objętość dystrybucji
Objętość dystrybucji (Vd) to parametr farmakokinetyczny określający teoretyczną przestrzeń, w której lek jest rozprowadzany w organizmie. Wyrażana w litrach lub litrach na kilogram masy ciała, stanowi stosunek całkowitej ilości leku w organizmie do jego stężenia w osoczu.
Wartość objętości dystrybucji pozwala ocenić, jak szeroko lek rozprzestrzenia się poza krwiobieg. Niska objętość dystrybucji (poniżej 7 L) wskazuje, że lek pozostaje głównie w krwiobiegu. Średnie wartości (7-70 L) sugerują dystrybucję do płynów pozakomórkowych, natomiast wysokie wartości (powyżej 70 L) oznaczają znaczną akumulację leku w tkankach.
Na objętość dystrybucji wpływają właściwości fizykochemiczne leku (lipofilność, stopień jonizacji), wiązanie z białkami osocza oraz powinowactwo do tkanek. Parametr ten jest kluczowy przy ustalaniu dawki nasycającej, interpretacji stężeń leku we krwi oraz przewidywaniu skuteczności metod eliminacji leku (np. hemodializy) w przypadku przedawkowania.
W praktyce klinicznej objętość dystrybucji wykorzystuje się do indywidualizacji farmakoterapii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodnej, niewydolnością narządów czy w stanach patologicznych zmieniających fizjologiczną dystrybucję leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem AptaPharma 500 mg
Meropenem wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z okresem półtrwania około 1 godziny, objętością dystrybucji 0,25 l/kg (11-27 l) oraz klirensem wynoszącym 287 ml/min dla dawki 250 mg i 205 ml/min dla dawki 2 g. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą (AUC) są zależne od dawki i czasu infuzji, np. po 30-minutowym wlewie dożylnym dla dawki 1000 mg Cmax wynosi 49 μg/ml, a AUC 62,3 μg·h/ml. Meropenem charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~2%) i doskonałą penetracją do tkanek, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci oraz tkanek miękkich. Metabolizowany jest przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego do nieaktywnego metabolitu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie obserwuje się kumulacji przy dawkowaniu co 8 godzin.
antybiotyk karbapenemowy, AUC, biologiczny okres półtrwania, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, płyn mózgowo-rdzeniowy, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rasagiline Accord 1 mg
Rasagilina Accord, zawierająca 1 mg rasagiliny w postaci winianu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,5 godziny i bezwzględną dostępnością biologiczną około 36%. Podanie z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu powoduje istotne zmniejszenie Cmax o około 60% oraz AUC o około 20%, jednakże zmiana AUC nie jest na tyle znacząca, by wymagać modyfikacji dawkowania. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (243 l) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (60-70%). Rasagilina ulega niemal całkowitej biotransformacji w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP1A2, z eliminacją metabolitów głównie z moczem (62,6%) i w mniejszym stopniu z kałem (21,8%). Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi od 0,6 do 2 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 0,5-2 mg.
1-aminoindan, biotransformacja wątrobowa, choroba Parkinsona, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, glukuronid, hydroksylacja, izotop 14C, klirens kreatyniny, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rasagilina, stężenie w osoczu krwi, wiązanie z białkami, winian, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxybutyninum Aflofarm 5 mg
Oksybutynina chlorowodorku, zawarta w tabletkach Oxybutyninum Aflofarm 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) wynoszącym 0,5-1,4 godziny. Maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 5-10 mg u zdrowych ochotników wynosi 8-12 ng/ml, przy czym obserwuje się znaczne różnice indywidualne w stężeniach leku. Oksybutynina wiąże się z białkami osocza w 83-85%, co wpływa na jej dystrybucję i biodostępność. Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) wynosi około 2 godzin, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem jedynie 0,02% dawki w postaci niezmienionej.
aktywność farmakologiczna, albumina, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, efekt pierwszego przejścia, efekt terapeutyczny, faza dystrybucji, faza eliminacji, N-deetyloksybutynina, objętość dystrybucji, odpowiedź terapeutyczna, okres półtrwania, oksybutynina chlorowodorek, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, substancja czynna, zdrowy ochotnik - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor zawiera 320 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja przebiega z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i jest wydalany głównie przez przewód pokarmowy (83%), z niewielkim udziałem nerek (13%). Hydrochlorotiazyd ma wyższą biodostępność (70%), osiąga Cmax po około 2 godzinach, a jego okres półtrwania wynosi 6-15 godzin. Eliminacja hydrochlorotiazydu odbywa się głównie przez nerki (>95%), a lek ten może być usunięty przez dializę, w przeciwieństwie do walsartanu. Spożycie pokarmu znacząco obniża ekspozycję na walsartan (AUC o 40%, Cmax o 50%), jednak nie wpływa to na jego skuteczność kliniczną, natomiast wpływ pokarmu na hydrochlorotiazyd jest klinicznie nieistotny.
AUC, bezwzględna biodostępność, biodostępność hydrochlorotiazydu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dializoterapia, GFR, kinetyka eliminacji, klirens nerkowy, kumulacja w erytrocytach, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, podeszły wiek, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, terapia nadciśnienia tętniczego, walsartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Migrenofen 10 mg
Ryzatryptan, substancja czynna Migrenofenu w dawce 10 mg w formie lamelek rozpadających się w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z dostępnością biologiczną około 40–45%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 1,58 godziny (Tmax), z opóźnieniem o 30–60 minut w porównaniu do standardowych tabletek. Obecność pokarmu może wydłużać Tmax, szczególnie po podaniu tabletek. Ryzatryptan wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (14%) oraz zróżnicowaną objętość dystrybucji u mężczyzn (140 l) i kobiet (110 l). Metabolizowany jest głównie przez MAO-A do farmakologicznie nieaktywnego kwasu indolooctowego, a także do aktywnego, lecz farmakodynamicznie nieistotnego metabolitu N-monodemetyloryzatryptanu (14% stężenia związku macierzystego). Okres półtrwania wynosi około 2–3 godziny, a klirens osoczowy wykazuje różnice płciowe (1000–1500 ml/min u mężczyzn, 900–1100 ml/min u kobiet), z 20–30% klirensem nerkowym. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (80% dawki z moczem, 10% z kałem), z około 14% dawki wydalanej w postaci niezmienionej.
AUC, Cmax, dostępność biologiczna, działanie przeciwmigrenowe, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lamelka rozpadająca się w jamie ustnej, liofilizat doustny, maksymalne stężenie w osoczu, MAO-A, marskość alkoholowa, migrena, Migrenofen, modyfikacja dawki, monoaminooksydaza A, napad migrenowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, receptor 5-HT1B/1D, ryzatryptan, skala Childa-Pugha, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Iloprost – Właściwości farmakokinetyczne
Iloprost, podawany w formie nebulizacji w stężeniu 10 µg/ml (dawka w ustniku 5 µg), osiąga maksymalne stężenia w surowicy na poziomie 100–200 pg/ml z okresem półtrwania od 5 do 25 minut, a po 30–120 minutach stężenie staje się niewykrywalne (<25 pg/ml). Po dożylnym podaniu u zdrowych osób objętość dystrybucji wynosi 0,6–0,8 l/kg, a całkowite wiązanie z białkami osocza to około 60%, głównie z albuminami (75%). Metabolizm iloprostu odbywa się głównie przez β-oksydację łańcucha karboksylowego, z wytworzeniem farmakologicznie nieaktywnego metabolitu tetranor-iloprostu, wydalanego z moczem i kałem. Klirens całkowity wynosi około 20 ml/kg/min, a okresy półtrwania metabolitów w osoczu i moczu wynoszą odpowiednio około 2 i 5 godzin oraz 2 i 18 godzin. Farmakokinetyka po inhalacji jest proporcjonalna do dawki, a nebulizator Breelib wykazuje wyższe wartości Cmax i AUC w porównaniu do I-Neb AAD, mieszczące się jednak w zakresie obserwowanym w innych badaniach klinicznych.
beta-oksydacja, białko osocza krwi, biotransformacja leku, centralny kompartment, Cmax, cytochrom CYP 450, dystrybucja leku, ekspozycja systemowa, eliminacja leku, iloprost, inhalacja, klirens leku, krańcowa niewydolność nerek, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil dwufazowy, przerywana dializa, radioizotop, stężenie leku w surowicy, tetranor-iloprost, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fokusin SR 0,4 mg
Fokusin SR zawiera tamsulosynę chlorowodorek w dawce 0,4 mg (0,367 mg tamsulosyny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zapewniających stabilną ekspozycję farmakologiczną przez 24 godziny. Wchłanianie leku jest liniowe, z biodostępnością około 57% na czczo. Posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu znacząco zwiększają AUC o 64% i Cmax o 149%, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce wynosi około 6 ng/ml, a w stanie stacjonarnym wzrasta do około 11 ng/ml, osiągane w ciągu 4-6 godzin. Cmin stanowi około 40% Cmax, niezależnie od podania na czczo lub po posiłku. Występuje znaczna zmienność międzyosobnicza w stężeniach leku.
AUC, biodostępność leku, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, izoenzymy cytochromu P450, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyna, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Właściwości farmakokinetyczne
Latanoprost, prolek o masie cząsteczkowej 432,58, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, jest skutecznym lekiem w terapii jaskry i nadciśnienia ocznego. Po aplikacji ulega hydrolizie do aktywnego kwasu latanoprostowego, który osiąga maksymalne stężenie w cieczy wodnistej po około 2 godzinach, wynoszące 15-30 ng/ml przy jednoczesnym stosowaniu z tymololem. Substancja dobrze przenika przez rogówkę, a jej biodostępność ogólnoustrojowa po podaniu miejscowym wynosi 45%. Kwas latanoprostowy wiąże się z białkami osocza w 87%, ma niewielką objętość dystrybucji (0,16 l/kg) oraz krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący 17 minut, co zapobiega kumulacji leku w organizmie. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a metabolity 1,2-dinor i 1,2,3,4-tetranor są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem.
badanie pilotażowe, białka osocza, biodostępność, ciecz wodnista, ester izopropylowy, esterazy, farmakokinetyka, hydroliza, interakcje farmakokinetyczne, klirens osoczowy, krople do oczu, kwas latanoprostowy, latanoprost, masa cząsteczkowa, monoterapia, nadciśnienie oczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powieka, prolek, rogówka, spojówka, tymolol, wątroba - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Co-Olimestra 20 mg + 12,5 mg
Co-Olimestra to lek zawierający olmesartan medoksomil (20 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który szybko przekształca się do aktywnego olmesartanu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godziny po podaniu doustnym, z biodostępnością 25,6%. Charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,7%) i objętością dystrybucji 16-29 l. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1,5-2 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 68%, a jego objętość dystrybucji wynosi 0,83-1,14 l/kg. Okres półtrwania eliminacji obu substancji wynosi 10-15 godzin. Olmesartan jest eliminowany w około 40% przez nerki i 60% drogą wątrobowo-żółciową, natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany niemal całkowicie przez nerki w postaci niezmienionej. Jednoczesne podanie tych substancji powoduje zmniejszenie biodostępności hydrochlorotiazydu o około 20%, bez wpływu na farmakokinetykę olmesartanu.
biodostępność bezwzględna, dostępność ogólnoustrojowa, droga żółciowa, esteraza, frakcja niezwiązana, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesewelam chlorowodorek, krążenie jelitowo-wątrobowe, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, olmesartan medoksomil, parametr farmakokinetyczny, pole powierzchni pod krzywą, stan stacjonarny, stężenie olmesartanu w osoczu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Glenmark 500 mg
Abirateron octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, a jego biodostępność jest silnie zależna od obecności pokarmu, co może zwiększyć AUC do 10-krotnie i Cmax do 17-krotnie. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętością dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm abirateronu zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami stanowiącymi 86% całkowitej promieniotwórczości w krwiobiegu (abirateronu siarczan i N-tlenek abirateronu siarczan). Okres półtrwania leku wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową (88%), z niewielkim udziałem wydalania z moczem (5%).
abirateron octan, AUC, białka osocza, biodostępność leku, biosynteza androgenów, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, hydroliza, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, sulfuryzacja, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Okteva 30 mg
Oktreotyd w preparacie Okteva, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym po podaniu domięśniowym. Po jednorazowym podaniu obserwuje się szybki wzrost stężenia w surowicy do maksymalnej wartości w ciągu pierwszej godziny, następnie spadek do subterapeutycznych poziomów przez 7 dni, po czym stężenie rośnie ponownie, osiągając stan równowagi około 14. dnia, utrzymujący się przez 3-4 tygodnie. Maksymalne stężenie pierwszego dnia jest niższe niż w stanie równowagi, a uwalnianie leku w pierwszej dobie nie przekracza 0,5% całkowitej dawki. Eliminacja rozpoczyna się około 42 dnia, związana z biodegradacją matrycy polimerowej, co umożliwia miesięczne odstępy między dawkami. W akromegalii stężenia w stanie równowagi wynoszą średnio 358 ng/l (10 mg), 926 ng/l (20 mg) i 1710 ng/l (30 mg), a po trzech dawkach co 4 tygodnie wzrastają do 1557 ng/l i 2384 ng/l dla 20 mg i 30 mg, co jest istotne dla planowania terapii. W rakowiaku stężenia w stanie równowagi po wielokrotnym podaniu wynoszą odpowiednio 1231 ng/l, 2620 ng/l i 3928 ng/l dla dawek 10 mg, 20 mg i 30 mg, wykazując liniową zależność dawka-stężenie.
akromegalia, biodegradacja, biodostępność leku, BMI, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka oktreotydu, indywidualizacja dawkowania, klirens całkowity, krwioobieg, matryca polimerowa, objętość dystrybucji, oktreotyd, oktreotyd octan, otyłość podwzgórzowa, profil farmakokinetyczny, rakowiak, stan równowagi, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie o przedłużonym uwalnianiu, zależność liniowa, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sonlax 7,5 mg
Przedawkowanie zopiklonu, substancji czynnej preparatu Sonlax 7,5 mg, prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) o różnym nasileniu, od senności po śpiączkę. Najczęstsze objawy kliniczne to zawroty głowy, letarg oraz ataksja, które nasilają się wraz z dawką. W przypadku przedawkowania obserwuje się także zahamowanie funkcji OUN, objawiające się spłyceniem oddechu i zwolnieniem czynności serca. Szczególne ryzyko poważnych powikłań występuje przy jednoczesnym przyjęciu zopiklonu z innymi lekami depresyjnymi na OUN lub alkoholem, co może prowadzić do nasilonej depresji ośrodkowej i stanu krytycznego, włącznie ze śpiączką.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepina, bradykardia, depresja OUN, flumazenil, hamowanie OUN, hemodializa, indukcja wymiotów, lek depresyjny OUN, letarg, monitorowanie układu krążenia, objętość dystrybucji, powikłanie przedawkowania, przedawkowanie zopiklonu, śpiączka, spłycenie oddechu, spowolnienie psychoruchowe, utrata świadomości, zaburzenie koordynacji, zahamowanie OUN, zawroty głowy, zopiklon - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Voltaren Acti 12,5 mg
Diklofenak potasowy w dawce 12,5 mg (Voltaren Acti) charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) 638 ng/ml w ciągu 30 minut po podaniu na czczo. Obecność pokarmu opóźnia Tmax i obniża Cmax. Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%, głównie albuminy) oraz niewielką objętość dystrybucji (0,12-0,17 l/kg). Diklofenak przenika do płynu maziowego, gdzie stężenie utrzymuje się wyżej niż w osoczu przez 12 godzin, z okresem półtrwania eliminacji 3-6 godzin. Metabolizm obejmuje intensywny efekt pierwszego przejścia w wątrobie, glukuronidację oraz hydroksylację i metoksylację, prowadząc do powstania kilku metabolitów, z których dwa wykazują słabszą aktywność farmakologiczną. Klirens całkowity wynosi 263 ± 56 ml/min, a okres półtrwania w osoczu to 1-2 godziny.
albuminy, biodostępność, biotransformacja, diklofenak potasowy, efekt pierwszego przejścia, glukuronidacja, glukuronidy, hydroksylacja, klirens, klirens kreatyniny, kumulacja leku, liniowość farmakokinetyki, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn maziowy, pochodne fenolowe, pole pod krzywą stężenia, przewlekłe zapalenie wątroby, stężenie maksymalne, Voltaren Acti, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Berinert 2000 2000 j.m.
Farmakokinetyka produktu leczniczego Berinert do podawania podskórnego, zawierającego ludzki inhibitor C1-esterazy, została opisana na podstawie analizy populacyjnej obejmującej dane z trzech badań klinicznych u osób zdrowych oraz pacjentów z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE). Po podaniu podskórnym w dawce 60 j.m./kg dwa razy w tygodniu, mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) wynosi około 59 godzin (95% CI: 23-134 h), a względna dostępność biologiczna to około 43% (95% CI: 35,2-50,2%). Okres półtrwania inhibitora C1-esterazy w osoczu wynosi medianę 69 godzin (95% CI: 24-250 h), co pozwala na osiągnięcie stanu równowagi dynamicznej w ciągu około 3 tygodni. Średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 48% (95% CI: 25,1-102%) przy schemacie dawkowania 60 j.m./kg dwa razy w tygodniu. Klirens leku wynosi średnio 83 ml/godz. (95% CI: 72,7-94,2 ml/godz.), a objętość dystrybucji 4,33 l (95% CI: 3,51-5,15 l), z pozytywną korelacją klirensu z masą ciała pacjenta. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 20-80 j.m./kg, a analiza populacyjna nie wykazała istotnego wpływu wieku (8-72 lata) na parametry PK, co sugeruje brak konieczności modyfikacji dawkowania w zależności od wieku.
czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor C1-esterazy, jednostki międzynarodowe, klirens, niewydolność narządowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie podskórne, preparat osoczopochodny, stan równowagi dynamicznej, stężenie osoczowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Walsartan Krka 320 mg
Walsartan charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym wynoszącą 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Spożycie posiłków obniża ekspozycję (AUC) o około 40% oraz Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 17 l) i silne wiązanie z białkami osocza (94-97%, głównie albuminami). Metabolizm jest minimalny – około 20% dawki ulega biotransformacji, a metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), a całkowity okres półtrwania wynosi około 6 godzin (t1/2 α <1 godz., t1/2 β około 9 godz.). Klirens osoczowy wynosi około 2 l/godz., z klirensem nerkowym stanowiącym 30% całkowitego klirensu.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, dializoterapia, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, monitorowanie czynności nerek, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, stężenie potasu, toksyczność po podaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoZolpin 10 mg
Przedawkowanie zolpidemu, substancji czynnej ApoZolpin 10 mg, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów, od łagodnej senności, splątania, letargu i depresji (zwykle przy dawkach nieznacznie przekraczających 10 mg) do ciężkich stanów takich jak ataksja, hipotonia, depresja oddechowa, śpiączka, a nawet zgon, szczególnie przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecaną. W literaturze opisano przypadki pacjentów, którzy przyjęli dawkę 400 mg (40-krotnie wyższą od terapeutycznej) i powrócili do zdrowia bez trwałych następstw, jednak każdy przypadek wymaga pilnej interwencji medycznej. Należy uwzględnić możliwość współistniejącego zatrucia innymi depresantami OUN, w tym alkoholem, co zwiększa ryzyko powikłań i śmiertelności.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ApoZolpin, ataksja, białka osocza, depresant OUN, depresja oddechowa, drgawki, flumazenil, hemodializa, hipotonia mięśniowa, lek uspokajający, objawy łagodne, objawy neurologiczne, objętość dystrybucji, oddział intensywnej opieki medycznej, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie, przedawkowanie zolpidemu, senność, śpiączka, splątanie, stan zagrażający życiu, układ oddechowy, węgiel aktywowany, właściwości farmakokinetyczne, wymuszona diureza, zatrucie wieloma substancjami