podanie dożylne
Podanie dożylne (i.v., intravenous) to droga aplikacji leków i płynów bezpośrednio do układu żylnego pacjenta. Ta metoda zapewnia szybkie działanie substancji leczniczej, umożliwiając jej natychmiastowe włączenie do krążenia ogólnoustrojowego z pominięciem bariery wchłaniania.
Podanie dożylne stosuje się w sytuacjach wymagających szybkiej interwencji terapeutycznej, przy leczeniu stanów nagłych, podczas znieczulenia ogólnego, a także przy podawaniu leków drażniących tkanki czy preparatów, które ulegałyby degradacji w przewodzie pokarmowym. Pozwala na precyzyjne kontrolowanie dawki i szybkości podawania leku.
W praktyce klinicznej podanie dożylne może być realizowane jako wstrzyknięcie jednorazowe (bolus), infuzja ciągła lub wlew przerywany. Do realizacji tej drogi podania wykorzystuje się różne dostępy naczyniowe: kaniule obwodowe, cewniki centralne, porty naczyniowe czy przetoki tętniczo-żylne. Kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjenta ma przestrzeganie zasad aseptyki i antyseptyki podczas wykonywania procedury.
Podanie dożylne wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia powikłań miejscowych (zapalenie żyły, wynaczynienie) oraz ogólnoustrojowych (reakcje alergiczne, przeciążenie płynami, zakażenie). Przeciwwskazaniami względnymi do tej drogi podania są m.in. zaburzenia krzepnięcia, zły stan naczyń obwodowych czy trudności w uzyskaniu dostępu dożylnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Piperacillin/Tazobactam Kabi 2 g + 0,25 g 2 g + 0,25 g
Produkt leczniczy Piperacillin/Tazobactam Kabi dostępny jest w postaci jałowego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, w dawkach 2 g piperacyliny + 0,25 g tazobaktamu oraz 4 g piperacyliny + 0,5 g tazobaktamu (w postaci soli sodowych). Zawartość sodu wynosi odpowiednio 4,9 mmol (112 mg) i 9,7 mmol (224 mg). Produkt nie zawiera substancji pomocniczych, co minimalizuje ryzyko interakcji i problemów z tolerancją. Preparat wymaga aseptycznego przygotowania, polegającego na rozpuszczeniu proszku w 10 ml (dla dawki 2 g + 0,25 g) lub 20 ml (dla dawki 4 g + 0,5 g) rozpuszczalnika (0,9% roztwór NaCl lub jałowa woda do wstrzykiwań), a następnie rozcieńczeniu do wymaganej objętości (np. 50 ml lub 150 ml) z użyciem 0,9% NaCl, 5% glukozy lub 6% dekstranu w 0,9% NaCl.
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, aminoglikozyd, aseptyka, farmakoterapia, fiolka, guma halobutylowa, hydrolizat albuminy, inaktywacja aminoglikozydu, interakcja lekowa, niezgodność farmaceutyczna, piperacylina, piperacylina i tazobaktam, podanie dożylne, produkt krwiopochodny, rozpuszczalnik, roztwór dekstranu, roztwór do infuzji, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, sól sodowa, substancja pomocnicza, tazobaktam, warunki aseptyczne, wieczko flip-off, woda do wstrzykiwań, wodorowęglan sodu, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Poltram Retard 150 150 mg
Tramadol, substancja czynna leku Poltram Retard 150 (150 mg), jest opioidowym lekiem przeciwbólowym z grupy N02AX02, działającym jako nieselektywny agonista receptorów μ, δ, κ z przewagą powinowactwa do receptorów μ. Jego mechanizm analgetyczny obejmuje zarówno aktywację receptorów opioidowych, jak i hamowanie neuronalnego wychwytu noradrenaliny oraz zwiększenie uwalniania serotoniny, co potęguje efekt przeciwbólowy. W porównaniu do morfiny, tramadol nie wywołuje depresji układu oddechowego, nie zaburza motoryki przewodu pokarmowego oraz ma minimalny wpływ na układ krążenia, co przekłada się na korzystniejszy profil bezpieczeństwa. Czas działania analgetycznego wynosi 4-8 godzin, a potencjał przeciwbólowy przy podaniu dożylnym to 1/10 do 1/6 potencjału morfiny, co wskazuje na słabsze działanie opioidowe.
agonista receptorów opioidowych, analgetyk opioidowy, bezpieczeństwo kardiologiczne, ból pooperacyjny, depresja układu oddechowego, działanie analgetyczne, lek przeciwbólowy, motoryka przewodu pokarmowego, oparzenie, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, potencjał przeciwbólowy, profil bezpieczeństwa, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tramadol chlorowodorek, uwalnianie serotoniny, wychwyt zwrotny noradrenaliny, złamanie - Leksykon substancji czynnych
Glukoza bezwodna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Glukoza bezwodna, obecna w produktach leczniczych takich jak Duosol (zawierający 4 mmol/l potasu, stężenie glukozy 5,6 mmol/l odpowiadające 1,0 g) oraz Kabiven Peripheral (zawierający od 97 do 162 g glukozy bezwodnej w zależności od pojemności), nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi maszyn. Charakterystyki tych preparatów, stosowanych parenteralnie w warunkach klinicznych, określają wpływ na prowadzenie pojazdów jako „Nie dotyczy”. Duosol to roztwór do hemofiltracji o osmolarności teoretycznej 300 mOsm/l i pH 7,0-8,0, natomiast Kabiven Peripheral to emulsja do infuzji o osmolalności około 830 mOsm/kg wody, osmolarności około 750 mOsm/l i pH około 5,6.
charakterystyka produktu leczniczego, Duosol, emulsja do infuzji, forma parenteralna, glukoza bezwodna, glukoza jednowodna, hemofiltracja, intensywna opieka medyczna, Kabiven Peripheral, osmolalność, osmolarność, podanie dożylne, produkt leczniczy, roztwór do hemofiltracji, trójkomorowy worek, warunki kliniczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auroamoxi DUO (400 mg + 57 mg)/5 ml
Auroamoxi DUO to preparat zawierający amoksycylinę (400 mg/5 ml) oraz kwas klawulanowy (57 mg/5 ml), stosowany doustnie w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Dawkowanie powinno być dostosowane do wieku, masy ciała, czynności nerek pacjenta oraz ciężkości i lokalizacji zakażenia. U dzieci o masie ciała poniżej 40 kg zalecana dawka amoksycyliny wynosi od 25 do 45 mg/kg mc./dobę (odpowiednio 3,6 do 6,4 mg/kg kwasu klawulanowego), podawana w dwóch dawkach podzielonych; w ciężkich zakażeniach dawka może być zwiększona do 70 mg/kg mc./dobę amoksycyliny (10 mg/kg kwasu klawulanowego). Maksymalna dobowa dawka u dzieci wynosi 1000-2800 mg amoksycyliny i 143-400 mg kwasu klawulanowego. U dorosłych i dzieci powyżej 40 kg stosuje się preparaty przeznaczone dla dorosłych. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min ze względu na brak danych dotyczących dawkowania.
amoksycylina, antybiotykoterapia, czynność nerek, klirens kreatyniny, kwas klawulanowy, nietolerancja przewodu pokarmowego, parametry funkcji wątroby, podanie doustne, podanie dożylne, wrażliwość na antybiotyk, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fungizone
Amfoterycyna B w postaci Fungizone jest lekiem z wyboru w ciężkich, zagrażających życiu zakażeniach grzybiczych, wymagającym dożylnego podania przez wykwalifikowany personel. Terapia powinna być stosowana wyłącznie u pacjentów z patogenami wrażliwymi na amfoterycynę B, z uwzględnieniem ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, takich jak czynność nerek, wątroby, stężenie elektrolitów (szczególnie magnezu i potasu) oraz morfologia krwi. Szybka infuzja trwająca krócej niż 1 godzinę jest przeciwwskazana, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zaburzeń rytmu serca. W przypadku przerwania terapii na ponad 7 dni, wznowienie leczenia powinno odbywać się według protokołu, zaczynając od dawki 0,25 mg/kg m.c., z stopniowym zwiększaniem dawki.
amfoterycyna B, działanie niepożądane, elektrolity w surowicy, Fungizone, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, kokcydioidomikoza, leukoencefalopatia, mielopatia, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niedociśnienie, niedowład, ostra reakcja niepożądana, patogen wrażliwy, podanie dokanałowe, podanie dożylne, radioterapia, reakcja alergiczna, zaburzenie rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca - Leksykon substancji czynnych
Kwas mezo-2,3-dimerkaptobursztynowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas mezo-2,3-dimerkaptobursztynowy (DMSA) znakowany technetem-99m (99mTc-DMSA) jest radiofarmaceutykiem wykorzystywanym w scyntygrafii statycznej nerek, charakteryzującym się specyficznym farmakokinetycznym profilem. Po dożylnym podaniu preparatu obserwuje się maksymalne stężenie w korze nerek w czasie 3-6 godzin, przy czym 40-50% dawki jest wychwytywane przez nerki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. W warunkach fizjologicznych mniej niż 3% dawki kumuluje się w wątrobie, co zapewnia wysoki kontrast obrazowania nerkowego. Eliminacja 99mTc-DMSA z krwi przebiega według trójfazowego modelu, a efektywny okres półtrwania we krwi wynosi około 1 godziny, co jest kluczowe dla optymalnego planowania procedur diagnostycznych.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ceftriaxone TZF 1 g
Stosowanie ceftriaksonu, w tym preparatu Ceftriaxone TZF (1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji), może prowadzić do działań niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem zawrotów głowy. Objawy te stanowią istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku ograniczenia zdolności do wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychomotorycznej oraz zalecić całkowite powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia niepokojących objawów.
antybiotyk, ceftriakson, ceftriakson sodowy, Ceftriaxone TZF, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, infuzja, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie leku, postać farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, prowadzenie pojazdów mechanicznych, roztwór do wstrzykiwań, sprawność psychomotoryczna, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – 0,9% Sodium Chloride-BRAUN 9 mg/ml
Produkt leczniczy 0,9% Sodium Chloride–Braun to izotoniczny roztwór do infuzji o stężeniu 9 mg/ml chlorku sodu, co odpowiada 154 mmol/l jonów sodu i chlorku. Roztwór charakteryzuje się osmolarnością teoretyczną 308 mOsm/l, pH w zakresie 4,5–7,0 oraz niską kwasowością miareczkową poniżej 0,3 mmol/l, co czyni go odpowiednim do podania dożylnego. Preparat zawiera wyłącznie wodę do wstrzykiwań jako substancję pomocniczą, co zapewnia wysoką czystość i minimalizuje ryzyko interakcji farmakologicznych. Dostępny jest w różnych pojemnościach (100 ml, 250 ml, 500 ml, 1000 ml) w opakowaniach szklanych oraz polietylenowych (Ecoflac plus), z okresem ważności 3 lata przed otwarciem. Po otwarciu opakowania roztwór należy wykorzystać niezwłocznie, a niewykorzystaną zawartość należy zutylizować zgodnie z procedurami medycznymi.
chlorek sodu, kwasowość miareczkowa, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, opakowanie zbiorcze, osmolarność, osmolarność osocza, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór izotoniczny, stężenie jonów, substancja pomocnicza, utylizacja odpadów medycznych, właściwości farmakologiczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midanium 5 mg/ml
Midazolam, substancja czynna preparatu Midanium, jest benzodiazepiną o silnym działaniu sedatywnym, wymagającą precyzyjnego i indywidualnego dawkowania zależnego od wieku pacjenta, stanu klinicznego oraz drogi podania. U dorosłych poniżej 60 lat dawka początkowa dożylna w sedacji z zachowaniem świadomości wynosi 2–2,5 mg, z dawkami dodatkowymi po 1 mg, nie przekraczając łącznie 7,5 mg. U osób powyżej 60 lat, osłabionych lub przewlekle chorych, dawka początkowa jest znacznie zredukowana do 0,5–1 mg, a dawki całkowite nie powinny przekraczać 3,5 mg. Dzieci wymagają dawkowania opartego na masie ciała i wieku, np. dożylna dawka początkowa u dzieci 6 miesięcy–5 lat wynosi 0,05–0,1 mg/kg mc., z dawką całkowitą <6 mg, natomiast podanie doodbytnicze u dzieci powyżej 6 miesięcy to 0,3–0,5 mg/kg mc. Szczególne schematy dawkowania dotyczą także premedykacji, indukcji znieczulenia ogólnego oraz sedacji w oddziałach intensywnej terapii, gdzie dawki są dostosowane do wieku i stanu pacjenta, np. dawka nasycająca w OIT dla dorosłych to 0,03–0,3 mg/kg mc., a dawka podtrzymująca 0,03–0,2 mg/kg mc./h.
dawka dodatkowa, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, lek uspokajający, Midanium, midazolam, oddział intensywnej opieki medycznej, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, premedykacja, sedacja w intensywnej terapii, sedacja z zachowaniem świadomości, wlew ciągły, znieczulenie ogólne, znieczulenie złożone - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefepime Solufarma 1000 mg
Cefepime Solufarma, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, może być podawany dożylnie (i.v.) lub domięśniowo (i.m.), przy czym preferowaną drogą w ciężkich zakażeniach i wstrząsie septycznym jest podanie dożylne. Standardowe dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 40 kg z prawidłową czynnością nerek wynosi 2 g i.v. co 12 godzin w ciężkich zakażeniach oraz co 8 godzin w zakażeniach zagrażających życiu. Leczenie trwa zwykle 7-10 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich przypadkach. U pacjentów w podeszłym wieku bez zaburzeń nerkowych nie wymaga się modyfikacji dawki. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie należy dostosować zgodnie z klirensem kreatyniny, obliczanym wzorem Cockcrofta-Gaulta, z dawkami podtrzymującymi od 2 g co 12 godzin (klirens ≥ 50 ml/min) do 1 g raz dziennie (klirens < 10 ml/min), a u pacjentów dializowanych – 500 mg po hemodializie.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefepim, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciężkie zakażenie, dawka nasycająca, gorączka neutropeniczna, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie empiryczne, model farmakokinetyczny, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie domięśniowe, podanie dożylne, rekonstytucja roztworu, wlew dożylny, wstrząs septyczny, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voluven (60 mg + 9 mg)/ml
Hydroksyetyloskrobia (HES) zawarta w produkcie VOLUVEN charakteryzuje się średnią masą cząsteczkową in vivo wynoszącą 70 000 – 80 000 Da, co przekracza próg nerkowy (60 000 – 70 000 Da) i wpływa na jej farmakokinetykę. Po dożylnym podaniu 500 ml stężenie HES w osoczu utrzymuje się na poziomie 75% wartości maksymalnej po 30 minutach, spada do 14% po 6 godzinach, a po 24 godzinach wraca do wartości wyjściowych. Objętość dystrybucji wynosi około 5,9 litra, wskazując na głównie wewnątrznaczyniową dystrybucję. Klirens osoczowy wynosi 31,4 ml/min, a AUC 14,3 mg/ml × godz., co świadczy o nieliniowej farmakokinetyce. Okres półtrwania w fazie dystrybucji (t½ α) to 1,4 godziny, a w fazie eliminacji (t½ β) 12,1 godziny.
akumulacja tkankowa, farmakokinetyka nieliniowa, faza dystrybucji, faza eliminacji, filtr hemodializacyjny, hemodializa, hydroksyetyloskrobia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, kumulacja tkankowa, masa cząsteczkowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, próg nerkowy, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, schyłkowa niewydolność nerek, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Hevipoint 200 mg
Hevipoint 200 mg, zawierający acyklowir, jest stosowany doustnie w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki pospolitej u dorosłych w dawce 200 mg pięć razy na dobę, co 4 godziny z przerwą nocną, przez 5 dni. Terapia powinna być rozpoczęta jak najwcześniej, najlepiej w okresie prodromalnym lub zaraz po pojawieniu się pierwszych zmian skórnych, aby zwiększyć skuteczność leczenia. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania oraz utrzymanie odpowiedniego nawodnienia, aby zapobiec potencjalnym powikłaniom. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) dawka powinna zostać zmniejszona do 200 mg dwa razy na dobę, a decyzję o schemacie dawkowania podejmuje lekarz prowadzący.
acyklowir, charakterystyka produktu leczniczego, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Hevipoint, klirens kreatyniny, kumulacja acyklowiru, objaw zwiastunowy, okres prodromalny, opryszczka pospolita, podanie dożylne, stan kliniczny, wirus opryszczki pospolitej, zaburzenie czynności nerek, zakażenie nawracające, zakażenie wirusowe, zmiana skórna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glipizide BP 5 mg
Przedawkowanie glipizydu, pochodnej sulfonylomocznika, prowadzi do gwałtownego obniżenia poziomu glukozy we krwi, co może skutkować hipoglikemią o różnym nasileniu – od łagodnych objawów, takich jak drżenia, potliwość, kołatanie serca i uczucie głodu, po ciężkie stany zagrażające życiu, w tym śpiączkę i drgawki. U pacjentów z chorobami wątroby eliminacja glipizydu jest spowolniona, co zwiększa ryzyko przedłużonej hipoglikemii. Hemodializa nie jest skuteczna w usuwaniu glipizydu z organizmu ze względu na jego silne wiązanie z białkami osocza.
białko osocza, choroba wątroby, ciężka hipoglikemia, doustne podanie glukozy, drgawki, drżenie, hemodializa, hospitalizacja, kołatanie serca, nadmierna potliwość, objawy neurologiczne, pochodna sulfonylomocznika, podanie dożylne, powikłanie neurologiczne, poziom glukozy, przedawkowanie glipizydu, przedłużona hipoglikemia, roztwór glukozy, śpiączka, stężenie glukozy, utrata przytomności, wlew glukozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Midazolam Sandoz 1 mg/ml
Midazolam Sandoz to krótko działający lek uspokajający i nasenny, dostępny w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, przeznaczony do podawania dożylnego, domięśniowego i doodbytniczego. W populacji dorosłych stosowany jest do sedacji płytkiej podczas procedur diagnostycznych i terapeutycznych, premedykacji, indukcji oraz jako składnik znieczulenia skojarzonego, a także do sedacji pacjentów na oddziałach intensywnej terapii (OIT). W pediatrii midazolam znajduje zastosowanie w podobnych wskazaniach, w tym do sedacji dzieci podczas procedur oraz w sedacji pacjentów pediatrycznych na OIT wymagających wentylacji mechanicznej. Preparat dostępny jest w ampułkach o różnych objętościach i zawartościach midazolamu: 1 mg/ml (5 ml, 5 mg midazolamu) oraz 5 mg/ml (1 ml – 5 mg, 3 ml – 15 mg, 10 ml – 50 mg), o pH 2,9-3,7 i osmolalności 280-330 mOsmol/kg.
benzodiazepina, indukcja znieczulenia, lęk, lęk przedoperacyjny, midazolam, oddział intensywnej opieki medycznej, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, populacja pediatryczna, postać farmaceutyczna, premedykacja przed indukcją znieczulenia, sedacja pacjenta, sedacja płytka, wentylacja mechaniczna, zabieg diagnostyczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie skojarzone - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auxilen 50 mg/2 ml
Auxilen, zawierający trometamol deksketoprofenu w dawce 50 mg/2 ml, jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych objawów bólowych u dorosłych. Standardowa dawka wynosi 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością skrócenia odstępu do 6 godzin, przy maksymalnej dawce dobowej 150 mg i czasie terapii nieprzekraczającym 2 dób. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) oraz wątroby (Child-Pugh 5-9) dawkę należy ograniczyć do 50 mg na dobę, z koniecznością monitorowania funkcji wątroby. Leku nie stosuje się u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 59 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15). Preparat nie jest zalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, deksketoprofen, działania niepożądane, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, leki opioidowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Paracetamol B. Braun 10 mg/ml
Paracetamol B. Braun to roztwór do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, dostępny w ampułkach 10 ml (100 mg paracetamolu), butelkach 50 ml (500 mg) oraz 100 ml (1000 mg). Substancją czynną jest paracetamol, a skład uzupełniają mannitol, sodu cytrynian dwuwodny, kwas octowy lodowaty oraz woda do wstrzykiwań. Roztwór charakteryzuje się osmolarnością teoretyczną 305 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,5–5,5. Produkt jest przezroczysty, może mieć lekko różowawo-pomarańczowe zabarwienie, a opakowania wykonane są z LDPE. Preparat może być rozcieńczany w roztworze chlorku sodu 0,9%, glukozy 5% lub ich mieszaninie, przy czym stosunek rozcieńczenia nie powinien przekraczać 1:10. Nie zaleca się mieszania z innymi lekami.
cytrynian sodu, kwas octowy, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, paracetamol, podanie dożylne, polietylen o niskiej gęstości, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stabilność roztworu, substancja czynna, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań, zestaw infuzyjny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Levosimendan Kabi 2,5 mg/ml
Levosimendan Kabi to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający lewozymendan w stężeniu 2,5 mg/ml, dostępny w fiolkach po 5 ml (12,5 mg lewozymendanu). Preparat wymaga rozcieńczenia przed podaniem dożylnym, z zalecanymi stężeniami roztworu do infuzji wynoszącymi 0,025 mg/ml (5 ml koncentratu w 500 ml glukozy 5%) lub 0,05 mg/ml (10 ml koncentratu w 500 ml glukozy 5%). Należy unikać rozcieńczania do stężeń wyższych niż 0,05 mg/ml, aby zapobiec opalescencji i wytrąceniu osadu. Produkt zawiera 785 mg/ml etanolu (98% objętościowo), co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa podania. Po rozcieńczeniu roztwór jest stabilny chemicznie i fizycznie przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C lub 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia powinien być zużyty niezwłocznie lub przechowywany maksymalnie 24 godziny w lodówce, o ile rozcieńczenie odbyło się w warunkach aseptycznych.
digoksyna, dostęp dożylny, etanol bezwodny, furosemid, glicerolu triazotan, guma chlorobutylowa, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas cytrynowy, lewozymendan, opalescencja roztworu, podanie dożylne, powidon, rozcieńczenie leku, roztwór glukozy, stabilność chemiczna i fizyczna, utylizacja produktów leczniczych, warunki aseptyczne, wytrącenie osadu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ceftazidime Kabi 2000 mg
Ceftazydym, antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji, stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania ceftazydymu w ciąży są ograniczone, jednak badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, poród ani rozwój pourodzeniowy potomstwa. Lek powinien być stosowany w ciąży wyłącznie, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Ceftazydym przenika do mleka kobiecego w niewielkich stężeniach, co nie powinno wpływać istotnie na niemowlę przy standardowym dawkowaniu 2000 mg. Stosowanie leku w okresie laktacji jest dopuszczalne, jednak konieczna jest obserwacja dziecka pod kątem działań niepożądanych, takich jak biegunka, kandydoza jamy ustnej czy reakcje alergiczne.
antybiotykoterapia, biegunka, cefalosporyna trzeciej generacji, enzymy wątrobowe, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pokrzywka, przenikanie do mleka, reakcja alergiczna, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, test Coombsa, trombocytoza, wysypka grudkowo-plamista, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia wątrobowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lincocin 500 mg
Linkomycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem farmakokinetycznym zależnym od drogi podania. Po podaniu doustnym dawki 500 mg na czczo osiąga maksymalne stężenie w surowicy 5,3 μg/ml po 2 godzinach, natomiast podanie domięśniowe 600 mg skutkuje wyższym Cmax 11,6 μg/ml po 60 minutach, z utrzymaniem stężenia terapeutycznego przez 17-20 godzin. Dożylne podanie wlewowe 600 mg przez 2 godziny zapewnia najwyższe stężenie maksymalne 15,9 μg/ml, utrzymujące się przez około 14 godzin. Linkomycyna wykazuje zmienne wiązanie z białkami osocza, z tendencją do wysycania miejsc wiążących przy wyższych stężeniach. Penetracja leku do tkanek jest dobra: 25-30% stężenia we krwi w płynie płodowym, otrzewnowym i opłucnowym, 40% w tkance kostnej, 75% w tkankach miękkich oraz 50-100% w mleku kobiecym, co ma znaczenie przy terapii kobiet karmiących. Jednak stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym są niewystarczające do leczenia zakażeń OUN.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa otrzewnowa, dializoterapia, drobnoustrój Gram-dodatni, farmakokinetyka, hemodializa, linkomycyna, linkozamid, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, patogen Gram-dodatni, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, schemat dawkowania, stężenie maksymalne, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie kostne, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Beriate 250 250 j.m.
Beriate to liofilizowany preparat zawierający ludzki czynnik VIII krzepnięcia (FVIII) w dawkach 250, 500, 1000 oraz 2000 j.m., przeznaczony do podawania dożylnego po rekonstytucji w odpowiedniej objętości rozpuszczalnika (2,5-10 ml), co daje stężenia FVIII od 100 do 200 j.m./ml. Substancja czynna pozyskiwana jest z osocza ludzkich dawców, a moc produktu określana jest metodą chromogenną zgodną z Farmakopeą Europejską. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak glicyna, wapnia chlorek, sacharoza oraz sód (około 100 mmol/l), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt dostępny jest w zestawach zawierających fiolkę z proszkiem, fiolkę z rozpuszczalnikiem, system transferu Mix2Vial oraz akcesoria do podania (strzykawka, zestaw do wkłucia, waciki, plaster). Fiolki wykonane są ze szkła typu I lub II, zamknięte korkiem bromobutylowym i zabezpieczone aluminiowym wieczkiem.
czynnik VIII, dieta niskosodowa, infuzja, ludzki czynnik VIII krzepnięcia, metoda chromogenna, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, osocze ludzkich dawców, podanie dożylne, podanie parenteralne, rekonstytucja, stabilność fizykochemiczna, substancja pomocnicza, swoista aktywność, system Mix2Vial, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie - Leksykon substancji czynnych
Protaminy siarczan – Właściwości farmakokinetyczne
Siarczan protaminy, stosowany od ponad 30 lat jako antidotum neutralizujące działanie heparyny, jest dostępny w postaci roztworu 1% zawierającego 10 mg substancji czynnej na 1 ml (ampułka 5 ml zawiera 50 mg). Farmakokinetyka siarczanu protaminy została szeroko zbadana, a średnia dawka neutralizująca wynosi 1 mg protaminy na 100 jednostek heparyny. Dawkowanie wymaga uwzględnienia czasu od ostatniego podania heparyny, ze względu na jej krótki okres półtrwania wynoszący 1-3 godziny. Po dożylnym podaniu protamina szybko wchodzi do krążenia, gdzie wiąże się z heparyną, tworząc kompleks neutralizujący jej działanie przeciwkrzepliwe, co jest kluczowe w sytuacjach wymagających natychmiastowej interwencji.
antidotum heparyny, badanie in vitro, badanie in vivo, działania niepożądane, działanie przeciwkrzepliwe, działanie terapeutyczne, fibrynolizyna, kompleks protamina-heparyna, neutralizacja heparyny, objawy niepożądane, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, siarczan protaminy, układ fibrynolityczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Metamizole Kalceks 500 mg/ml
Metamizole Kalceks w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 500 mg/ml (ampułki 2 ml zawierające 1000 mg oraz 5 ml zawierające 2500 mg substancji czynnej) jest wskazany do stosowania w ciężkim, ostrym lub długotrwałym bólu, zwłaszcza gdy inne metody leczenia okazały się nieskuteczne lub niemożliwe do zastosowania. Wskazania obejmują silny ból pooperacyjny, kolkowy (nerkowy, wątrobowy, jelitowy), pourazowy, ból towarzyszący chorobom nowotworowym oraz ból w przebiegu ciężkich schorzeń zapalnych. Lek może być również stosowany jako lek przeciwgorączkowy drugiego rzutu w przypadku gorączki opornej na standardowe leki (paracetamol, NLPZ), gorączki z poważnymi objawami klinicznymi, u pacjentów z przeciwwskazaniami do innych leków przeciwgorączkowych oraz w stanach hiperpireksji. Podanie może odbywać się dożylnie, domięśniowo lub podskórnie, z preferencją podania dożylnego dla najszybszego efektu terapeutycznego.
analgezja, ból nowotworowy, ból ostry i przewlekły, ból pooperacyjny, ból pourazowy, dieta niskosodowa, działania niepożądane, hiperpireksja, kolka, kolka nerkowa, leczenie gorączki, leczenie przeciwbólowe, leczenie przeciwgorączkowe, lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obniżanie temperatury ciała, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie parenteralne, podanie podskórne, reakcja anafilaktyczna, schorzenia zapalne, sprzęt reanimacyjny, szpitalny oddział ratunkowy - Leksykon substancji czynnych
Fluorodeoksytymidyna – Właściwości farmakodynamiczne
Fluorodeoksytymidyna (¹⁸F) jest radiofarmaceutykiem diagnostycznym stosowanym w obrazowaniu PET w onkologii, klasyfikowanym w grupie ATC V09 jako „inne produkty radiofarmaceutyczne stosowane w diagnostyce nowotworów”. Zawiera izotop fluoru (¹⁸F) o okresie półtrwania 109,77 minut, który emituje pozytony o maksymalnej energii 633 keV, prowadząc do powstania par fotonów gamma o energii 511 keV rejestrowanych przez skanery PET. Mechanizm działania opiera się na selektywnym gromadzeniu się w komórkach nowotworowych, co koreluje z ich aktywnością mitotyczną i stopniem złośliwości, umożliwiając precyzyjną lokalizację zmian nowotworowych. W stężeniach diagnostycznych fluorodeoksytymidyna (¹⁸F) nie wywiera istotnych efektów farmakodynamicznych, pełniąc rolę wyłącznie znacznika obrazowego.
aktywność mitotyczna, aktywność proliferacyjna, anihilacja pozytonu, badanie diagnostyczne, chlorek sodu, diagnostyka nowotworów, diagnostyka onkologiczna, fluorodeoksytymidyna, izotop fluoru, nowotwór złośliwy, obrazowanie PET, okres półtrwania, podanie dożylne, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie pozytonowe, radiofarmaceutyk diagnostyczny, rozpad izotopu, roztwór do wstrzykiwań, skaner PET, substancja pomocnicza, substancja radiofarmaceutyczna, złośliwość nowotworu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi (1,5 mg + 50 mg)/ml
Produkt leczniczy Kalii chloridum 0,15% + Glucosum 5% Kabi (1,5 mg + 50 mg/ml) to roztwór do infuzji, który zapewnia natychmiastową dostępność jonów potasu (20 mmol/l) i chlorkowych (20 mmol/l) oraz glukozy (5%) we krwi po podaniu dożylnym. Preparat charakteryzuje się osmolarnością około 318 mOsm/l i pH w zakresie 3,5-6,0. Potas jest eliminowany głównie przez nerki, z ograniczoną zdolnością zatrzymywania tego elektrolitu nawet przy niedoborach, a także w mniejszym stopniu przez przewód pokarmowy i pot. Glukoza podlega regulowanym hormonalnie procesom glukoneogenezy i glikogenolizy, z kluczową rolą insuliny w kontroli jej metabolizmu.
chlorek potasu, eliminacja drogą nerkową, glikogenoliza, glukoneogeneza, insulina, jon chlorkowy, jon potasu, kanalik dalszy, monitorowanie terapii, niedobór elektrolitów, podanie dożylne, preparat potasowy, przewód pokarmowy, regulacja hormonalna, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie potasu w osoczu, wydalanie nerkowe, wymiana jonowa, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midazolam Accord 5 mg/ml
Midazolam Accord (5 mg/ml) jest silnym lekiem uspokajającym wymagającym indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wieku, stanu klinicznego pacjenta oraz stosowanych leków. U dorosłych poniżej 60. roku życia dawka początkowa dożylna przy płytkiej sedacji wynosi 2-2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania o 1 mg do dawki całkowitej 3,5-7,5 mg. U pacjentów ≥60 lat oraz osłabionych dawka początkowa to 0,5-1 mg, z dawką całkowitą poniżej 3,5 mg. Dawkowanie u dzieci jest zależne od wieku i masy ciała, np. u dzieci 6 miesięcy–5 lat dawka dożylna początkowa wynosi 0,05-0,1 mg/kg mc., nie przekraczając 6 mg całkowitej dawki. Podanie może odbywać się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, z odpowiednimi dawkami dla każdej drogi i grupy wiekowej. W premedykacji u dorosłych dawka dożylna wynosi 1-2 mg, a domięśniowa 0,07-0,1 mg/kg mc., z obniżeniem dawek u osób starszych i osłabionych.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dawkowanie, działanie niepożądane, indukcja znieczulenia, lek uspokajający, midazolam, noworodek, OIOM, pediatria, płytka sedacja, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, premedykacja, przewlekła choroba, sedacja, wyniszczenie, znieczulenie skojarzone - Leksykon substancji czynnych
Remifentanyl – Przedawkowanie
Remifentanyl, dostępny w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do wstrzykiwań w dawkach 1 mg, 2 mg i 5 mg (produkty Remifentanil B. Braun oraz Ultiva), jest silnym opioidowym analgetykiem o bardzo krótkim czasie działania, co ogranicza okres ryzyka po przedawkowaniu do około 10 minut. Przedawkowanie objawia się nasileniem typowych działań farmakologicznych, przede wszystkim ciężką depresją ośrodka oddechowego, sztywnością mięśniową utrudniającą wentylację, spadkiem ciśnienia tętniczego oraz zaburzeniami rytmu serca. Objawy te są zależne od dawki i mogą wymagać intensywnej interwencji terapeutycznej, w tym podania środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe oraz wazokonstryktorów i płynów dożylnych w przypadku niedociśnienia.
analgetyk opioidowy, antagonista receptora opioidowego, depresja oddechowa, drożność dróg oddechowych, koncentrat roztworu, nalokson, niedociśnienie tętnicze, opioidowy środek przeciwbólowy, podanie dożylne, produkt leczniczy, remifentanyl, resuscytacja, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sztywność mięśniowa, wazokonstryktor, wentylacja kontrolowana, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie ośrodka oddechowego, zatrzymanie oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – iladiamed (1 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Iladiamed, zawierający oktenidynę dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (10 mg/g) w formie żelu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów dawka śmiertelna LD50 wynosiła 45-50 mL/kg (doustnie) oraz 10-12 mL/kg (dootrzewnowo), przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Wielokrotne miejscowe stosowanie preparatu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u zwierząt nie wywoływało toksycznych reakcji. W badaniach przewlekłych dawki oktenidyny od 2 mg/kg u myszy i psów oraz od 8 mg/kg u szczurów wiązały się z podwyższoną śmiertelnością i zmianami zapalno-krwotocznymi w płucach, jednak etiologia tych zmian pozostaje niejasna. Badania teratogenności i embriotoksyczności na królikach i szczurach nie wykazały negatywnego wpływu przy dawkach do 300 mg/kg (skórnie) oraz 650 mg/kg (doustnie). Ponadto, badania wielopokoleniowe nie potwierdziły wpływu na rozrodczość zwierząt.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, badanie wielopokoleniowe, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna LD50, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergizujące, fenoksyetanol, komórka nowotworowa trzustki, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, resorpcja zwrotna, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, worek spojówkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml)
Dawkowanie środka kontrastowego Omnipaque 518 mg/ml (240 mg jodu/ml) jest ściśle uzależnione od rodzaju badania, wieku, masy ciała pacjenta oraz techniki podania. W badaniach dożylnych u dorosłych stosuje się stężenia 240-350 mg I/ml z objętościami od 40 do 250 ml, przy czym całkowita dawka jodu w tomografii komputerowej wynosi zwykle 30-60 g. U dzieci dawki są dostosowane wagowo, z maksymalną objętością 40 ml w urografii i do 100 ml w tomografii. W podaniu dotętniczym zalecane stężenia wahają się od 300 do 350 mg I/ml, a objętości wstrzyknięć różnią się w zależności od badania, np. 5-10 ml w selektywnej arteriografii mózgowej czy 30-60 ml w aortografii. Podanie podpajęczynówkowe wymaga szczególnej ostrożności, z maksymalną dawką jodu nieprzekraczającą 3 g, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia, arteriografia mózgowa, arteriografia wieńcowa, artrografia, badanie przewodu pokarmowego, cysternografia, ERCP, flebografia, herniografia, histerosalpingografia, jodowy środek kontrastujący, kardioangiografia, łuk aorty, mielografia lędźwiowa, mielografia szyjna, nawodnienie, Omnipaque, podanie doodbytnicze, podanie dotętnicze, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, sialografia, środek kontrastujący, tomografia komputerowa, urografia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – MonFCH 910-3415 MBq/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa radiofarmaceutyku MonFCH (fluorocholina [F]) wykazały, że jednorazowe dożylne podanie nierozcieńczonego preparatu w dawce 5 ml/kg masy ciała u szczurów nie wywołało objawów toksyczności ostrej, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście toksyczności ostrej. Jednakże, dostępne dane są ograniczone i nie obejmują wyników badań mutagenności, genotoksyczności ani długoterminowej toksyczności, w tym potencjalnego działania rakotwórczego fluorocholiny [F]. Brak jest również informacji dotyczących wpływu na płodność oraz rozwój embrionalny i płodowy, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i pacjentów w wieku rozrodczym.
fluorocholina, genotoksyczność, model zwierzęcy, mutagenność, okres półtrwania, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, radiofarmaceutyk, radionuklid fluoru, rozwój embrionalny, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wiek rozrodczy, właściwości rakotwórcze, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan trójwodny – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sodu octan trójwodny, stosowany jako składnik roztworów do żywienia pozajelitowego i infuzji, pełni funkcję źródła elektrolitów oraz bufora. W preparacie Venolyte, zawierającym 4,63 g sodu octanu trójwodnego na 1000 ml roztworu, wykazano brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, co jest istotne dla pacjentów ambulatoryjnych. Preparat ten zawiera również chlorki sodu, potasu i magnezu, a jego podawanie odbywa się w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem medycznym. W przypadku Aminomel 10E i 12,5E, zawierających odpowiednio 3,456 g i 4,320 g sodu octanu trójwodnego na 1000 ml, brak jest dostępnych danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów, co wymaga ostrożności przy formułowaniu zaleceń klinicznych.
Aminomel, bufor, charakterystyka produktu leczniczego, elektrolity, magnezu chlorek, nadzór medyczny, opieka ambulatoryjna, podanie dożylne, potasu chlorek, preparat do infuzji, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór elektrolitowy, schorzenie podstawowe, sodu chlorek, sodu octan trójwodny, Venolyte, warunki szpitalne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Disodu fosforan dwuwodny – Właściwości farmakokinetyczne
Disodu fosforan dwuwodny, będący kluczową substancją czynną w produkcie leczniczym Addiphos (133,5 mg/ml), jest podawany dożylnie w formie roztworu hipertonicznego o osmolalności 3200 mOsm/kg i pH 6,2-6,5. W 1 ml roztworu zawarte są również potas diwodorofosforan (170,1 mg) oraz potas wodorotlenek (14,0 mg), co odpowiada 2 mmol fosforanów (62 mg), 1,5 mmol potasu (59 mg) oraz 1,5 mmol sodu (34 mg). Farmakokinetycznie disodu fosforan dwuwodny charakteryzuje się brakiem istotnego wychwytu tkankowego po podaniu dożylnym, pozostając głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej, co ogranicza jego akumulację w narządach i tkankach obwodowych.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność substancji czynnych, disodu fosforan dwuwodny, dystrybucja i eliminacja, elektrolity, filtracja kłębuszkowa, hiperfosfatemia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, osmolalność, podanie dożylne, potas diwodorofosforan, potas wodorotlenek, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, roztwór hipertoniczny, wychwyt tkankowy, wydalanie z moczem, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Octanine F 500 500 j.m.
Octanine F to ludzki czynnik IX krzepnięcia dostępny w dwóch dawkach: 500 j.m. i 1000 j.m., w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań dożylnych. Po rekonstytucji w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań (5 ml dla 500 j.m. i 10 ml dla 1000 j.m.) uzyskuje się stężenie około 100 j.m./ml. Aktywność swoista preparatu wynosi około 100 j.m./mg białka, a oznaczanie aktywności odbywa się zgodnie z Farmakopeą Europejską i wzorcem WHO. Produkt zawiera substancje pomocnicze, w tym heparynę, chlorki sodu, cytrynian, argininę i lizynę, a także do 69 mg sodu w fiolce 500 j.m. i do 138 mg sodu w fiolce 1000 j.m. Preparat należy rekonstytuować w warunkach jałowych, unikając mętności i obecności cząstek stałych w roztworze, oraz nie mieszać z innymi lekami ze względu na ryzyko adsorpcji czynnika IX na powierzchniach zestawów do wstrzykiwań.
Rekonstytucja Octanine F przebiega poprzez połączenie fiolki z rozpuszczalnikiem i proszkiem za pomocą zestawu do transferu, z zachowaniem temperatury pokojowej i delikatnym mieszaniem do całkowitego rozpuszczenia (do 10 minut). Podawanie dożylne powinno odbywać się powoli, z szybkością 2–3 ml/min, z monitorowaniem tętna pacjenta i możliwością przerwania infuzji w przypadku tachykardii. Po przygotowaniu roztwór jest stabilny biochemicznie i fizycznie do 72 godzin w 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe użycie lub przechowywanie nie dłużej niż 8 godzin w temperaturze pokojowej. Produkt przechowuje się w temperaturze do 25°C, nie zamrażać, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem. Zestaw do podania zawiera fiolki, rozpuszczalnik, zestaw do transferu, zestaw do infuzji, strzykawkę oraz waciki nasączone alkoholem.