digoksyna

Digoksyna to glikozyd nasercowy pozyskiwany z rośliny naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). Jest stosowana w terapii niewydolności serca oraz w kontroli częstości rytmu serca u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu aktywności pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego sodu i wapnia w kardiomiocytach. Skutkuje to wzmocnieniem siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Stosowanie digoksyny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne. Monitorowanie stężenia leku w surowicy jest często konieczne dla uniknięcia toksyczności, która może manifestować się zaburzeniami widzenia, arytmiami, nudnościami, wymiotami i zaburzeniami neurologicznymi. Interakcje z innymi lekami oraz zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia) zwiększają ryzyko działań niepożądanych.

W aktualnych wytycznych dotyczących leczenia niewydolności serca rola digoksyny została ograniczona na rzecz nowszych grup leków, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych przypadkach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z migotaniem przedsionków współistniejącym z niewydolnością serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Carzap 16 mg

Kandesartan cyleksetyl, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii przy łączeniu kandesartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, substytutami soli zawierającymi potas oraz heparyną, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu może prowadzić do przemijającego wzrostu stężenia litu i nasilenia jego toksyczności, dlatego zaleca się unikanie takiego połączenia lub ścisłe monitorowanie stężenia litu. Interakcje z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe kandesartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami nerkowymi i osób w podeszłym wieku.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol lewonorgestrel, glibenklamid, heparyna, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ostra niewydolność nerek, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, substytut soli zawierający potas, suplement potasu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Soligamma 5 000 IU

Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie Soligamma wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina) i barbiturany indukują metabolizm witaminy D, osłabiając jej działanie, co wymaga monitorowania stężenia 25(OH)D i ewentualnej korekty dawki. Ryfampicyna i izoniazyd zmniejszają skuteczność cholekalcyferolu poprzez indukcję enzymów wątrobowych lub hamowanie aktywacji metabolicznej. Żywice jonowymienne, olej parafinowy oraz orlistat obniżają wchłanianie witaminy D z przewodu pokarmowego, co może wymagać zmiany schematu podawania. Glikokortykoidy również osłabiają działanie witaminy D, wskazując na potrzebę zwiększenia dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych (np. digoksyny) i diuretyków tiazydowych ze względu na ryzyko hiperkalcemii i toksyczności kardiologicznej, co wymaga regularnego monitorowania poziomu wapnia w surowicy i moczu oraz EKG.
1-hydroksylaza 25-hydroksywitaminy D, 25-dihydroksywitamina D, 25-hydroksywitamina D, aktynomycyna, cholekalcyferol, cholestyramina, digoksyna, diuretyk tiazydowy, fenytoina, glikokortykoid, glikozyd nasercowy, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, homeostaza wapniowo-fosforanowa, indukcja enzymu wątrobowego, izoniazyd, lek przeciwgrzybiczny imidazolowy, lek przeczyszczający, leki przeciwpadaczkowe, orlistat, osteoporoza, ryfampicyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dironorm 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanału wapniowego), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Lizynopryl w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza inhibitorami RAAS, lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz inhibitorami obojętnej endopeptydazy (np. sakubitryl/walsartan) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie lizynoprylu z sakubitrylem/walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie lizynoprylu z litem może prowadzić do toksyczności litu, a z NLPZ (w tym ASA ≥ 3 g/dobę) do osłabienia działania hipotensyjnego i ryzyka pogorszenia funkcji nerek. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, litu oraz funkcji nerek, a także ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami nerek.
amlodypina, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczy, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, doustny lek hipoglikemizujący, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor obojętnej endopeptydazy, inhibitor proteazy, ko-trimoksazol, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpsychotyczny, lizynopryl, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, sakubitryl walsartan, sympatykomimetyk, symwastatyna, takrolimus, tkankowy aktywator plazminogenu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wildagliptyna
Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie płucne – Leczenie

Nadciśnienie płucne to schorzenie charakteryzujące się podwyższonym ciśnieniem w tętnicach płucnych, prowadzącym do przeciążenia prawej komory serca. Leczenie opiera się na farmakoterapii, obejmującej wazodilatatory takie jak blokery kanałów wapniowych (np. diltiazem, nifedypina, amlodypina), antagoniści receptora endoteliny (bosentan, ambrisentan, macytentan), inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, tadalafil), stymulatory rozpuszczalnej cyklazy guanylowej (riocyguat) oraz prostacykliny i ich analogi (epoprostenol, treprostynil, iloprost, seleksypag). Epoprostenol, podawany dożylnie, pozostaje jednym z najskuteczniejszych leków w zaawansowanym nadciśnieniu płucnym, choć wymaga ciągłego wlewu i starannej pielęgnacji cewnika. Terapia wspomagająca obejmuje antykoagulanty (np. warfaryna), diuretyki, digoksynę oraz tlenoterapię domową. Terapia skojarzona, łącząca leki z różnych grup, jest rekomendowana przez wytyczne ESC/ERS 2022, szczególnie u pacjentów z PAH o niskim i umiarkowanym ryzyku, co poprawia wydolność wysiłkową i przeżycie.
ambrisentan, angioplastyka balonowa tętnic płucnych, antagonista receptora endoteliny, antykoagulant, bloker kanału wapniowego, bosentan, digoksyna, diuretyk, epoprostenol, idiopatyczne tętnicze nadciśnienie płucne, iloprost, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor kinazy tyrozynowej, lek przeciwzakrzepowy, macytentan, nadciśnienie płucne, niewydolność prawej komory serca, prawa komora serca, prostacyklina, przewlekłe zakrzepowo-zatorowe nadciśnienie płucne, seleksypag, septostomia przedsionkowa, sildenafil, tadalafil, terapia skojarzona, test 6-minutowego marszu, tętnica płucna, tętnicze nadciśnienie płucne, tlenoterapia, transplantacja płuc, warfaryna, wazodilatator
Leksykon leków
Interakcje leku – Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (3 mg + 9 mg)/ml

Preparat Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi to roztwór do infuzji zawierający 40 mmol/l jonów potasu oraz 154 mmol/l jonów sodu, który wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów przyjmujących leki wpływające na gospodarkę elektrolitową. Wysokie ryzyko hiperkaliemii występuje przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, eplerenon, amiloryd, triamteren), inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (sartanów), cyklosporyny oraz takrolimusu. Hiperkaliemia może osłabiać efekt terapeutyczny glikozydów naparstnicy (digoksyna, metylodigoksyna), natomiast hipokaliemia zwiększa ryzyko ich toksyczności. Ponadto, zmiany stężenia potasu wpływają na skuteczność leków przeciwarytmicznych (chinidyna, hydrochinidyna, prokainamid), gdzie hiperkaliemia nasila, a hipokaliemia osłabia ich działanie.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, chinidyna, cyklosporyna, digoksyna, działanie diuretyczne, eplerenon, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaliemia, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek moczopędny pętlowy, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwarytmiczny, metylodigoksyna, nadciśnienie, niewydolność serca, prokainamid, sartan, spironolakton, stężenie potasu w osoczu, takrolimus, triamteren, wazopresyna, wydzielanie aldosteronu, zaburzenie elektrolitowe, zatrzymanie potasu
Leksykon leków
Interakcje leku – Tigecycline Viatris 50 mg

Tygecyklina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza u dorosłych pacjentów. Jednoczesne stosowanie z warfaryną (25 mg) powoduje zmniejszenie klirensu R- i S-warfaryny o 40% i 23% oraz wzrost AUC o 68% i 29%, co może wydłużać PT i aPTT, choć nie wpływa znacząco na INR; zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia. Inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, cyklosporyna) wykazują wzrost minimalnych stężeń w surowicy, co wymaga monitorowania ich poziomów w celu uniknięcia toksyczności. Tygecyklina nie wpływa na farmakokinetykę digoksyny, a digoksyna nie modyfikuje profilu tygecykliny, co eliminuje konieczność zmiany dawkowania. Ponadto, tygecyklina może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga rozważenia dodatkowych metod antykoncepcji.
antybiotyk o szerokim spektrum, antybiotykoterapia, antykoagulant, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hepatotoksyczne, glicylcyklina, glikoproteina p, inhibitor kalcyneuryny, izoenzym CYP-450, ketokonazol, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ryfampicyna, takrolimus, test krzepliwości krwi, tygecyklina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tigecycline TZF 50 mg

Tygecyklina, jako antybiotyk z grupy glicylcyklin, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne przede wszystkim z warfaryną, zmniejszając klirens R-warfaryny o 40% i S-warfaryny o 23%, co skutkuje wzrostem pola pod krzywą AUC odpowiednio o 68% i 29%. Pomimo tych zmian, nie obserwuje się istotnych klinicznie odchyleń w INR, jednakże możliwe jest wydłużenie PT oraz aPTT, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów koagulologicznych u pacjentów stosujących jednocześnie tygecyklinę i leki przeciwzakrzepowe. Tygecyklina nie wpływa na metabolizm leków przez układ CYP-450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Brak jest również klinicznie istotnych interakcji z digoksyną, co pozwala na bezpieczne łączenie tych leków bez konieczności modyfikacji dawkowania.
AUC, cefalosporyna, cyklosporyna, cytochrom P450, czas kaolinowo-kefalinowy, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etanol, glicylcyklina, glikoproteina p, induktor P-gp, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor P-gp, INR, izoenzym CYP-450, ketokonazol, krążenie wątrobowo-jelitowe, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, parametr koagulologiczny, R-warfaryna, reakcja disulfiramopodobna, ryfampicyna, S-warfaryna, takrolimus, układ immunologiczny, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają ścisłego monitorowania. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na erytropoezę lub hormonalnej terapii zastępczej, zwłaszcza w połączeniu z deksametazonem. Lenalidomid w dawce 10 mg/dobę nie wpływa znacząco na farmakokinetykę warfaryny (25 mg) ani nie indukuje enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4/5, jednak deksametazon może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych poprzez indukcję CYP3A4. W przypadku warfaryny zaleca się ścisłe monitorowanie INR, a przy digoksynie (0,5 mg) obserwuje się wzrost stężenia osoczowego o 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga kontroli poziomu leku w surowicy.
chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, enzym CYP1A2, enzym CYP3A4, enzymy mięśniowe, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor P-gp, leczenie skojarzone, miopatia, powikłania zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, rozpad komórek mięśniowych, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, wskaźnik INR, zakrzepica
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ritonavir Aurovitas

Rytonawir, stosowany jako inhibitor proteazy w terapii HIV-1, nie prowadzi do wyleczenia zakażenia ani AIDS, a pacjenci nadal są narażeni na zakażenia oportunistyczne i powikłania. W terapii rytonawirem należy monitorować szczególnie pacjentów z biegunką, gdyż może ona obniżać wchłanianie leku i innych stosowanych jednocześnie preparatów, a także pogarszać funkcję nerek. U chorych z hemofilią typu A i B obserwowano nasilenie krwawień podczas leczenia inhibitorami proteazy. Rytonawir może powodować wzrost masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi, co wymaga monitorowania zgodnie z wytycznymi HIV. W przypadku objawów zapalenia trzustki (nudności, wymioty, bóle brzucha, podwyższona lipaza/amylaza) konieczne jest przerwanie terapii. U pacjentów z ciężkim niedoborem odporności może wystąpić reakcja zapalna na oportunistyczne patogeny w pierwszych tygodniach lub miesiącach leczenia skojarzonego (CART), a także zaburzenia autoimmunologiczne.
AIDS, atorwastatyna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, awanafil, bedakilina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba Gravesa-Basedowa, cukrzycowa kwasica ketonowa, delamanid, digoksyna, etynyloestradiol, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, hemofilia, hiperbilirubinemia, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kolchicyna, krwawienie maciczne, krwiak skórny, lowastatyna, martwica kości, nadciśnienie płucne, Pneumocystis jiroveci, prawastatyna, przewlekła biegunka, rabdomioliza, riocyguat, rozuwastatyna, rywaroksaban, stężenie lipidów we krwi, syldenafil, symwastatyna, tadalafil, trazodon, wardenafil, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby, worapaksar, wydłużenie odstępu QTc, wylew krwi do stawu, zaburzenie autoimmunologiczne, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie HIV-1, zakażenie oportunistyczne, zapalenie siatkówki, zapalenie trzustki, zespół Cushinga, zespół rekonstytucji immunologicznej, zespół złego wchłaniania
Leksykon substancji czynnych
Symetykon – Interakcje

Symetykon, stosowany jako środek przeciwpieniący w leczeniu zaburzeń przewodu pokarmowego związanych z nadmiernym gromadzeniem się gazów, może wpływać na farmakokinetykę innych leków, zwłaszcza w preparatach złożonych. Istotne są interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, gdzie symetykon może zaburzać ich wchłanianie, co wymaga monitorowania parametrów koagulologicznych. Preparaty zawierające symetykon i makrogol (np. Clensia) mogą wypłukiwać leki hipotensyjne, prowadząc do przemijającego wzrostu ciśnienia tętniczego, a także wpływać na wchłanianie leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak leki przeciwpadaczkowe, digoksyna czy immunosupresyjne. Dodatkowo, preparaty z wodorotlenkami glinu i magnezu mogą zmieniać pH żołądka, co wpływa na biodostępność antybiotyków (tetracykliny, makrolidy, fluorochinolony) oraz hormonów tarczycy (lewotyroksyna). U pacjentów stosujących leki wpływające na czynność nerek (diuretyki, ACE-I, ARB, NLPZ) istnieje podwyższone ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych, co wymaga monitorowania elektrolitów, kreatyniny i azotu mocznikowego.
azot mocznikowy, biodostępność, bloker receptora angiotensynowego, ciśnienie krwi, digoksyna, diuretyk, elektrolit, etanol, fałszywie ujemny wynik, fluorochinolon, Helicobacter pylori, inhibitor ACE, interakcja lekowa, kreatynina, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, makrogol, makrolid, metronidazol, NLPZ, okres półtrwania, parametr koagulologiczny, pH żołądka, test diagnostyczny, test ureazowy, tetracyklina, wąski indeks terapeutyczny, wodorotlenek glinu i magnezu, zaburzenie wodno-elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lackepila 150 mg

Lakozamid wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi odstęp PR, takimi jak karbamazepina, lamotrygina, eslikarbazepina, pregabalina oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I, ze względu na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu PR, choć badania kliniczne nie potwierdziły istotnego wydłużenia odstępu PR przy współpodawaniu z karbamazepiną i lamotryginą. Farmakokinetycznie lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4 oraz nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, a silne inhibitory tych enzymów (np. flukonazol, itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności. Silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca zwyczajnego, mogą zmniejszać ekspozycję na lakozamid, co również wymaga monitorowania podczas rozpoczynania lub zakończenia terapii tymi lekami.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, enzymy CYP, eslikarbazepina, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, omeprazol, pregabalina, ryfampicyna, rytonawir, spowolnienie psychomotoryczne, warfaryna, wydłużanie odstępu PR, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia równowagi
Leksykon substancji czynnych
Magnezu węglan ciężki – Interakcje

Magnez węglan ciężki, stosowany jako środek zobojętniający kwas żołądkowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów, zmianę pH soku żołądkowego oraz modyfikację pasażu przewodu pokarmowego. Szczególnie istotne są interakcje z antybiotykami z grupy tetracyklin i chinolonów, gdzie dochodzi do zmniejszenia biodostępności tych leków nawet o 40-90%, co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. Podobne mechanizmy dotyczą glikozydów nasercowych (np. digoksyny), bisfosfonianów (alendronian, risedronian, ibandronian), dolutegrawiru, lewotyroksyny oraz eltrombopagu, gdzie tworzenie kompleksów z jonami magnezu skutkuje zmniejszonym wchłanianiem i potencjalnym osłabieniem działania terapeutycznego. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podaniem magnezu węglanu ciężkiego a wymienionymi lekami, zwykle od 2 do 4 godzin, aby zminimalizować ryzyko interakcji. Dodatkowo, preparaty zawierające magnez mogą obniżać wchłanianie fluorków, żelaza oraz fosforanów, co wymaga monitorowania i ostrożności u pacjentów z zaburzeniami gospodarki mineralnej.
alendronian, biodostępność, bisfosfonian, chelatacja, chinolon, cyprofloksacyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksycyklina, dolutegrawir, dyspepsja, działanie zobojętniające, eltrombopag, glikozyd nasercowy, gospodarka fosforanowa, hiperkalcemia, hipofosfatemia, interakcja z antybiotykiem, kompleks chemiczny, lek zobojętniający, lewotyroksyna, magnez węglan ciężki, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, stężenie wapnia, tetracyklina
Leksykon substancji czynnych
Etorykoksyb – Interakcje

Etorykoksyb wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. U pacjentów stosujących warfarynę dawka 120 mg/dobę powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga ścisłego monitorowania. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, zwłaszcza u osób z zaburzoną funkcją nerek, co może prowadzić do odwracalnej niewydolności nerek. Etorykoksyb w dawce 120 mg nie wpływa na działanie antyagregacyjne kwasu acetylosalicylowego (81 mg/dobę), jednak jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku leków nefrotoksycznych, takich jak cyklosporyna i takrolimus, konieczne jest monitorowanie czynności nerek. Etorykoksyb zmniejsza wydalanie litu, co podnosi jego stężenie w osoczu, wymagając kontroli i dostosowania dawki. W terapii metotreksatem dawka 120 mg może zwiększać stężenie metotreksatu o 28% i zmniejszać jego klirens nerkowy o 13%, co wymaga obserwacji pacjenta pod kątem toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie antyagregacyjne, działanie sedatywne, etorykoksyb, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens nerkowy, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mikonazol, minoksydyl, nefrotoksyczność, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, skoniugowany estrogen, sulfotransferaza, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, wskaźnik INR, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Calfos 0,266 mg

Kalcyfediol (25-hydroksycholekalcyferol), jako aktywny metabolit witaminy D, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenytoina, fenobarbital i prymidon, mogą znacząco obniżać stężenie kalcyfediolu w osoczu poprzez nasilony metabolizm, co wymaga monitorowania poziomu 25-OH-D i ewentualnej korekty dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu kalcyfediolu z digoksyną, gdyż hiperkalcemia może nasilać jej działanie inotropowe, zwiększając ryzyko toksyczności i zaburzeń rytmu serca. Leki takie jak kolestyramina, kolestypol i orlistat ograniczają wchłanianie kalcyfediolu z przewodu pokarmowego, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem. Ponadto, środki przeczyszczające zawierające parafinę lub oleje mineralne mogą zmniejszać biodostępność kalcyfediolu ze względu na jego lipofilny charakter.
25-hydroksycholekalcyferol, analog witaminy D, chloramfenikol, cholekalcyferol, cytrynian wapnia, deksametazon, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie inotropowe, działanie przeciwdławicowe, ergokalcyferol, fenobarbital, fenytoina, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipermagnezemii, hydrochlorotiazyd, induktor enzymów wątrobowych, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor lipazy trzustkowej, kalcyfediol, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, neomycyna, niedoczynność przytarczyc, orlistat, penicylina, prednizon, prymidon, suplement wapnia, węglan wapnia, werapamil, zaburzenie rytmu serca, żywica wiążąca kwasy żółciowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Rytmonorm 150 150 mg

Propafenon chlorowodorek, metabolizowany przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, cymetydyna, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenie propafenonu w osoczu, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (fluoksetyna, paroksetyna) podnoszą Cmax i AUC propafenonu nawet o 39-71%, co wskazuje na konieczność redukcji dawki. Amiodaron może nasilać ryzyko zaburzeń rytmu serca poprzez wpływ na przewodzenie i repolaryzację, a jednoczesne stosowanie z lidokainą zwiększa ryzyko neurotoksyczności. Propafenon jest również inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do wzrostu stężeń leków takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, wymagając zmniejszenia ich dawek w przypadku objawów przedawkowania.
acenokumarol, amiodaron, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, erytromycyna, fenobarbital, fenoprokumon, fluoksetyna, inhibitor enzymu, izoenzymy CYP, ketokonazol, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwzakrzepowy doustny, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, metabolizm wątrobowy, metoprolol, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, propafenon chlorowodorek, propranolol, repolaryzacja serca, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, SSRI, teofilina, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron 10 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Zahron, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jest substratem dla wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej metabolizm przez cytochrom P450 jest ograniczony, co zmniejsza ryzyko interakcji związanych z tym układem enzymatycznym. Najsilniejsze interakcje obserwuje się z cyklosporyną (7,1-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, przeciwwskazane jednoczesne stosowanie), inhibitorami proteazy (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotne zwiększenie AUC) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW C (np. sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir – 7,4-krotne zwiększenie AUC). Ponadto, jednoczesne stosowanie z gemfibrozylem podwaja ekspozycję na rozuwastatynę i zwiększa ryzyko miopatii, a połączenie z kwasem fusydowym znacząco podnosi ryzyko rabdomiolizy, co wymaga przerwania terapii rozuwastatyną na czas stosowania kwasu fusydowego. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek glinu i magnezu zmniejszają stężenie rozuwastatyny w osoczu o około 50%, co można ograniczyć przez zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu w podawaniu.
antagonista witaminy K, AUC, baicalin, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dronedaron, eltrombopag, enzym wątrobowy, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, itrakonazol, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, tikagrelor, warfaryna, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Mobemid 150 mg

Moklobemid, selektywny inhibitor MAO-A, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moklobemidu z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. klomipraminą), selegiliną, dekstrometorfanem oraz opioidami o działaniu serotoninergicznym (petydyna, dekstropropoksyfen) ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego oraz przełomu nadciśnieniowego. Po odstawieniu SSRI należy zachować przerwę wynoszącą 1-5 tygodni (np. 2 tygodnie po paroksetynie, 5 tygodni po fluoksetynie). Moklobemid może nasilać działanie sympatykomimetyków (np. fenylefryny) oraz opioidów, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Ponadto, cymetydyna hamuje metabolizm moklobemidu, co skutkuje koniecznością zmniejszenia dawki leku o 50%. Współistniejące stosowanie lewodopy wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
benzodiazepina, cymetydyna, dekstrometorfan, dekstropropoksyfen, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, fenylefryna, furosemid, glibenklamid, hipertermia, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, insulina, klomipramina, lek przeciwdrgawkowy, lek sympatykomimetyczny, lek trójpierścieniowy, lewodopa, lit, metoprolol, moksonidyna, nifedypina, NLPZ, opioid, petydyna, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, selegilina, SSRI, tyramina, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Zatoki 200 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Ibum Zatoki zawiera ibuprofen (200 mg) oraz pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne wymagające szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów z grup ryzyka, takich jak młodzież 12-18 lat z odwodnieniem, osoby w podeszłym wieku oraz pacjenci z chorobami przewodu pokarmowego, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności oraz powikłań gastroenterologicznych, w tym krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego. Współistniejące stosowanie kortykosteroidów, leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, acenokumarol) oraz antyagregacyjnych (np. kwas acetylosalicylowy) znacząco podnosi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia odpowiedniego leczenia w przypadku wystąpienia objawów. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas terapii.
acenokumarol, arytmia, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, działanie presyjne, ibuprofen, inhibitor MAO, kortykosteroid, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, stężenie digoksyny w osoczu, stymulacja ośrodkowego układu nerwowego, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, warfaryna, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Veletri 1,5 mg

Podczas terapii epoprostenolem (Veletri) istotne jest monitorowanie interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leków przeciwkrzepliwych, gdzie zalecane jest standardowe monitorowanie parametrów krzepnięcia krwi ze względu na potencjalne nasilenie działania przeciwkrzepliwego (poziom istotności wysoki). Równoczesne podawanie leków naczyniorozszerzających może prowadzić do nadmiernej hipotensji, co wymaga ostrożności, monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawek (wysoki poziom istotności). Ponadto, epoprostenol może zwiększać klirens wątrobowy tkankowego aktywatora plazminogenu (t-PA), obniżając jego stężenie i skuteczność trombolityczną (umiarkowany poziom istotności).
agregacja płytek krwi, analog prostaglandyny, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozszerzające, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, epoprostenol, farmakokinetyka, hipotensja, inhibitor P2Y12, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, klirens wątrobowy, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek naczyniorozszerzający, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, obniżenie ciśnienia tętniczego, terapia trombolityczna, tkankowy aktywator plazminogenu, toksyczność digoksyny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Voltaren Acti Forte 25 mg

Diklofenak, podobnie jak inne NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Może osłabiać działanie leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (w tym β-adrenolityków i inhibitorów ACE), co wymaga okresowej kontroli ciśnienia tętniczego oraz monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych. Jednoczesne stosowanie z lekami wywołującymi hiperkaliemię (np. diuretyki oszczędzające potas, cyklosporyna, takrolimus, trimetoprim) może prowadzić do wzrostu stężenia potasu w surowicy, co wymaga regularnej kontroli kaliemii. Diklofenak zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych oraz SSRI, a także nasila działania niepożądane przewodu pokarmowego przy łączeniu z innymi NLPZ i kortykosteroidami. W przypadku stosowania cholestipolu lub żywicy cholestyraminowej zaleca się przyjmowanie diklofenaku co najmniej godzinę przed lub 4-6 godzin po tych lekach, aby uniknąć zmniejszenia jego wchłaniania.
chinolon przeciwbakteryjny, cholestipol, cholestyraminowa żywica, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak potasowy, działanie niepożądane, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor cytochromu CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kanalikowo-nerkowy, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lit w osoczu, metformina, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, potas w surowicy, prostaglandyna nerkowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sulfinpyrazon, takrolimus, trimetoprim, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Eugia 15 mg

Lenalidomid wykazuje złożony profil interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, istotnych w terapii szpiczaka mnogiego. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4/5), jednak deksametazon, często stosowany w terapii skojarzonej, jest induktorem CYP3A4, co może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Farmakokinetyczne badania wykazały brak wpływu lenalidomidu (10 mg/dobę) na warfarynę (25 mg) oraz odwrotnie, jednak ze względu na potencjalny wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, zaleca się ścisłe monitorowanie INR. Jednoczesne stosowanie lenalidomidu zwiększa stężenie digoksyny o 14% (0,5 mg), co wymaga monitorowania jej poziomu ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Ponadto, współpodawanie statyn zwiększa ryzyko rabdomiolizy, co wymaga kontroli klinicznej i laboratoryjnej, w tym monitorowania kinazy kreatynowej.
CYP3A4, cytopenia, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie mielosupresyjne, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, kinaza kreatynowa, ludzki hepatocyt, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, warfaryna, wskaźnik INR, zawrót głowy, zmęczenie
Leksykon substancji czynnych
Mianseryna – Interakcje

Mianseryna wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mianseryny z inhibitorami MAO (moklobemid, tranylcypromina, linezolid) oraz zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu przy zmianie terapii ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Mianseryna nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji z lekami hipotensyjnymi (betanidyna, klonidyna, metyldopa, guanetydyna, hydralazyna, propranolol), jednak zaleca się częstsze monitorowanie ciśnienia tętniczego. Induktory CYP3A4, takie jak fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać stężenie mianseryny w osoczu, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki. Ponadto, lek wpływa na metabolizm pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga częstszego monitorowania parametrów krzepnięcia. Istotne jest także zwiększone ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi QTc, w tym niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi i antybiotykami, co wymaga monitorowania EKG i oceny stosunku korzyści do ryzyka.
25-dihydroksycholekalcyferol, antybiotyk, barbiturany, benzodiazepina, betanidyna, digoksyna, fenytoina, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hydralazyna, induktor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek cholinolityczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek uspokajający, linezolid, metyldopa, mianseryna, moklobemid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna hydroksykumaryny, pochodna kumaryny, propranolol, sedacja, torsade de pointes, tranylcypromina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Esmolol – Interakcje

Esmolol, jako beta-adrenolityk o szybkim działaniu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, zwiększając ryzyko bradykardii, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz niewydolności serca, co jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia. Pochodne dihydropirydyn (np. nifedypina) mogą nasilać działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko niedociśnienia. Leki przeciwarytmiczne klasy I (dyzopiramid, chinidyna) oraz amiodaron mogą nasilać ujemne działanie inotropowe i wydłużać czas przewodzenia, a digoksyna zwiększa swoje stężenie w osoczu o 10-20%, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko bradykardii. Ponadto, esmolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując tachykardię jako objaw hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu glikemii.
adrenalina, agonista receptora alfa2-adrenergicznego, amiodaron, amitryptylina, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, imipramina, insulina, klonidyna, klozapina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, miwakurium, moksonidyna, morfina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, pochodna dihydropirydyny, pochodna fenotiazyny, pochodna sporyszu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń obwodowych, suksametoniowy chlorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, wziewny środek znieczulający, zaburzenie przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Crestor 10 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Crestor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na transportery wątrobowe OATP1B1 i BCRP. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, która powoduje 7-krotny wzrost AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają ekspozycję na rozuwastatynę 3-7-krotnie, wymagając redukcji dawki do maksymalnie 10 mg. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a stosowanie fibratów z dawką 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%. Tikagrelor może zaburzać nerkowe wydalanie rozuwastatyny, zwiększając ryzyko rabdomiolizy i uszkodzenia nerek. Rozuwastatyna nie jest istotnie metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza interakcje z inhibitorami tego układu (np. flukonazol, ketokonazol).
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, digoksyna, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP 2A6, inhibitor CYP 2C9, inhibitor CYP 3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas fusydowy, lopinawir, międzynarodowy wskaźnik normalizowany, miopatia, norgestrel, OATP1B1, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, rytonawir, tikagrelor, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu i magnezu
Leksykon substancji czynnych
Nitrendypina – Interakcje

Nitrendypina jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP 3A4 w jelitach i wątrobie, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne. Silni induktorzy CYP 3A4, tacy jak ryfampicyna, znacząco obniżają biodostępność nitrendypiny, co prowadzi do osłabienia jej działania przeciwnadciśnieniowego i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Z kolei inhibitory CYP 3A4, w tym antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, klarytromycyna), inhibitory proteazy anty-HIV (rytonawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol), nefazodon, fluoksetyna (zwiększenie stężenia o około 50%), chinuprystyna/dalfoprystyna, kwas walproinowy, cymetydyna i ranitydyna, mogą podnosić stężenie nitrendypiny w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) indukują CYP 3A4, co skutkuje zmniejszeniem biodostępności i skuteczności nitrendypiny, wymagając monitorowania i dostosowania dawki. Ponadto, sok grejpfrutowy hamuje CYP 3A4 w jelicie, co może zwiększać stężenie leku i nasilać jego działanie hipotensyjne nawet do 3 dni po spożyciu.
alfa-metylodopa, antagonista receptora AT1, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, beta-adrenolityk, biodostępność leku, bloker receptora alfa-adrenergicznego, CYP 3A4, cytochrom P-450, digoksyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP 3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens leku, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm pierwszego przejścia, nitrendypina, pankuronium, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tachykardia odruchowa, wekuronium
Leksykon leków
Interakcje leku – Ugramel 5 mg

Prasugrel, substancja czynna leku Ugramel, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z warfaryną i pochodnymi kumaryny, co zwiększa ryzyko krwawień, mimo braku wpływu na farmakokinetykę S-warfaryny (CYP2C9 nie jest hamowany). Podawanie prasugrelu z heparyną niefrakcjonowaną (100 j./kg mc.) nie zmienia hamowania agregacji płytek, jednak łączne stosowanie zwiększa ryzyko krwawień. Prasugrel jest rekomendowany do stosowania w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), pomimo potencjalnego wzrostu ryzyka krwawień, co potwierdzają badania kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z długotrwale podawanymi NLPZ, inhibitorami pompy protonowej (np. lanzoprazol) i antagonistami receptora H2 (np. ranitydyna), które zmniejszają Cmax aktywnego metabolitu prasugrelu odpowiednio o 29% i 14%, bez wpływu na AUC i Tmax.
antagonista receptora H2, atorwastatyna, biwalirudyna, bupropion, cyklofosfamid, cyprofloksacyna, digoksyna, diltiazem, działanie przeciwpłytkowe, efawirenz, hamowanie agregacji płytek, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, hydroksybupropion, indynawir, inhibitor COX-2, inhibitor cytochromu P450, inhibitor GP IIb/IIIa, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwgrzybiczy azolowy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry zespół wieńcowy, pochodna kumaryny, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, telitromycyna, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Fragmin 10 000 j.m. a.Xa/0,4 ml

Fragmin (dalteparyna sodowa) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie przeciwzakrzepowe. Szczególnie istotne jest nasilenie efektu przeciwzakrzepowego przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, apiksaban), przeciwpłytkowych (klopidogrel, prasugrel), niesteroidowych leków przeciwzapalnych (ibuprofen, diklofenak) oraz antagonistów receptora GP IIb/IIIa (abciksimab, eptifibatyd), co zwiększa ryzyko krwawień. Również leki trombolityczne (alteplaza, streptokinaza) i dextran wykazują potencjalne ryzyko powikłań krwotocznych. Dodatkowo, cytostatyki, sulfinpirazon, probenecyd i kwas etakrynowy mogą nasilać działanie dalteparyny poprzez wpływ na funkcję płytek krwi lub farmakokinetykę, co wymaga ostrożności klinicznej. Warto podkreślić, że u pacjentów z niewydolnością nerek stosowanie NLPZ i dużych dawek kwasu acetylosalicylowego może zwiększać ryzyko działań niepożądanych poprzez zmniejszenie produkcji prostaglandyn i upośledzenie przepływu nerkowego.
abciksimab, acenokumarol, agregacja płytek krwi, alteplaza, antagonista receptora GP IIb/IIIa, antagonista witaminy K, apiksaban, chinina, czynnik krzepnięcia, dalteparyna sodowa, dekstran, digoksyna, diklofenak, doksycyklina, działanie fibrynolityczne, działanie przeciwzakrzepowe, eptifibatyd, Fragmin, funkcja płytek krwi, heparyna niefrakcjonowana, hydroksyzyna, ibuprofen, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbinowy, kwas etakrynowy, lek cytostatyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, naparstnica, naproksen, niestabilna choroba wieńcowa, niestabilna dusznica bolesna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nitrogliceryna, penicylina, prasugrel, probenecyd, prometazyna, rywaroksaban, streptokinaza, sulfinpirazon, tetracyklina, tikagrelor, tirofiban, układ krzepnięcia, warfaryna, witamina C, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Milukante 4 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Milukante 4 mg, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9. W dawce terapeutycznej nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę leków takich jak teofilina, glikokortykosteroidy (prednizon, prednizolon), doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, co umożliwia ich bezpieczne jednoczesne stosowanie. Istotne jest jednak zachowanie ostrożności przy jednoczesnym podawaniu montelukastu z induktorami enzymów CYP3A4, 2C8 i 2C9 (fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna), które mogą zmniejszać ekspozycję na montelukast nawet o około 40%, szczególnie w populacji pediatrycznej, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii.
astma oskrzelowa, AUC, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działanie niepożądane, ekspozycja układowa, etynyloestradiol z noretyndronem, farmakokinetyka, farmakoterapia, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, glikokortykosteroidy, itrakonazol, izoenzymy CYP, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, montelukast, niewydolność serca, paklitaksel, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Esmocard Lyo 2500 mg

Produkt leczniczy ESMOCARD LYO, zawierający esmolol chlorowodorek, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, szczególnie z lekami wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemne działanie inotropowe i chronotropowe, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia; zaleca się również unikanie podawania ESMOCARD LYO w ciągu 48 godzin od odstawienia werapamilu. Pochodne dihydropirydyn (np. nifedypina) zwiększają ryzyko niedociśnienia, a leki przeciwarytmiczne klasy I oraz amiodaron mogą nasilać ujemne działanie inotropowe i wpływać na przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Współistniejące stosowanie z digoksyną może zwiększać jej stężenie o 10-20%, co wymaga monitorowania. Ponadto, ESMOCARD LYO może nasilać działanie hipoglikemiczne insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując tachykardię jako objaw hipoglikemii, co wymaga częstego monitorowania glikemii.
agonista receptora alfa2-adrenergicznego, amiodaron, amisulpryd, amitryptylina, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie inotropowe ujemne, esmolol, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, imipramina, insulina, klonidyna, klozapina, kurczliwość mięśnia sercowego, lek blokujący zwoje nerwowe, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, miwakurium, moksonidyna, morfina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, pochodna dihydropirydyny, pochodna fenotiazyny, pochodna sporyszu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja anafilaktyczna, rezerpina, suksametoniowy chlorek, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, zaburzenie hemodynamiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Topiramate Neuraxpharm 200 mg

Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co wymaga starannego monitorowania i dostosowania terapii. Współpodawanie z fenytoiną i karbamazepiną może obniżać stężenie topiramatu w osoczu, co może wymagać stopniowej korekty dawki. Z kolei fenytoina może wykazywać wzrost stężenia u niektórych pacjentów, co uzasadnia monitorowanie jej poziomów przy objawach toksyczności. Topiramat nie wpływa istotnie na stężenia lamotryginy, kwasu walproinowego, fenobarbitalu czy prymidonu. Jednakże jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym wiąże się z ryzykiem hiperamonemii i hipotermii, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej. W przypadku leków przeciwcukrzycowych (metformina, pioglitazon, gliburyd) obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, takie jak wzrost Cmax i AUC metforminy (odpowiednio o 18% i 25%) oraz zmniejszenie AUC pioglitazonu o 15% i gliburydu o 25%, co wymaga monitorowania kontroli glikemii. Dodatkowo, topiramat może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych poprzez zmniejszenie stężenia etynyloestradiolu o 18-30% przy dawkach 200-800 mg/dobę, co zwiększa ryzyko krwawień międzymiesiączkowych i nieplanowanej ciąży.
cukrzyca typu 2, CYP2C19, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gliburyd, hiperamonemia, hipokaliemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, inhibitor anhydrazy węglanowej, kamica nerkowa, karbamazepina, krwawienie międzymiesiączkowe, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, ośrodkowy układ nerwowy, pioglitazon, prymidon, rysperydon, toksyczność leku, topiramat, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg

Lenalidomid, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu leków stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga ścisłego monitorowania i rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. W terapii skojarzonej z deksametazonem, który jest induktorem CYP3A4, istnieje potencjalne ryzyko zmniejszenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji ze względu na teratogenność lenalidomidu. Farmakokinetyka lenalidomidu nie ulega istotnym zmianom pod wpływem deksametazonu ani inhibitorów glikoproteiny P (chinidyna, temsyrolimus). Jednakże, podczas jednoczesnego stosowania z warfaryną, zaleca się ścisłe monitorowanie INR ze względu na możliwe zmiany efektu przeciwzakrzepowego, a przy stosowaniu digoksyny – kontrolę stężenia leku w surowicy z uwagi na wzrost stężenia digoksyny o około 14% (0,5 mg, pojedyncza dawka lenalidomidu 10 mg/dobę).
cytochrom P450, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane lenalidomidu, działanie teratogenne, efekt przeciwzakrzepowy, enzym cytochromu P450, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymatyczna, inhibitor glikoproteiny p, INR, kinaza kreatynowa, lek stymulujący erytropoezę, lenalidomid, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, powikłania zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, rozpad włókien mięśniowych, szpiczak mnogi, trombocytopenia, warfaryna, wskaźnik krzepnięcia, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Jamesi 50 mg + 1000 mg

Równoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie wpływa istotnie na farmakokinetykę obu leków. Jednakże, ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej, niezalecane jest jednoczesne stosowanie alkoholu, zwłaszcza w stanach głodzenia, niedożywienia lub zaburzeń czynności wątroby. Przerwanie terapii produktem Jamesi jest konieczne przed i po badaniach z użyciem jodowych środków kontrastowych (przynajmniej 48 godzin), z kontrolą czynności nerek przed wznowieniem leczenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków potencjalnie nefrotoksycznych (NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki pętlowe), które mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej, wymagając ścisłego monitorowania czynności nerek i glikemii.
agonista receptorów beta-2-adrenergicznych, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, diuretyk, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukoneogeneza wątrobowa, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor MATE, inhibitor transportera kationów organicznych, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostre uszkodzenie nerek, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, środek kontrastowy zawierający jod, transporter anionów organicznych
Leksykon leków
Interakcje leku – Alfurion 10 mg

Alfuzosyna (Alfurion) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Badania wykazały brak znaczących interakcji z warfaryną, digoksyną, hydrochlorotiazydem oraz atenololem, co pozwala na ich bezpieczne jednoczesne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawkowania. Natomiast przeciwwskazane jest łączenie alfuzosyny z innymi lekami blokującymi receptory alfa-1-adrenergiczne ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV, klarytromycyna, telitromycyna i nefazodon, znacząco zwiększają stężenie alfuzosyny w osoczu (wzrost Cmax do 2,3-krotnego i AUC do 3,2-krotnego przy ketokonazolu 400 mg/dobę), co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
alfa-adrenolityk, alfuzosyna chlorowodorek, atenolol, azotan, badanie farmakokinetyczne, ciśnienie tętnicze, digoksyna, działanie hipotensyjne, ekspozycja na lek, hydrochlorotiazyd, inhibitor proteazy HIV, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy, interakcje lekowe, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, mechanizm interakcji, naczynia krwionośne, nefazodon, niedociśnienie tętnicze, parametry farmakokinetyczne, parametry hemodynamiczne, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia odruchowa, telitromycyna, warfaryna, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolpidem Genoptim 5 mg

Zolpidem, będący lekiem nasennym z grupy leków podobnych do benzodiazepin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie zolpidemu z alkoholem, które prowadzi do nasilenia działania sedacyjnego, zaburzeń świadomości, ryzyka depresji oddechowej oraz poważnego upośledzenia funkcji psychomotorycznych, co zwiększa ryzyko wypadków komunikacyjnych. Interakcje z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak neuroleptyki, leki przeciwlękowe, narkotyczne leki przeciwbólowe, leki przeciwdepresyjne (m.in. bupropion, fluoksetyna, sertralina) oraz leki przeciwpadaczkowe, mogą prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń świadomości, omamów wzrokowych oraz ryzyka depresji oddechowej. Zolpidem metabolizowany jest głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, fluwoksamina) zwiększają jego stężenie i działanie sedacyjne, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) osłabiają jego efekt terapeutyczny. Warto podkreślić, że fluwoksamina jest przeciwwskazana w skojarzeniu z zolpidemem, a ketokonazol wymaga poinformowania pacjenta o możliwym nasileniu sedacji.
bupropion, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, dysfagia, działanie sedacyjne, flumazenil, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcja psychomotoryczna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, lek nasenny, lek podobny do benzodiazepin, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, narkotyczny lek przeciwbólowy, objaw pozapiramidowy, omam wzrokowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, ranitydyna, ryfampicyna, sertralina, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie świadomości, zespół odstawienny, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Espiro 25 mg

Eplerenon, składnik leku Espiro, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas oraz preparatami potasu, co znacząco zwiększa ryzyko hiperkaliemii i jest przeciwwskazane. Współpodawanie inhibitorów ACE lub antagonistów receptora angiotensyny II wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększyć ekspozycję na eplerenon nawet o 441% (AUC), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, amiodaron, diltiazem) podnoszą AUC eplerenonu o 98-187%, dlatego dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg/dobę. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na lek o co najmniej 30%, co może obniżać jego skuteczność i jest niezalecane.
alfa-1-adrenolityk, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czynność nerek, digoksyna, diltiazem, dysfunkcja nerek, efekt hipotensyjny, eplerenon, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, glikokortykosteroid, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, midazolam, nefazodon, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Wapń glukonolaktobionian – Interakcje

Wapń glukonolaktobionian wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co ma istotne znaczenie kliniczne. Tiazydowe diuretyki zmniejszają wydalanie wapnia, zwiększając ryzyko hiperkalcemii, co wymaga regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy. Wapń znacząco obniża wchłanianie tetracyklin i chinolonów, dlatego zaleca się zachowanie odstępów czasowych: tetracykliny przyjmować co najmniej 2 godziny przed lub 4-6 godzin po wapniu, a chinolony 2 godziny przed lub 6 godzin po preparacie wapnia. Wapń nasila działanie sulfonamidów oraz glikozydów nasercowych (digoksyna, strofantyna), co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza przy dużych dawkach wapnia. Ponadto, wapń w dużych dawkach i w połączeniu z witaminą D osłabia działanie antagonistów wapnia (np. werapamilu), co może obniżać skuteczność terapii nadciśnienia tętniczego.
alkohol etylowy, antagonista wapnia, antybiotyk chinolonowy, bisfosfonian, digoksyna, EKG, fitynian, fosforan, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, kalcytonina, kwas cytrynowy, lewotyroksyna, lipid, nadciśnienie tętnicze, osteoporoza, parathormon, sulfonamid, suplementacja wapnia, szczawian, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, układ sercowo-naczyniowy, wapń glukonolaktobionian, werapamil, witamina D, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Atacand 8 mg

Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna Atacandu, wykazuje brak istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak hydrochlorotiazyd, warfaryna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel), glibenklamid, nifedypina oraz enalapryl. Jednakże, z uwagi na potencjalne interakcje farmakodynamiczne, konieczne jest szczególne monitorowanie podczas jednoczesnego stosowania kandesartanu z lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy (np. diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, heparyna), co wiąże się z wysokim ryzykiem hiperkaliemii. Zaleca się regularne badania poziomu potasu oraz unikanie łączenia tych preparatów, jeśli to możliwe. Ponadto, stosowanie kandesartanu z preparatami litu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko odwracalnego wzrostu stężenia litu i jego toksyczności, a w przypadku konieczności terapii skojarzonej wymagana jest ścisła kontrola stężenia litu w surowicy.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, choroba niedokrwienna serca, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek nasercowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, ortostatyczny spadek ciśnienia, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada RAAS, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, substancja czynna, suplement potasu, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mel 7,5 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie meloksykamu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, takich jak krwawienia i owrzodzenia. Połączenie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (w tym heparyną), lekami trombolitycznymi oraz inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) również zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza wskaźnika INR przy terapii przeciwzakrzepowej. Meloksykam może osłabiać działanie leków hipotensyjnych, takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz beta-adrenolityki, co jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek i wymaga monitorowania ciśnienia krwi oraz funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, glikokortykosteroid, hamowanie płytek krwi, heparyna, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lit, meloksykam, metabolizm wątrobowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, warfaryna, wkładka domaciczna, wskaźnik INR
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Carvedilol-ratiopharm 12,5 mg

Carvedilol-ratiopharm jest dostępny w tabletkach o dawkach 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg, które można dzielić na równe części. Dawkowanie karwedylolu jest zróżnicowane w zależności od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zaleca się dawkę początkową 12,5 mg raz na dobę przez 2 dni, z możliwością stopniowego zwiększania do dawki podtrzymującej 25 mg raz na dobę i maksymalnej dawki dobowej 50 mg. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa wynosi 12,5 mg raz na dobę, często wystarczająca do leczenia długoterminowego. W terapii przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej dawka początkowa to 12,5 mg dwa razy na dobę przez 2 dni, z dawką podtrzymującą 25 mg dwa razy na dobę i maksymalną dawką dobową 100 mg (u osób starszych 50 mg). Karwedylol stosuje się także w umiarkowanej do ciężkiej niewydolności serca jako uzupełnienie standardowej terapii, rozpoczynając od 3,125 mg dwa razy na dobę i stopniowo zwiększając dawkę co 2 tygodnie do maksymalnie 25 mg dwa razy na dobę (lub do 50 mg dwa razy na dobę u pacjentów >85 kg). Przed rozpoczęciem leczenia należy potwierdzić stabilność kliniczną pacjenta oraz odpowiednie parametry hemodynamiczne (HR >50/min, skurczowe ciśnienie >85 mm Hg).
beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, digoksyna, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, klasa NYHA, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, skurczowe ciśnienie tętnicze, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie płynów
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 250 mg

Lewetyracetam, aktywny składnik Vetira, wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i dzieci. U pacjentów pediatrycznych stosujących dawki do 60 mg/kg/dobę obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawkowania. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu przy jednoczesnym podawaniu, co prowadzi do wzrostu stężenia i przedłużonej ekspozycji na potencjalnie toksyczne poziomy, wymagając ścisłego monitorowania obu leków.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, jednoczesne podawanie leków, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, Vetira, walproinian, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Kolchicyna – Przedawkowanie

Kolchicyna cechuje się wąskim indeksem terapeutycznym, a dawka toksyczna zaczyna się od 0,5 mg/kg masy ciała, przy czym dawka śmiertelna u dorosłych wynosi około 20 mg (zakres 7-65 mg). Przedawkowanie przebiega w trzech fazach: wczesnej (2-12 godzin od przyjęcia) z objawami żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty, bóle brzucha, krwotoczne zapalenie błony śluzowej, biegunka, hipowolemia, zaburzenia elektrolitowe, leukocytoza), późnej (24-72 godziny) z poważnymi powikłaniami wielonarządowymi (ostra niewydolność nerek, zaburzenia neurologiczne, sercowo-naczyniowe, hematologiczne, niewydolność oddechowa, DIC, uszkodzenie wątroby i mięśni) oraz fazie regeneracji (około 1 tydzień po zatruciu) z leukocytozą z odbicia i odwracalnym łysieniem. Śmiertelność przy dawkach >0,8 mg/kg wynosi 100%, natomiast dawki <0,5 mg/kg powodują jedynie łagodne objawy.
agranulocytoza, benzodiazepiny, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, depresja mięśnia sercowego, digoksyna, działanie toksyczne, hemodializa, hipowolemia, kardiomiopatia, koagulopatia ze zużycia, krwotoczne zapalenie błony śluzowej, kwasica mleczanowa, leukocytoza z odbicia, leukopenia, nakłucie lędźwiowe, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, objętość dystrybucji, odwracalne łysienie, ostra niewydolność nerek, ostre przedawkowanie, pancytopenia, płukanie żołądka, płyn mózgowo-rdzeniowy, przedawkowanie kolchicyny, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, toksyczne zapalenie wątroby, trombocytopenia, wąski zakres terapeutyczny, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zahamowanie czynności szpiku, zapaść naczyniowa
Leksykon substancji czynnych
Tygecyklina – Interakcje

Tygecyklina charakteryzuje się ograniczonym metabolizmem przez enzymy CYP-450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami wpływającymi na te izoenzymy. Badania wykazały istotną interakcję z warfaryną, gdzie jednorazowa dawka 25 mg tygecykliny zmniejsza klirens R-warfaryny i S-warfaryny odpowiednio o 40% i 23%, zwiększając AUC o 68% i 29%, co może wydłużać PT i aPTT, choć bez istotnego wpływu na INR. W związku z tym u pacjentów stosujących jednocześnie tygecyklinę i leki przeciwzakrzepowe zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia. Tygecyklina nie wpływa na farmakokinetykę digoksyny (0,5 mg, następnie 0,25 mg/dobę), a digoksyna nie modyfikuje jej profilu farmakokinetycznego, co eliminuje konieczność zmiany dawkowania. Natomiast jednoczesne stosowanie z inhibitorami kalcyneuryny (takrolimus, cyklosporyna) może podnosić ich minimalne stężenia w surowicy, co wymaga regularnego monitorowania w celu uniknięcia toksyczności.
alkohol etylowy, antagonizm lekowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, induktor P-gp, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor P-gp, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzymy CYP-450, ketokonazol, klirens, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, obciążenie wątroby, odpowiedź immunologiczna, parametry krzepnięcia, profil farmakokinetyczny, R-warfaryna i S-warfaryna, ryfampicyna, stężenie inhibitora, takrolimus, test koagulacji, tygecyklina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Adimuplan 50 mg

Adimuplan, zawierający sytagliptynę, wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji lekowych. Sytagliptyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek metabolizm wątrobowy ma ograniczony wpływ na jej klirens. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub ESRD metabolizm ten może nabrać większego znaczenia, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna), co może prowadzić do zwiększenia stężenia sytagliptyny w osoczu. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p oraz transportera OAT3, jednak kliniczne znaczenie interakcji z inhibitorami OAT3 (np. probenecyd) jest niskie. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu metforminy (1000 mg x 2/dobę), cyklosporyny (600 mg jednorazowo), digoksyny (0,25 mg/dobę), gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych leków antykoncepcyjnych, co wskazuje na bezpieczne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawek.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, efekt hipoglikemizujący, endogenna inkretyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-4, inhibitor glikoproteiny p, itrakonazol, izoenzym CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, klirens sytagliptyny, kontrola glikemii, metformina, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, substrat CYP3A4, symwastatyna, sytagliptyna, terapia skojarzona, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zatrucie digoksyną
Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Interakcje

Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, istotne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi lub immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować podczas przejścia z natalizumabu, teriflunomidu lub mitoksantronu. Krótkie kuracje kortykosteroidami w rzutach nie zwiększają ryzyka zakażeń. Podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu należy unikać szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych, ze względu na zmniejszoną skuteczność szczepień i ryzyko infekcji. Fingolimod może powodować zwolnienie czynności serca, szczególnie po pierwszej dawce; stosowanie z atenololem obniża częstość akcji serca o około 15%. Rozpoczęcie terapii u pacjentów przyjmujących beta-adrenolityki, leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), digoksynę, iwabradynę, antagoniści cholinesterazy i pilokarpinę wymaga konsultacji kardiologicznej i odpowiedniego monitorowania.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, depresja OUN, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, hepatotoksyczność, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, lewonorgestrel, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepienie, szczepionka atenuowana, telitromycyna, teriflunomid, układ immunologiczny, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide G.L. 5 mg

Lenalidomid, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej. Deksametazon, często podawany w skojarzeniu z lenalidomidem, jest umiarkowanym induktorem CYP3A4 i może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wskazuje na konieczność stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, mimo braku istotnych zmian farmakokinetycznych przy pojedynczych dawkach (lenalidomid 10 mg/d, warfaryna 25 mg), zaleca się ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalne interakcje w warunkach klinicznych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu. Lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny o około 14%, co wymaga monitorowania jej poziomu ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Ponadto, współstosowanie lenalidomidu ze statynami wiąże się z wysokim ryzykiem rabdomiolizy, co wymaga regularnej kontroli kinazy kreatynowej i obserwacji klinicznej objawów miopatii.
cytochrom P450, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, glikoproteina p, hepatocyt, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP3A4, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lek przeciwzakrzepowy, lenalidomid, miopatia, nowotwór krwi, ośrodkowy układ nerwowy, ostre uszkodzenie nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, senność, statyna, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie koordynacji, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Omeprazole Genoptim 40 mg

Omeprazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację pH żołądka oraz wpływ na enzymy CYP2C19 i CYP3A4. Zmiana pH może znacząco obniżać lub zwiększać wchłanianie leków takich jak nelfinawir (zmniejszenie ekspozycji o 40% i metabolitu M8 o 75-90%), atazanawir (zmniejszenie ekspozycji o 30-75%), ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol oraz erlotynib, co może prowadzić do obniżenia ich skuteczności klinicznej. Omeprazol hamuje również metabolizm klopidogrelu, redukując jego aktywny metabolit o 46% i zmniejszając hamowanie agregacji płytek o 16%, co stanowi istotne ryzyko kliniczne i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Ponadto, omeprazol wpływa na farmakokinetykę leków takich jak takrolimus, metotreksat, diazepam, fenytoina, warfaryna, digoksyna oraz cylostazol, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek, zwłaszcza w przypadku metotreksatu w dużych dawkach oraz u pacjentów w podeszłym wieku przy stosowaniu digoksyny.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP2C19, CYP3A4, czynność nerek, diazepam, digoksyna, dziurawiec, erlotynib, fenytoina, HIV, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, leki przeciwwirusowe, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, parametry krzepnięcia, pH żołądka, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, terapia przeciwnowotworowa, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvalipin 20 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki początkowej i maksymalnej oraz monitorowania klinicznego. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podnoszą stężenie leku, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zaleca się jednoczesne podawanie z monitorowaniem skuteczności. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efekt hipolipemizujący, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, miopatia, P-glikoproteina, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, Torvalipin, warfaryna, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Stosowanie lansoprazolu wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z podejrzeniem nowotworu złośliwego żołądka, gdyż lek może maskować objawy i opóźniać diagnozę. U osób z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawkowania i monitorowanie. Terapia lansoprazolem zmniejsza kwaśność soku żołądkowego, co może zwiększać ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego bakteriami Salmonella i Campylobacter. W przypadku długotrwałego stosowania powyżej 1 roku zaleca się regularną ocenę korzyści i ryzyka terapii. Należy także monitorować objawy zapalenia okrężnicy, zwłaszcza przy ciężkiej i uporczywej biegunce, co może wymagać przerwania leczenia. Lansoprazol jest wskazany do profilaktyki owrzodzeń u pacjentów wysokiego ryzyka stosujących NLPZ, takich jak osoby z wcześniejszym krwawieniem, w podeszłym wieku czy przyjmujące leki zwiększające ryzyko powikłań przewodu pokarmowego.
arytmia komorowa, barwnik azowy, Campylobacter, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, chromogranina A, digoksyna, diuretyk, eradykacja H. pylori, flora bakteryjna przewodu pokarmowego, guz neuroendokrynny, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasowość soku żołądkowego, lansoprazol, lek przeciwzakrzepowy, majaczenie, niedobór sacharazy-izomaltazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, nowotwór złośliwy żołądka, osteoporoza, owrzodzenie trawienne, perforacja, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, reakcja alergiczna, Salmonella, SCLE, tężyczka, uporczywa biegunka, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Helicobacter pylori, zakażenie przewodu pokarmowego, zapalenie okrężnicy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie kości biodrowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketonal 50 mg/ml

Ketoprofen, będący substancją czynną Ketonal 50 mg/ml, wykazuje silne wiązanie z białkami osocza, co może prowadzić do wypierania innych leków o podobnym mechanizmie wiązania, takich jak leki przeciwzakrzepowe, sulfonamidy czy hydantoina, wymagając dostosowania ich dawek. Szczególnie niezalecane jest łączenie ketoprofenu z innymi NLPZ, selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz dużymi dawkami salicylanów ze względu na wysokie ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, antagoniści witaminy K, inhibitory agregacji płytek, inhibitory trombiny i czynnika Xa) znacząco zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, ketoprofen może podnosić stężenie litu w osoczu do poziomów toksycznych poprzez zmniejszenie jego wydalania nerkowego, a także zwiększać toksyczność hematologiczną metotreksatu stosowanego w dawkach >15 mg/tydzień, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 12-godzinnej przerwy między podaniem tych leków.
abcyksymab, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, digoksyna, domaciczny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, eptifibatyd, fenytoina, glikozyd naparstnicy, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, iloprost, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nikorandyl, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja, takrolimus, tenofowir, toksyczność hematologiczna, trimetoprym, tyrofiban
Leksykon leków
Interakcje leku – Carvedilol Orion 6,25 mg

Karwedylol, beta-adrenolityk o szerokim spektrum działania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z antagonistami wapnia (diltiazem, werapamil) oraz amiodaronem, które mogą prowadzić do zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i niewydolności serca, wymagając ścisłego monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. Współpodawanie karwedylolu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i Ic dożylnie zwiększa ryzyko niewydolności serca. Karwedylol nasila działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym antagonistów receptorów α1, barbituranów, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz azotanów. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost jej stężenia w surowicy o około 16%, co wymaga monitorowania. U pacjentów po przeszczepie nerek karwedylol może powodować wzrost minimalnego stężenia cyklosporyny, co w około 30% przypadków wymagało zmniejszenia dawki o około 20%.
amiodaron, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, beta-agonista, blokada połączenia nerwowo-mięśniowego, bradykardia, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, deetyloamiodaron, digoksyna, digotoksyna, diltiazem, działanie alfa-mimetyczne, działanie beta-mimetyczne, działanie bronchodylatacyjne, ergotamina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, guanetydyna, guanfacyna, hipoglikemia, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metyldopa, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, paroksetyna, pochodna dihydropirydyny, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rezerpina, ryfampicyna, sympatykomimetyk, takrolimus, werapamil, wziewny środek anestetyczny, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodzenia