Właściwości farmakokinetyczne leku Eferox

Właściwości farmakokinetyczne lewotyroksyny sodowej zawartej w preparacie Eferox obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu. Znajomość tych parametrów ma istotne znaczenie dla prawidłowej terapii pacjentów z zaburzeniami czynności tarczycy.^{1}

Wchłanianie

Po podaniu doustnym na czczo, lewotyroksyna sodowa wchłania się głównie w górnym odcinku jelita cienkiego w ilości około 80%. Proces ten zależy w dużym stopniu od postaci galenowej leku. Istotne jest, że wchłanianie jest znacznie ograniczone, jeśli lek zostanie podany z posiłkiem, co należy uwzględnić podczas ustalania schematu dawkowania.^{2}

Maksymalne stężenie lewotyroksyny w osoczu krwi jest osiągane po około 2-3 godzinach od podania preparatu. Po rozpoczęciu terapii doustnej początek działania terapeutycznego można zaobserwować po upływie 3 do 5 dni, co ma znaczenie kliniczne przy wprowadzaniu leczenia oraz modyfikacji dawek.^{3}

Dystrybucja

Objętość dystrybucji lewotyroksyny wynosi około 10-12 litrów. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki tego hormonu jest bardzo wysoki stopień wiązania ze specyficznymi białkami transportowymi, wynoszący około 99,97%. Istotne z punktu widzenia farmakokinetyki jest to, że wiązanie hormonu z białkami nie jest kowalencyjne, dzięki czemu związany hormon podlega stałej i bardzo szybkiej wymianie z frakcją wolnego hormonu, co wpływa na jego biodostępność i aktywność biologiczną.^{4}

Metabolizm

Klirens metaboliczny lewotyroksyny wynosi około 1,2 litra osocza na dobę. Preparat ulega procesom metabolicznym głównie w wątrobie, ale także w nerkach, mózgu i mięśniach. Głównym szlakiem metabolicznym jest dejodynacja obwodowa, prowadząca do powstania aktywnego trijodotyroniny (T3) oraz nieaktywnej odwrotnej trijodotyroniny (rT3).^{5}

Eliminacja

Okres półtrwania lewotyroksyny wynosi przeciętnie około 7 dni, przy czym wartość ta może znacząco różnić się w zależności od stanu funkcjonalnego tarczycy:^{6}

• W nadczynności tarczycy – okres półtrwania jest skrócony do 3-4 dni
• W niedoczynności tarczycy – okres półtrwania jest wydłużony do około 9-10 dni

Eliminacja lewotyroksyny odbywa się dwoma głównymi drogami:^{7}

• Z kałem – około 20-40% podanej dawki
• Z moczem – około 30-55% podanej dawki

Przenikanie przez bariery biologiczne

Lewotyroksyna przenika przez barierę łożyskową w niewielkich ilościach, co ma znaczenie przy leczeniu kobiet w ciąży. Podczas stosowania prawidłowych dawek terapeutycznych tylko niewielkie ilości lewotyroksyny przenikają do mleka kobiecego, co pozwala na kontynuację leczenia w okresie karmienia piersią.^{8}

Ze względu na wysoki stopień wiązania lewotyroksyny z białkami osocza (99,97%), substancja ta nie daje się usuwać w zabiegach dializy i hemoperfuzji, co ma znaczenie kliniczne w przypadku leczenia pacjentów z niewydolnością nerek.^{9}

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Na podstawie dostępnych danych nie wydaje się, aby choroba nerek miała jakikolwiek znaczący wpływ na farmakokinetykę lewotyroksyny w organizmie. Oznacza to, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna specjalna modyfikacja dawkowania ze względu na zmienioną farmakokinetykę.^{10}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Zaburzenie czynności wątroby może spowodować ograniczenie przekształcania się lewotyroksyny (T4) w aktywny metabolit – trijodotyroninę (T3). Ponadto, w zależności od stopnia zmniejszenia czynności wątroby, może dochodzić do zmian w farmakokinetyce lewotyroksyny. U pacjentów z chorobami wątroby może być zatem konieczne monitorowanie stężenia hormonu we krwi i odpowiednie dostosowanie dawkowania.^{11}