zaburzenie czynności nerek
Zaburzenie czynności nerek to stan kliniczny, w którym nerki nie są w stanie prawidłowo pełnić swoich funkcji fizjologicznych. Obejmuje to głównie upośledzenie filtracji kłębuszkowej, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej oraz nieprawidłowości w wydzielaniu hormonów nerkowych.
Przyczyny zaburzeń czynności nerek są różnorodne i obejmują: ostre uszkodzenie nerek (np. niedokrwienie, nefrotoksyny), przewlekłą chorobę nerek (np. nefropatia cukrzycowa, kłębuszkowe zapalenie nerek), zaburzenia autoimmunologiczne, infekcje, obstrukcje dróg moczowych oraz wady wrodzone. Zaburzenia te mogą mieć charakter ostry lub przewlekły.
Diagnostyka zaburzeń czynności nerek opiera się na ocenie parametrów biochemicznych (kreatynina, mocznik, eGFR), badaniu ogólnym moczu, obrazowaniu (USG, TK, MRI) oraz w wybranych przypadkach biopsji nerki. Wczesne wykrycie dysfunkcji nerek jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego leczenia i zapobiegania progresji do schyłkowej niewydolności nerek.
Leczenie zaburzeń czynności nerek zależy od przyczyny, stopnia uszkodzenia i charakteru zaburzenia. Obejmuje ono leczenie choroby podstawowej, modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, kontrolę ciśnienia tętniczego, leczenie dietetyczne oraz w zaawansowanych stadiach – leczenie nerkozastępcze (dializa, transplantacja nerki).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Proxacin 500
Cyprofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi po chinolonach. Nie zaleca się monoterapii w zakażeniach mieszanych, szczególnie przy zakażeniach paciorkowcami (np. Streptococcus pneumoniae), oraz w zakażeniach wywołanych przez Neisseria gonorrhoeae bez potwierdzenia wrażliwości. W zakażeniach układu moczowego należy uwzględnić lokalne dane o oporności Escherichia coli na fluorochinolony. U dzieci i młodzieży cyprofloksacyna jest wskazana głównie w leczeniu mukowiscydozy (wiek 5-17 lat), powikłanych zakażeń układu moczowego oraz innych ciężkich zakażeń, zawsze po ocenie korzyści i ryzyka. Ryzyko artropatii u dzieci wynosiło 7,2% do 42. dnia terapii i wzrosło do 9,0% w rocznej obserwacji.
anafilaksja, artropatia obciążonych stawów, biegunka podróżnych, choroba Behçeta, CYP1A2, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, Escherichia coli, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, krystaluria, martwica wątroby, miastenia, mukowiscydoza, Mycobacterium tuberculosis, nadwrażliwość na światło, Neisseria gonorrhoeae, niedomykalność zastawki, odmiedniczkowe zapalenie nerek, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, polineuropatia czuciowa, reakcja psychotyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, stan padaczkowy, tętniak aorty, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zakażenie płucno-oskrzelowe, zakażenie pooperacyjne jamy brzusznej, zapalenie tętnic Takayasu, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon leków
Interakcje leku – Zinacef 750 mg
Cefuroksym, jako antybiotyk cefalosporynowy, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Probenecyd znacząco wydłuża eliminację cefuroksymu i podnosi jego maksymalne stężenie w surowicy, co czyni jednoczesne stosowanie niezalecanym. Wysokie dawki cefuroksymu stosowane z diuretykami pętlowymi (np. furosemid) lub aminoglikozydami zwiększają ryzyko nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Ponadto, kojarzenie cefuroksymu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może podwyższać INR, wskazując na konieczność regularnej kontroli parametrów krzepnięcia. Cefuroksym wpływa także na florę jelitową, zmniejszając wchłanianie estrogenów i potencjalnie obniżając skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez czas terapii i 7 dni po jej zakończeniu.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk cefalosporynowy, antykoncepcja hormonalna, cefoperazon, cefuroksym, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, farmakodynamika, farmakokinetyka cefuroksymu, flora bakteryjna jelita, furosemid, grupa metylotiotetrazolu, INR, interferencja analityczna, lek moczopędny, metronidazol, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, parametr krzepnięcia, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, wchłanianie estrogenów, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Topiramate Neuraxpharm 100 mg
Topiramat wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z długim osoczowym okresem półtrwania około 21 godzin oraz liniową farmakokinetyką. Po podaniu pojedynczej dawki 100 mg osiąga maksymalne stężenie (Cmax) 1,5 μg/ml w czasie 2-3 godzin (tmax), a biodostępność wynosi co najmniej 81%. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (13-17%) oraz objętością dystrybucji 0,55-0,80 l/kg, zależną odwrotnie proporcjonalnie od dawki. Klirens osoczowy wynosi 20-30 ml/min, a nerkowy 17-18 ml/min przy dawkach 50-100 mg dwa razy na dobę. Topiramat jest eliminowany głównie przez nerki (≥81%), z około 66% dawki wydalanej w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 4 dni. Metabolizm leku u zdrowych osób jest niewielki (~20%), ale może wzrosnąć do 50% przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych. Stan stacjonarny osiągany jest po 4-8 dniach stosowania u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.
AUC, biodostępność, biotransformacja, Cmax, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpadaczkowe, glukuronidacja, hemodializa, hydroksylacja, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, interakcja lekowa, klirens dializacyjny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, równoważność biologiczna, stan stacjonarny, stężenie leku w surowicy, Tmax, wchłanianie zwrotne, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon substancji czynnych
Nikotyna – Dawkowanie i sposób podawania
W leczeniu uzależnienia od tytoniu stosowanie nikotynowej terapii zastępczej wymaga indywidualnego doboru dawki, opartego na stopniu uzależnienia (ocenianym m.in. testem Fagerströma, FTND), liczbie wypalanych papierosów oraz czasie od przebudzenia do pierwszego papierosa. Pacjenci o niskim stopniu uzależnienia (FTND < 6 lub ≤ 20 papierosów/dzień) powinni rozpoczynać terapię od preparatów zawierających 2 mg nikotyny (gumy, tabletki) lub plastrów o niższej dawce (14 mg/24h), natomiast osoby o wysokim stopniu uzależnienia (FTND ≥ 6 lub > 20 papierosów/dzień) od preparatów 4 mg lub plastrów 21 mg/24h. Standardowe dawkowanie doustnych form nikotyny to 8-12 gum lub tabletek na dobę, z maksymalną dawką do 24 gum 2 mg (48 mg nikotyny/dobę) lub 16 gum 4 mg (64 mg nikotyny/dobę). Plastry stosuje się codziennie, zmieniając miejsce aplikacji, a leczenie trwa zwykle 3-6 miesięcy z stopniowym zmniejszaniem dawki. W przypadku aerozoli do jamy ustnej dawka wynosi 1 mg na dawkę, maksymalnie 64 dawki na dobę, stosowane przez 12 tygodni w trzech etapach.
aerozol do jamy ustnej, głód nikotynowy, guma do żucia z nikotyną, klirens nikotyny, natychmiastowe rzucenie palenia, nikotynowa terapia zastępcza, niski stopień uzależnienia, objaw odstawienia, pastylka do ssania, przedawkowanie nikotyny, stopniowe rzucanie palenia, system transdermalny, tabletka do ssania, terapia skojarzona, test Fagerströma, uzależnienie od tytoniu, wysoki stopień uzależnienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Prestarium 10 mg 10 mg
Prestarium 10 mg (peryndopryl z argininą) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na peryndopryl, inne inhibitory ACE lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (145,16 mg/tabletka). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest historia obrzęku naczynioruchowego związanego z inhibitorami ACE oraz wrodzony lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, ze względu na ryzyko zagrażającego życiu obrzęku twarzy, języka i krtani. Lek nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak hipotensja, niewydolność nerek, małowodzie, hipoplazja czaszki oraz śmierć płodu lub noworodka. Ponadto, Prestarium 10 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę, ze względu na ryzyko ostrej niewydolności nerek.
afereza lipoprotein, aliskiren, hemofiltracja, hiperkalemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktoza jednowodna, małowodzie, metoda pozaustrojowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl z argininą, Prestarium, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl walsartan, trymestr ciąży, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Detimedac 100 mg
Dakarbazyna powinna być stosowana wyłącznie pod ścisłym nadzorem onkologicznym z regularnym monitorowaniem parametrów klinicznych, biochemicznych i hematologicznych, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji wątroby, nerek oraz liczby krwinek, zwłaszcza granulocytów kwasochłonnych. Wystąpienie objawów zaburzeń czynności wątroby, nerek lub nadwrażliwości wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Choroba wenookluzyjna wątroby stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do dalszego stosowania leku. W przypadku podejrzenia tej choroby wskazane jest wczesne zastosowanie wysokich dawek kortykosteroidów (np. hydrokortyzon 300 mg/dobę) oraz leków fibrynolitycznych, takich jak heparyna lub tkankowy aktywator plazminogenu. Długotrwałe leczenie może prowadzić do mielotoksyczności, dlatego konieczne jest monitorowanie liczby leukocytów, erytrocytów i płytek krwi, a w przypadku istotnego zahamowania czynności szpiku rozważenie odroczenia lub przerwania terapii.
choroba wenookluzyjna wątroby, cytostatyk, dakarbazyna, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, erytrocyty, fenytoina, granulocyty kwasochłonne, heparyna, hydrokortyzon, kortykosteroidy, krwinki białe, lek fibrynolityczny, lek hepatotoksyczny, martwica wątroby, mielotoksyczność, nadwrażliwość na lek, napad drgawkowy, niedrożność żył wątrobowych, onkolog, parametry hematologiczne, płytki krwi, szczepionka inaktywowana, szczepionka zawierająca żywe drobnoustroje, tkankowy aktywator plazminogenu, toksyczność szpiku kostnego, uszkodzenie tkanek, wynaczynienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku - Leksykon substancji czynnych
Pirosiarczyn sodu – Interakcje
Pirosiarczyn sodu, stosowany jako substancja pomocnicza w preparatach zawierających kwas askorbowy (np. Vitaminum C Teva w dawce 0,5 mg/ml), może wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę witaminy C, modyfikując jej interakcje z innymi lekami. Kwas askorbowy zakwasza mocz, co wpływa na reabsorpcję leków o charakterze kwasowym i zasadowym w kanalikach nerkowych. Istotne klinicznie interakcje obejmują m.in. osłabienie działania doustnych leków przeciwzakrzepowych (wysoki poziom istotności), zmniejszenie stężenia flufenazyny w osoczu (umiarkowany poziom), oraz zwiększenie toksyczności żelaza przy jednoczesnym stosowaniu deferoksaminy (wysoki poziom). Ponadto, pirosiarczyn sodu może nasilać działanie utleniające alkoholu, prowadząc do zwiększonego stresu oksydacyjnego i zmniejszonej biodostępności witaminy C u pacjentów spożywających alkohol (umiarkowany poziom). Kwas acetylosalicylowy zmniejsza wchłanianie kwasu askorbowego o około 33% i jego wydalanie z moczem o około 50%, a pirosiarczyn sodu może modyfikować tę interakcję, choć jej znaczenie kliniczne jest niskie.
biodostępność, cytrynian, deferoksamina, encefalopatia, estradiol, farmakokinetyka, fenytoina, flufenazyna, istotność kliniczna, kanaliki nerkowe, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, lek antykoncepcyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, neuroleptyk, pirosiarczyn sodu, przeciwutleniacz, przedawkowanie żelaza, stężenie glinu we krwi, stężenie w osoczu, stres oksydacyjny, substancja pomocnicza, tetracyklina, zaburzenie czynności nerek, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg
Lek Rosulip Plus zawiera rozuwastatynę 40 mg oraz ezetymib 10 mg i jest wskazany dla dorosłych pacjentów, u których osiągnięto już kontrolę lipidów stosując te substancje oddzielnie w identycznych dawkach. Preparat nie jest zalecany do inicjacji terapii hipolipemizującej. Zalecana dawka to 1 kapsułka raz na dobę, przyjmowana doustnie, z posiłkiem lub niezależnie od posiłku. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 mL/min) nie zaleca się rozpoczynania terapii preparatem Rosulip Plus, a dawkę rozuwastatyny należy ustalić indywidualnie, zaczynając od 5 mg w formie monoterapii. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh >7), aktywną chorobą wątroby, u osób pochodzenia azjatyckiego oraz u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii, jeśli nie można zastosować niższej dawki rozuwastatyny.
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, białko transportowe OATP1B1, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, sekwestrant kwasu żółciowego, skala Childa-Pugha, terapia hipolipemizująca, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Provingo
Produkt leczniczy Provingo, zawierający indygotynę w stężeniu 40 mg/5 ml, jest roztworem do wstrzykiwań wymagającym ścisłego monitorowania podczas podawania, ze względu na ryzyko przemijającego wzrostu ciśnienia tętniczego oraz odruchowej bradykardii, szczególnie u pacjentów w znieczuleniu ogólnym lub rdzeniowym. Wystąpienie zaburzeń rytmu serca (bradykardia, tachykardia), zmian ciśnienia tętniczego (niedociśnienie, nadciśnienie), reakcji skórnych (wysypka, rumień) lub objawów ze strony układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli) stanowi bezwzględne wskazanie do natychmiastowego przerwania infuzji. U pacjentów z klirensem kreatyniny <10 ml/min stosowanie Provingo jest przeciwwskazane ze względu na opóźnione wydalanie indygotyny i ryzyko kumulacji, a zmiana zabarwienia moczu po podaniu leku służy jako wskaźnik funkcji nerek. Indygotyna może również zaburzać odczyt pulsoksymetrii, co wymaga stosowania alternatywnych metod monitorowania saturacji krwi tlenem.
bradykardia odruchowa, ciśnienie tętnicze krwi, duszność, działanie niepożądane, indygotyna, klirens kreatyniny, nadciśnienie, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obciążenie następcze, pulsoksymetria, reakcja idiosynkratyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, saturacja krwi tlenem, skurcz oskrzeli, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tixteller 550 mg
Lek TIXTELLER zawiera ryfaksyminę w dawce 550 mg i jest wskazany do długoterminowej terapii zmniejszającej częstość nawrotów jawnej encefalopatii wątrobowej. Zalecane dawkowanie to 550 mg podawane dwa razy na dobę, niezależnie od posiłków, co umożliwia elastyczne dostosowanie do rytmu dnia pacjenta. W badaniu klinicznym 91% pacjentów stosowało jednocześnie laktulozę, co należy uwzględnić przy planowaniu kompleksowego leczenia. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u osób starszych, z zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek, choć w ostatniej grupie wskazana jest ostrożność i monitorowanie parametrów nerkowych podczas terapii.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ipozumax 100 mg
Itrakonazol (Ipozumax, 100 mg) wymaga indywidualizacji dawkowania w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W leczeniu powierzchownych zakażeń grzybiczych, takich jak kandydoza pochwy i sromu, stosuje się dawkę 200 mg dwa razy na dobę przez 1 dzień, natomiast w przypadku łupieżu pstrego 200 mg raz na dobę przez 7 dni. Grzybice skóry gładkiej i goleni leczone są dawką 100-200 mg raz na dobę przez 7-15 dni, a grzybice stóp i rąk 100 mg raz na dobę przez 30 dni. Kandydoza jamy ustnej i gardła wymaga 100 mg raz na dobę przez 15 dni, z możliwością zwiększenia dawki do 200 mg u pacjentów z AIDS lub neutropenią. W terapii grzybicy paznokci stosuje się 200 mg raz na dobę przez 3 miesiące, z pełnym efektem terapeutycznym obserwowanym po 6-9 miesiącach od zakończenia leczenia. W zakażeniach układowych dawki i czas leczenia są dostosowywane do odpowiedzi klinicznej, np. grzybica kropidlakowa wymaga 200 mg raz lub dwa razy na dobę przez 2-5 miesięcy, a kryptokokoza opon mózgowo-rdzeniowych 200 mg dwa razy na dobę przez 2-6 miesięcy.
AIDS, błona śluzowa, ciężkie zakażenie grzybicze, grzybica goleni, grzybica paznokci, grzybica rąk, grzybica skóry gładkiej, grzybica stóp, histoplazmoza, itrakonazol, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, leczenie profilaktyczne, łupież pstry, neutropenia, niewydolność nerek, odpowiedź mikologiczna, stężenie terapeutyczne leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie wchłaniania, zakażenie grzybicze skóry, zakażenie grzybicze układowe, zakażenie układowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mantreda
Podczas terapii rywaroksabanem (Mantreda 10 mg) konieczny jest ścisły nadzór kliniczny, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania objawów krwawienia, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka. W badaniach klinicznych wykazano częstsze występowanie krwawień z błon śluzowych (np. nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego) w porównaniu z antagonistami witaminy K. Monitorowanie laboratoryjne stężenia hemoglobiny i hematokrytu jest pomocne w wykrywaniu utajonych krwawień oraz ocenie klinicznej jawnych krwotoków. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), u których stężenie rywaroksabanu może wzrosnąć średnio 1,6-krotnie, oraz u osób przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P (np. azole, inhibitory proteazy HIV), co może zwiększyć stężenie leku w osoczu średnio 2,6-krotnie i ryzyko krwawienia.
aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, angioplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, antykoagulant toczniowy, brak laktazy, dziedziczna nietolerancja galaktozy, embolektomia płucna, glikoproteina p, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, klirens kreatyniny, krwawienie utajone, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z układu moczowo-płciowego, krwiak podpajęczynówkowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie trombolityczne, nakłucie podpajęczynówkowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna azolowa, przeciwciało antykardiolipinowe, przeciwciało przeciwko β2 glikoproteinie, przezcewnikowa wymiana zastawki aorty, retinopatia naczyniowa, rozstrzenie oskrzelowe, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwzakrzepowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia krwi, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, znieczulenie przewodowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doloxib 30 mg
Etorykoksyb (Doloxib) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta, z zachowaniem zasady stosowania najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę przy niedostatecznej odpowiedzi. W reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa to 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę i późniejszą redukcją do 60 mg/dobę po stabilizacji. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę maksymalnie przez 8 dni, natomiast w bólu po zabiegach stomatologicznych 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Przekroczenie zalecanych dawek nie zwiększa skuteczności i nie jest rekomendowane.
analgezja, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, Doloxib, działanie niepożądane, etorykoksyb, klirens kreatyniny, ostre zapalenie stawów, ostry ból, ostry zespół bólowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, stabilizacja stanu klinicznego, ustąpienie dolegliwości, zabieg stomatologiczny chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Infex Zatoki 200 mg + 30 mg
Infex Zatoki to preparat złożony zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku (odpowiadające 24,6 mg pseudoefedryny) w jednej tabletce powlekanej, przeznaczony do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 15 roku życia. Lek łączy działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne ibuprofenu z obkurczającym naczynia krwionośne efektem pseudoefedryny, co uzasadnia jego zastosowanie w sytuacjach wymagających jednoczesnego łagodzenia bólu i obrzęku błony śluzowej zatok. Standardowe dawkowanie to 1 tabletka co 4-6 godzin, a w cięższych przypadkach do 2 tabletek co 6-8 godzin, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 6 tabletek (1200 mg ibuprofenu i 180 mg pseudoefedryny chlorowodorku). Stosowanie u dzieci poniżej 15 lat jest przeciwwskazane, a czas leczenia nie powinien przekraczać 5 dni u dorosłych i 3 dni u młodzieży, z koniecznością konsultacji lekarskiej w przypadku utrzymujących się lub nasilających objawów.
działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, ibuprofen, inhibitor pompy protonowej, lek gastroprotekcyjny, mizoprostol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obkurczanie naczyń krwionośnych, perforacja wrzodu, podanie doustne, powikłania żołądkowo-jelitowe, pseudoefedryna chlorowodorek, wrzód trawienny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydrochlorothiazide Aurovitas 25 mg
Hydrochlorothiazide Aurovitas to preparat zawierający hydrochlorotiazyd w dawkach 12,5 mg oraz 25 mg, dostępny w formie tabletek niepowlekanych, które można dzielić na równe części. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na hydrochlorotiazyd oraz na składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (27,125 mg w tabletce 12,5 mg i 54,250 mg w tabletce 25 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Znajomość tych przeciwwskazań jest niezbędna dla uniknięcia reakcji alergicznych i niepożądanych efektów związanych z obecnością laktozy w preparacie.
anuria, bezmocz, diuretyk, dostosowanie dawkowania, gospodarka wodno-elektrolitowa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, linia podziału, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, reakcja alergiczna, tabletka niepowlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Co-Diovan 160 mg + 25 mg
Co-Diovan to lek złożony zawierający walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil działań niepożądanych jest sumą efektów obu składników, z różną częstością występowania. Do najczęstszych działań niepożądanych należą hipokaliemia (bardzo często), hiponatremia i hipomagnezemia (często) związane z hydrochlorotiazydem, a także zaburzenia czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu w surowicy, charakterystyczne dla walsartanu. Inne zgłaszane działania obejmują odwodnienie, zawroty głowy, niedociśnienie, bóle mięśni, zaburzenia widzenia, a także rzadkie przypadki niewydolności nerek, agranulocytozy, małopłytkowości i reakcji alergicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu hydrochlorotiazydu, co wymaga regularnej kontroli dermatologicznej.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, cholestaza wewnątrzwątrobowa, choroba posurowicza, cukromocz, dysfagia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niekardiogenny obrzęk płuc, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, omdlenie, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, szum w uszach, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zmniejszenie hemoglobiny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivaroxaban Bayer 2,5 mg
Rivaroxaban Bayer 2,5 mg jest stosowany w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę, niezależnie od masy ciała czy płci pacjenta, głównie u chorych z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) oraz chorobą wieńcową (CAD) lub chorobą tętnic obwodowych (PAD). W terapii OZW lek podaje się w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) 75-100 mg/dobę oraz klopidogrelem lub tyklopidyną, rozpoczynając leczenie po stabilizacji zdarzenia, nie wcześniej niż 24 godziny po przyjęciu do szpitala. W przypadku PAD, leczenie rozpoczyna się po osiągnięciu hemostazy po zabiegach rewaskularyzacji. Czas terapii jest indywidualizowany, z możliwością wydłużenia do 12 miesięcy, a w wyjątkowych przypadkach do 24 miesięcy. W trakcie zmiany leczenia z antagonistów witaminy K (VKA) na rywaroksaban i odwrotnie, należy uwzględnić wpływ rywaroksabanu na wartości INR, które nie są miarodajne dla oceny jego działania przeciwzakrzepowego.
antagonista witaminy K, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia wątrobowa, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, ostry zespół wieńcowy, podwójna terapia przeciwpłytkowa, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, rewaskularyzacja, rywaroksaban, tyklopidyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsulosin APC Instytut 0,4 mg
Tamsulosin APC Instytut to preparat w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zawierający 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, stosowany w leczeniu objawów dolnych dróg moczowych związanych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH). Zalecana dawka to jedna tabletka 0,4 mg raz na dobę, co zapewnia skuteczność terapeutyczną przy minimalizacji działań niepożądanych. Lek może być stosowany u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby bez konieczności modyfikacji dawkowania. Przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby oraz stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niewydolność wątroby, objawy dolnych dróg moczowych, podanie doustne, populacja pediatryczna, postać farmaceutyczna, substancja czynna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosin, tamsulosyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg
Lek Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na sulfonamidy, ze względu na obecność hydrochlorotiazydu. Nie należy go stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych zaburzeń rozwojowych płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min/1,73 m²), ciężkie zaburzenia czynności wątroby i cholestazę, a także oporną hipokaliemię i hiperkalcemię. U pacjentów z dną moczanową lek może nasilać objawy poprzez podwyższenie stężenia kwasu moczowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, cukrzyca, dna moczanowa, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, kwas moczowy, marskość wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerkowa, stężenie potasu, sulfonamid, terapia przeciwnadciśnieniowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zastój żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Edolox 60 mg
Przedkliniczne badania etorykoksybu wykazały brak działania genotoksycznego oraz różnicowane działanie rakotwórcze zależne od gatunku zwierząt. U myszy nie stwierdzono działania rakotwórczego, natomiast u szczurów, przy dawkach przekraczających ponad 2-krotnie dobową dawkę stosowaną u ludzi (90 mg), zaobserwowano powstawanie gruczolaków wątrobowokomórkowych oraz pęcherzykowych tarczycy. Mechanizm ten jest związany z indukcją enzymu CYP3A w wątrobie szczurów, co jest specyficzne dla tego gatunku i nie przekłada się bezpośrednio na ryzyko u ludzi. W badaniach toksyczności przewodu pokarmowego u szczurów owrzodzenia pojawiały się przy stężeniach równej lub wyższej niż terapeutyczne stosowane u ludzi, a u psów obserwowano zaburzenia czynności nerek i przewodu pokarmowego przy stężeniach przekraczających dawki terapeutyczne.
badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, etorykoksyb, gruczolak pęcherzykowy tarczycy, gruczolak wątrobowokomórkowy, indukcja CYP3A, indukcja enzymu CYP, narażenie układowe, owrzodzenie przewodu pokarmowego, wczesne poronienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dipperam HCT 10 mg + 320 mg + 25 mg
Lek Dipperam HCT, zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę, najlepiej przyjmowana rano, z maksymalną dawką wynoszącą 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Dawkowanie powinno być dostosowane na podstawie uprzednio stosowanych dawek poszczególnych składników. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) ze względu na obecność hydrochlorotiazydu, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby z uwagi na walsartan. U pacjentów z lekkimi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej, natomiast u osób z zaburzeniami wątroby preparat nie jest zalecany lub wymaga stosowania najmniejszej dostępnej dawki amlodypiny.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, bezmocz, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, Dipperam HCT, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, podanie doustne, samoistne nadciśnienie tętnicze, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Interakcje leku – Teikoplanina BRADEX 200 mg* *odpowiada 200 000 IU
Teikoplanina BRADEX, antybiotyk glikopeptydowy, wykazuje istotne interakcje farmaceutyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), z którymi nie należy mieszać roztworów do wstrzyknięć ze względu na fizyczną niezgodność. Jednoczesne stosowanie teikoplaniny z lekami nefrotoksycznymi, neurotoksycznymi lub ototoksycznymi, takimi jak kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna, furosemid czy kwas etakrynowy, wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek oraz słuchu. Poziom ważności tych interakcji waha się od wysokiego (aminoglikozydy) do średniego (kolistyna, amfoterycyna B, cyklosporyna, cisplatyna) i niskiego do średniego (furosemid, kwas etakrynowy). W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnych interakcji teikoplaniny z innymi antybiotykami, lekami przeciwnadciśnieniowymi, znieczulającymi, kardiologicznymi czy przeciwcukrzycowymi.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, antybiotyk polipeptydowy, antybiotykoterapia, CAPD, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, furosemid, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja międzylekowa, kolistyna, kwas etakrynowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, niezgodność farmaceutyczna, odpowiedź immunologiczna, populacja pediatryczna, środek znieczulający, synergizm toksyczny, teikoplanina, zaburzenie czynności nerek, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen MAX Aurovitas 400 mg
Ibuprofen MAX Aurovitas w postaci miękkich kapsułek zawiera 400 mg ibuprofenu i jest wskazany do stosowania u dorosłych oraz młodzieży o masie ciała ≥ 40 kg (≥ 12 lat) w leczeniu łagodnego do umiarkowanego bólu i/lub gorączki. Zalecana dawka pojedyncza wynosi 400 mg, którą można powtarzać do 3 razy na dobę w odstępach 6-8 godzin, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg. W terapii migreny u dorosłych stosuje się jednorazowo 400 mg na początku napadu, z możliwością powtórzenia dawki po minimum 8 godzinach, jednak leczenie nie powinno przekraczać 3 dni. U dzieci poniżej 12 lat oraz młodzieży o masie ciała < 40 kg stosowanie tej postaci leku nie jest zalecane. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest ostrożność i monitorowanie. Ibuprofen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, gorączka, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, łagodny do umiarkowany ból, miękka kapsułka, migrena, napad migreny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, podanie doustne, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Hormon luteinizujący – Właściwości farmakokinetyczne
Hormon luteinizujący (LH), będący składnikiem preparatów menotropiny, takich jak Menopur czy Mensinorm Set, charakteryzuje się niskim stężeniem w surowicy po podaniu, często bliskim granicy wykrywalności, oraz dużą zmiennością wewnątrz- i międzyosobniczą. Farmakokinetyka LH jest słabo poznana w porównaniu do FSH, którego maksymalne stężenia po podaniu podskórnym i domięśniowym wynoszą odpowiednio 8,9 ± 3,5 IU/l i 8,5 ± 3,2 IU/l, osiągane w ciągu około 7 godzin, z okresem półtrwania 30 ± 11 godzin (podskórnie) i 27 ± 9 godzin (domięśniowo). W przypadku Mensinorm Set po podaniu 300 j.m. FSH osiąga Cmax 7,5 ± 2,8 j.m./l po około 22 godzinach, z okresem półtrwania około 40 godzin i AUC0-t 485,0 ± 93,5 j.m. × h/l. Wydalanie menotropiny, w tym LH, odbywa się głównie przez nerki, jednak brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.
gonadotropina, gonadotropina kosmówkowa, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, Menopur, menotropina, Mensinorm Set, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie domięśniowe, podanie podskórne, stężenie FSH, właściwość farmakokinetyczna, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin 100 mg/ml
Neoparin (enoksaparyna sodowa) jest dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg) do 10 000 j.m. (100 mg) w różnych objętościach. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych oraz indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego pacjenta, ocenianego za pomocą zwalidowanych modeli stratyfikacji ryzyka. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem stosuje się dawkę 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem i kontynuując przez 7–10 dni lub dłużej, jeśli utrzymuje się ograniczenie ruchomości. Przy wysokim ryzyku zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem 12 godzin przed zabiegiem. W szczególnych przypadkach, takich jak duże zabiegi ortopedyczne lub onkologiczne, profilaktykę przedłuża się odpowiednio do 4–5 tygodni. U pacjentów internistycznych dawka wynosi 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6–14 dni. W leczeniu zakrzepicy stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń.
aktywna choroba nowotworowa, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – inVirum 200 mg
Lek inVirum 200 mg, zawierający acyklowir, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na acyklowir, walacyklowir lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność 213,6 mg laktozy jednowodnej w jednej tabletce, co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, gdyż reakcje nadwrażliwości mogą mieć różne nasilenie, włącznie z anafilaksją. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest rozważenie modyfikacji dawkowania ze względu na głównie nerkowy sposób eliminacji acyklowiru.
acyklowir, dolegliwości przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość na składniki preparatu, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, prolek acyklowiru, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, walacyklowir, wywiad alergologiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie dziedziczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valtap HCT 160 mg + 25 mg
Valtap HCT to lek złożony zawierający walsartan (160 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg) w formie tabletek powlekanych, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po około 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach terapii. Lek może być podawany niezależnie od posiłku i należy go popijać wodą. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥30 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (GFR <30 ml/min) i bezmoczem.
bezmocz, cholestaza, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt przeciwnadciśnieniowy, efekt terapeutyczny, GFR, hydrochlorotiazyd, marskość żółciowa wątroby, monoterapia walsartanem, niedociśnienie, pacjent w podeszłym wieku, tabletka powlekana, Valtap HCT, walsartan i hydrochlorotiazyd, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby