikozyd nasercowy, izoenzym CYP3A4, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm wątrobowy, miopatia, monitorowanie EKG, odstęp QT, pochodna kumarolu, rabdomioliza, reakcja disulfiramopodobna, terapia skojarzona, torsade de pointes, warfaryna, wartość INR, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Milukante 5 mg

Montelukast, stosowany w profilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy, wykazuje minimalny wpływ na farmakokinetykę wielu leków, takich jak teofilina, prednizon, doustne środki antykoncepcyjne, terfenadyna, digoksyna czy warfaryna. Jednakże u pacjentów przyjmujących fenobarbital obserwuje się około 40% redukcję AUC montelukastu, co wynika z indukcji enzymów CYP 3A4, 2C8 i 2C9. Z tego względu konieczna jest ostrożność, zwłaszcza u dzieci, podczas jednoczesnego stosowania montelukastu z lekami indukującymi te izoenzymy, takimi jak fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna. Montelukast jest substratem CYP 2C8, a jego ekspozycja układowa może wzrosnąć 4,4-krotnie pod wpływem gemfibrozylu, silnego inhibitora CYP 2C8 i 2C9, co wymaga monitorowania działań niepożądanych, choć nie wymaga zmiany dawkowania.
CYP 2C8, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, ekspozycja układowa, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, hamowanie konkurencyjne, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP, itrakonazol, izoenzymy CYP, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Interakcje

Iwabradyna wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Farmakodynamicznie, jej działanie na zmniejszenie częstości pracy serca może nasilać efekty innych leków o podobnym mechanizmie, zwłaszcza tych wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, sotalol, amiodaron, pimozyd, erytromycyna i.v.), co zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych (tiazydowych i pętlowych), ze względu na ryzyko hipokaliemii i nasilenia arytmii. Iwabradyna jest metabolizowana przez CYP3A4, a jej stężenie w osoczu może być znacznie zwiększone przez silne inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, klarytromycyna), co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko bradykardii. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (diltiazem, werapamil) również zwiększają stężenie iwabradyny (AUC 2-3 razy) i dodatkowo obniżają częstość akcji serca o około 5 uderzeń/min, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
amiodaron, amlodypina, antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azolowa pochodna przeciwgrzybicza, barbiturany, beprydyl, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, cytochrom P450 3A4, cyzapryd, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, flukonazol, halofantryna, hipokaliemia, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lacydypina, lanzoprazol, lek moczopędny, meflochina, nefazodon, nelfinawir, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, rytonawir, sertyndol, silny inhibitor CYP3A4, sotalol, syldenafil, symwastatyna, telitromycyna, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zespół długiego odstępu QT, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 5 mg

Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z deksametazonem oraz hormonalną terapią zastępczą, co wymaga ścisłego monitorowania i rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Monoterapia lenalidomidem (dawka 10-25 mg/dobę) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę warfaryny (25 mg) ani na R- i S-warfarynę, jednak w warunkach klinicznych, zwłaszcza przy współistniejącym stosowaniu deksametazonu, zaleca się monitorowanie INR i dostosowanie dawki. Jednoczesne podawanie lenalidomidu (10 mg/dobę) z digoksyną (0,5 mg) powoduje wzrost stężenia digoksyny w osoczu o 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga regularnego monitorowania poziomu digoksyny, szczególnie na początku terapii i po zmianie dawkowania.
chinidyna, czynnik wpływający na erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie ogólnoustrojowe, enzym CYP, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, lek immunomodulujący, monoterapia lenalidomidem, nowotwór hematologiczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyna, stężenie digoksyny, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Coryol 6,25 mg 6,25 mg

Karwedylol, substancja czynna Coryol 6,25 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wymagać modyfikacji terapii lub monitorowania pacjenta. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany stereoselektywnie przez CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może zwiększać stężenia digoksyny (do 20%), cyklosporyny (10-20%) oraz amiodaronu (2,2-krotny wzrost stężenia R- i S-enancjomerów). Ryfampicyna obniża narażenie na karwedylol o około 60%, a cymetydyna zwiększa AUC karwedylolu o 30%. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, powodują wzrost AUC enancjomeru R(+) o 77%. Spożycie 300 ml soku grejpfrutowego zwiększa AUC karwedylolu 1,2-krotnie. Wskazane jest monitorowanie stężeń leków i parametrów klinicznych, zwłaszcza EKG, ciśnienia tętniczego oraz glikemii u pacjentów stosujących karwedylol w skojarzeniu z wymienionymi substancjami.
amiodaron, antagonista receptora alfa1, antagonista wapnia, azotan, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, bronchodylatacja, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, enancjomery karwedylolu, ergotamina, fluoksetyna, glikoproteina p, inhibitor MAO, inhibitory CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, metabolizm stereoselektywny, migotanie komór, niedociśnienie, NLPZ, paroksetyna, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, takrolimus, zaburzenie hemodynamiczne, zatrzymanie czynności serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Depremin 612 mg 612 mg

Produkt Depremin 612 mg zawiera wyciąg z ziela dziurawca (Hypericum perforatum L.), który jest silnym induktorem enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz glikoproteiny P. Ta indukcja prowadzi do przyspieszonego metabolizmu wielu leków, co skutkuje obniżeniem ich stężenia w osoczu i potencjalnym zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Depreminu z cyklosporyną, takrolimusem, inhibitorami proteazy HIV (np. amprenawir, indynawir), irinotekanem oraz warfaryną ze względu na bardzo wysokie ryzyko poważnych interakcji i obniżenia skuteczności tych leków. Ponadto, wyciąg z dziurawca może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji niehormonalnej. Indukcja enzymów utrzymuje się około 1 tygodnia po odstawieniu preparatu.
amitryptylina, benzodiazepina, buspiron, cyklosporyna, cytochrom P450, Depremin, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, enzymy CYP, feksofenadyna, finasteryd, glikoproteina p, immunosupresant, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, irinotekan, krwawienie międzymiesiączkowe, łagodny przerost prostaty, lek immunosupresyjny, lek nasenny, lek nasercowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwzakrzepowy, łysienie androgenowe, metadon, nefazodon, SSRI, statyna, symwastatyna, takrolimus, terapia uzależnień, tryptan, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Medical Valley 20 mg

Lenalidomid wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon, często stosowany w skojarzeniu, jest induktorem CYP3A4 i może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływał na R- i S-warfarynę (25 mg), ale ze względu na możliwy wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, zaleca się ścisłe monitorowanie INR. Jednoczesne stosowanie lenalidomidu zwiększa stężenie digoksyny o około 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga monitorowania poziomu digoksyny w surowicy, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawki.
chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działania niepożądane OUN, erytropoeza, farmakokinetyka, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy CYP, kinaza kreatynowa, lenalidomid, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, mielosupresja, neutropenia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Juzimette 50 mg + 850 mg

Produkt leczniczy Juzimette, zawierający sytagliptynę (50 mg dwa razy na dobę) oraz metforminę (1000 mg dwa razy na dobę), nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych między składnikami aktywnymi u pacjentów z cukrzycą typu 2. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii, szczególnie u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Przed badaniami radiologicznymi z użyciem jodowych środków kontrastowych należy przerwać stosowanie Juzimette na co najmniej 48 godzin i wznowić terapię dopiero po potwierdzeniu stabilnej czynności nerek. Ponadto, leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, co wymaga monitorowania funkcji nerek podczas ich stosowania w skojarzeniu z Juzimette.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny, cukrzyca typu 2, digoksyna, diuretyk, dysfagia, glikokortykosteroid, glikoproteina p, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera kationów organicznych, inhibitor transportera usuwania leków, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory transporterów nerkowych, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP450, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy, transporter anionów organicznych, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Doloxib 60 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Doloxib, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród najważniejszych interakcji należy wymienić zwiększenie INR o około 13% u pacjentów stosujących warfarynę (dawka etorykoksybu 120 mg/dobę), co wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na działanie antyagregacyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus) oraz litu konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i stężenia litu w osoczu ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i wzrostu stężenia litu. Metotreksat w dawce 120 mg może wykazywać wzrost stężenia o 28% i zmniejszenie klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyagregacyjne, etorykoksyb, etynyloestradiol, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, niesprzężony estrogen, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zdarzenie sercowo-naczyniowe, żylny incydent zakrzepowo-zatorowy
Leksykon leków
Interakcje leku – ZolpiGen 10 mg

Zolpidem (ZolpiGen 10 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z alkoholem, opioidami oraz lekami o działaniu hamującym ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak neuroleptyki, leki nasenne, przeciwlękowe, przeciwdepresyjne (m.in. bupropion, dezypramina, fluoksetyna, sertralina, wenlafaksyna) oraz leki przeciwpadaczkowe i przeciwhistaminowe. Alkohol nasila sedację i ryzyko zaburzeń świadomości, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Opioidy zwiększają ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego zaleca się ograniczenie dawki i czasu leczenia. Interakcje z inhibitorami CYP3A4, takimi jak fluwoksamina i ketokonazol, prowadzą do wzrostu stężenia zolpidemu (np. ketokonazol zwiększa AUC o 83%), co nasila działanie sedatywne. Induktory CYP3A4, jak ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego, obniżają stężenie i skuteczność zolpidemu (zmniejszenie Cmax o 33,7% i AUC o 30% przy zielem dziurawca). Cyprofloksacyna również zwiększa stężenie zolpidemu i nie jest zalecana do jednoczesnego stosowania.
bupropion, chlorpromazyna, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P-450, depresant OUN, depresja oddechowa, depresja OUN, dezypramina, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, farmakodynamika, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, halucynacje wzrokowe, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, ketokonazol, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, opioid, ranitydyna, ryfampicyna, sedacja, sertralina, warfaryna, wenlafaksyna, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Solinea 0,5 mg

Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii stwardnienia rozsianego. Leki immunomodulacyjne i immunosupresyjne (np. natalizumab, teriflunomid, mitoksantron) nie powinny być stosowane jednocześnie z fingolimodem ze względu na ryzyko nasilenia immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Krótkotrwałe stosowanie kortykosteroidów jest dopuszczalne bez zwiększonego ryzyka zakażeń. Szczepienia żywymi, atenuowanymi szczepionkami są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu. Fingolimod może powodować bradykardię po pierwszej dawce, a jednoczesne stosowanie z beta-adrenolitykami (np. atenolol) powoduje dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o około 15%, co wymaga konsultacji kardiologicznej i ewentualnego wydłużenia monitorowania pacjenta. Podobne zalecenia dotyczą antagonistów kanału wapniowego, leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, iwabradyny, digoksyny, leków blokujących cholinoesterazę oraz pilokarpiny.
antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cholinomimetyk, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulacyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, werapamil, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Aurovitas 600 mg

Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne i wymagają starannego monitorowania oraz dostosowania terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może hamować jego działanie przeciwpłytkowe, co może osłabiać kardioprotekcję, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Jednoczesne podawanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, dlatego takie połączenia należy bezwzględnie unikać. Ibuprofen może również nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny, heparyny), co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia. W przypadku metotreksatu, szczególnie w dużych dawkach, ibuprofen może zmniejszać jego klirens i zwiększać toksyczność, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania oraz regularnej kontroli czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może podnosić stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, co wymaga monitorowania tych leków.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-bloker, bisfosfonian, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, efekt urykozuryczny, fenytoina, flukonazol, hematotoksyczność, hemofilia, heparyna, hiperkaliemia, ibuprofen, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaptopryl, klirens metotreksatu, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hamujący agregację płytek krwi, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepriston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oksypentyfilina, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, wydzielanie kanalikowe, zydowudyna