rumień wielopostaciowy
Rumień wielopostaciowy (erythema multiforme) to ostra, zazwyczaj samoograniczająca się reakcja skórna charakteryzująca się występowaniem charakterystycznych zmian skórnych o typie tarcz strzelniczych (target lesions). Zmiany te składają się z trzech koncentrycznych stref: centralnego obszaru pęcherzowego lub martwiczego, otoczonego pierścieniem bladej skóry, a następnie zewnętrznym czerwonym pierścieniem.
Etiologia rumienia wielopostaciowego obejmuje najczęściej infekcje (głównie wirusa Herpes simplex typu 1 i 2), rzadziej leki (sulfonamidy, NLPZ, penicyliny), choroby układowe oraz nowotwory. Około 50% przypadków stanowi postać idiopatyczna, gdzie nie udaje się ustalić czynnika wyzwalającego.
Klinicznie wyróżnia się dwie postaci: rumień wielopostaciowy mniejszy (erythema multiforme minor) i większy (erythema multiforme major). Postać mniejsza charakteryzuje się zmianami skórnymi na dystalnych częściach kończyn i twarzy, bez lub z minimalnym zajęciem błon śluzowych. Postać większa obejmuje rozległe zmiany skórne i znaczące zajęcie błon śluzowych.
Diagnostyka rumienia wielopostaciowego opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie. W przypadkach wątpliwych pomocna jest biopsja skóry. W leczeniu najważniejsze jest usunięcie czynnika wyzwalającego. W łagodnych postaciach wystarczające jest leczenie objawowe (leki przeciwhistaminowe, miejscowe glikokortykosteroidy), natomiast w cięższych przypadkach stosuje się ogólnoustrojowe glikokortykosteroidy, a niekiedy leki immunosupresyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Erythromycinum TZF 200 mg
Erytromycyna, makrolidowy antybiotyk stosowany w dawce 200 mg w formie tabletek powlekanych (Erythromycinum TZF), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Do najpoważniejszych należą agranulocytoza (<1/10 000), anafilaksja (≥1/10 000 do <1/1 000), oraz rzadkie, ale groźne zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes. Częstość występowania wielu działań, w tym zakażeń oportunistycznych, reakcji skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona), ototoksyczności (szumy uszne, głuchota), oraz zaburzeń wątroby (przemijające wzrosty AspAT, AlAT, cholestatyczne zapalenie wątroby) jest określana jako nieznana lub rzadka. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridioides difficile, które wymaga natychmiastowego odstawienia leku i leczenia. Monitorowanie parametrów wątrobowych oraz funkcji słuchu jest wskazane, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami narządowymi.
agranulocytoza, aminotransferaza wątrobowa, antybiotyk makrolidowy, ból brzucha, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, działanie ototoksyczne, kołatanie serca, linia granulocytarna, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, torsade de pointes, układ krwiotwórczy, upośledzenie funkcji nerek, upośledzenie słuchu, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie mikrobioty, zakażenie bakteryjne, zakażenie oportunistyczne, zatrzymanie krążenia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anapran EC 250 mg
Naproksen, substancja czynna Anapran EC (tabletki dojelitowe 250 mg i 500 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących liczne układy i narządy. Najczęstsze objawy dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują zgagę, nudności, wymioty, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz ból w nadbrzuszu. Poważne powikłania to krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia, perforacje i zaostrzenie chorób zapalnych jelit, które mogą stanowić zagrożenie życia, zwłaszcza u osób starszych. Działania hematologiczne obejmują neutropenię, małopłytkowość, agranulocytozę oraz ciężkie niedokrwistości aplastyczne i hemolityczne. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się jako alergie, anafilaksja, astma, skurcz oskrzeli oraz różnorodne zmiany skórne, w tym zagrażające życiu dermatozy (np. zespół Stevensa-Johnsona). Naproksen może także powodować hiperkaliemię, zaburzenia psychiczne (bezsenność, depresja, splątanie, omamy) oraz neurologiczne (drgawki, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, parestezje, zaburzenia poznawcze).
W zakresie układu sercowo-naczyniowego naproksen może wywoływać obrzęki, kołatanie serca, niewydolność serca oraz zwiększać ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru. Może również indukować nadciśnienie tętnicze i zapalenie naczyń. W układzie oddechowym obserwuje się duszność, astmę i eozynofilowe zapalenie płuc. Hepatotoksyczność manifestuje się żółtaczką, zapaleniem wątroby i nieprawidłowymi wynikami badań czynnościowych wątroby. Działania skórne obejmują wysypki, świąd, pokrzywkę, plamicę, łysienie oraz ciężkie reakcje, takie jak rumień wielopostaciowy i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Nefrologiczne powikłania to kłębuszkowe i śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, krwiomocz, wzrost kreatyniny i niewydolność nerek. U kobiet może wystąpić zaburzenie płodności. Zaleca się zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych do odpowiednich organów monitorujących bezpieczeństwo leków.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, astma, bezsenność, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, drgawki, duszność, eozynofilowe zapalenie płuc, gorączka, granulocytopenia, hiperkaliemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, liszaj płaski, łysienie, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk, osłabienie mięśni, reakcja pęcherzowa, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szum uszny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wysypka skórna, zaburzenie płodności, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie wątroby, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acurenal 5 mg
Chinapryl (Acurenal), inhibitor ACE, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. Najczęściej obserwuje się zaburzenia neurologiczne (ból głowy 7,2%, zawroty głowy 5,5%), objawy ze strony układu oddechowego (kaszel 3,9%, zapalenie błony śluzowej nosa 3,2%) oraz zmęczenie (3,5%), nudności/wymioty (2,8%) i ból mięśni (2,2%). Często występują zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hiperkaliemia i hiponatremia, a także podwyższone stężenia kreatyniny i mocznika, szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie diuretyki. Rzadkie, ale poważne działania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, neutropenię, małopłytkowość, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka), a także eozynofilowe zapalenie płuc i zapalenie trzustki, które może być śmiertelne.
agranulocytoza, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, chinapryl, depresja, dławica piersiowa, duszność, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, kołatanie serca, kreatynina, łuszczycopodobne zapalenie skóry, łysienie, małopłytkowość, nadmierna potliwość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niedowidzenie, niestrawność, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego, obrzęk obwodowy, omdlenie, parestezja, pęcherzyca, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchość w gardle, suchość w jamie ustnej, świąd, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uogólniony obrzęk, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zaburzenia wzwodu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie głośni, zapalenie jelit, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zaparcia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotrakson 1 g
Biotrakson, zawierający ceftriakson sodowy, jest cefalosporyną III generacji, której stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości. Najczęściej obserwuje się eozynofilię, leukopenię, małopłytkowość, biegunkę, wysypkę oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych. Rzadziej występują granulocytopenia, niedokrwistość, zaburzenia krzepnięcia, a także poważne reakcje hematologiczne, takie jak niedokrwistość hemolityczna i agranulocytoza. Ceftriakson może wywoływać poważne reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny oraz reakcję Jarischa-Herxheimera. Wśród działań skórnych odnotowano zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną nekrolizę naskórka i inne ciężkie reakcje, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Wątroba może reagować zwiększeniem enzymów, a u niektórych pacjentów pojawiają się strąty w pęcherzyku żółciowym, szczególnie przy dawkach przekraczających standardowe, co jest odwracalne po przerwaniu terapii.
AGEP, agranulocytoza, biegunka, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftriakson, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, cukromocz, drgawki, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, granulocytopenia, grzybica narządów płciowych, kernicterus, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skąpomocz, skurcz oskrzeli, strąty w nerkach, strąty w pęcherzyku żółciowym, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wytrącanie soli wapniowej, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ketipinor
Kwetiapina (Ketipinor) wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści w zależności od rozpoznania i dawki. Nie jest zalecana u osób poniżej 18 lat ze względu na brak danych bezpieczeństwa i częstsze działania niepożądane, takie jak wzrost łaknienia, hiperprolaktynemia, objawy pozapiramidowe, zmiany ciśnienia tętniczego i funkcji tarczycy. Leczenie depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej wiąże się z ryzykiem myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u młodych dorosłych (<25 lat) i pacjentów z historią prób samobójczych, co wymaga ścisłego monitorowania. Kwetiapina może powodować pogorszenie profilu metabolicznego (wzrost masy ciała, hiperglikemia, podwyższone triglicerydy, LDL i cholesterol całkowity, obniżenie HDL), objawy pozapiramidowe (EPS, akatyzja), senność, niedociśnienie ortostatyczne oraz ryzyko zespołu bezdechu śródsennego. Należy monitorować parametry metaboliczne i objawy neurologiczne, a w przypadku niedociśnienia ortostatycznego rozważyć dostosowanie dawki.
agranulocytoza, akatyzja, ciężka neutropenia, ciężkie skórne działania niepożądane, depresja w chorobie dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, działanie antycholinergiczne, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertermia, hipokaliemia lub hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia i zapalenie mięśnia sercowego, kwasica ketonowa, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja na lek z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zespół bezdechu śródsennego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mirzaten Q-Tab
Mirtazapina (Mirzaten Q-Tab) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. Pacjenci z historią zachowań samobójczych, osoby poniżej 25 lat oraz pacjenci z depresją powinni być ściśle monitorowani, szczególnie w początkowym okresie terapii i przy zmianie dawkowania. Istotne jest również zwrócenie uwagi na potencjalne działania niepożądane, takie jak agranulocytoza (częstość rzadka, ale możliwe przypadki śmiertelne u osób >65 lat), drgawki, zaburzenia czynności wątroby i nerek (klirens mirtazapiny zmniejszony o 30-50%, stężenie w osoczu wzrasta do 115%), a także ryzyko wydłużenia odstępu QT i poważnych reakcji skórnych (SJS, TEN, DRESS). W przypadku wystąpienia objawów takich jak gorączka, ból gardła, żółtaczka czy objawy skórne, leczenie należy natychmiast przerwać i wykonać odpowiednie badania diagnostyczne.
agranulocytoza, akatyzja, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, fenyloketonuria, granulocytopenia, hiponatremia, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, morfologia krwi, myśl samobójcza, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, organiczny zespół mózgowy, pęcherzowe zapalenie skóry, przerost gruczołu krokowego, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dwubiegunowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawał mięśnia sercowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantoprazol Accord 40 mg
Pantoprazol Accord w dawce 40 mg (w postaci pantoprazolu sodowego półtorawodnego) może wywoływać działania niepożądane u około 5% pacjentów. Najczęściej obserwowanym powikłaniem jest zakrzepowe zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Inne często występujące działania niepożądane (około 1%) to biegunka i ból głowy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród poważnych działań niepożądanych wymienia się agranulocytozę, małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, reakcje anafilaktyczne, hipomagnezemię z wtórną hipokalemią i hipokalcemii, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka.
agranulocytoza, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, depresja, dyskrazja krwi, ginekomastia, halucynacja, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, niewydolność wątroby, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, toczeń rumieniowaty podostry skórny, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie snu, zakrzepowe zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clarzole 2,5 mg
Profil bezpieczeństwa letrozolu opiera się głównie na danych z badań klinicznych, gdzie działania niepożądane występowały u około 33% pacjentek leczonych z powodu nowotworów z przerzutami oraz u około 80% pacjentek poddawanych leczeniu uzupełniającemu i przedłużonemu. Najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca, hipercholesterolemia, bóle stawowe, zmęczenie, nasilone pocenie się i nudności. Istotne klinicznie powikłania obejmują osteoporozę i złamania kości oraz zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym incydenty mózgowo-naczyniowe i zakrzepowo-zatorowe. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem m.in. leukopenii, depresji, kołatania serca, nadciśnienia tętniczego, duszności, nudności, wysypki, bólu stawów i krwawień z dróg rodnych.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nowotworowy, ból stawowy, depresja, duszność, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperplazja endometrium, kołatanie serca, krwawienie z dróg rodnych, letrozol, leukopenia, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niewydolność serca, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, tamoksyfen, toksyczna nekroliza naskórka, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, wymioty, zaćma, zakażenie układu moczowego, zakrzepica tętnic, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zator płuc, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zdarzenie mózgowo-naczyniowe, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka, złamanie kości, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fokusin 0,4 mg
Fokusin, zawierający tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg, wiąże się z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy (1,3%), zaburzenia wytrysku (często), a także niezbyt często kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne, zaparcia, biegunkę, nudności, wymioty oraz reakcje skórne takie jak wysypka i świąd. Rzadko mogą wystąpić omdlenia, obrzęk naczynioruchowy, a bardzo rzadko zespół Stevensa-Johnsona czy priapizm, które stanowią poważne zagrożenia wymagające natychmiastowej interwencji. Zaburzenia widzenia i śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS) są szczególnie istotne w kontekście planowanych zabiegów okulistycznych. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano również przypadki migotania przedsionków, tachykardii oraz duszności, choć ich związek z lekiem nie jest jednoznacznie potwierdzony.
ból głowy, duszność, działanie niepożądane, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niepowodzenie wytrysku, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabienie, pokrzywka, priapizm, rumień wielopostaciowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, tamsulosyna, wysypka, wytrysk wsteczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zaburzenia wytrysku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaćma, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Absenor 500 mg
Walproinian sodu zawarty w leku Absenor wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, obejmujących układy hematologiczny, neurologiczny, endokrynologiczny, pokarmowy, wątrobowy, skórny, moczowy oraz rozrodczy. Najczęstsze hematologiczne działania to niedokrwistość, trombocytopenia i leukopenia, które ustępują po odstawieniu leku, podczas gdy poważniejsze powikłania, takie jak pancytopenia czy niewydolność szpiku, występują rzadziej. Hiperamonemia pojawia się bardzo często, a przyrost masy ciała i hiponatremia są częste. Neurologicznie dominują drżenia (≥1/10), zaburzenia pozapiramidowe, senność i drgawki (≥1/100 do <1/10), a poważniejsze objawy jak śpiączka i encefalopatia występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100). W zakresie działań niepożądanych wątroby obserwuje się często (≥1/100 do <1/10) ciężkie uszkodzenie wątroby, szczególnie u dzieci, co może prowadzić do zgonu. Reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka i zespół Stevensa-Johnsona, są rzadkie (≥1/10 000 do <1/1 000), natomiast zaburzenia psychiczne, w tym agresja i pobudzenie, występują często, zwłaszcza u dzieci i młodzieży.
agranulocytoza, aplazja czysto czerwonokrwinkowa, ataksja, bezpłodność męska, biegunka, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, czynnik krzepnięcia, drgawki, drżenie, encefalopatia, głuchota, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiponatremia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krwawienie, letarg, leukopenia, limfopenia, makrocytoza, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedokrwistość makrocytyczna, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omam, otępienie, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, policystyczne jajniki, przyrost masy ciała, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, spastyczność, śpiączka, splątanie, stupor, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, uszkodzenie trzustki, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wymioty, zaburzenie pozapiramidowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół niewłaściwego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duomox 750 mg
Podczas terapii amoksycyliną zawartą w leku Duomox najczęściej obserwuje się działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka i nudności (często, ≥1/100 do <1/10) oraz wysypka skórna (często). Rzadziej występują wymioty (niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100) oraz bardzo rzadkie powikłania, w tym kandydoza skóry i błon śluzowych, zaburzenia hematologiczne (przemijająca leukopenia, trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna), a także ciężkie reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja czy zespół choroby posurowiczej. Wśród działań niepożądanych układu nerwowego odnotowano bardzo rzadko hiperkinezję, zawroty głowy i drgawki, a także aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (częstość nieznana). Ponadto, rzadko mogą wystąpić poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, amoksycylina, anafilaksja, choroba posurowicza, czas krwawienia, czas protrombinowy, eozynofilia, hiperkinezja, IgA dermatoza, kandydoza błon śluzowych, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, nadkażenie grzybicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, osutka krostkowa, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, zapalenie jelit, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metronidazol Aurovitas 250 mg
Metronidazol Aurovitas w dawce 250 mg, stosowany jako lek o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego i przeciwpierwotniakowego, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które występują z podobną częstością u dzieci i dorosłych. Najpoważniejsze z nich to rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ciężkie ostre reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksja), encefalopatia, podostry zespół móżdżkowy, ciężka hepatotoksyczność (szczególnie u pacjentów z zespołem Cockayne’a) oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona czy toksyczna rozpływna martwica naskórka. Metronidazol może również wpływać na morfologię krwi, powodując agranulocytozę, neutropenię, trombocytopenię, pancytopenię (bardzo rzadko) oraz leukopenię (częstość nieznana). Długotrwałe stosowanie zwiększa ryzyko neuropatii obwodowej i innych zaburzeń neurologicznych, takich jak encefalopatia, podostry zespół móżdżkowy, mioklonie czy aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
agranulocytoza, cholestatyczne zapalenie wątroby, ciemny mocz, dysfagia, dysuria, encefalopatia, hepatotoksyczność, kandydoza, leukopenia, morfologia krwi, nadkażenie, napad padaczkowy, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia wzrokowa, neutropenia, niedosłuch czuciowo-nerwowy, niewydolność wątroby, pancytopenia, podostry zespół móżdżkowy, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, stan splątania, substancja czynna, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Cockayne’a, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxcarbazepin NeuroPharma
Okskarbazepina, stosowana jako lek przeciwpadaczkowy, wiąże się z ryzykiem wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu I, w tym wysypki, świądu, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego oraz anafilaksji, które mogą pojawić się zarówno po pierwszej, jak i kolejnych dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią nadwrażliwości na karbamazepinę, u których ryzyko reakcji wynosi 25-30%. Rzadko obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz rumień wielopostaciowy, które mogą wymagać hospitalizacji i stanowią zagrożenie życia. Średni czas do wystąpienia objawów wynosi około 19 dni. W przypadku pojawienia się objawów nadwrażliwości lub reakcji skórnych okskarbazepinę należy natychmiast odstawić i rozważyć alternatywne leczenie. Nie zaleca się ponownego podawania leku pacjentom z historią reakcji nadwrażliwości.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, anafilaksja, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka reakcja skórna, hiponatremia, hormonalny środek antykoncepcyjny, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, nadwrażliwość typu I, nasilenie napadu padaczkowego, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, okskarbazepina, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wysypka lekowa z eozynofilią, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zespół AGEP, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół niewłaściwego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vibin 3 mg + 0,03 mg
Lek Vibin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może powodować szereg działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Do najpoważniejszych powikłań należą żylne i tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, takie jak zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu. Ponadto, stosowanie leku może prowadzić do rozwoju lub nasilenia nadciśnienia tętniczego oraz nowotworów wątroby, zarówno łagodnych, jak i złośliwych. Istnieje także potencjalny związek z nasileniem chorób zapalnych jelit, padaczki, mięśniaków macicy, porfirii, tocznia rumieniowatego układowego, opryszczki ciężarnych, pląsawicy Sydenhama, zespołu hemolityczno-moczniczego oraz żółtaczki cholestatycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ostud oraz zaburzeń czynności wątroby, które mogą wymagać przerwania terapii do czasu normalizacji parametrów hepatologicznych. Złożone doustne środki antykoncepcyjne, w tym Vibin, wiążą się również z nieznacznie zwiększonym ryzykiem raka piersi, zwłaszcza u kobiet poniżej 40 roku życia, choć związek przyczynowo-skutkowy nie jest jednoznacznie potwierdzony.
choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, etynyloestradiol, induktor enzymatyczny, krwawienie śródcykliczne, mięśniak macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka ciężarnych, ostuda, padaczka, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, reakcja alergiczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, tętnicze zaburzenie zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, udar mózgu, wahanie nastroju, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarsime 250 mg
Produkt leczniczy Tarsime, zawierający aksetyl cefuroksymu w dawkach 125 mg, 250 mg i 500 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości występowania. Do najczęstszych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, ból brzucha, wymioty), nadmierny wzrost Candida oraz eozynofilia. Rzadziej obserwuje się poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia czy niedokrwistość hemolityczna, a także reakcje alergiczne o ciężkim przebiegu, w tym anafilaksję i zespół Stevensa-Johnsona. Przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych jest częstym objawem, natomiast żółtaczka zastoinowa i zapalenie wątroby występują rzadko. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych, bez istotnych różnic w charakterze i częstości działań niepożądanych.
aksetyl cefuroksymu, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, Candida, cefuroksym, choroba posurowicza, DRESS, enzymy wątrobowe, eozynofilia, gorączka polekowa, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, ostry zespół wieńcowy, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie wątroby, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Envil kaszel junior 15 mg/5 ml
Envil kaszel junior, zawierający ambroksolu chlorowodorek w stężeniu 15 mg/5 ml, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zgaga, niestrawność, nudności, wymioty, biegunka oraz zaparcia, o częstości nieokreślonej. Rzadziej obserwuje się reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, świąd, zmiany skórne, gorączkę, duszność, dreszcze, obrzęk twarzy, ból głowy oraz kserostomię. Dyzuria, wysypka i pokrzywka występują rzadko, natomiast ciężkie reakcje skórne, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka oraz ostra uogólniona krostkowica, mają częstość nieznaną, ale stanowią poważne zagrożenie dla pacjenta.
ambroksolu chlorowodorek, biegunka, ból głowy, dreszcze, duszność, dyspepsja, dyzuria, działanie niepożądane, kserostomia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra uogólniona krostkowica, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, świąd, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga, zmiana skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Depakine Chronosphere 250 (166,76 mg + 72,61 mg)/sasz.
Walproinian sodu, zawarty w leku Depakine Chronosphere, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania i układów narządowych. Do najczęstszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość i trombocytopenia (≥1/10), oraz objawy neurologiczne, w tym drżenie (≥1/10), senność, drgawki, zaburzenia pamięci i ból głowy (≥1/100 do <1/10). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko poważnych powikłań, takich jak niewydolność szpiku kostnego, encefalopatia, uszkodzenie wątroby (zwłaszcza u dzieci poniżej 3 roku życia), zapalenie trzustki oraz reakcje skórne o charakterze zagrażającym życiu (np. zespół Stevensa-Johnsona). Wśród zaburzeń metabolicznych często obserwuje się hiponatremię i zwiększenie masy ciała, które mogą predysponować do zespołu policystycznych jajników, a także hiperamonemię, która wymaga szczegółowej diagnostyki w przypadku objawów neurologicznych.
agranulocytoza, aplazja czerwonokrwinkowa, ataksja, czas protrombinowy, drżenie, encefalopatia, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiperplazja dziąseł, hiponatremia, leukopenia, makrocytemia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadaktywność psychomotoryczna, niedokrwistość, niedokrwistość makrocytowa, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, osłupienie, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, SIADH, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, zaburzenia pozapiramidowe, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa leku Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, został oceniony w kontrolowanych badaniach klinicznych, gdzie najczęstszym działaniem niepożądanym były zawroty głowy. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) obserwowano ciężki obrzęk naczynioruchowy z potencjalnym zagrożeniem życia. Częstość działań niepożądanych była porównywalna z monoterapią telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Wśród działań niepożądanych o istotnej częstości wymienia się hipokaliemię, hiponatremię, zaburzenia widzenia, arytmie, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz reakcje skórne, w tym obrzęk naczynioruchowy. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko posocznicy, śródmiąższowej choroby płuc oraz nieczerniakowych nowotworów skóry związanych z hydrochlorotiazydem, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i wyższych dawkach.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, cukromocz, częstoskurcz, duszność, dyspepsja, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kwas moczowy, małopłytkowość, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra, ostra krótkowzroczność, parestezja, posocznica, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie wątroby, zaburzenie widzenia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawrót głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół toczniopodobny, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Milukante 4 mg
Montelukast w dawce 4 mg (tabletki do rozgryzania i żucia, Milukante) był oceniany w licznych badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych (≥15 lat, 10 mg), 1750 dzieci 6-14 lat (5 mg), 851 dzieci 2-5 lat oraz 1038 dzieci 6 miesięcy do 5 lat z astmą sporadyczną (4 mg). Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były: ból głowy u dorosłych, ból brzucha u dzieci 6-14 lat oraz wzmożone pragnienie u dzieci 2-5 lat. Długotrwałe stosowanie (do 2 lat u dorosłych, do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazało zmiany profilu bezpieczeństwa. Po wprowadzeniu do obrotu odnotowano działania niepożądane o różnej częstości, m.in. zakażenia górnych dróg oddechowych (bardzo często ≥1/10), biegunka, nudności, wymioty, gorączka i wysypka (często ≥1/100 do <1/10), a także reakcje nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne i neurologiczne (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100) oraz rzadkie przypadki zespołu Churga-Straussa i zapalenia wątroby (bardzo rzadko <1/10 000).
aminotransferazy, anafilaksja, astma, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bóle mięśni, bóle stawów, depresja, dezorientacja, eozynofilia płucna, gorączka, hipoestezja, kołatanie serca, koszmary senne, krwawienie z nosa, kurcze mięśni, montelukast, myśli samobójcze, nadpobudliwość psychoruchowa, napady drgawkowe, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, skłonność do krwawień, somnambulizm, suchość jamy ustnej, świąd, tabletki do rozgryzania i żucia, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, wzmożone pragnienie, zaburzenia psychiczne, zaburzenia wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Straussa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pamyl 20 mg 20 mg
Pamyl 20 mg zawiera 22,550 mg pantoprazolu sodowego półtorawodnego, co odpowiada 20 mg pantoprazolu w formie tabletek dojelitowych. Działania niepożądane występują u około 5% pacjentów, z najczęstszymi objawami, takimi jak biegunka i bóle głowy, obserwowanymi u około 1% chorych. Skala częstości działań niepożądanych obejmuje kategorie od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10000), a także kategorię częstości nieznanej, stosowaną głównie dla zdarzeń zgłaszanych w okresie porejestracyjnym. Wśród działań niepożądanych wyróżnia się m.in. agranulocytozę, małopłytkowość, leukopenię, pancytopenię, reakcje anafilaktyczne, hiponatremię, hipomagnezemię, hipokalemię, zaburzenia psychiczne (depresja, dezorientacja, omamy), polipy trawieńcowe, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, wzrost enzymów wątrobowych, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), złamania kości, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ginekomastię.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawu, depresja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pantoprazol sodowy półtorawodny, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśnia, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie snu, zaparcie, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ozzion
Pantoprazol 20 mg (Ozzion) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby, gdzie konieczne jest regularne monitorowanie enzymów wątrobowych, a w przypadku ich podwyższenia – przerwanie terapii. Lek stosowany jest profilaktycznie w zapobieganiu owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy indukowanym przez nieselektywne NLPZ, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wiek >65 lat, wcześniejsze owrzodzenia lub krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego. Należy zachować czujność, gdyż pantoprazol może maskować objawy raka żołądka; w przypadku objawów alarmowych (np. znaczna utrata masy ciała, krwawe wymioty, smoliste stolce) wskazana jest pogłębiona diagnostyka. Ponadto, pantoprazol może obniżać wchłanianie witaminy B12, co wymaga monitorowania u pacjentów leczonych długotrwale, zwłaszcza powyżej roku terapii.
atazanawir, chromogranina A, ciężka skórna reakcja niepożądana, Clostridioides difficile, cyjanokobalamina, dysfagia, enzymy wątrobowe, guz neuroendokrynny, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, kwas solny, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nowotwór żołądka, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, owrzodzenie żołądka i dwunastnicy, pantoprazol, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, powikłania żołądkowo-jelitowe, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, toksyczna rozpływna martwica naskórka, witamina B12, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie przewodu pokarmowego, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości - Leksykon substancji czynnych
Kwas ibandronowy – Działania niepożądane
Kwas ibandronowy, bisfosfonian stosowany w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej oraz przerzutów nowotworowych do kości, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym zarówno często występujące objawy grypopodobne (bóle mięśni, stawów, gorączka, dreszcze, zmęczenie, nudności, utrata apetytu, bóle kości), jak i poważne powikłania, takie jak reakcje anafilaktyczne (w tym śmiertelne, szczególnie po podaniu dożylnym), martwica kości szczęki i/lub żuchwy (ONJ), atypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej oraz zapalenia gałki ocznej (zapalenie błony naczyniowej, nadtwardówki, twardówki). Hipokalcemia, definiowana jako obniżenie stężenia wapnia w surowicy poniżej normy, może wystąpić w trakcie terapii, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Częstość działań niepożądanych w badaniach klinicznych wynosiła około 22,7–25% przy dawkach 150 mg raz na miesiąc lub 2,5 mg raz na dobę, z większością przypadków nie prowadzących do przerwania leczenia.
astma oskrzelowa, atypowe złamanie kości udowej, bisfosfoniany, ból stawów, dyspepsja, hipokalcemia, kwas ibandronowy, martwica kości przewodu słuchowego, martwica kości szczęki, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, pęcherzowe zapalenie skóry, przerzuty nowotworowe do kości, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, wrzód trawienny, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie dwunastnicy, zapalenie gałki ocznej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie przełyku, zapalenie twardówki, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie podkrętarzowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biofuroksym 1,5 g
Biofuroksym (cefuroksym sodowy) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwuje się neutropenię, eozynofilię, przemijające podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST) oraz wzrost stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby. Wśród działań hematologicznych odnotowano także leukopenię, małopłytkowość, a w bardzo rzadkich przypadkach niedokrwistość hemolityczną z dodatnim odczynem Coombs’a. Zakażenia oportunistyczne, takie jak nadmierny wzrost Candida i Clostridioides difficile, mogą prowadzić do kandydozy oraz rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Reakcje alergiczne obejmują anafilaksję, śródmiąższowe zapalenie nerek, gorączkę polekową, zespół Kounisa oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i DRESS. W miejscu wstrzyknięcia mogą wystąpić ból, zapalenie i zakrzepowe zapalenie żył, zwłaszcza po podaniu wyższych dawek domięśniowo.
anafilaksja, azot mocznikowy, bilirubina we krwi, cefalosporyna, cefuroksym, choroba wątroby, Clostridioides difficile, duszność, enzym wątrobowy, eozynofil, eozynofilia, gorączka polekowa, hemoglobina, kandydoza, klirens kreatyniny, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, ostry zespół wieńcowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie naczyń skóry, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxcarbazepin NeuroPharma 600 mg
Oxcarbazepin NeuroPharma, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg, 300 mg i 600 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych oraz danych po wprowadzeniu na rynek. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to senność, bóle głowy, zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Wśród poważniejszych, choć rzadszych działań wymienia się leukopenię (≥1/1 000 do <1/100), trombocytopenię (<1/10 000), hiponatremię (często, do 2,7% pacjentów, stężenie sodu <125 mmol/l), a także reakcje nadwrażliwości wielonarządowej, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół Lyella) oraz rumień wielopostaciowy. Hiponatremia najczęściej pojawia się w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, choć może wystąpić także później, i może przebiegać bezobjawowo lub z objawami neurologicznymi, takimi jak napady padaczkowe czy encefalopatia.
agranulocytoza, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, chwiejność afektu, dyzartria, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, eozynofilia, hamowanie szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, nadwrażliwość wielonarządowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promonta 5 mg 5 mg
Lek Promonta 5 mg zawierający montelukast w formie tabletek do rozgryzania i żucia był badany klinicznie u około 1750 dzieci (6-14 lat) oraz około 4000 pacjentów dorosłych i młodzieży (≥15 lat). W badaniach 12-tygodniowych u dorosłych i młodzieży najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym był ból głowy (≥1/100, <1/10), natomiast u dzieci w wieku 6-14 lat – ból brzucha. Długoterminowe badania (do 2 lat u dorosłych i do 12 miesięcy u dzieci) nie wykazały zmian w profilu bezpieczeństwa. Po wprowadzeniu leku do obrotu zidentyfikowano dodatkowe działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości (w tym anafilaksję), zaburzenia snu, zaburzenia psychiczne (np. lęk, depresja, agresja), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, drgawki), a także objawy ze strony układu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty) i podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT). Bardzo rzadko obserwowano poważne powikłania, takie jak zespół Churga-Strauss, eozynofilia płucna czy zapalenie wątroby.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból stawowy, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, depresja, dezorientacja, drażliwość, drgawka, eozynofilia płucna, gorączka, kołatanie serca, koszmar senny, krwawienie z nosa, lęk, miąższowe uszkodzenie wątroby, montelukast, montelukast sodowy, myśl samobójcza, naciek eozynofilowy wątroby, nadpobudliwość psychoruchowa, niedoczulica, niepokój, niestrawność, nudność, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, senność, siniaczenie, skłonność do krwawień, skurcz mięśni, somnambulizm, suchość w jamie ustnej, świąd, tabletka do rozgryzania i żucia, wymioty, wysypka, zaburzenie pamięci, zaburzenie snu, zaburzenie uwagi, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss, złe samopoczucie, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydrochlorothiazide Aurovitas 12,5 mg
Hydrochlorothiazide Aurovitas, jako diuretyk tiazydowy, wywołuje liczne działania niepożądane, głównie związane z zaburzeniami metabolicznymi i elektrolitowymi. Najczęściej obserwuje się hipokaliemię oraz podwyższone stężenie lipidów we krwi, a także hiperurykemię, hipomagnezemię i hiponatremię. Rzadziej występują hiperkalcemia, hiperglikemia z glikozurią oraz zaostrzenie cukrzycy metabolicznej. W bardzo rzadkich przypadkach może dojść do alkalozy hipochloremicznej. Ponadto, rzadko obserwuje się małopłytkowość, depresję szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczną, leukopenię, agranulocytozę oraz niedokrwistość aplastyczną. Długotrwałe stosowanie leku wiąże się z ryzykiem rozwoju nieczerniakowego raka skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego i płaskonabłonkowego, z zależnością od dawki kumulacyjnej. Często występują również niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty) oraz pokrzywka i reakcje skórne.
agranulocytoza, alkaloza hipochloremiczna, arytmia, cholestaza wewnątrzwątrobowa, depresja szpiku kostnego, diuretyk tiazydowy, glikozuria, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, impotencja, jaskra z zamknięciem kąta, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, ostra krótkowzroczność, ostre zaburzenie czynności nerek, parestezje, płukanie żołądka, pokrzywka, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, równowaga wodno-elektrolitowa, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipokaliemiczna, toczeń rumieniowaty, toksyczna martwica naskórka, wysięk do naczyniówki, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Inegy 10 mg + 80 mg
Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę w dawkach od 10 mg + 10 mg do 10 mg + 80 mg, został oceniony pod kątem bezpieczeństwa na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących około 12 000 pacjentów oraz doświadczeń porejestracyjnych. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są bóle mięśni (często), miopatia (0,2%), rabdomioliza (0,1%) oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT ≥3x GGN) u 1,7% pacjentów. Inne działania obejmują zaburzenia ze strony układu nerwowego, pokarmowego, wątroby, skóry oraz układu mięśniowo-szkieletowego, a także rzadkie przypadki zespołu nadwrażliwości i immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM). W badaniu IMPROVE-IT (n=18 144) profil bezpieczeństwa INEGY 10 mg + 40 mg był zbliżony do monoterapii symwastatyną 40 mg, z podobnym wskaźnikiem przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych (10,6% vs 10,1%).
anafilaksja, choroba wieńcowa, cukrzyca, eozynofilia, ezetymib i symwastatyna, ginekomastia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, kamica żółciowa, miastenia rzekomoporaźna, miopatia, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tendinopatia, trombocytopenia, zaburzenia erekcji, zaburzenia funkcji poznawcze, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zespół nadwrażliwości, zespół toczniopodobny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 250 mg
Azytromycyna, substancja czynna preparatu Sumamed, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Szczególnie istotne są działania kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QT prowadzące do torsade de pointes i częstoskurczu komorowego, hepatologiczne (niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie i martwica wątroby), nefrologiczne (ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek), dermatologiczne (ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS) oraz immunologiczne (reakcje anafilaktyczne). Działania niepożądane obejmują także zaburzenia ze strony układu nerwowego, pokarmowego, oddechowego, mięśniowo-szkieletowego oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aminotransferaz, bilirubiny, kreatyniny i zaburzenia elektrolitowe.
AGEP, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, dysfagia, eozynofilia, fotodermatoza, kandydoza, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, Mycobacterium avium, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xorimax 500 500 mg
Xorimax, zawierający aksetyl cefuroksymu, jest cefalosporynowym antybiotykiem dostępnym w dawkach 250 mg i 500 mg w formie tabletek drażowanych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo częstych (np. nadmierny wzrost drożdżaków, eozynofilia, bóle głowy, biegunka, nudności, wymioty, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych) po bardzo rzadkie (np. anafilaksja, ciężkie reakcje skórne SCAR, niedokrwistość hemolityczna, zespół Kounisa). Brak jest danych z badań kontrolowanych placebo, a częstość występowania działań niepożądanych może różnić się w zależności od wskazań klinicznych. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zgodny z tym u dorosłych. Cefalosporyny mogą powodować dodatni odczyn Coombsa, co może zakłócać próby krzyżowe krwi, a w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej.
aksetyl cefuroksymu, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cefalosporyna, cefuroksym, choroba posurowicza, ciężkie niepożądane reakcje skórne, Clostridium difficile, drożdżaki, enzym wątrobowy, eozynofilia, gorączka polekowa, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odczyn Coombsa, personel medyczny, pokrzywka, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wymioty, wysypka skórna, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – ItraGen 100 mg
Itragen zawiera itrakonazol w dawce 100 mg na kapsułkę i jest stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i paznokci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy, ból brzucha oraz nudności. Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak ciężkie reakcje alergiczne, zastoinowa niewydolność serca, zapalenie trzustki, ostre hepatotoksyczne objawy (w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby zakończone zgonem) oraz ciężkie odczyny skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. W badaniach klinicznych u 8499 pacjentów zgłaszano również leukopenię, parestezje, zaburzenia widzenia, szumy uszne, duszność, biegunki, zaparcia, a także podwyższone wartości enzymów wątrobowych i kinazy fosfokreatynowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, które wymagają natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba posurowicza, dehydrogenaza mleczanowa, dysfonia, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, granulocytopenia, grzybica paznokci, grzybica skóry, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hipoestezja, hipokaliemia, hipomagnezemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odczyn skórny, osutka krostkowa, parestezja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, trombocytopenia, utrata słuchu, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Piroxicam Jelfa 20 mg
Piroksykam, substancja czynna leku Piroxicam Jelfa dostępnego w tabletkach powlekanych 10 mg i 20 mg, jest NLPZ o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego. Długotrwałe stosowanie w dawkach przekraczających 30 mg/dobę znacząco zwiększa ryzyko poważnych powikłań, takich jak wrzody, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Często obserwuje się także objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, bóle brzucha i niestrawność. Rzadko występują ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, leukopenia) oraz poważne powikłania wątroby (zapalenie wątroby, żółtaczka) i nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek). W trakcie terapii mogą pojawić się także zaburzenia naczyniowe, psychiczne, immunologiczne, metaboliczne oraz objawy ze strony układu nerwowego i oddechowego.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, jadłowstręt, kreatynina, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieżyt żołądka, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, piroksykam, plamica Henocha-Schoenleina, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stolec smolisty, trombocytopenia, wrzód przewodu pokarmowego, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg
Hydroksyzyna chlorowodorek, dostępna w dawkach 10 mg i 25 mg w postaci tabletek powlekanych (Hydroxyzinum Zentiva), wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący przede wszystkim działania niepożądane związane z depresyjnym lub paradoksalnym pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego, działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W kontrolowanych badaniach klinicznych (735 pacjentów na hydroksyzynie do 50 mg/dobę vs 630 na placebo) najczęściej zgłaszanym działaniem była senność (13,74% vs 2,70%), a także ból głowy (1,63% vs 1,90%), zmęczenie (1,36% vs 0,63%) i suchość w jamie ustnej (1,22% vs 0,63%). Profil bezpieczeństwa uwzględnia również działania niepożądane związane z metabolitem hydroksyzyny – cetyryzyną, takie jak trombocytopenia, zaburzenia psychiczne (agresywność, depresja, tiki), parestezje, zaburzenia oddawania moczu, astenia, obrzęki i przyrost masy ciała.
bezsenność, ból głowy, częstoskurcz komorowy, dezorientacja, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, hydroksyzyna chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pobudzenie psychoruchowe, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, sedacja, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość jamy ustnej, testy czynnościowe wątroby, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbagen 300 mg
Lek Karbagen (okskarbazepina) w dawkach 150 mg, 300 mg i 600 mg charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów zgodnie z MedDRA. Najczęstsze objawy (≥10%) to senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie, które mogą istotnie wpływać na codzienne funkcjonowanie pacjentów. Istotne są również zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (≥1/1000 do <1/100), hamowanie czynności szpiku, agranulocytoza, pancytopenia i neutropenia (rzadko, ≥1/10000 do <1/1000), a także małopłytkowość (bardzo rzadko, <1/10000). Wśród działań niepożądanych endokrynologicznych często obserwuje się zwiększenie masy ciała oraz hiponatremię (<125 mmol/l) u 2,7% pacjentów, co wymaga monitorowania, zwłaszcza w pierwszych 3 miesiącach terapii. Hiponatremia może przebiegać bezobjawowo, ale w rzadkich przypadkach prowadzić do drgawek, encefalopatii i zaburzeń świadomości.
agranulocytoza, amnezja, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, chwiejność afektu, duszność, dyzartria, encefalopatia, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, hiponatremia, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tarcefoksym 2 g
Tarcefoksym (cefotaksym, sól sodowa) jest cefalosporynowym antybiotykiem podawanym dożylnie w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Terapia cefotaksymem może wywoływać działania niepożądane o rzadkim i najczęściej łagodnym przebiegu, obejmujące różne układy i narządy. Wśród zaburzeń hematologicznych obserwuje się niedokrwistość, leukopenię, neutropenię, eozynofilię, trombocytopenię, granulocytopenię i agranulocytozę, co wymaga monitorowania parametrów krwi, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Reakcje nadwrażliwości, choć bardzo rzadkie, mogą obejmować gorączkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i anafilaksję, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii. Dermatologiczne działania niepożądane to wysypka, pokrzywka, plamica oraz w wyjątkowych przypadkach ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
agranulocytoza, aminotransferaza, antybiotyk cefalosporynowy, arytmia komorowa, cefotaksym, Clostridioides difficile, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, granulocytopenia, hiperbilirubinemia, kandydoza, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, monitorowanie działań niepożądanych, neutropenia, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, Tarcefoksym, trombocytopenia, zaburzenie świadomości, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen B. Braun
Ibuprofen B. Braun w formie roztworu do infuzji wymaga stosowania z zachowaniem szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, sercowo-naczyniowymi, nerek i wątroby. Dawkowanie powinno być minimalne i krótkotrwałe, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak krwawienia, owrzodzenia, perforacje przewodu pokarmowego oraz incydenty zatorowo-zakrzepowe, szczególnie przy dawkach powyżej 1200 mg/dobę (maksymalna dawka 2400 mg/dobę). U pacjentów z chorobami układu pokarmowego, stosujących jednocześnie ASA lub leki przeciwzakrzepowe, zaleca się terapię osłonową (np. inhibitory pompy protonowej). Ibuprofen może również wywoływać ciężkie reakcje skórne (SCAR) oraz reakcje anafilaktyczne, dlatego konieczne jest monitorowanie pacjentów, zwłaszcza na początku infuzji. Ponadto, lek może powodować zaburzenia czynności nerek i wątroby, dlatego u osób z niewydolnością tych narządów wskazane jest stosowanie najmniejszych dawek i regularna kontrola parametrów biochemicznych.
agregacja trombocytów, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma analgetyczna, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, choroba Leśniowskiego-Crohna, glikokortykosteroid, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, mizoprostol, nefropatia analgetyczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie trawienne, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, porfiria ostra przerywana, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etiagen XR 300 mg
Lek Etiagen XR zawiera kwetiapinę w formie fumaranu kwetiapiny, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg i 400 mg. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują objawy neurologiczne takie jak senność, zawroty głowy, bóle głowy oraz suchość w ustach. W zakresie parametrów metabolicznych obserwuje się bardzo częste zwiększenie stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego (głównie LDL), spadek HDL oraz wzrost masy ciała. Wśród zaburzeń hematologicznych bardzo często występuje obniżenie hemoglobiny, a często leukopenia i neutropenia, co wymaga monitorowania ze względu na ryzyko infekcji. Rzadko może wystąpić agranulocytoza, stan wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Dodatkowo, często obserwuje się hiperprolaktynemię i zmiany w poziomach hormonów tarczycy, a także objawy pozapiramidowe i zaburzenia psychiczne, w tym myśli samobójcze, co wymaga stałej oceny stanu psychicznego pacjenta.
agranulocytoza, aminotransferaza, ból głowy, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, duszność, eozynofil, fumaran kwetiapiny, hemoglobina, hiperprolaktynemia, hormon antydiuretyczny, kołatanie serca, kwetiapina, leukopenia, martwica naskórka, myśl samobójcza, neutrofil, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, objaw odstawienny, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, płytki krwi, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, spadek ciśnienia ortostatyczny, suchość w ustach, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, trójglicerydy, trombocytopenia, wymioty, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienia leku, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trosicam 15 mg
Meloksykam, stosowany w dawce dobowej 7,5 mg lub 15 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak choroba wrzodowa, perforacja oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Bardzo często (>1/10) obserwuje się niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunkę. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak zapalenie okrężnicy, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy oraz perforacja przewodu pokarmowego (<1/10 000). Meloksykam może również powodować zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze oraz zwiększone ryzyko zatorów tętniczych (np. zawał serca, udar mózgu), szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Działania niepożądane obejmują także objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, senność), hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza) oraz reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne.
agranulocytoza, ból brzucha, choroba wrzodowa żołądka, hiperkaliemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalikowa, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zator tętnicy, zawał serca, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tamsiger 0,4 mg
Tamsiger, zawierający 0,4 mg tamsulozyny chlorowodorku (0,367 mg tamsulozyny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowanym efektem jest zawroty głowy (1,3%), co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Inne działania obejmują zaburzenia układu nerwowego (ból głowy, omdlenia), układu sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, niedociśnienie ortostatyczne), układu oddechowego (zapalenie błony śluzowej nosa, krwawienia z nosa, duszność), przewodu pokarmowego (zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej) oraz reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, rzadkie ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona). Charakterystyczne dla tamsulozyny są zaburzenia ejakulacji, w tym wytrysk wsteczny i brak wytrysku, występujące często, a także rzadki priapizm wymagający pilnej interwencji urologicznej.
arytmia, astenia, biegunka, ból głowy, brak wytrysku, duszność, IFIS, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, priapizm, rumień wielopostaciowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, świąd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, tamsulozyna chlorowodorek, wymioty, wysypka, wytrysk wsteczny, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia widzenia, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaćma, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcia, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Banxiol 2,5 mg
Apiksaban (Banxiol 2,5 mg) był oceniany w siedmiu badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 21 000 pacjentów w trzech głównych wskazaniach: profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawów (ok. 5 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 20 dni), leczenie niezastawkowego migotania przedsionków (NVAF) (ponad 11 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 1,7 roku) oraz leczenie i zapobieganie nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) (ponad 4 000 pacjentów, średni czas ekspozycji 221 dni). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zdarzenia krwotoczne, w tym krwawienia z nosa, krwiaki i krwawienia z przewodu pokarmowego. Częstość działań niepożądanych związanych z krwawieniem wynosiła odpowiednio: 11% w profilaktyce ŻChZZ, 24,3% w NVAF (w porównaniu do warfaryny i kwasu acetylosalicylowego) oraz 15,6% i 13,3% w leczeniu i profilaktyce ZŻG/ZP. Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego spełniające kryteria ISTH występowały z częstością 0,76% rocznie, a poważne krwawienia wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie u pacjentów z NVAF.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, apiksaban, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hipotonia okołozabiegowa, krew utajona, krwawienie dokomorowe, krwawienie wewnątrzbrzuszne, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z żylaków odbytu, krwawienie zaotrzewnowe, krwiak pooperacyjny, krwiomocz, krwotok do móżdżku, krwotok do skorupy mózgowia, krwotok podtwardówkowy, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedokrwistość pokrwotoczna, nieprawidłowe krwawienie z pochwy, niezastawkowe migotanie przedsionków, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, profilaktyka ŻChZZ, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, rumień wielopostaciowy, udar krwotoczny mózgu, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń krwionośnych skóry, zatorowość płucna, zdarzenie krwotoczne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramizek Combi 5 mg + 10 mg
Ramizek Combi to lek łączący ramipryl (inhibitor ACE) i amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, dostępny m.in. w dawce 5 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny. Profil bezpieczeństwa ramiprylu obejmuje przede wszystkim suchy kaszel i niedociśnienie tętnicze, a także ciężkie działania niepożądane, takie jak udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, niewydolność nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz neutropenia/agranulocytoza. Amlodypina najczęściej powoduje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności oraz obrzęki obwodowe. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). U dzieci i młodzieży profil bezpieczeństwa ramiprylu jest podobny do dorosłych, choć tachykardia i zapalenie spojówek występują częściej.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, amlodypina, białkomocz, ból stawów, bradykardia, cytolityczne zapalenie wątroby, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, eozynofilia, erytrocytopenia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, kołatanie serca, leukopenia, łuszczycopodobne zapalenie skóry, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelita, obrzęk Quinckego, onycholiza, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, przeciwciała przeciwjądrowe, ramipryl, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stan splątania, suchy kaszel, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół nieadekwatnego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Etofenamat – Działania niepożądane
Etofenamat, jako miejscowo stosowany niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych głównie ze strony skóry i tkanki podskórnej oraz układu immunologicznego. Najczęściej obserwowane reakcje skórne to świąd, rumień oraz miejscowe podrażnienie (częstość ≥1/100 do <1/10), a także zapalenie skóry i pieczenie (≥1/1 000 do <1/100). Rzadziej występują kontaktowe i alergiczne zapalenie skóry, fotodermatozy oraz reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (<1/10 000). Reakcje nadwrażliwości immunologicznej, w tym anafilaksje, mogą pojawić się rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) lub o nieznanej częstości i obejmują objawy od miejscowych reakcji alergicznych po ciężkie reakcje ogólnoustrojowe, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i duszność. W przypadku stosowania plastrów na duże powierzchnie skóry i przez dłuższy czas istnieje ryzyko wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych charakterystycznych dla NLPZ, w tym zaburzeń żołądkowo-jelitowych, nerkowych i wątrobowych.
alergiczne zapalenie skóry, anafilaksja, astma, duszność, etofenamat, fotodermatoza, kontaktowe zapalenie skóry, martwica naskórka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, plaster leczniczy, pokrzywka, reakcja fotouczuleniowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, układ immunologiczny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka pęcherzowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia skóry, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Pemfigus vulgaris – Diagnostyka i diagnoza
Pemfigus vulgaris to rzadka, autoimmunologiczna choroba pęcherzowa, charakteryzująca się śródnaskórkowymi pęcherzami i rozległymi nadżerkami na skórze oraz błonach śluzowych, z dominującym zajęciem błon śluzowych jamy ustnej (około 80% przypadków). Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym, badaniu histopatologicznym, bezpośredniej immunofluorescencji (DIF) skóry okołozmianowej oraz serologicznym wykrywaniu autoprzeciwciał przeciwko desmogleinie 1 i 3 (Dsg1, Dsg3) za pomocą testów ELISA i/lub pośredniej immunofluorescencji (IIF). Biopsja powinna obejmować świeży pęcherz (do 24 godzin) wraz z otaczającą zdrową skórą. DIF cechuje się czułością 90-100% i swoistością 100%, wykazując złogi IgG (głównie IgG1 i IgG4) w koronkowym wzorze na powierzchni keratynocytów. Test ELISA charakteryzuje się czułością >95% i jest pomocny w potwierdzeniu diagnozy, różnicowaniu z pemfigus foliaceus oraz monitorowaniu aktywności choroby i ryzyka nawrotów.
akantoliza, azatiopryna, badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja skóry, błona śluzowa, choroba pęcherzowa, cyklofosfamid, cyklosporyna, desmogleina 1, desmogleina 3, Epidermolysis bullosa acquisita, keratynocyt, liszaj płaski nadżerkowy, mykofenolan mofetylu, nadżerka, objaw Nikolskiego, pęcherz śródnaskórkowy, pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid pęcherzowy, pemfigus foliaceus, pemfigus IgA, pemfigus vulgaris, pośrednia immunofluorescencja, reepitelializacja, rozmaz Tzancka, rumień wielopostaciowy, rytuksymab, test ELISA, toksyczna nekroliza naskórka, zapalenie skóry opryszczkowate - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlessa 4 mg + 10 mg
Lek Amlessa, zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę w formie bezylanu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują obrzęk, senność, zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia widzenia, szum uszny, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy i szyi, niedociśnienie tętnicze, duszność, kaszel oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka, zaparcia). Działania te sklasyfikowano według klasyfikacji MedDRA i częstości występowania, gdzie bardzo często (≥1/10) występują m.in. senność i obrzęk, często (≥1/100 do <1/10) – zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia widzenia, a niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) – m.in. leukopenia, hipoglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, zaburzenia rytmu serca oraz reakcje skórne. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, takie jak niedociśnienie tętnicze prowadzące do incydentów naczyniowo-mózgowych, zawał mięśnia sercowego, agranulocytoza, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk Quincke'go), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), a także zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia) i metaboliczne (hipoglikemia, hiperglikemia).
agranulocytoza, amlodypina, astenia, bezsenność, ból głowy, diplopia, dławica piersiowa, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezje, peryndopryl, reakcje skórne, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Montelukast – Działania niepożądane
Montelukast, stosowany w terapii astmy oraz sezonowego alergicznego nieżytu nosa, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący różnorodne działania niepożądane o zróżnicowanej częstości występowania. Najczęściej obserwuje się bóle głowy i bóle brzucha u dorosłych oraz dzieci, a także biegunki i wysypki u najmłodszych pacjentów. W badaniach klinicznych odnotowano częste podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz wysypki skórne. Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, oraz bardzo rzadko zapalenie wątroby o różnej etiologii. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne zespoły, takie jak zespół Churga-Strauss (CSS) z eozynofilią i zapaleniem naczyń, zwłaszcza u pacjentów redukujących dawkę kortykosteroidów doustnych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, aminotransferazy, anafilaksja, astma, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból mięśni, ból stawów, depresja, drgawki, działanie przeciwzapalne, eozynofilia, eozynofilia płucna, hipoestezja, kołatanie serca, kortykosteroidy doustne, koszmary senne, krwawienie z nosa, kurcz mięśnia, myśli samobójcze, nacieki eozynofilowe, nadpobudliwość psychoruchowa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, somnambulizm, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Suganet
Sunitynib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne działania niepożądane, w tym ryzyko poważnych reakcji skórnych (SJS, TEN, EM), krwotoków (np. z przewodu pokarmowego, nosa, mózgu), zaburzeń hematologicznych (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), oraz powikłań sercowo-naczyniowych takich jak niewydolność serca, kardiomiopatia, zmniejszenie LVEF, wydłużenie QT i zdarzenia zakrzepowo-zatorowe. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4 ze względu na wpływ na stężenia leku. Monitorowanie parametrów obejmuje morfologię krwi, funkcję wątroby (AlAT, AspAT, bilirubina), czynność tarczycy co 3 miesiące, ciśnienie tętnicze, oraz ocenę LVEF przed i w trakcie terapii. W przypadku ciężkiego nadciśnienia (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe 110 mmHg) lub objawów niewydolności serca zaleca się przerwanie lub modyfikację dawki sunitynibu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, bisfosfonian, bradykardia, czas protrombinowy, encefalopatia hiperamonemiczna, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor VEGF, kardiomiopatia, komorowe zaburzenie rytmu, krwioplucie, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja, piodermia zgorzelinowa, przejściowy napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, sunitynib, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar mózgu, udar naczyniowy mózgu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności tarczycy, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie krwotoczne, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nurofen
Podczas stosowania ibuprofenu, zwłaszcza w dawkach powyżej 1200 mg/dobę, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u osób w podeszłym wieku, ze względu na ryzyko zaostrzenia schorzeń, krwawień, perforacji oraz niewydolności narządów. Ibuprofen może wydłużać czas krwawienia i wywoływać reakcje alergiczne, takie jak zespół Kounisa czy skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, unikanie łączenia z innymi NLPZ oraz monitorowanie objawów niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego i przewodu pokarmowego.
acenokumarol, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, hiperlipidemia, inhibitor COX-2, jałowe zapalenie opon mózgowych, kortykosteroid, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, nefropatia postanalgetyczna, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie, perforacja, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry