Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mukopolisacharydowy polisiarczan

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania mukopolisacharydowego polisiarczanu

Mukopolisacharydowy polisiarczan (MPS) to substancja czynna znajdująca się w produktach leczniczych takich jak Hirudoid i Mobilat. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa tej substancji obejmują badania toksyczności ostrej i przewlekłej, ocenę potencjału mutagennego oraz wpływu na reprodukcję. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje na temat bezpieczeństwa stosowania mukopolisacharydowego polisiarczanu na podstawie dostępnych danych przedklinicznych.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej mukopolisacharydowego polisiarczanu przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym na myszach, szczurach i psach. Wyniki tych badań wykazały, że ostra toksyczność występuje jedynie po układowym podaniu bardzo dużych dawek substancji. Drogi podania obejmowały podanie doustne, podskórne, dootrzewnowe oraz dożylne. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, obserwacje te nie mają znaczenia przy miejscowym stosowaniu polisiarczanu chondroityny na skórę, co jest typowym sposobem aplikacji preparatów zawierających mukopolisacharydowy polisiarczan.²

Toksyczność przewlekła

W ramach oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania mukopolisacharydowego polisiarczanu przeprowadzono badania toksyczności podostrej u psów i szczurów. Badania te trwały 13 tygodni i wykazały zależne od dawki efekty.^{3 4}

Zaobserwowano następujące zmiany w organizmach zwierząt:

• Podrażnienie w miejscu iniekcji
• Zwiększenie masy wątroby i nerek (od dawki 10 mg/kg masy ciała)
• Powiększenie węzłów chłonnych szyjnych i krezkowych (od dawki 15 mg/kg masy ciała)

⁵

Istotny jest fakt, że po 13 tygodniach stosowania substancji nie stwierdzono zmian nowotworowych u badanych zwierząt laboratoryjnych.⁶

Potencjał mutagenny i rakotwórczy

Ocena potencjału genotoksycznego mukopolisacharydowego polisiarczanu obejmowała badania in vitro oraz in vivo. Nie wykazały one żadnych oznak działania mutagennego substancji.^{7 8}

W przypadku oceny potencjału rakotwórczego, należy podkreślić, że brak jest badań dotyczących właściwości rakotwórczych mukopolisacharydowego polisiarczanu. Nie przeprowadzono badań długoterminowych, które mogłyby wskazać na ewentualne ryzyko onkogenne.^{9 10}

Wpływ na rozród i rozwój

W ramach oceny bezpieczeństwa mukopolisacharydowego polisiarczanu przeprowadzono szereg badań oceniających jego potencjalny wpływ na rozród i rozwój:

Badania płodności

Badania płodności przeprowadzono na samcach szczurów, którym podawano mukopolisacharydowy polisiarczan w dawkach 2, 10 i 25 mg/kg masy ciała przez okres 60 dni. Wyniki tych badań nie wykazały zmian patologicznych ani u badanych zwierząt, ani u ich potomstwa.¹¹

Badania embriotoksyczności i teratogenności

Badania embriotoksyczności i właściwości teratogennych mukopolisacharydowego polisiarczanu przeprowadzono na królikach. Zwierzęta otrzymywały substancję w dawkach 2,8 lub 32 mg/kg masy ciała od 6 do 19 dnia ciąży.^{12 13}

Najistotniejsze zmiany zaobserwowano w grupie zwierząt otrzymujących wysokie dawki (32 mg/kg masy ciała) mukopolisacharydowego polisiarczanu. W tej grupie stwierdzono:

• Zmniejszenie masy ciała zwierząt
• Zwiększoną resorpcję płodów
• Zmniejszoną żywotność płodów

^{14 15}

Zgodnie z dostępnymi danymi, mukopolisacharydowy polisiarczan nie wykazuje działania teratogennego nawet przy dawce 32 mg/kg masy ciała, jednak przy tym poziomie dawkowania obserwowano właściwości embriotoksyczne.^{16 17}

Farmakokinetyka i zastosowanie miejscowe

Warto zaznaczyć, że dane farmakokinetyczne wskazują na określone prawidłowości dotyczące przenikania substancji stosowanych miejscowo. Wskazuje to na fakt, że podczas prawidłowego miejscowego stosowania mukopolisacharydowego polisiarczanu, nie osiąga się stężeń systemowych mogących wywoływać efekty toksyczne obserwowane w badaniach przedklinicznych z podaniem pozajelitowym.¹⁸

Podsumowując przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania mukopolisacharydowego polisiarczanu, należy stwierdzić, że substancja ta charakteryzuje się niską toksycznością ostrą przy podaniu miejscowym, nie wykazuje działania mutagennego oraz teratogennego, jednak przy wysokich dawkach może wykazywać właściwości embriotoksyczne. Brak jest badań dotyczących potencjału rakotwórczego substancji.^{19 20}