biodostępność
Biodostępność to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci. Wyraża się ją jako odsetek (%) i stanowi kluczowy wskaźnik skuteczności terapeutycznej substancji leczniczej.
Biodostępność bezwzględna porównuje ilość leku dostępnego po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym) do ilości dostępnej po podaniu dożylnym (przyjmowanym jako 100%). Biodostępność względna natomiast porównuje biodostępność różnych form lub preparatów tej samej substancji leczniczej.
Na biodostępność wpływają liczne czynniki, w tym właściwości fizykochemiczne substancji (rozpuszczalność, lipofilność, stabilność), parametry fizjologiczne pacjenta (pH przewodu pokarmowego, aktywność enzymów, transporterów błonowych), a także interakcje z pokarmem czy innymi lekami. Niska biodostępność może wynikać z efektu pierwszego przejścia przez wątrobę lub niskiej absorpcji z przewodu pokarmowego.
Znajomość biodostępności ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej przy ustalaniu dawkowania leków oraz projektowaniu nowych postaci farmaceutycznych, które mogą poprawić ten parametr poprzez zastosowanie odpowiednich systemów dostarczania leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Metformin hydrochloride Inventia 750 mg
Metformina wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jej skuteczność oraz bezpieczeństwo stosowania, zwłaszcza w kontekście ryzyka kwasicy mleczanowej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie metforminy z alkoholem etylowym, co poprzez hamowanie glukoneogenezy i konkurencję o metabolizm wątrobowy zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Ponadto, jodowe środki kontrastowe mogą indukować ostrą niewydolność nerek, co prowadzi do kumulacji metforminy i podwyższonego ryzyka kwasicy mleczanowej; w związku z tym metformina powinna być odstawiona co najmniej 48 godzin przed i po badaniu, po uprzedniej ocenie funkcji nerek. Leki takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe mogą pogarszać czynność nerek, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania metforminy.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie radiologiczne, biodostępność, diuretyk pętlowy, działanie hipoglikemizujące, farmakokinetyka, glukoneogeneza wątrobowa, hepatocyt, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, jodowy środek kontrastowy, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, lek przeciwcukrzycowy, metformina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, parametr biochemiczny, stężenie glukozy we krwi, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie alkoholem - Leksykon leków
Skład i postać leku – Toralis 20 mg + 10 mg
Toralis to lek w formie tabletek zawierający dwie substancje czynne: lizynopryl dwuwodny oraz torasemid, dostępny w czterech dawkach: 10 mg lizynoprylu + 5 mg torasemidu, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Kombinacja ta umożliwia indywidualizację terapii w zależności od nasilenia objawów i odpowiedzi pacjenta. Tabletki są białe lub prawie białe, okrągłe i obustronnie wypukłe, różniące się wymiarami (średnica 8,2 mm lub 11,0 mm) oraz oznaczeniami, co ułatwia identyfikację dawki. Wariant 20 mg + 5 mg posiada kreskę dzielącą, umożliwiającą łatwy podział tabletki. Substancje pomocnicze, takie jak mannitol, skrobia kukurydziana i celuloza mikrokrystaliczna, wpływają na stabilność, smak i rozpad leku.
biodostępność, blister PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, farmakokinetyka, lizynopryl dwuwodny, lizynopryl i torasemid, mannitol, okres ważności leku, podanie doustne, skrobia żelowana, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, tabletka, utylizacja leków - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Multimel N7-1000E –
Multimel N7-1000E to emulsja do infuzji zawierająca 40 g aminokwasów, 160 g glukozy (176 g/l w postaci glukozy jednowodnej), 40 g tłuszczów oraz elektrolity w stężeniach: sód 32 mmol/l, potas 24 mmol/l, magnez 2,2 mmol/l, wapń 2 mmol/l, fosforany 10 mmol/l, octany 57 mmol/l i chlorki 48 mmol/l. Aminokwasy podawane dożylnie omijają efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, co zwiększa ich biodostępność i wpływa na ich dystrybucję systemową. Glukoza jest metabolizowana przez szlak glikolizy i cykl Krebsa, natomiast tłuszcze, stanowiące mieszaninę oleju z oliwek (80%) i oleju sojowego (20%), eliminowane są z krążenia z szybkością porównywalną do chylomikronów, co jest związane z wielkością cząstek emulsji. Elektrolity dystrybuują się zgodnie z ich fizjologicznym rozmieszczeniem w płynach ustrojowych, a azot z aminokwasów metabolizowany jest w cyklu mocznikowym.
aminokwas, aminokwasy egzogenne, biodostępność, chlorek, chylomikron, cykl Krebsa, cykl mocznikowy, efekt pierwszego przejścia, elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, farmakokinetyka, fosforan, glikoliza, krążenie ogólnoustrojowe, lipaza lipoproteinowa, lipoproteina, magnez, octan, olej sojowy, olej z oliwek, osmolarność, potas, sód, szlak glikolizy, układ wrotny, wapń, wartość energetyczna niebiałkowa - Leksykon substancji czynnych
Fosfolipidy – Dawkowanie i sposób podawania
Fosfolipidy z nasion soi (Phospholipidum essentiale) są stosowane w terapii chorób wątroby, a dawkowanie zależy od preparatu, wieku pacjenta oraz fazy leczenia. U dorosłych Esseliv forte (300 mg) podaje się w dawce początkowej 600 mg 3 razy na dobę (maksymalnie 1800 mg/dobę), z dawką podtrzymującą 300 mg 3 razy na dobę po 2-3 miesiącach. Esseliv Max (450 mg) stosuje się 900 mg 2 razy na dobę, z dawką podtrzymującą 450 mg 2 razy na dobę. Essentiale forte (300 mg) i Essentiale MAX (600 mg) są zalecane dla osób powyżej 12 lat, odpowiednio 600 mg 3 razy dziennie i 600 mg 3 razy dziennie. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. Esseliv forte 300 mg/10 kg masy ciała dziennie, nie przekraczając 1800 mg/dobę. Preparaty Essentiale forte i MAX nie są zalecane u dzieci poniżej 12 lat z powodu braku danych klinicznych. Wszystkie preparaty podaje się doustnie podczas posiłków, a w przypadku dzieci, które nie mogą połknąć kapsułki, zawartość można rozpuścić w ciepłym mleku lub wodzie (dotyczy Esseliv forte i Max).
biodostępność, choroba wątroby, dawka podtrzymująca, dawkowanie początkowe, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, Esseliv forte, Esseliv Max, Essentiale Forte, Essentiale Max, faza leczenia, faza podtrzymująca, fosfolipidy z nasion soi, masa ciała dziecka, Phospholipidum essentiale, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stosowanie doustne, substancja aktywna, wywiad medyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aprokam 50 mg
Farmakokinetyka cefuroksymu po podaniu do komory przedniej gałki ocznej, stosowanego w preparacie APROKAM (50 mg cefuroksymu w proszku do sporządzania roztworu), charakteryzuje się szybkim osiągnięciem wysokich stężeń wewnątrzgałkowych. Po podaniu 0,1 ml roztworu o stężeniu 10 mg/ml, średnie stężenie cefuroksymu wynosiło 2614 ± 209 mg/l po 30 sekundach oraz 1027 ± 43 mg/l po 60 minutach. Tak wysokie wartości znacznie przekraczają minimalne stężenie hamujące (MIC) dla większości patogenów odpowiedzialnych za pooperacyjne zapalenie wnętrza gałki ocznej, co zapewnia skuteczną ochronę przeciwbakteryjną w krytycznym okresie po zabiegu usunięcia zaćmy. Wskazuje to na efektywną dystrybucję i stopniową eliminację leku w obrębie komory przedniej.
antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność, cefuroksym, cefuroksym sodu, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja leku, komora przednia gałki ocznej, minimalne stężenie hamujące, roztwór do wstrzykiwań, stężenie wewnątrzgałkowe, usunięcie zaćmy, zaćma, zapalenie wnętrza gałki ocznej, zastosowanie okulistyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cepasmel (608 mg + 122 mg)/5 ml
Cepasmel to syrop zawierający wyciąg płynny z cebuli (10 g/100 g) oraz wyciąg z czosnku (2 g/100 g), przygotowane z użyciem 70% etanolu jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego (stosunek 1:1 dla cebuli i 1:5 dla czosnku). Produkt wykazuje bakteriostatyczną aktywność nie mniejszą niż 20 I.U. na ml, co wskazuje na jego potencjalne działanie terapeutyczne. Syrop zawiera etanol w stężeniu 4-6% (v/v), co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych oraz ograniczeń stosowania u wybranych grup pacjentów. Postać farmaceutyczna – przezroczysty lub lekko opalizujący syrop o barwie jasnożółtej do żółtobrunatnej – może wpływać na szybkość wchłaniania składników aktywnych, jednak brak szczegółowych badań farmakokinetycznych uniemożliwia precyzyjną ocenę biodostępności.
aktywność bakteriostatyczna, biodostępność, ekstrakt cebuli, ekstrakt czosnku, etanol 70%, farmakokinetyka, interakcja lekowa, postać syropowa, produkt złożony leczniczy, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg czosnkowy, wyciąg płynny cebulowy, związek biologicznie czynny, związek siarkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Silodosin Accord 8 mg
Silodosin Accord (sylodosyna) jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 4 mg i 8 mg, stosowany głównie w leczeniu objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Standardowa dawka dla dorosłych pacjentów wynosi 8 mg raz na dobę, przyjmowana z posiłkiem w celu zwiększenia biodostępności. U pacjentów geriatrycznych oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (CLCR ≥ 50 do ≤ 80 ml/min) i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek (CLCR ≥ 30 do < 50 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 4 mg raz na dobę z możliwością zwiększenia do 8 mg po tygodniu, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Lek nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CLCR < 30 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
biodostępność, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CLCR, dawkowanie leku, działanie niepożądane, kapsułka twarda, łagodne zaburzenie czynności nerek, łagodny rozrost gruczołu krokowego, pacjent geriatryczny, podanie doustne, stężenie leku, sylodosyna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Revival Plus to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający stałą dawkę olmesartanu medoksomilu 20 mg w połączeniu z dwoma różnymi dawkami hydrochlorotiazydu: 12,5 mg oraz 25 mg. Preparat jest wskazany do leczenia nadciśnienia tętniczego, umożliwiając indywidualizację terapii w zależności od potrzeb pacjenta. Tabletki różnią się kolorem i symbolem wytłoczonym na powierzchni (czerwonawo-żółte C22 dla dawki 20 mg + 12,5 mg oraz różowawe C24 dla dawki 20 mg + 25 mg), co ułatwia ich identyfikację. Produkt zawiera laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 110,7 mg i 98,2 mg na tabletkę, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów. Skład tabletki obejmuje substancje czynne oraz liczne składniki pomocnicze zapewniające stabilność i odpowiednie właściwości farmaceutyczne leku.
biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, hyproloza, hypromeloza, interakcja niepożądana, laktoza jednowodna, lecznictwo zamknięte, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, olmesartan medoksomil, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza, tlenek żelaza czerwony - Leksykon leków
Skład i postać leku – Symgliptin 50 mg
Symgliptin to lek w postaci tabletek powlekanych zawierający sytagliptynę (chlorowodorek jednowodny) w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, stosowany jako inhibitor dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4) w terapii cukrzycy typu 2. Substancja czynna charakteryzuje się odpowiednią biodostępnością i stabilnością dzięki formie chemicznej chlorowodorku jednowodnego. Tabletki różnią się wymiarami (średnica od 6,1 mm do 9,9 mm, grubość od 3,0 mm do 4,7 mm) oraz oznaczeniami wytłoczonymi na powierzchni, a ich różowa otoczka zawiera składniki takie jak alkohol poliwinylowy, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 4000 (E1521), talk (E553b) oraz barwniki żelaza tlenek czerwony i żółty (E172), które zapewniają ochronę i estetykę preparatu.
alkohol poliwinylowy, biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek, cukrzyca typu 2, dwutlenek tytanu, inhibitor DPP-4, kroskarmeloza sodowa, leczenie cukrzycy, stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, sytagliptyna, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, wodorofosforan wapnia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Chlorocyclinum 3% 30 mg/g
Preparat Chlorocyclinum 3% to maść zawierająca 30 mg chlorotetracykliny chlorowodorku w 1 g podłoża, przeznaczona do miejscowego stosowania na skórę. Maść ma postać jednolitej, tłustej, żółtej masy i powinna być aplikowana cienką warstwą na zmienione chorobowo miejsca od 3 do 5 razy na dobę. Alternatywnie, preparat można stosować pod opatrunek zamknięty, co wymaga zabezpieczenia miejsca aplikacji odpowiednim materiałem opatrunkowym. Przed aplikacją konieczne jest dokładne oczyszczenie i osuszenie skóry, a po aplikacji zaleca się umycie rąk, aby zapobiec przeniesieniu substancji czynnej na inne obszary ciała.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Eplerenon Medreg 50 mg
Eplerenon charakteryzuje się biodostępnością po podaniu doustnym na poziomie 69% przy dawce 100 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1,5-2 godzinach. Farmakokinetyka wykazuje liniową zależność Cmax i AUC w zakresie dawek 10-100 mg, natomiast powyżej 100 mg obserwuje się nieliniowość. Lek wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~50%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego objętość dystrybucji wynosi 42-90 l. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, bez aktywnych metabolitów w osoczu, co ogranicza ryzyko interakcji farmakodynamicznych. Eliminacja jest metaboliczna, z okresem półtrwania 3-6 godzin i klirensem osoczowym około 10 l/h. Pokarm nie wpływa na wchłanianie, co ułatwia stosowanie kliniczne. W populacji pediatrycznej masa ciała wpływa na objętość dystrybucji, a dawkowanie rozpoczyna się od 25 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg dwa razy na dobę, przy czym stężenia u dzieci nie przekraczają istotnie wartości u dorosłych.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, CYP3A4, dawkowanie leku, dystrybucja leku, farmakokinetyka, hemodializa, interakcja lekowa, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, przeciwwskazanie, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xuvelex XR 750 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Xuvelex XR charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny w preparatach o natychmiastowym uwalnianiu. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki; AUC po 2000 mg Xuvelex XR jest porównywalne do AUC po 1000 mg metforminy w formie natychmiastowej podawanej dwukrotnie dziennie. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26%, bez istotnej zmiany Tmax. Średnie Cmax dla dawki 750 mg wynosi 1193 ng/mL (Tmax 5 h), a dla 1000 mg 1214 ng/mL (Tmax 5 h). Lek wykazuje biorównoważność z odpowiednimi dawkami tabletek o przedłużonym uwalnianiu 500 mg. Nie obserwuje się kumulacji po wielokrotnym podaniu dawek do 2000 mg, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania.
AUC, biodostępność, biorównoważność, Cmax, ekspozycja na metforminę, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metformina, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, postać o natychmiastowym uwalnianiu, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vitaminum E Hasco 100 mg
Produkt leczniczy Vitaminum E Hasco dostępny jest w formie kapsułek miękkich zawierających 100 mg substancji czynnej, all-rac-α-tokoferylu octanu (int-rac-α-Tocopherylis acetas), syntetycznej formy witaminy E o właściwościach antyoksydacyjnych. Kapsułki zawierają również substancje pomocnicze, takie jak oczyszczony olej arachidowy (nośnik poprawiający biodostępność), żelatyna, glicerol oraz czerwień koszenilowa (E 124), która wraz z olejem arachidowym może wywoływać reakcje alergiczne u osób nadwrażliwych. Kapsułki są przezroczyste, owalne, gładkie, lśniące i mają jasnoczerwoną barwę, co ułatwia podanie doustne oraz zapewnia stabilność i odpowiednią biodostępność substancji czynnej.
all-rac-α-tokoferylu octan, biodostępność, blister PVC/PVDC/Al, degradacja substancji czynnej, interakcja farmaceutyczna, kapsułka miękka, nadwrażliwość, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, olej arachidowy, podanie doustne, reakcja alergiczna, witamina E syntetyczna, właściwość antyoksydacyjna - Leksykon leków
Interakcje leku – Methotrexat-Ebewe 10 mg
Metotreksat, jako antagonista kwasu foliowego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego metabolizm, eliminację oraz toksyczność. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie metotreksatu z podtlenkiem azotu, co może prowadzić do ciężkiej mielosupresji, zapalenia jamy ustnej oraz ostrej neurotoksyczności przy podaniu dooponowym, dlatego takie połączenie jest bezwzględnie przeciwwskazane. NLPZ, w tym kwas salicylowy, zmniejszają kanalikowe wydzielanie metotreksatu, co skutkuje wzrostem jego stężenia i ryzykiem ciężkiej mielosupresji, niedokrwistości aplastycznej oraz toksyczności przewodu pokarmowego; zaleca się ostrożność i monitorowanie morfologii oraz funkcji nerek, zwłaszcza przy podawaniu NLPZ w ciągu 24 godzin od metotreksatu. Probenecyd i penicyliny również zmniejszają wydalanie metotreksatu, nasilając jego toksyczność, co wymaga odpowiedniego dostosowania dawki i monitorowania pacjenta. Inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) opóźniają nerkową eliminację metotreksatu, zwiększając jego stężenie w osoczu, co jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Lewetyracetam zmniejsza klirens metotreksatu, co może prowadzić do toksycznych stężeń, dlatego konieczna jest kontrola stężeń obu leków we krwi.
antagonista kwasu foliowego, antybiotyk doustny, azatiopryna, białko osocza, biodostępność, cyklosporyna, eliminacja pozanerkowa, folinian wapnia, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor pompy protonowej, klirens metotreksatu, kotrimoksazol, krążenie jelitowo-wątrobowe, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas foliowy, kwas salicylowy, L-asparaginaza, leflunomid, lek modyfikujący przebieg choroby, merkaptopuryna, mielosupresja, nefrotoksyczność, neuralgia popółpaścowa, neurotoksyczność, niedokrwistość aplastyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pancytopenia, pochodne aminofenazonu, podtlenek azotu, półpasiec rozsiany, reduktaza kwasu dihydrofoliowego, sulfasalazyna, teofilina, toksyczność kliniczna, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, wydzielanie kanalikowe, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej - Leksykon substancji czynnych
Megestrolu octan – Właściwości farmakokinetyczne
Megestrol octan charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką, na którą wpływają czynniki takie jak motoryka przewodu pokarmowego, flora bakteryjna jelit, masa ciała, dieta oraz czynność wątroby. Biodostępność substancji jest stabilna pomimo tych zmiennych, a badania porównawcze wykazały brak klinicznie istotnych różnic między preparatami, co umożliwia stosowanie różnych produktów, np. Cachexan, w sposób ekwiwalentny. Metabolizm megestrolu octanu jest niski – tylko 5-8% dawki ulega biotransformacji, co oznacza, że większość leku pozostaje w formie niezmienionej, co ma istotne znaczenie dla jego działania farmakologicznego.
biodostępność, biotransformacja, czynność wątroby, eliminacja z kałem, flora bakteryjna jelit, inaktywacja jelitowa i wątrobowa, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwretrowirusowy, megestrol octan, mikrobiota jelitowa, motoryka przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ryfabutyna, terapia wielolekowa, tkanka tłuszczowa, wydalanie nerkowe, zespół wyniszczenia nowotworowego, zmienność międzyosobnicza, zydowudyna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orocal D3 Lemon 500 mg + 10 mcg
Produkt leczniczy Orocal D3 Lemon zawiera węglan wapnia (500 mg wapnia) oraz cholekalcyferol (400 j.m., czyli 10 µg witaminy D3). Wapń charakteryzuje się około 30% biodostępnością po podaniu doustnym, z 99% puli zmagazynowanej w kościach i zębach, a pozostałe 1% w płynach ustrojowych. We krwi wapń występuje w formie zjonizowanej (50%), w kompleksach (10%) oraz związany z białkami (40%). Eliminacja wapnia odbywa się przez kał, mocz i pot, z regulacją nerkową zależną od przesączania kłębuszkowego i wchłaniania zwrotnego. Witamina D3 jest efektywnie wchłaniana w jelicie cienkim dzięki swojej lipofilności, transportowana we krwi przez globuliny wiążące witaminę D, a następnie metabolizowana w wątrobie do 25-hydroksykalcyferolu i w nerkach do aktywnej formy 1,25-dihydroksykalcyferolu (kalcytriolu).
25-dihydroksykalcyferol, 25-hydroksykalcyferol, albuminy, biodostępność, cholekalcyferol, dystrybucja wapnia, homeostaza wapniowa, hydroksylacja nerkowa, hydroksylacja wątrobowa, jelito cienkie, kalcydiol, kalcytriol, kanaliki nerkowe, osteoporoza, płyny ustrojowe, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, tkanka tłuszczowa, wapń zjonizowany, wapń związany z białkami, wchłanianie wapnia, wchłanianie zwrotne, węglan wapnia, witamina D3