podanie pozajelitowe
Podanie pozajelitowe (parenteralne) to droga aplikacji leków lub składników odżywczych z pominięciem przewodu pokarmowego. Obejmuje ono różne metody podawania substancji bezpośrednio do krwiobiegu lub tkanek pacjenta, w tym podanie dożylne, domięśniowe, podskórne, śródskórne, doopłucnowe, dostawowe, dokanałowe oraz doszpikowe.
Najczęściej stosowaną formą podania pozajelitowego jest droga dożylna (i.v.), która zapewnia natychmiastowe działanie leku i 100% biodostępność. Podanie domięśniowe (i.m.) charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem i jest często wykorzystywane dla leków w postaci zawiesin i preparatów depot. Droga podskórna (s.c.) pozwala na stopniowe uwalnianie substancji leczniczej i znajduje zastosowanie m.in. w insulinoterapii.
Żywienie pozajelitowe stanowi istotny element terapii pacjentów, u których niemożliwe jest odżywianie drogą przewodu pokarmowego. Wymaga ono przygotowania sterylnych mieszanin zawierających makro- i mikroskładniki odżywcze, które podawane są przez cewnik centralny lub obwodowy. Podanie pozajelitowe wiąże się z ryzykiem powikłań, takich jak infekcje odcewnikowe, powikłania zakrzepowe czy zaburzenia metaboliczne.
Wybór konkretnej drogi podania pozajelitowego zależy od właściwości fizykochemicznych leku, stanu klinicznego pacjenta, oczekiwanej szybkości działania oraz potencjalnych przeciwwskazań. Lekarz musi uwzględnić biodostępność substancji przy danej drodze podania oraz możliwe interakcje z innymi równocześnie stosowanymi preparatami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ty-Szczepionka durowa nie mniej niż 5×10 ^8 i nie więcej niż 1×10 ^9 bakterii Salmonella typhi/0,5 ml; szczepionka 20-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Ty – Szczepionka durowa to zawiesina do wstrzykiwań zawierająca inaktywowane bakterie Salmonella typhi w dawce 0,5 ml, z ilością bakterii od 5×10⁸ do 1×10⁹. Preparat ma postać białej lub białoszarej, jednorodnej zawiesiny i jest stosowany w profilaktyce duru brzusznego. Bezwzględne przeciwwskazania do podania szczepionki obejmują nadwrażliwość na składniki szczepionki, ostre stany chorobowe z gorączką, zaostrzenia chorób przewlekłych z gorączką lub istotnymi zaburzeniami układowymi, ciążę oraz karmienie piersią. Ponadto, szczepionka nie jest zalecana dla dzieci poniżej 5 roku życia oraz osób powyżej 60 roku życia ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tych grupach wiekowych.
chemoprofilaktyka antybiotykowa, choroba przewlekła, ciąża, dur brzuszny, karmienie piersią, nadwrażliwość, niepożądany odczyn poszczepienny, ocena ryzyka, odpowiedź immunologiczna, ostry stan chorobowy, podanie pozajelitowe, profilaktyka duru brzusznego, reakcja alergiczna, Salmonella typhi, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lincocin 300 mg/ml
Lincocin to roztwór do wstrzykiwań i infuzji zawierający linkomycynę w stężeniu 300 mg/ml, dostępny w fiolkach 2 ml (600 mg linkomycyny). Preparat przeznaczony jest do podawania pozajelitowego (domięśniowo, dożylnie lub w formie infuzji) przez wykwalifikowany personel medyczny. Substancją pomocniczą jest alkohol benzylowy (E 1519) w ilości 9,45 mg/ml roztworu, pełniący funkcję konserwantu. Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji, pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących przechowywania.
alkohol benzylowy, chlorowodorek linkomycyny, fenytoina, kanamycyna, konserwant, linkomycyna, niezgodność farmaceutyczna, nowobiocyna, podanie domięśniowe i dożylne, podanie pozajelitowe, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, roztwór do wstrzykiwań, substancja czynna, substancja pomocnicza, wlew kroplowy - Leksykon substancji czynnych
Klindamycyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Klindamycyna, stosowana w leczeniu zakażeń bakteryjnych, przenika przez łożysko oraz do mleka matki, osiągając w płynie owodniowym około 30% stężenia we krwi matki, a w mleku ludzkim stężenia od <0,5 do 3,8 μg/ml. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania klindamycyny w ciąży są ograniczone, jednak badania nie wykazały zwiększonej częstości wad wrodzonych przy stosowaniu w drugim i trzecim trymestrze. Preparaty zawierające klindamycynę z tretynoiną (np. Acnatac) są przeciwwskazane u kobiet ciężarnych ze względu na ryzyko teratogenności tretynoiny. W przypadku stosowania klindamycyny miejscowo lub dopochwowo, biodostępność systemowa jest niska (około 1,7% po podaniu miejscowym), jednak należy unikać aplikacji w okolicy piersi u kobiet karmiących, aby zapobiec przypadkowemu spożyciu przez niemowlę.
biodostępność leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforan klindamycyny, globulka dopochwowa, karmienie piersią, klindamycyna, łożysko, nadkażenie drożdżakowe, nadtlenek benzoilu, płyn owodniowy, podanie pozajelitowe, podanie przezskórne, preparat dopochwowy, reakcja uczuleniowa, toksyczność matczyna, tretynoina, wada wrodzona, zakażenie bakteryjne, zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carbetocin Mercapharm 100 mcg/ml
Badania przedkliniczne karbetocyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń toksycznych dla człowieka. Testy obejmowały ocenę toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz tolerancji miejscowej, które nie ujawniły istotnych działań niepożądanych. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach, przy codziennym podawaniu od porodu do 21. dnia laktacji, zaobserwowano jedynie zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa, bez innych toksycznych efektów. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na płodność i embriotoksyczności, co jest uzasadnione specyfiką wskazania terapeutycznego (stosowanie poporodowe, brak ekspozycji płodu). Nie badano również potencjału rakotwórczego ze względu na jednorazowy schemat dawkowania i ograniczoną ekspozycję pacjentek.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, bezpieczeństwo przedkliniczne, dawkowanie, działanie embriotoksyczne, działanie toksyczne, ekspozycja płodu, genotoksyczność, karbetocyna, laktacja, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, podanie pozajelitowe, potencjał rakotwórczy, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biofazolin 1 g
Preparat BIOFAZOLIN, zawierający cefalozynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cefalosporyny lub inne antybiotyki z tej grupy, ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych zagrażających życiu. Konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u osób z historią nadwrażliwości na cefalosporyny oraz penicyliny, ze względu na możliwość reakcji krzyżowych między beta-laktamami. W przypadku ciężkich reakcji na penicyliny, stosowanie cefalozyny powinno być ograniczone do sytuacji bezwzględnie koniecznych i odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarskim.
antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefalozyna, ciężka reakcja nadwrażliwości, dieta niskosodowa, iniekcja, nadwrażliwość, nadwrażliwość na cefalosporyny, nadwrażliwość na penicyliny, niewydolność nerek, podanie pozajelitowe, proszek do sporządzania roztworu, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, sód, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Meprelon 32 mg
Produkt leczniczy Meprelon dostępny jest w dawkach 16 mg i 32 mg metyloprednizolonu, w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Ampułka 16 mg zawiera 20,92 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu (odpowiadające 15,78 mg metyloprednizolonu), natomiast ampułka 32 mg zawiera 41,85 mg metyloprednizolonu sodu bursztynianu (31,57 mg metyloprednizolonu). Roztwór przygotowuje się aseptycznie, rozpuszczając proszek w 1 ml wody do wstrzykiwań, a następnie, w przypadku infuzji, rozcieńcza się go w 5% roztworze glukozy, 0,9% roztworze chlorku sodu lub roztworze Ringera. Należy unikać mieszania Meprelonu z innymi lekami lub roztworami o pH ≤ 5,6, aby zapobiec mętnieniu lub wytrącaniu się substancji, a także z roztworami zawierającymi wapń, które mogą powodować powstawanie osadu fosforanu wapnia. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użycia, a pozostałości po otwarciu należy usunąć.
disodu fosforan, fosforan wapnia, metyloprednizolon, metyloprednizolonu sodu bursztynian, niezgodność farmaceutyczna, podanie pozajelitowe, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, sodu diwodorofosforan, stabilność chemiczna i fizyczna, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wytrącanie substancji - Leksykon leków
Skład i postać leku – Inj. Magnesii Sulfurici 20% Polpharma 200 mg/ml
Inj. Magnesii Sulfurici 20% Polpharma to sterylny roztwór do wstrzykiwań zawierający 200 mg/ml siarczanu magnezu (Magnesii sulfas). Preparat dostępny jest w ampułkach po 10 ml, w opakowaniu po 10 sztuk. Substancje pomocnicze obejmują wodę do wstrzykiwań oraz roztwory kwasu solnego 0,1 M i wodorotlenku sodu 0,1 M, które służą do regulacji pH roztworu. Produkt przeznaczony jest do podawania pozajelitowego i wymaga przestrzegania zasad aseptyki podczas przygotowania i aplikacji. Okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji, pod warunkiem przechowywania w temperaturze poniżej 25°C i ochrony przed światłem.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – d-Szczepionka błonicza adsorbowana nie mniej niż 5 j.m. toksoidu błoniczego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
d-Szczepionka błonicza adsorbowana to preparat w postaci zawiesiny do wstrzykiwań, zawierający toksoid błoniczy w dawce 0,5 ml, z zawartością nie mniejszą niż 5 jednostek międzynarodowych (j.m.) oraz adiuwant w postaci wodorotlenku glinu uwodnionego w stężeniu do 0,5 mg Al³⁺. Substancje pomocnicze obejmują tiomersal jako konserwant, chlorek sodu zapewniający odpowiednie ciśnienie osmotyczne oraz wodę do wstrzykiwań. Preparat charakteryzuje się białą lub prawie białą, jednorodną zawiesiną, którą przed podaniem należy dokładnie wymieszać, aby rozproszyć ewentualny osad i uzyskać jednorodną konsystencję. Produkt jest pakowany w ampułki ze szkła typu I, dostępne w opakowaniach po 5 lub 15 sztuk, przeznaczony do podania pozajelitowego.
adiuwant, ampułka ze szkła, chlorek sodu, ciśnienie osmotyczne, jednostka międzynarodowa, obce cząstki, podanie pozajelitowe, substancja konserwująca, szczepionka błonicza adsorbowana, tiomersal, toksoid błoniczy, utylizacja produktów medycznych, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek glinu uwodniony, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ferrum-Lek 50 mg Fe3+/ml
Ferrum Lek to parenteralny preparat zawierający 100 mg żelaza w postaci kompleksu wodorotlenku żelaza(III) z dekstranem w 2 ml roztworu (50 mg jonów żelaza(III)/ml). Po podaniu domięśniowym żelazo jest magazynowane w organizmie jako ferrytyna, uwodniony tlenek żelaza(III) połączony z resztą fosforanową w micelach, co stanowi fizjologiczny sposób przechowywania nadmiaru żelaza. Transport jonów żelaza odbywa się przez transferynę, beta-globulinę syntetyzowaną w wątrobie, która wiąże dwa atomy żelaza i dostarcza je do komórek uczestniczących w syntezie hemoglobiny, mioglobiny oraz enzymów. Kompleks ten charakteryzuje się dużą wielkością cząsteczki, co uniemożliwia jego wydalanie przez nerki i zapewnia stabilność, zapobiegając samoistnemu uwalnianiu jonów żelaza w warunkach fizjologicznych.
- Leksykon substancji czynnych
Tietyloperazyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Tietyloperazyna, należąca do pochodnych fenotiazyny, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na możliwość maskowania objawów chorób układu pokarmowego i ośrodkowego układu nerwowego oraz potencjalne interakcje z innymi lekami. Lek wykazuje addytywne działanie hipotensyjne, co stanowi ryzyko u pacjentów poddawanych znieczuleniu dokanałowemu lub przyjmujących beta-adrenolityki, a także u kobiet w ciąży ze stanem przedrzucawkowym, gdzie może dojść do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Podawanie pozajelitowe wymaga unikania iniekcji do tętnicy, pozycji leżącej pacjenta oraz monitorowania przez co najmniej 60 minut po podaniu. Stosowanie u pacjentów z dyskinezą, zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób w podeszłym wieku powinno być ograniczone, a u chorych z zahamowaniem czynności szpiku kostnego – rozważane jedynie przy przewadze korzyści nad ryzykiem.
akatyzja, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, choroba układu pokarmowego, ciśnienie tętnicze krwi, drgawka, dysfazja, dyskineza, dystonia, działanie hipotensyjne, kręcz szyi, lek przeciwwymiotny, niepokój ruchowy, niestabilność autonomicznego układu nerwowego, nietolerancja fruktozy, objaw pozapiramidowy, oculogyric crisis, ośrodkowy układ nerwowy, pirosiarczyn sodu, pochodna fenotiazyny, podanie domięśniowe, podanie pozajelitowe, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, stan przedrzucawkowy, tietyloperazyna, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Trasylol 277,8 j. Ph. Eur. (500 000 KIU)
Trasylol to roztwór do infuzji zawierający aprotyninę o aktywności 277,8 j. Ph. Eur. (500 000 KIU) w objętości 50 ml, co odpowiada około 70 mg substancji czynnej. Preparat jest klarownym, bezbarwnym roztworem izotonicznym, zawierającym chlorek sodu jako substancję pomocniczą oraz wodę do wstrzykiwań jako rozpuszczalnik. Przed podaniem należy ocenić roztwór pod kątem obecności cząstek stałych i zmiany koloru. Trasylol podaje się dożylnie w formie infuzji, unikając jednoczesnego podawania z innymi lekami, z wyjątkiem 20% roztworu glukozy, roztworu hydroksyetylowanej skrobii (HES) oraz płynu Ringera z mleczanami, z którymi mieszaniny zachowują stabilność do 6 godzin po przygotowaniu.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Woda do wstrzykiwań CSL Behring –
Woda do wstrzykiwań CSL Behring jest bezbarwnym, przezroczystym rozpuszczalnikiem przeznaczonym do sporządzania leków parenteralnych. Produkt dostępny jest w fiolkach o objętościach od 2 ml do 50 ml (2, 2,5, 3, 4, 5, 5,6, 10, 15, 20, 40, 50 ml) i służy wyłącznie do rozpuszczania lub rozcieńczania innych preparatów leczniczych podawanych pozajelitowo. Dawkowanie i sposób podania są ściśle uzależnione od charakterystyki rozpuszczanego leku i muszą być zgodne z jego instrukcją stosowania. Przed użyciem należy potwierdzić zgodność wody do wstrzykiwań z danym produktem leczniczym oraz dobrać odpowiednią objętość fiolki do wymagań preparatu.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esopol 40 mg
Esopol to preparat zawierający 40 mg esomeprazolu w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, przeznaczony do stosowania w sytuacjach, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Mechanizm działania polega na hamowaniu wydzielania kwasu żołądkowego, co jest kluczowe w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD) z zapaleniem i/lub ciężkimi objawami, leczeniu wrzodów żołądka związanych z terapią NLPZ, profilaktyce przeciwwrzodowej u pacjentów z grup ryzyka oraz zapobieganiu nawrotom krwawień po leczeniu endoskopowym. Preparat jest wskazany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci w wieku 1-18 lat w określonych wskazaniach pediatrycznych. Każda fiolka zawiera 40 mg esomeprazolu sodowego oraz około 3,28 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
aspiracja treści pokarmowej, choroba refluksowa przełyku, esomeprazol, inhibitor pompy protonowej, leczenie endoskopowe, nadżerki przełyku, nawrót krwawienia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostre krwawienie, podanie pozajelitowe, profilaktyka przeciwwrzodowa, refluks żołądkowy, refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wydzielanie kwasu żołądkowego, zaburzenia połykania, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gliatilin 1000 250 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa choliny alfosceranu (Gliatilin 1000, 250 mg/ml) wykazały niski potencjał toksyczności ostrej, z wartością LD50 przekraczającą 1 g/kg masy ciała po podaniu pozajelitowym oraz ponad 10 g/kg masy ciała po podaniu doustnym u gryzoni. W badaniach toksyczności przewlekłej, przy dawkach 300 mg/kg u szczurów i 150 mg/kg u psów, nie zaobserwowano istotnych objawów toksyczności ani zmian w parametrach hematologicznych, biochemicznych czy w badaniach moczu, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa nawet przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie moczu, badanie przedkliniczne, cholina alfosceranu, dawka śmiertelna, dysfagia, działanie teratogenne, Gliatilin, krew obwodowa, mutacja genetyczna, parametr hematologiczny, podanie doustne, podanie pozajelitowe, potencjał mutagenny, profil toksykologiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Treprostynil – Interakcje
Treprostynil, stosowany w terapii nadciśnienia płucnego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne implikacje kliniczne. Jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi, przeciwnadciśnieniowymi lub innymi środkami rozszerzającymi naczynia zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego niedociśnienia tętniczego, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, treprostynil wpływa na funkcję płytek krwi, co w połączeniu z lekami antyagregacyjnymi (w tym NLPZ), przeciwzakrzepowymi oraz donorami tlenku azotu może zwiększać ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, a także unikanie jednoczesnego stosowania wielu leków antyagregacyjnych. W badaniach farmakokinetycznych nie stwierdzono wpływu treprostynilu na farmakodynamikę pojedynczej dawki warfaryny (25 mg), jednak brak jest danych dotyczących interakcji z donorami tlenku azotu.
badanie farmakokinetyczne, cytochrom P450 CYP2C8, donor tlenku azotu, farmakokinetyka, infuzja podskórna, inhibitor CYP2C8, inhibitor enzymu, klirens osoczowy, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas glukuronowy, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie płucne, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze ogólnoustrojowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, płytki krwi, podanie pozajelitowe, synergizm, wazodylatacja - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Calcium chloride DEMO
Podczas terapii chlorkiem wapnia, szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkalcemii, zwłaszcza przy nadmiernym dawkowaniu. Konieczne jest systematyczne monitorowanie stężenia elektrolitów w surowicy, aby zapobiec powikłaniom. Podawanie pozajelitowe, zwłaszcza dożylne, wymaga ostrożności ze względu na ryzyko miejscowych reakcji, zwapnień tkanek miękkich oraz wynaczynienia leku, które może prowadzić do poważnych powikłań. Infuzje powinny być wykonywane powoli, aby uniknąć nagłego wzrostu stężenia wapnia i objawów hiperkalcemii. Chlorek wapnia jest najbardziej drażniącą solą wapnia stosowaną w lecznictwie, co wymaga szczególnej uwagi podczas podawania.
chlorek wapnia, choroba serca, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, niewydolność nerek, parametry biochemiczne, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, sarkoidoza, sól wapnia, stężenie elektrolitów, wapń chlorek dwuwodny, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie leku, zwapnienia tkanek miękkich - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Hydrocortison VUAB 100 mg
Hydrokortyzon VUAB, zawierający hydrokortyzon sodu bursztynian, jest naturalnym glikokortykoidem kory nadnerczy o działaniu przeciwzapalnym i mineralokortykoidowym, stosowanym m.in. w terapii zastępczej niedoboru hormonów nadnerczy. Bursztynian sodowy hydrokortyzonu cechuje się wysoką rozpuszczalnością w wodzie, co umożliwia podawanie dożylne wysokich dawek w małej objętości, z szybkim początkiem działania (do 1 godziny) i zmiennym czasem trwania efektu. W porównaniu do metyloprednizolonu, siła działania hydrokortyzonu jest około pięciokrotnie niższa (stosunek 1:5), co jest zgodne z relatywną siłą działania obu leków podawanych doustnie. Tabela porównawcza wskazuje, że hydrokortyzon ma względne działanie przeciwzapalne i mineralokortykoidowe na poziomie 1,0, równoważną dawkę 20 mg oraz okres półtrwania w osoczu około 90 minut.
białko enzymatyczne, błona komórkowa, bursztynian sodowy hydrokortyzonu, bursztynian sodowy metyloprednizolonu, działanie immunosupresyjne, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeciwzapalne, eozynofil, hydrokortyzon sodu bursztynian, katabolizm białek, kwas dezoksyrybonukleinowy, kwas rybonukleinowy, niedobór hormonów kory nadnerczy, okres półtrwania w osoczu, podanie pozajelitowe, receptor cytoplazmatyczny, stężenie leku w surowicy, transkrypcja mRNA, właściwość mineralokortykoidowa, wychwyt glukozy - Leksykon substancji czynnych
Witamina C – Przedawkowanie
Przedawkowanie witaminy C, choć rzadkie, może prowadzić do objawów niepożądanych zależnych od dawki i indywidualnych predyspozycji pacjenta. Witamina C, jako substancja rozpuszczalna w wodzie, jest wydalana przez nerki, co ogranicza ryzyko kumulacji, jednak dawki przekraczające 15 g mogą wywołać poważne skutki, takie jak anemia hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Najczęściej obserwowane objawy to łagodne zaburzenia dyspeptyczne, biegunka (powyżej 2-3 g/dobę), nudności, wymioty, ból głowy oraz dezorientacja przy bardzo wysokich dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, uszkodzeniem wątroby oraz z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, ze względu na zwiększone ryzyko kumulacji i powikłań.
anemia hemolityczna, charakterystyka produktu leczniczego, droga nerkowa, dyskomfort w jamie brzusznej, farmakoterapia, kwas askorbowy, leczenie objawowe, nagły ból głowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolność nerek, podanie pozajelitowe, preparat multiwitaminowy, rozpad krwinek czerwonych, upośledzona funkcja wątroby, uszkodzenie wątroby, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, zaburzenia dyspeptyczne, zaburzenia świadomości, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Mukopolisacharydowy polisiarczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mukopolisacharydowy polisiarczan (MPS), substancja czynna w preparatach takich jak Hirudoid i Mobilat, wykazuje niską toksyczność ostrą przy miejscowym stosowaniu, co potwierdzają badania na myszach, szczurach i psach. W badaniach toksyczności podostrej (13 tygodni) u psów i szczurów zaobserwowano dawkozależne zmiany, takie jak podrażnienie w miejscu iniekcji, zwiększenie masy wątroby i nerek od 10 mg/kg mc., oraz powiększenie węzłów chłonnych szyjnych i krezkowych od 15 mg/kg mc. Nie stwierdzono zmian nowotworowych po długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak jest danych dotyczących potencjału rakotwórczego mukopolisacharydowego polisiarczanu, gdyż nie przeprowadzono badań długoterminowych w tym zakresie.
działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, farmakokinetyka, mukopolisacharydowy polisiarczan, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, ryzyko onkogenne, stężenie systemowe, stosowanie miejscowe, toksyczność ostra, toksyczność podostra, właściwość embriotoksyczna, właściwość rakotwórcza, właściwość teratogenna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Salbutamol WZF 0,5 mg/ml
SALBUTAMOL WZF to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 0,5 mg/ml, zawierający salbutamolu siarczan jako substancję czynną. Preparat ma postać bezbarwnego, przezroczystego płynu, pakowanego w szklane ampułki po 1 ml, przeznaczone do jednorazowego podania pozajelitowego. W skład produktu wchodzą również substancje pomocnicze: disodu edetynian (chelatujący, stabilizujący roztwór), chlorek sodu (izotoniczność), kwas solny 10% (regulacja pH) oraz woda do wstrzykiwań. Istotne jest, że roztwór zawiera 3,55 mg/ml sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem podaży sodu. Preparat należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, bez zamrażania. Okres ważności nieotwartego produktu wynosi 3 lata, a po rozcieńczeniu 0,9% NaCl lub 5% glukozą stabilność utrzymuje się do 24 godzin.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Predasol 250 mg
Predasol to preparat zawierający prednizolonu sodu bursztynian w dawkach 25 mg (19,6 mg prednizolonu), 50 mg (39,1 mg prednizolonu), 250 mg (195,7 mg prednizolonu) oraz 1000 mg (782,7 mg prednizolonu), dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt przeznaczony jest do podawania pozajelitowego przez wykwalifikowany personel medyczny. Substancje pomocnicze, takie jak sodu wodorowęglan, disodu fosforan dwuwodny i sodu diwodorofosforan dwuwodny, pełnią funkcję regulatorów pH i buforów, co zapewnia stabilność preparatu. Rozpuszczalnik stanowi woda do wstrzykiwań. Produkt dostępny jest w ampułkach (dla dawek 25 mg i 50 mg) oraz fiolkach (dla dawek 250 mg i 1000 mg), z odpowiednią objętością rozpuszczalnika (2 ml, 5 ml lub 10 ml).
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, bufor pH, disodu fosforan dwuwodny, funkcja buforująca, guma bromobutylowa, podanie pozajelitowe, prednizolonu sodu bursztynian, prednizolonu wodorobursztynian, regulator pH, rekonstytucja, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór Ringera, sodu diwodorofosforan dwuwodny, sodu wodorowęglan, substancja czynna, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tobrex 3 mg/g
Lek Tobrex w postaci maści do oczu zawiera tobramycynę w stężeniu 3 mg/g i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu miejscowego podania tobramycyny na płodność u ludzi. W okresie ciąży tobramycyna przenika przez łożysko po podaniu dożylnym, jednak nie wykazuje działania teratogennego ani ototoksycznego w badaniach przedklinicznych na zwierzętach, choć szkodliwy wpływ na reprodukcję obserwowano przy dawkach przekraczających maksymalne narażenie u ludzi. Stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, z uwzględnieniem możliwego, choć niepotwierdzonego, ryzyka ototoksycznego i nefrotoksycznego.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amoksiklav Quicktab 1000 mg 875 mg + 125 mg
Amoksiklav QUICKTAB 1000 mg to preparat zawierający 875 mg amoksycyliny oraz 125 mg kwasu klawulanowego w formie tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając ciężkość i lokalizację zakażenia, przewidywane patogeny oraz parametry pacjenta takie jak wiek, masa ciała i czynność nerek. Standardowa dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała ≥40 kg to 1 tabletka dwa razy na dobę (1750 mg amoksycyliny i 250 mg kwasu klawulanowego na dobę), a w przypadku cięższych zakażeń – 1 tabletka trzy razy na dobę (2625 mg amoksycyliny i 375 mg kwasu klawulanowego). U dzieci <40 kg dawki wahają się od 25 mg + 3,6 mg/kg mc./dobę do 70 mg + 10 mg/kg mc./dobę, z zaleceniem stosowania innych postaci leku przy konieczności wyższych dawek amoksycyliny, aby uniknąć nadmiernego podawania kwasu klawulanowego.
amoksycylina, czynność nerek, czynność wątroby, klirens kreatyniny, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, nietolerancja przewodu pokarmowego, podanie pozajelitowe, umiejscowienie zakażenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie szpiku kostnego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Tobrosopt 0,3 % 3 mg/ml
Produkt Tobrosopt 0,3% (tobramycyna 3 mg/ml) stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących wymaga szczególnej ostrożności. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu miejscowego podania na płodność, a dostępne informacje o stosowaniu w ciąży są ograniczone. Tobramycyna przenika przez łożysko po podaniu dożylnym, jednak nie wykazuje działania teratogennego u zwierząt, choć badania na modelach zwierzęcych wskazują na potencjalne ryzyko przy ekspozycji przekraczającej maksymalne narażenie u ludzi. Aminoglikozydy, w tym tobramycyna, mogą przenikać przez łożysko, co wymaga uwzględnienia potencjalnego ryzyka ototoksycznego i nefrotoksycznego dla płodu, mimo braku jednoznacznych dowodów klinicznych. Kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność kwasu borowego w stężeniu 13 mg/ml (2,27 mg B/ml), co dyskwalifikuje stosowanie Tobrosopt 0,3% w okresie ciąży ze względu na możliwe szkodliwe działanie na płód.
aminoglikozyd, bor, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, działanie teratogenne, kwas borowy, łożysko, miejscowe podanie do oka, narażenie płodu, podanie doustne, podanie dożylne, podanie miejscowe do oka, podanie ogólnoustrojowe, podanie pozajelitowe, przeciwwskazanie, tobramycyna, zaburzenia reprodukcji - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diafer 50 mg Fe3+/ml
Diafer to roztwór do wstrzykiwań zawierający 50 mg Fe/ml w postaci derizomaltozy żelazowej, przeznaczony do leczenia niedoboru żelaza u dorosłych pacjentów z przewlekłą chorobą nerek poddawanych dializie, u których doustne preparaty żelaza okazały się nieskuteczne lub są przeciwwskazane. Preparat ma pH 5,0-7,0, osmolarność około 400 mOsm/l i charakteryzuje się ciemnobrązowym, nieprzejrzystym wyglądem. Każda ampułka zawiera 2 ml roztworu, co odpowiada 100 mg żelaza, a także do 4,6 mg sodu na ml, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Podanie jest pozajelitowe, co jest wskazane w przypadku nieskuteczności lub niemożności stosowania terapii doustnej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piracetam Polpharma 800 mg
Piracetam, lek nootropowy, wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na myszy, szczurach i psach. Przy podaniu pojedynczych dawek nawet do 10 g/kg masy ciała nie zaobserwowano nieodwracalnych działań toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Wielokrotne podawanie dawek do 4,8 g/kg mc./dobę u myszy oraz do 2,4 g/kg mc./dobę u szczurów nie wykazało toksycznego wpływu na narządy wewnętrzne. Podanie dożylne w dawkach do 1 g/kg mc./dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów również nie wywołało działań niepożądanych. Badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak takich efektów, co dodatkowo podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa piracetamu.
badanie in vitro, badanie in vivo, długoterminowe stosowanie leku, genotoksyczność, kancerogenność, lek nootropowy, okno terapeutyczne, piracetam, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, przedawkowanie leku, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność dożylna, toksyczność ostrej dawki, toksyczność substancji czynnej, zaburzenia gospodarki wodnej, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Cefobid 1 g
W praktyce klinicznej istotne jest informowanie pacjentów o potencjalnych efektach ubocznych leków, zwłaszcza dotyczących zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Cefoperazon (preparat Cefobid, 1 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i infuzji) wykazuje niskie ryzyko zaburzeń psychomotorycznych, które mogłyby wpływać na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Mimo relatywnie bezpiecznego profilu, lekarz powinien indywidualnie ocenić pacjenta, uwzględniając jego stan kliniczny, współistniejące choroby, interakcje lekowe oraz drogę podania leku, która zwykle odbywa się w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych pod nadzorem medycznym.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tramal Retard 100 100 mg
Tramadol, będący opioidowym lekiem przeciwbólowym z kodem ATC N02AX02, charakteryzuje się unikatowym, złożonym mechanizmem działania łączącym agonizm receptorów opioidowych μ, δ i κ (ze szczególnym powinowactwem do receptorów μ) z hamowaniem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny oraz nasileniem uwalniania serotoniny. Ta podwójna farmakodynamika przekłada się na skuteczne działanie przeciwbólowe oraz przeciwkaszlowe, przy jednoczesnym korzystnym profilu bezpieczeństwa w porównaniu do klasycznych opioidów, takich jak morfina. Tramadol nie powoduje istotnej depresji oddechowej, ma mniejszy wpływ na motorykę przewodu pokarmowego oraz nie wywołuje znaczących zmian hemodynamicznych. Jego siła analgetyczna wynosi około 10-17% potencji morfiny (1/10 do 1/6).
ból pooperacyjny, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, działanie opioidowe, działanie przeciwkaszlowe, efekt przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, motoryka przewodu pokarmowego, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodek kaszlu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, podanie dojelitowe, podanie pozajelitowe, profil bezpieczeństwa, przewodzenie bólu, receptor opioidowy, serotonina, stan bólowy, szlak hamujący ból, wychwyt zwrotny noradrenaliny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Neiraxin® B –
Preparat Neiraxin B, będący roztworem do wstrzykiwań o objętości 2 ml, zawiera 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6), 100 mg tiaminy chlorowodorku (witamina B1), 1 mg cyjanokobalaminy (witamina B12) oraz 20 mg lidokainy chlorowodorku. Zgodnie z charakterystyką produktu leczniczego, składniki te w dawkach terapeutycznych nie wykazują sedatywnego działania ani nie wpływają istotnie na koordynację ruchową, czas reakcji czy funkcje poznawcze. Preparat nie wywiera znaczącego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn, co potwierdzają również obecne w nim substancje pomocnicze, takie jak alkohol benzylowy (40 mg/ampułka), sód (12 mg) i potas (0,07 mg). pH roztworu wynosi 4,4-4,8, co jest istotne dla bezpieczeństwa podania, ale nie wpływa na zdolności psychomotoryczne.
alkohol benzylowy, cyjanokobalamina, działanie ogólnoustrojowe, farmakoterapia, funkcje poznawcze, interakcje lekowe, kompleks witamin B, koordynacja ruchowa, lidokaina, lidokaina chlorowodorek, miejsce iniekcji, pH roztworu, pirydoksyna, pirydoksyna chlorowodorek, podanie pozajelitowe, postać farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, substancje pomocnicze, tiamina, tiamina chlorowodorek, witaminy grupy B, właściwości sedatywne, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sufentanil Chiesi 50 mcg/ml, (250 mcg/5 ml, 1 mg/20 ml)
Sufentanil Chiesi, zawierający 50 mikrogramów/ml sufentanylu w roztworze do wstrzykiwań, dostępny jest w ampułkach 5 ml (250 mikrogramów) oraz 20 ml (1000 mikrogramów). Przedawkowanie tego silnego opioidu prowadzi przede wszystkim do depresji oddechowej, która może objawiać się od spowolnienia częstości oddechów do całkowitego bezdechu. Depresja oddechowa może wystąpić już przy dawkach przekraczających 0,3 mikrogramów/kg masy ciała podawanych dożylnie. Dodatkowo mogą pojawić się objawy takie jak sztywność mięśniowa utrudniająca wentylację, spadek ciśnienia tętniczego wskazujący na hipowolemię oraz zaburzenia termoregulacji. Ze względu na wysoką potencję leku, jego podawanie wymaga ścisłej kontroli medycznej i monitorowania funkcji życiowych pacjenta.
antagonista opioidów, bezdech, cytrynian sufentanylu, depresja oddechowa, hipowolemia, nalokson, normotermia, oddech kontrolowany, oddech wspomagany, podanie pozajelitowe, roztwór do wstrzykiwań, spadek ciśnienia tętniczego, środek zwiotczający depolaryzujący, Sufentanil Chiesi, sufentanyl, sztywność mięśniowa, tlenoterapia, zaburzenie termoregulacji - Leksykon leków
Skład i postać leku – Hepa-Merz 5 g/10 ml
Hepa-Merz to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 5 g/10 ml (500 mg/ml) L-ornityny L-asparaginianu, stosowany głównie w terapii zaburzeń czynności wątroby oraz stanów hiperamonemii. Preparat ma postać przezroczystego roztworu, co umożliwia wizualną kontrolę jakości przed podaniem. Każda ampułka zawiera 10 ml koncentratu, co odpowiada 5 g substancji czynnej. Produkt wymaga rozcieńczenia odpowiednim płynem infuzyjnym i podawany jest we wlewie dożylnym. W składzie pomocniczym znajduje się wyłącznie woda do wstrzykiwań, co minimalizuje ryzyko reakcji niepożądanych związanych z dodatkowymi składnikami.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Phenylephrine Unimedic 0,1 mg/ml
Fenylefryna w roztworze do wstrzykiwań dostępna jest w stężeniach 0,05 mg/ml (50 μg/ml) oraz 0,1 mg/ml (100 μg/ml). Standardowa dawka bolusowa u dorosłych wynosi 50-100 μg, z pojedynczą dawką nieprzekraczającą 100 μg, powtarzaną do uzyskania efektu terapeutycznego. W infuzji dożylnej początkowa dawka to 25-50 μg/min, z możliwością modyfikacji w zakresie 25-100 μg/min w celu utrzymania prawidłowego ciśnienia skurczowego. U pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się redukcję dawki, natomiast u chorych z marskością wątroby dawki mogą wymagać zwiększenia ze względu na zmieniony metabolizm leku. Terapia u osób w podeszłym wieku wymaga szczególnej ostrożności i ścisłego monitorowania ze względu na zmienioną wrażliwość i ryzyko działań niepożądanych. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności fenylefryny u dzieci i młodzieży, dlatego dawkowanie w tej grupie nie zostało ustalone.
bolus dożylny, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie skurczowe, dawka standardowa, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, fenylefryna, infuzja dożylna, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, osmolalność, podanie pozajelitowe, roztwór do wstrzykiwań, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne w bolusie, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Papaverinum hydrochloricum WZF 20 mg/ml
Papaverinum hydrochloricum WZF jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 20 mg/ml, przeznaczonego do podawania pozajelitowego (domięśniowo lub podskórnie) u pacjentów dorosłych. Zalecana dawka jednorazowa wynosi od 40 mg do 120 mg, co odpowiada objętości 2-6 ml roztworu, z możliwością powtórzenia dawki po minimum 3 godzinach, maksymalnie do 4 razy na dobę. Roztwór powinien być podawany bez rozcieńczania, po wizualnej kontroli braku cząstek stałych i zmiany zabarwienia. Produkt zawiera substancję pomocniczą – alkohol benzylowy w ilości 10 mg/ml, co należy uwzględnić podczas oceny bezpieczeństwa stosowania. Ze względu na brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności, Papaverinum hydrochloricum WZF nie jest zalecany do stosowania w populacji pediatrycznej. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu medycznego, uwzględniającego przeciwwskazania oraz potencjalne interakcje z innymi lekami. Wskazane jest monitorowanie pacjenta pod kątem działań niepożądanych związanych z obecnością alkoholu benzylowego oraz właściwe dostosowanie dawkowania zgodnie z zaleceniami producenta.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – VaxigripTetra 1 dawka (0,5 ml)
VaxigripTetra to czterowalentna, inaktywowana szczepionka przeciw grypie, zawierająca po 15 mikrogramów hemaglutyniny (HA) z każdego z czterech szczepów wirusa grypy zgodnych z rekomendacjami WHO i UE na sezon 2024/2025: A/Victoria/4897/2022 (H1N1)pdm09, A/Thailand/8/2022 (H3N2), B/Austria/1359417/2021 oraz B/Phuket/3073/2013. Szczepionka jest produkowana na zarodkach kurzych, co może skutkować obecnością pozostałości jaj, neomycyny, formaldehydu i octoxynolu-9. Preparat występuje w formie zawiesiny do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce o objętości 0,5 ml, zawierającej roztwór buforowy stabilizujący pH i ciśnienie osmotyczne.
albumina jaja kurzego, ampułko-strzykawka, bufor, chlorek potasu, chlorek sodu, czterowalentna szczepionka przeciw grypie, diwodorofosforan potasu, elastomer bromobutylowy, elastomer chlorobutylowy, formaldehyd, fosforan disodu dwuwodny, hemaglutynina, inaktywowany wirus, neomycyna, niezgodność farmaceutyczna, octoxynol-9, podanie pozajelitowe, rozszczepiony wirion, wirus grypy, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie, zarodek kurzy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Curosurf 80 mg, co odpowiada około 74 mg całej zawartości fosfolipidów i 0,9 mg niskocząsteczkowych hydrofobowych protein.
Curosurf (poractant alfa) to naturalny surfaktant pochodzenia świńskiego, zawierający około 74 mg fosfolipidów oraz 0,9 mg hydrofobowych protein powierzchniowych SP-B i SP-C w 1 ml zawiesiny. W badaniach przedklinicznych wykazano, że podawanie preparatu drogą dootrzewnową i dooskrzelową nie powoduje toksyczności płucnej ani układowej, a także nie odnotowano przypadków śmiertelnych u zwierząt. Badania toksyczności podostrej, prowadzone na psach, królikach i szczurach, nie wykazały niepożądanych efektów klinicznych, zmian hematologicznych ani makroskopowych po 14-dniowym stosowaniu. Dodatkowo, 4-tygodniowe podawanie dootrzewnowe u szczurów potwierdziło brak toksyczności bezpośredniej, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa preparatu.
bierna skórna reakcja anafilaktyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, fosfolipidy, nadwrażliwość skórna, naturalny surfaktant, pęcherzyki płucne, podanie dooskrzelowe, podanie dootrzewnowe, podanie dotchawicze, podanie pozajelitowe, poractant alfa, potencjał immunogenny, potencjał mutagenny, potencjał uczulający, proteiny powierzchniowe, reakcja anafilaktyczna, synteza przeciwciał, toksyczność ostra, toksyczność płucna, toksyczność podostra, toksyczność układowa, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xylocaine 2% 20 mg/ml
Xylocaine 2% to roztwór do wstrzykiwań zawierający 20 mg/ml chlorowodorku lidokainy, dostępny w fiolkach o pojemności 50 ml, co daje łącznie 1000 mg substancji czynnej na fiolkę. Preparat jest klarowny, bezbarwny, o pH w zakresie 5,0-7,0, co jest istotne dla zachowania stabilności i uniknięcia wytrącania osadu. W składzie znajdują się również substancje pomocnicze, takie jak sód (2,49 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (E 218, 1 mg/ml) jako konserwant, chlorek sodu zapewniający izotoniczność, oraz środki buforujące (sodu wodorotlenek i/lub kwas solny 2 mol/l). Preparat przeznaczony jest do podania pozajelitowego, a jego stosowanie wymaga uwzględnienia obecności substancji pomocniczych podczas kwalifikacji pacjenta do leczenia.