tachykardia
Tachykardia to stan, w którym częstość akcji serca przekracza 100 uderzeń na minutę w spoczynku. Jest to zaburzenie rytmu serca, które może mieć charakter fizjologiczny (np. podczas wysiłku fizycznego, stresu) lub patologiczny. Tachykardia patologiczna może być objawem różnych chorób, takich jak niewydolność serca, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, czy też być skutkiem działania niektórych leków lub substancji (np. kofeiny, nikotyny).
Wyróżnia się kilka rodzajów tachykardii, w tym tachykardię zatokową, nadkomorową (np. migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy) oraz komorową. Diagnostyka tachykardii obejmuje badanie EKG, badanie holterowskie, próbę wysiłkową, a w niektórych przypadkach badanie elektrofizjologiczne serca.
Leczenie tachykardii zależy od jej przyczyny, rodzaju i nasilenia. Może obejmować modyfikację stylu życia, farmakoterapię (m.in. beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne), kardiowersję elektryczną lub ablację przezskórną. W ciężkich przypadkach tachykardii komorowej może być konieczne wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pleryksaforu wykazały, że podanie pojedynczej dawki podskórnej u gryzoni powoduje przemijające objawy neurologiczne, takie jak ataksja, sedacja, duszność i kurcze mięśniowe, przy ekspozycji ogólnoustrojowej zbliżonej do klinicznej u ludzi. W badaniach wielokrotnego podawania obserwowano leukocytozę, hiperkalcurię i hipermagnezurę, powiększenie śledziony oraz krwiotworzenie pozaszpikowe w wątrobie i śledzionie u psów i szczurów, przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej. Badania na młodych zwierzętach potwierdziły podobny profil toksyczności, z marginesem bezpieczeństwa co najmniej 18-krotnym względem maksymalnej dawki pediatrycznej. In vitro pleryksafor w stężeniu 5 µg/mL wykazuje powinowactwo do receptorów presynaptycznych (kanały wapniowe typu N, potasowe SKCa, receptory H3, M1/M2, α1B/α2C, Y/Y1, NMDA), jednak kliniczne znaczenie tych interakcji pozostaje nieokreślone.
badanie genotoksyczności, cewiak nerwowy, chłoniak nieziarniczy, duszność, działanie teratogenne, działanie uspokajające, ekspozycja ogólnoustrojowa, glejak, hematopoeza, kanał potasowy SKCa, kanał wapniowy typu N, krwiotworzenie pozaszpikowe, leukocyt, mechanizm farmakodynamiczny, naczyniotworzenie, ostra białaczka limfoblastyczna, pleryksafor, potencjał kancerogenny, receptor adrenergiczny, receptor histaminowy H3, receptor muskarynowy, receptor neuropeptydu, receptor NMDA, tachykardia, toksyczność ostra, wada wrodzona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 50 mg
Pregabalina, stosowana u ponad 8900 pacjentów w badaniach klinicznych, wykazuje przewidywalny profil bezpieczeństwa z dominującymi działaniami niepożądanymi o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo, z najczęstszymi przyczynami odstawienia będącymi zawrotami głowy i sennością. Do bardzo często występujących działań niepożądanych (≥1/10) należą zawroty głowy, senność oraz bóle głowy. W przypadku leczenia ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych ze strony OUN, zwłaszcza senności. Profil działań niepożądanych obejmuje szeroki zakres objawów ze strony układów: nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, wątrobowego, skórnego, mięśniowo-szkieletowego oraz moczowo-płciowego, z częstością występowania od bardzo często do rzadko, w tym potencjalnie poważne reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) i rabdomiolizę.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, duszność, dyskineza, dyzuria, enzymy wątrobowe, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hipoglikemia, kurcz mięśni, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezja, parkinsonizm, pokrzywka, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, skąpomocz, tachykardia, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapin Krka 15 mg
Przedawkowanie olanzapiny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się szerokim spektrum objawów obejmujących ośrodkowy układ nerwowy, układ krążenia oraz funkcje życiowe. Najczęściej obserwowane objawy (>10% przypadków) to tachykardia (>100 uderzeń/min), pobudzenie psychoruchowe i agresywność, dyzartria, objawy pozapiramidowe (dystonie, akatyzja, parkinsonizm polekowy) oraz obniżony poziom świadomości od sedacji do głębokiej śpiączki. Rzadziej (<10%) mogą wystąpić delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie, niestabilne zaburzenia ciśnienia tętniczego, a także arytmie (<2%) i zatrzymanie krążenia i oddychania, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia. W piśmiennictwie opisano zgony po dawce 450 mg olanzapiny, jednak odnotowano także przeżycia po dawkach około 2 g, co podkreśla indywidualną zmienność wrażliwości oraz znaczenie szybkiej interwencji medycznej.
akatyzja, arytmia serca, biodostępność, delirium, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, dyzartria, hiperkapnia, hipertermia, hipoksja, objawy pozapiramidowe, obniżony poziom świadomości, olanzapina, parkinsonizm polekowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, receptor beta, receptor cholinergiczny, środek sympatykomimetyczny, sztywność mięśniowa, tachykardia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ciśnienia tętniczego, zachłyśnięcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apra 10 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Apra, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, które u dorosłych występują przy dawkach sięgających nawet 1260 mg, a u dzieci do 195 mg, znacznie przekraczających standardowe dawki terapeutyczne (5-30 mg/dobę). U dorosłych obserwuje się letarg, wzrost ciśnienia tętniczego, senność, tachykardię, nudności, wymioty oraz biegunkę. W populacji pediatrycznej charakterystyczne są przejściowa utrata świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak sztywność, drżenia, akatyzja i dystonia, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy te są zależne od dawki, indywidualnej wrażliwości pacjenta oraz współistniejących chorób.
akatyzja, arypiprazol, biodostępność leku, choroba współistniejąca, ciśnienie tętnicze krwi, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, drżenie, dystonia, EKG, hemodializa, hipoksja, interwencja medyczna, letarg, objawy pozapiramidowe, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, przedawkowanie wielolekowe, stan neurologiczny, stężenie w osoczu, substancja czynna, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoTiapina PR 200 mg
Przedawkowanie kwetiapiny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (ApoTiapina PR) charakteryzuje się opóźnionym wystąpieniem maksymalnej sedacji i tachykardii (>100/min) oraz wydłużonym czasem powrotu do stanu wyjściowego. Objawy przedawkowania wynikają z blokady receptorów dopaminergicznych, serotoninergicznych, histaminowych i adrenergicznych, prowadząc do poważnych powikłań kardiologicznych (wydłużenie QT, arytmie, ryzyko nagłej śmierci sercowej), neurologicznych (senność, splątanie, majaczenie, drgawki, stan padaczkowy) oraz metabolicznych i innych (rabdomioliza, zatrzymanie moczu, niewydolność oddechowa). Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość tworzenia bezoarów w żołądku, które utrudniają dekontaminację i przedłużają toksyczność leku.
bezoar, blok serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, fizostygmina, hipertermia, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, lek sympatykomimetyczny, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy antycholinergiczne, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność nerek, poszerzenie zespołu QRS, powikłania kardiologiczne, rabdomioliza, receptory dopaminergiczne, receptory muskarynowe, receptory serotoninergiczne, rozpad mięśni prążkowanych, sedacja, stan padaczkowy, tachykardia, usunięcie endoskopowe, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zatrzymanie moczu, zespół majaczeniowy, zespół zagrażający życiu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telam 40 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający telmisartan 40 mg oraz amlodypinę 5 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem bezpieczeństwa wynikającym z farmakologii obu składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy oraz obrzęk obwodowy, występujące często (≥1/100 do <1/10). Inne często zgłaszane objawy to zmiany rytmu wypróżnień, takie jak biegunka i zaparcia. Poważne działania niepożądane, w tym ciężkie omdlenia, obrzęk naczynioruchowy oraz posocznica, występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z pięciu kontrolowanych badań klinicznych obejmujących ponad 3500 pacjentów, z czego ponad 2500 otrzymywało kombinację telmisartanu i amlodypiny. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka klinicznego.
amlodypina, arytmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, częstoskurcz komorowy, depresja, duszność, eozynofilia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hiponatremia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, kaszel, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezja, posocznica, przerost dziąseł, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, telmisartan, wzdęcia, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherza, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fortalbia 200 mg/ml 200 mg/ml
Fortalbia 200 mg/ml to roztwór do infuzji zawierający 200 g/l białka całkowitego, z czego co najmniej 95% stanowi albumina ludzka. Preparat dostępny jest w fiolkach 50 ml (10 g albuminy) oraz 100 ml (20 g albuminy), o klarownej lub lekko opalizującej barwie od bezbarwnej do zielonkawej. Podczas stosowania mogą wystąpić działania niepożądane, głównie o charakterze alergicznym, o różnym nasileniu – od łagodnych objawów takich jak zaczerwienienie twarzy, pokrzywka, gorączka i nudności (występujące rzadko), po ciężkie reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs, które zdarzają się bardzo rzadko. W przypadku ciężkich reakcji konieczne jest natychmiastowe przerwanie infuzji i wdrożenie odpowiedniej terapii.
albumina ludzka, białko całkowite, ból głowy, dreszcze, duszność, gorączka, infuzja, niepokój, nudności, objaw alergiczny, obrzęk Quinckego, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, senność, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, świąd, tachykardia, ucisk w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaczerwienienie twarzy - Leksykon substancji czynnych
Alprostadyl – Przedawkowanie
Przedawkowanie alprostadylu, substancji czynnej w produktach Prostavasin 60 (60 µg alprostadylu) oraz Prostin VR (500 µg/ml alprostadylu), manifestuje się różnorodnymi objawami zależnymi od postaci farmaceutycznej, drogi podania oraz grupy pacjentów. W przypadku Prostavasin 60 dominują objawy układu sercowo-naczyniowego, takie jak obniżenie ciśnienia tętniczego z towarzyszącą tachykardią oraz reakcje wazowagalne (omdlenia, bladość powłok, nadmierne pocenie, nudności, wymioty). Dodatkowo mogą wystąpić miejscowe reakcje zapalne w miejscu infuzji (ból, obrzęk, zaczerwienienie). Natomiast Prostin VR, stosowany głównie u noworodków, wywołuje bezdech, bradykardię, gorączkę, zmniejszenie ciśnienia tętniczego oraz zaczerwienienie skóry, często związane z nieprawidłowym umiejscowieniem cewnika dotętniczego.
alprostadyl, bezdech, ból i obrzęk, bradykardia, cewnik dotętniczy, gorączka, hiperhidroza, hipotensja, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, nudności i wymioty, objaw hipotensyjny, objaw miejscowy, omdlenie, pobudzenie nerwu błędnego, podanie dożylne, prostaglandyna E1, reakcja wazowagalna, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, rumień skórny, tachykardia, układ przywspółczulny - Leksykon substancji czynnych
Flutykazon – Przedawkowanie
Flutykazon propionian, glikokortykosteroid stosowany wziewnie w astmie oskrzelowej oraz donosowo w alergicznym nieżycie nosa, może powodować poważne skutki przedawkowania. Ostre przedawkowanie, definiowane jako jednorazowe podanie dawki znacznie przekraczającej zalecaną, prowadzi do przemijającego zahamowania czynności kory nadnerczy, potwierdzanego obniżeniem stężenia kortyzolu w osoczu, które zwykle ustępuje samoistnie w ciągu kilku dni. Donosowe podawanie flutykazonu w dawce do 2 mg dwa razy na dobę przez 7 dni nie wykazuje istotnego wpływu na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza. Przewlekłe przedawkowanie, szczególnie dawkami powyżej 1000 μg/dobę przez miesiące lub lata, może skutkować znacznym zahamowaniem czynności kory nadnerczy, objawami zespołu Cushinga oraz ryzykiem ostrego przełomu nadnerczowego, zwłaszcza u dzieci, manifestującym się hipoglikemią, zaburzeniami świadomości i drgawkami. Czynniki wyzwalające przełom to uraz, zabieg chirurgiczny, zakażenie lub szybkie zmniejszenie dawki leku.
aerozol do nosa, aerozol inhalacyjny, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, azelastyna chlorowodorek, drgawki, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, hiperkortyzolizm, hipoglikemia, kortykosteroidy do stosowania ogólnego, niedociśnienie, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostre przedawkowanie, ostry przełom nadnerczowy, płukanie żołądka, proszek do inhalacji, przewlekłe przedawkowanie, rezerwa nadnerczowa, senność, śpiączka, splątanie, stężenie kortyzolu w osoczu, tachykardia, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vardenafil Aristo 5 mg
Wardenafil, stosowany w dawce 20 mg w postaci tabletek powlekanych, wykazuje profil działań niepożądanych o charakterze głównie przemijającym, o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy, występujący u ponad 10% pacjentów (bardzo często ≥1/10). Inne często zgłaszane objawy to zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), senność, parestezje, a także dolegliwości ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca i tachykardia (niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100). U pacjentów w wieku ≥65 lat oraz u osób z nadciśnieniem tętniczym obserwuje się zwiększoną częstość występowania działań niepożądanych, w tym bólu głowy (16,2% vs 11,8%) i zawrotów głowy (3,7% vs 0,7%). Rzadkie, ale poważne incydenty kardiologiczne, takie jak zawał serca, tachyarytmia komorowa, dławica piersiowa oraz nagły zgon, wymagają szczególnej uwagi i monitorowania pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi w wywiadzie.
amnezja, ból głowy, dławica piersiowa, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hematospermia, inhibitor PDE5, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z prącia, krwiomocz, krwotok mózgowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nagła utrata słuchu, napad drgawkowy, nasilona erekcja, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie tętnicze, nieprawidłowe widzenie, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, parestezja, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, światłowstręt, szum w uszach, tachyarytmia komorowa, tachykardia, zaburzenie snu, zapalenie żołądka, zawał serca, zawroty głowy, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększone ciśnienie śródgałkowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Afenix 10 mg
Przedawkowanie bursztynianu solifenacyny, substancji czynnej leku Afenix, może prowadzić do ciężkich działań cholinolitycznych, w tym ośrodkowych objawów takich jak omamy, nadmierne pobudzenie, drgawki oraz zmiany stanu psychicznego, jak odnotowano przy dawce 280 mg podanej w ciągu 5 godzin. Dodatkowo mogą wystąpić tachykardia, zatrzymanie moczu, rozszerzenie źrenic (mydriaza) oraz niewydolność oddechowa. Postępowanie terapeutyczne obejmuje dekontaminację przewodu pokarmowego (węgiel aktywowany, płukanie żołądka do 1 godziny od przedawkowania, przeciwwskazane prowokowanie wymiotów) oraz leczenie objawowe: fizostygmina lub karbachol na ośrodkowe objawy, benzodiazepiny na drgawki, sztuczną wentylację przy niewydolności oddechowej, beta-blokery na tachykardię, cewnikowanie pęcherza przy zatrzymaniu moczu oraz pilokarpinę i ciemne pomieszczenie na mydriazę.
arytmia, benzodiazepiny, bradykardia, bursztynian solifenacyny, cewnikowanie pęcherza, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, działanie antymuskarynowe, działanie cholinolityczne, fizostygmina, hipokaliemia, karbachol, mydriaza, napad drgawkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, omamy, ośrodkowe objawy cholinolityczne, pilokarpina, płukanie żołądka, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie źrenic, sztuczna wentylacja, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Karbicombi 32 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie preparatu Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetylu (antagonista receptora angiotensyny II) oraz hydrochlorotiazyd (tiazydowy lek moczopędny), manifestuje się objawami wynikającymi z nadmiernej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz gwałtownej utraty płynów i elektrolitów. Klinicznie obserwuje się niedociśnienie tętnicze, zawroty głowy, zwiększone pragnienie, tachykardię (>100 uderzeń/min), komorowe zaburzenia rytmu, obniżenie świadomości, kurcze mięśni oraz zaburzenia elektrolitowe takie jak hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia i hiperkalcemia. Dawki kandesartanu do 672 mg w pojedynczych przypadkach nie powodowały powikłań, jednak mechanizm działania wskazuje na ryzyko wstrząsu i poważnych zaburzeń homeostazy.
antagonista receptora angiotensyny II, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dyselektrolitemia, hemodializa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotensja, hipowolemie, homeostaza ustrojowa, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, kurcze mięśni, lek hipotensyjny, lek moczopędny tiazydowy, leki sympatykomimetyczne, niedociśnienie tętnicze objawowe, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obniżenie świadomości, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, tachykardia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, utrata płynów i elektrolitów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu komorowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Salbutamol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Salbutamol, jako selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, wykazuje niską toksyczność ostrą u zwierząt doświadczalnych, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u myszy i szczurów, co jest wielokrotnie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano typowe dla β2-agonistów objawy, takie jak tachykardia, przerost mięśnia sercowego i włókien mięśniowych. Działanie teratogenne stwierdzono u myszy przy dawce 2,5 mg/kg/dobę (około 4-krotnie wyższej niż maksymalna dawka doustna u ludzi), gdzie odnotowano rozszczep podniebienia u 9,3% płodów. U szczurów i królików podawanie dawek do 50 mg/kg/dobę nie powodowało istotnych zaburzeń rozwojowych, choć przy najwyższych dawkach obserwowano zwiększoną śmiertelność noworodków i zmiany anatomiczne u królików. Badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na reprodukcję, z wyjątkiem zmniejszonej przeżywalności młodych przy dawce 50 mg/kg/dobę.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, badanie farmakologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, gaz nośny, genotoksyczność, kostnienie czaszki, LD50, martwica mięśnia sercowego, metyloksantyna, mięśniak gładki krezki jelita, mięśniak gładkokomórkowy, nowotwór mięśni gładkich, płodność, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, salbutamol, tachykardia, test Amesa, tetrafluoroetan, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na rozród, wrodzony brak powiek, zaburzenie rytmu - Leksykon leków
Interakcje leku – Serevent Dysk 50 mcg/dawkę inh.
Salmeterol, aktywny składnik Serevent Dysk, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Leki blokujące receptory β-adrenergiczne (zarówno selektywne, jak i nieselektywne) mogą antagonizować działanie bronchodylatacyjne salmeterolu, co czyni ich jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym, chyba że istnieją ważne wskazania kliniczne. Ponadto, salmeterol może indukować hipokaliemię, szczególnie u pacjentów z ciężką astmą, a efekt ten jest nasilany przez pochodne ksantyny (np. teofilina, aminofilina), glikokortykosteroidy systemowe oraz diuretyki pętlowe i tiazydowe. W takich przypadkach zaleca się monitorowanie stężenia potasu i odpowiednią suplementację. Salmeterol jest metabolizowany przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), itrakonazol, telitromycyna i rytonawir, mogą znacząco zwiększać stężenie leku w surowicy (np. ketokonazol powoduje 1,4-krotne zwiększenie Cmax i 15-krotne AUC), co podnosi ryzyko działań niepożądanych, w tym wydłużenia odstępu QTc i kołatania serca. Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Umiarkowani inhibitory CYP3A4, jak erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę), wykazują minimalny wpływ na farmakokinetykę salmeterolu i mogą być stosowane z zachowaniem standardowych środków ostrożności.
agonista receptora β2, antagonizm farmakodynamiczny, bronchodylatacja, ciśnienie tętnicze krwi, CYP3A4, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie ogólnoustrojowe, erytromycyna, glikokortykosteroid systemowy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, ketolid, kołatanie serca, lek przeciwgrzybiczy, odstęp QTc, pochodna ksantyny, receptor β-adrenergiczny, rytonawir, salmeterol, steroid, stężenie glukozy, suplementacja potasu, tachykardia, telitromycyna, zaburzenie rytmu serca, β-adrenolityk - Leksykon substancji czynnych
Prydynol – Działania niepożądane
Prydynol, stosowany w formie mezylanu (Myditin) oraz chlorowodorku (Pridinol Zentiva), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków o działaniu przeciwcholinergicznym. Działania te obejmują zaburzenia układu nerwowego (zawroty głowy, niestabilny chód, bóle głowy, zaburzenia koordynacji i mowy), układu pokarmowego (suchość w jamie ustnej, nudności, ból brzucha, biegunka), narządu wzroku (przemijające zaburzenia widzenia, rozszerzenie źrenic, ryzyko przełomu jaskrowo-rzęskowego), układu sercowo-naczyniowego (początkowa bradykardia, następnie tachykardia, arytmie, zapaść krążeniowa) oraz układu moczowego (zaburzenia mikcji, ostre zatrzymanie moczu u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z wieloma objawami o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko poważnych powikłań, takich jak przełom jaskrowo-rzęskowy, zapaść krążeniowa oraz ostre zatrzymanie moczu, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, chlorowodorek, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, drżenie, duszność, działanie przeciwcholinergiczne, halucynacje, jaskra zamkniętego kąta, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mezylan, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie, niepokój, niestabilny chód, nudności, obrzęk błony śluzowej, osłabienie mięśni, parestezja, prydynol, przedawkowanie leku, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie źrenic, rumień, ryzyko upadku, stan nagły okulistyczny, suchość jamy ustnej, świąd alergiczny, tachykardia, układ moczowo-płciowy, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia akomodacji, zaburzenia koordynacji, zaburzenia lękowe, zaburzenia mikcji, zaburzenia mowy, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie ślinianek, zapaść krążeniowa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolmiles 5 mg
Zolmitryptan w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zolmiles) wykazuje działania niepożądane o przeważnie przemijającym charakterze, pojawiające się najczęściej w ciągu 4 godzin od podania i utrzymujące się na stałym poziomie przy kolejnych dawkach. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (np. zawroty głowy, parestezje, senność), układu pokarmowego (bóle brzucha, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej, dysfagia) oraz układu mięśniowo-szkieletowego (osłabienie siły mięśni, ból mięśni), występujące u 1 do 10 na 100 pacjentów. Rzadziej pojawiają się reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne) oraz zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca (często) i tachykardia (1-10 na 1000 pacjentów), a bardzo rzadko poważne powikłania kardiologiczne, w tym zawał mięśnia sercowego i skurcz tętnicy wieńcowej (<1 na 10 000 pacjentów). Niezbyt często obserwuje się także nieznaczny wzrost ciśnienia tętniczego oraz przemijające jego zwiększenie.
astenia, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, dysfagia, kołatanie serca, krwawa biegunka, niedokrwienie jelita cienkiego, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieregularna praca serca, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, przeczulica, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz tętnicy wieńcowej, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tachykardia, wielomocz, zawał jelit, zawał mięśnia sercowego, zawał śledziony, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zolmitryptan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naraya Plus 0,02 mg + 3 mg
Naraya Plus to złożony doustny środek antykoncepcyjny zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, stosowany również w leczeniu umiarkowanego trądziku pospolitego. Działania niepożądane leku zostały sklasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze objawy to ból głowy, chwiejność emocjonalna, nudności, trądzik, ból piersi oraz nieregularne krwawienia, które zwykle ustępują przy dalszym stosowaniu. Rzadziej obserwuje się m.in. niedokrwistość, reakcje alergiczne, hiperkaliemię, depresję, migrenę, żylaki, zapalenie żył, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle mięśniowo-szkieletowe, a także poważniejsze powikłania jak żylna i tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa (VTE, ATE), tachykardia czy nadciśnienie tętnicze.
anorgazmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zakrzepowo-zatorowa, chwiejność emocjonalna, depresja, dysmenorrhea, dysplazja piersi, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, fotodermatoza, hiperkaliemia, hiponatremia, hirsutyzm, jadłowstręt, kandydoza, kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy, kontaktowe zapalenie skóry, łysienie, menorrhagia, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, parestezje, pląsawica Sydenhama, polip szyjki macicy, porfiria, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, świąd, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, torbiel jajnika, trądzik, trądzik pospolity, trombocytoza, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wyprysk, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia endokrynologiczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie pochwy, zapalenie spojówek, zapalenie sromu i pochwy, zapalenie żył, zaparcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół suchego oka, żółtaczka cholestatyczna, zwiększenie apetytu, żylaki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atenativ 50 j.m./ml
Atenativ, będący ludzką antytrombiną pochodzącą z osocza, dostępny w dawkach 500 j.m. i 1000 j.m. w formie roztworu do infuzji, może wywoływać działania niepożądane, w tym rzadkie reakcje nadwrażliwości i alergiczne. Objawy tych reakcji obejmują m.in. obrzęk naczynioruchowy, pieczenie, świąd w miejscu podania, dreszcze, uderzenie krwi do głowy, pokrzywkę, ból głowy, wysypkę, spadek ciśnienia tętniczego, letarg, nudności, niepokój, częstoskurcz, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty oraz świszczący oddech. W skrajnych przypadkach może dojść do anafilaksji lub wstrząsu anafilaktycznego, stanowiących zagrożenie życia. Ponadto, rzadko obserwowano gorączkę jako działanie niepożądane. Ze względu na pochodzenie z ludzkiego osocza, istnieje potencjalne ryzyko przeniesienia czynników zakaźnych, co wymaga uwagi podczas stosowania preparatu.
alergiczne zapalenie skóry, antytrombina ludzka, Atenativ, bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, czynniki zakaźne, duszność, nadmierna potliwość, niedociśnienie tętnicze, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki podskórnej, odpowiedź immunologiczna, pokrzywka uogólniona, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, spadek ciśnienia krwi, świszczący oddech, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia krążenia, zaburzenia układu immunologicznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hitaxa 0,5 mg/ml
Hitaxa zawiera desloratadynę w stężeniu 0,5 mg/ml w formie roztworu doustnego, a jej profil bezpieczeństwa został potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 246 dzieci (6 miesięcy–11 lat), 578 nastolatków (12–17 lat) oraz dorosłych. U dzieci poniżej 2 lat najczęściej obserwowano biegunki (3,7%), gorączkę (2,3%) i bezsenność (2,3%), natomiast u nastolatków najczęstszym działaniem niepożądanym był ból głowy (5,9%). W populacji dorosłych i młodzieży działania niepożądane występowały u 3% pacjentów częściej niż w grupie placebo, z najczęstszymi objawami takimi jak zmęczenie (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) i bóle głowy (0,6%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, bradykardia, desloratadyna, drgawki, duszność, fotosensytywność, gorączka, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon substancji czynnych
Pseudoefedryna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk o działaniu obkurczającym naczynia krwionośne, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (w tym nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami rytmu serca, chorobą niedokrwienną serca), cukrzycą, nadczynnością tarczycy, jaskrą oraz schorzeniami układu moczowego, takimi jak przerost gruczołu krokowego i zaburzenia odpływu moczu. Pseudoefedryna może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych oraz wchodzić w interakcje z glikozydami nasercowymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, innymi sympatykomimetykami i lekami zwężającymi naczynia krwionośne, co zwiększa ryzyko powikłań, w tym udaru krwotocznego mózgu. U pacjentów z ciężkim lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym oraz niewydolnością nerek istnieje podwyższone ryzyko wystąpienia zespołu tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES) i zespołu odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych (RCVS). W przypadku wystąpienia objawów takich jak nagły, silny ból głowy, nudności, wymioty, splątanie, drgawki czy zaburzenia widzenia, należy natychmiast przerwać leczenie i zwrócić się o pomoc lekarską.
astma, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie śródgałkowe, cukrzyca, digitoksyna, digoksyna, drgawki, dyzuria, glikozyd nasercowy, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nudności, ostra uogólniona osutka krostkowa, piorunujący ból głowy, przerost gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc, splątanie, stan nadkrzepliwości, sympatykomimetyk, tachykardia, udar krwotoczny mózgu, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zatrzymanie moczu, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Przedawkowanie – Depralin ODT 10 mg
Przedawkowanie escytalopramu, substancji czynnej leku Depralin ODT, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych, głównie dotyczących ośrodkowego układu nerwowego, układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego oraz zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej. W większości przypadków przedawkowania samego escytalopramu obserwowano objawy łagodne lub umiarkowane, takie jak zawroty głowy, drżenie, nudności, wymioty, tachykardię oraz niedociśnienie tętnicze. Dawki od 400 do 800 mg escytalopramu nie wywoływały ciężkich objawów toksycznych, co wskazuje na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa. Niemniej jednak, rzadkie przypadki zespołu serotoninowego, drgawek, śpiączki oraz zgonów były odnotowane, zwłaszcza przy jednoczesnym przedawkowaniu innych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT, arytmii oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hiponatremia, które mogą nasilać powikłania kardiologiczne i neurologiczne.
arytmia, bradyarytmia, drgawki, drżenie, dysfagia, elektrokardiogram, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, niedociśnienie tętnicze, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie leku, tachykardia, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vardenafil Holsten
Przed rozpoczęciem terapii wardenafilem konieczna jest szczegółowa ocena pacjenta, obejmująca wywiad i badanie fizykalne, w celu potwierdzenia zaburzeń erekcji oraz identyfikacji ich przyczyn. Szczególną uwagę należy zwrócić na stan układu sercowo-naczyniowego, gdyż wardenafil, jako inhibitor PDE5 o działaniu wazodylatacyjnym, może powodować przejściowe obniżenie ciśnienia tętniczego, co jest istotne u pacjentów z zaburzeniami odpływu z lewej komory (np. zwężenie aorty, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty). Zgłaszano ciężkie zdarzenia sercowo-naczyniowe (nagły zgon, tachykardia, zawał mięśnia sercowego, tachyarytmia komorowa, dławica piersiowa, incydenty naczyniowo-mózgowe) w związku z przyjmowaniem wardenafilu, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka. U osób starszych (≥65 lat) tolerancja na maksymalną dawkę 20 mg może być obniżona, co wymaga dostosowania terapii.
alfuzosyna, amiodaron, aspartam, białaczka, chinidyna, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa żołądka, dławica piersiowa, erytromycyna, fenyloalanina, fenyloketonuria, gatyfloksacyna, hipokaliemia, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, krwotok mózgowy, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek przeciwarytmiczny, nagły zgon, NAION, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, odstęp QTc, priapizm, prokainamid, przemijający napad niedokrwienny, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty, skrzywienie prącia, sotalol, syldenafil, szpiczak mnogi, tachyarytmia komorowa, tachykardia, tadalafil, tamsulozyna, wardenafil, wrodzony zespół wydłużonego QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aricogan 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są akatyzja (12,1% u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, 6,2% u pacjentów ze schizofrenią) oraz nudności (>3%). Inne często obserwowane objawy to zaburzenia pozapiramidowe, drżenie, bóle głowy, sedacja, senność i zawroty głowy. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki typu grand mal czy zespół serotoninowy. W populacji pediatrycznej (13-17 lat) częściej niż u dorosłych obserwuje się senność, zaburzenia pozapiramidowe, suchość w jamie ustnej, zwiększony apetyt oraz niedociśnienie ortostatyczne. Działania niepożądane mają charakter dawkozależny, np. częstość zaburzeń pozapiramidowych wzrasta z 9,1% przy dawce 10 mg do 28,8% przy dawce 30 mg.
akatyzja, bezsenność, ból głowy, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, drgawki grand mal, drżenie, dysfagia, dystonia, epizod maniakalny, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, jadłowstręt, kompulsywne jedzenie, kompulsywne zakupy, kwasica ketonowa, lęk, leukopenia, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój ruchowy, niestrawność, objawy pozapiramidowe, poriomania, późna dyskineza, próba samobójcza, sedacja, senność, skurcz mięśni szyi, śpiączka hiperosmolarna, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, trudności z oddychaniem, ucisk w gardle, uzależnienie od hazardu, wydłużenie odstępu QT, wzmożone wydzielanie śliny, zaburzenia mowy, zaburzenia rytmu komorowego, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zaparcie, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapin Krka 10 mg
Przedawkowanie olanzapiny stanowi poważny stan kliniczny, który może prowadzić do szerokiego spektrum objawów, w tym tachykardii, pobudzenia, dyzartrii, objawów pozapiramidowych oraz obniżenia poziomu świadomości, występujących u ponad 10% pacjentów. Dodatkowo mogą pojawić się delirium, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia oddechowe i ciśnienia tętniczego, a także arytmie (<2% przypadków), zatrzymanie krążenia i oddychania. Dawki toksyczne wahają się od 450 mg, przy których odnotowano zgony, do około 2 g, po których odnotowano przeżycia. Wczesne rozpoznanie i monitorowanie funkcji życiowych, zwłaszcza układu krążenia, jest kluczowe dla poprawy rokowania.
adrenalina, arytmia, delirium, depresja oddechowa, dopamina, drgawki, dyzartria, hipertermia, hipoksja, lek neuroleptyczny, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, olanzapin, olanzapina, pobudzenie psychoruchowe, śpiączka, środek sympatykomimetyczny, tachykardia, węgiel aktywowany, zaburzenia ciśnienia, zaburzenia oddechowe, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddychania, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie leku Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, prowadzi do poważnych zaburzeń homeostazy, wynikających z synergistycznego działania antagonisty receptora angiotensyny II oraz diuretyku tiazydowego. Główne objawy przedawkowania kandesartanu to objawowe niedociśnienie tętnicze i zawroty głowy, natomiast hydrochlorotiazyd powoduje gwałtowną utratę płynów i elektrolitów, manifestującą się hipowolemią, hipokaliemią, hiponatremią, hipomagnezemią, tachykardią (>100/min), komorowymi zaburzeniami rytmu, zwiększonym pragnieniem, obniżeniem świadomości oraz bolesnymi kurczami mięśni. Przedawkowanie kandesartanu w dawkach do 672 mg przebiegało bez powikłań, jednak współistniejące działanie obu składników może prowadzić do zapaści i zagrażających życiu arytmii.
antagonista receptora angiotensyny II, arytmia, blokada receptora angiotensyny II, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diuretyk tiazydowy, hemodializa, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia, hipowolemie, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetylu, Karbicombi, komorowe zaburzenia rytmu, kurcze mięśni, leczenie nerkozastępcze, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie tętnicze, obniżenie świadomości, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, tachykardia, wazodylatacja, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie perfuzji mózgowej, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Quetiapine Fair-Med 300 mg
Przedawkowanie kwetiapiny stanowi poważny stan kliniczny, charakteryzujący się nasileniem działań farmakologicznych leku, z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Typowe manifestacje kliniczne obejmują senność, uspokojenie, tachykardię, niedociśnienie (często ortostatyczne), działanie przeciwcholinergiczne (suchość w ustach, zatrzymanie moczu), wydłużenie odstępu QT, napady padaczkowe, rabdomiolizę, depresję oddechową, splątanie, majaczenie, pobudzenie, śpiączkę, a w najcięższych przypadkach zgon. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobami układu krążenia, u których ryzyko powikłań jest zwiększone. Monitorowanie EKG oraz parametrów życiowych jest niezbędne, a wartości takie jak odstęp QT powinny być ściśle kontrolowane.
blokada receptorów alfa, delirium, depresja oddechowa, drgawki, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, hipoksemia, interwencja medyczna, lek sympatykomimetyczny, majaczenie, monitorowanie EKG, morfologia krwi, napad padaczkowy, niedociśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, przedawkowanie kwetiapiny, rabdomioliza, receptory beta-adrenergiczne, saturacja krwi, sedacja, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, tachykardia, tlenoterapia, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie moczu, zespół przeciwcholinergiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Anticol 500 mg
Disulfiram, substancja czynna leku Anticol, działa poprzez hamowanie dehydrogenazy aldehydowej, co prowadzi do kumulacji toksycznego aldehydu octowego i wywołania reakcji disulfiramowej po spożyciu alkoholu. Objawy tej reakcji obejmują zaczerwienienie twarzy, tachykardię, nudności, wymioty, spadek ciśnienia tętniczego oraz w ciężkich przypadkach zapaść krążeniową i arytmię. Reakcja może wystąpić nawet po 1-2 tygodniach od zakończenia terapii. Disulfiram hamuje również metabolizm wielu leków wątrobowych, co wymaga szczególnej ostrożności i często dostosowania dawek leków takich jak fenytoina, teofilina, warfaryna, benzodiazepiny (np. diazepam, chlordiazepoksyd), leki przeciwdepresyjne (amipryptylina), przeciwpsychotyczne (chloropromazyna, pimozyd) oraz opioidy (alfentanyl). Wysoki poziom istotności interakcji dotyczy zwłaszcza leków przeciwzakrzepowych i przeciwpadaczkowych, ze względu na ryzyko krwawień i toksyczności.
aldehyd octowy, alfentanyl, amfetamina, amitryptylina, arytmia, benzodiazepiny, chlordiazepoksyd, chloropromazyna, choreoatetoza, dehydrogenaza aldehydowa, diazepam, disulfiram, fenytoina, izoniazyd, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, morfina, oksazepam, organiczny zespół mózgowy, petydyna, pimozyd, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, tachykardia, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zapaść krążeniowa - Leksykon substancji czynnych
Liotyronina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Liotyronina (T3), stosowana w preparatach złożonych z lewotyroksyną, takich jak Novothyral (100 µg lewotyroksyny + 20 µg liotyroniny) oraz Novothyral 75 (75 µg lewotyroksyny + 15 µg liotyroniny), nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn przy prawidłowym stosowaniu zgodnie z zaleceniami lekarza. Brak jest specyficznych badań klinicznych oceniających ten aspekt, jednak mechanizm działania liotyroniny jako fizjologicznego odpowiednika endogennej trójjodotyroniny wskazuje na brak zaburzeń funkcji psychomotorycznych w dawkach terapeutycznych. W charakterystykach produktów leczniczych podkreślono, że bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów dotyczy wyłącznie stosowania zgodnego z zaleceniami, co eliminuje konieczność rutynowego ostrzegania pacjentów o negatywnym wpływie na zdolności psychomotoryczne.
choroby układu sercowo-naczyniowego, drżenie rąk, efekty niepożądane, funkcje psychomotoryczne, hormony tarczycy, interakcje lekowe, lewotyroksyna, liotyronina, nadczynność tarczycy, nadmierna potliwość, Novothyral, przedawkowanie leku, tachykardia, trójjodotyronina, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności tarczycy - Leksykon substancji czynnych
Korzeń kozłka – Działania niepożądane
Korzeń kozłka (Valerianae radix) jest szeroko stosowanym surowcem roślinnym o działaniu uspokajającym i nasennym, charakteryzującym się ogólnie dobrym profilem bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności oraz skurczowe bóle brzucha, które mogą wystąpić zarówno przy stosowaniu preparatów zawierających wyłącznie korzeń kozłka, jak i leków złożonych (np. z dodatkiem ziela dziurawca). U pacjentów z refluksem żołądkowo-przełykowym istnieje ryzyko nasilenia zgagi. Rzadko obserwuje się indywidualne reakcje nietolerancji na korzeń kozłka, a częstotliwość występowania działań niepożądanych pozostaje nieokreślona, jednak są one rzadkie przy stosowaniu zalecanych dawek.
ból głowy, choroba wrzodowa, działanie niepożądane, działanie uspokajające i nasenne, korzeń goryczki, korzeń kozłka, nadwrażliwość na światło słoneczne, niepokój, nietolerancja na korzeń kozłka, nudności, preparat złożony, refluks żołądkowo-przełykowy, skórna reakcja alergiczna, skurczowy ból brzucha, świąd, tachykardia, układ pokarmowy, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół jelita drażliwego, zgaga, ziele dziurawca, zmęczenie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mozarin 15 mg
Przedawkowanie escytalopramu, substancji czynnej leku Mozarin, choć często przebiega łagodnie lub bezobjawowo, stanowi potencjalne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza przy dawkach od 400 do 800 mg. Objawy toksyczności dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, drżenie, pobudzenie, zespół serotoninowy, drgawki, śpiączka), układu pokarmowego (nudności, wymioty), sercowo-naczyniowego (obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca) oraz zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia). Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne u pacjentów z chorobami serca oraz ryzyko zespołu serotoninowego, który wymaga natychmiastowej interwencji.
bradyarytmia, drgawka, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, niewydolność wątroby, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedawkowanie escytalopramu, śpiączka, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Enalapril Vitabalans 10 mg
Enalapril Vitabalans, inhibitor konwertazy angiotensyny w dawce 10 mg, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do bardzo często występujących należą: nieostre widzenie, zawroty głowy, kaszel, nudności oraz osłabienie. Często obserwuje się depresję, bóle głowy, tachykardię, duszność, biegunkę, bóle brzucha, zmęczenie, hiperkaliemię i podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy. Niezbyt często pojawiają się hipoglikemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi), kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, zaburzenia czynności nerek, białkomocz, impotencja, kurcze mięśni, uderzenia gorąca, szumy uszne, hiponatremia oraz podwyższenie stężenia mocznika we krwi. Rzadko występują poważne zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), zespół Raynauda, reakcje alergiczne skóry (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona), niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit oraz ginekomastia.
agranulocytoza, bezsenność, białkomocz, depresja, dusznica bolesna, enalapril, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Elicea 5 mg
Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu wraz z kontynuacją leczenia. Do bardzo często występujących działań należą ból głowy oraz nudności (≥1/10). Często obserwuje się również bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje i drżenie (≥1/100 do <1/10). Rzadkie, ale istotne powikłania to zespół serotoninowy, tachykardia, bradykardia, wydłużenie odstępu QT oraz arytmie komorowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. W sferze psychicznej często występują lęk, niepokój, nietypowe sny i zmniejszenie popędu płciowego, a rzadziej agresja, depersonalizacja i omamy. Nieznana jest częstość występowania manii oraz myśli i zachowań samobójczych, które wymagają natychmiastowej interwencji.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drgawki, drżenie, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, lęk, małopłytkowość, mania, mlekotok, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie ADH, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia wytrysku, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Escitalopram LEK-AM 15 mg
Escitalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu w trakcie dalszego stosowania. Do najczęstszych objawów należą nudności (bardzo często), bóle głowy (bardzo często), zaburzenia snu, zmęczenie oraz zmiany w sferze seksualnej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT, arytmie komorowe (w tym torsade de pointes), a także myśli i zachowania samobójcze, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ryzyko wydłużenia QT jest szczególnie istotne u kobiet, pacjentów z hipokaliemią oraz z istniejącymi chorobami serca. Ponadto, nagłe odstawienie escytalopramu może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, pobudzenie i niepokój, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, arytmia komorowa, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, hipokaliemia, hiponatremia, jadłowstręt, krwotok miesięczkowy, krwotok poporodowy, mania, mlekotok, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja odstawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stan splątania, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, złamanie kości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zilibra 100 mg
Przedawkowanie lakozamidu, substancji czynnej leku Zilibra, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia, szczególnie przy dawkach przekraczających 800 mg/dobę. Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy, nudności, wymioty, napady toniczno-kloniczne, stan padaczkowy oraz zaburzenia przewodzenia serca (wydłużenie odcinków PR, QRS, blok przedsionkowo-komorowy i śródkomorowy). W ciężkich przypadkach obserwuje się wstrząs kardiogenny, śpiączkę, a nawet zgon, zwłaszcza po jednorazowym przyjęciu kilku gramów leku. Przedawkowanie może prowadzić do niewydolności oddechowej, zaburzeń rytmu serca, stanu padaczkowego trudnego do opanowania, wstrząsu i uszkodzenia wielonarządowego. Nie istnieje swoiste antidotum na lakozamid, co wymaga stosowania leczenia podtrzymującego i intensywnej terapii.
depresja ośrodka oddechowego, hemodializa, hipoperfuzja, hipotensja, lakozamid, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny uogólniony, niewydolność oddechowa, nudność, oliguria, ośrodkowy układ nerwowy, śpiączka, stan padaczkowy, tachykardia, układ pokarmowy, uszkodzenie wielonarządowe, wstrząs kardiogenny, wymioty, zaburzenie perfuzji obwodowej, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie przewodzenia serca, zaburzenie przewodzenia śródkomorowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Accord 100 mg
Karmustyna (Carmustine Accord, 100 mg) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsza jest supresja szpiku kostnego rozpoczynająca się 7-14 dni po podaniu i ustępująca po 42-56 dniach, zależna od dawki i dawki skumulowanej. Toksyczność płucna, występująca u około 30% pacjentów, manifestuje się włóknieniem śródmiąższowym, szczególnie przy dawkach skumulowanych 1200-1500 mg/m², co może prowadzić do zgonu. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, zawroty głowy i encefalopatia, są częste, zwłaszcza przy wysokich dawkach. Nudności i wymioty pojawiają się zwykle 2-4 godziny po podaniu, utrzymując się przez 4-6 godzin, nasilone przy dawkach >250 mg/m². Hepatotoksyczność, objawiająca się odwracalnym wzrostem bilirubiny, fosfatazy alkalicznej i AspAT, występuje często przy dużych dawkach, natomiast toksyczność nerkowa jest rzadka, ale możliwa przy dawkach skumulowanych <1000 mg/m².
AspAT, ataksja, ból mięśni, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jadłowstręt, krwotok siatkówkowy, łysienie, naciek płucny, napad drgawkowy, natężona pojemność życiowa, niedokrwistość, niepłodność, nudności i wymioty, ostra białaczka, pojemność dyfuzyjna dla tlenku węgla, przeszczepienie komórek macierzystych, stan padaczkowy, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teratogeneza, toksyczność nerkowa, toksyczność płucna, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, wynaczynienie, zaczerwienienie spojówek, zapalenie jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zapalenie żył, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cetigran 10 mg
Przedawkowanie cetyryzyny, substancji czynnej leku Cetigran, powyżej 50 mg (co stanowi co najmniej 5-krotność zalecanej dawki dobowej) może wywołać objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak splątanie, dezorientacja, zawroty głowy, zmęczenie, bóle głowy, sedacja, senność oraz osłupienie. Dodatkowo mogą wystąpić objawy przeciwcholinergiczne, w tym rozszerzenie źrenic (mydriasis), tachykardia (>100 uderzeń/min), zatrzymanie moczu, świąd, niepokój ruchowy oraz drżenie mięśni. Inne objawy to biegunka i ogólne złe samopoczucie. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i monitorowania stanu pacjenta.
biegunka, cetyryzyna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drżenie, działanie przeciwcholinergiczne, hemodializa, mydriasis, niepokój ruchowy, objawy przeciwcholinergiczne, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, rozszerzenie źrenic, sedacja, splątanie, świąd, tachykardia, toksyczność leku, zaburzenia równowagi, zaburzenia świadomości, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Potas – Przedawkowanie
Hiperkaliemia, będąca skutkiem przedawkowania potasu, stanowi stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy kliniczne zależą od stężenia potasu w surowicy oraz szybkości narastania hiperkaliemii i obejmują zaburzenia rytmu serca (niemiarowości komorowe, blok odnogi pęczka Hisa, migotanie komór), objawy nerwowo-mięśniowe (parestezje, paraliż wiotki, drgawki), a także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Charakterystyczne zmiany w EKG to m.in. wysokie, spiczaste załamki T, wydłużenie zespołu QRS oraz brak załamka P. Szczególnie narażeni na hiperkaliemię są pacjenci z niewydolnością nerek oraz osoby stosujące leki oszczędzające potas, inhibitory ACE i inne preparaty wpływające na gospodarkę potasową. Warto podkreślić, że stężenia potasu powyżej 5,5 mmol/L wiążą się z łagodnymi objawami, natomiast wartości >7,0 mmol/L są krytyczne i mogą prowadzić do zatrzymania akcji serca.
arefleksja, blok odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego, blok przedsionkowo-komorowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chlorek potasu, dializa otrzewnowa, elektrokardiogram, farmakobezoar, hemodializa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, migotanie komór, niedociśnienie, niemiarowość komorowa, niewydolność oddechowa, odcinek ST, odruch ścięgnisty, paraliż wiotki, parestezja, pojemność minutowa serca, polaryzacja błony komórkowej, przedawkowanie magnezu, rozkurcz naczyń, tachykardia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie gospodarki potasowej, zaburzenie oddychania, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zespół QRS, żywica wiążąca potas - Leksykon substancji czynnych
Budezonid – Przedawkowanie
Budezonid, stosowany głównie w leczeniu astmy oskrzelowej, POChP oraz schorzeń zapalnych jelit, charakteryzuje się niską ostrą toksycznością, co oznacza, że nawet znaczne przedawkowanie nie powoduje zazwyczaj poważnych objawów klinicznych. Ostre przedawkowanie może prowadzić do przejściowego zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), skutkującego obniżoną zdolnością adaptacji do stresu, jednak funkcja osi HPA zwykle wraca do normy w ciągu 1-2 dni bez konieczności interwencji. Długotrwałe stosowanie dawek przekraczających zalecane może wywołać objawy hiperkortycyzmu (zespół Cushinga), atrofii kory nadnerczy, zahamowania czynności nadnerczy, zwiększonej podatności na zakażenia oraz zaburzeń adaptacji do stresu. W przypadku preparatów złożonych zawierających formoterol, przedawkowanie może dodatkowo manifestować się objawami nadmiernej stymulacji receptorów β2-adrenergicznych, takimi jak drżenie mięśni, tachykardia, hiperglikemia, hipokaliemia, wydłużenie odstępu QTc oraz arytmie.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, antidotum, arytmia, astma oskrzelowa, atrofia kory nadnerczy, beta2-mimetyk, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, disodu edetynian, drżenie mięśni, formoterol, hiperglikemia, hiperkortycyzm, hipokaliemia, hydrokortyzon, kortykosteroid, ogólnoustrojowe działanie glikokortykosteroidów, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osłona kortykosteroidowa, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, schorzenie zapalne jelit, skurcz oskrzeli, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności nadnerczy, zawiesina do nebulizacji, zespół Cushinga