klirens
Klirens to termin opisujący zdolność organizmu do oczyszczania krwi z określonej substancji w jednostce czasu. Jest to kluczowy parametr farmakokinetyczny, który określa objętość osocza lub krwi całkowicie oczyszczoną z danej substancji w jednostce czasu, najczęściej wyrażany w ml/min.
W nefrologii szczególnie istotny jest klirens kreatyniny (GFR – glomerular filtration rate), który stanowi miarę funkcji nerek. Obniżony klirens kreatyniny świadczy o upośledzeniu filtracji kłębuszkowej i może wskazywać na przewlekłą chorobę nerek. Klirens można wyliczyć z dobowej zbiórki moczu lub oszacować przy pomocy wzorów (MDRD, CKD-EPI, Cockcrofta-Gaulta).
W farmakologii klirens określa zdolność organizmu do eliminacji leków. Wyróżnia się klirens wątrobowy, nerkowy i całkowity. Wartość klirensu ma istotne znaczenie przy ustalaniu dawkowania leków, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdzie może być konieczna modyfikacja standardowego dawkowania.
Znajomość wartości klirensu jest niezbędna przy leczeniu pacjentów lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak aminoglikozydy, wankomycyna czy leki immunosupresyjne, gdzie precyzyjne dostosowanie dawki ma kluczowe znaczenie dla efektywności i bezpieczeństwa terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Wilate 1000 1000 j.m. + 1000 j.m.
Wilate to koncentrat zawierający czynnik von Willebranda (VWF) oraz czynnik VIII (FVIII), stosowany w leczeniu choroby von Willebranda i hemofilii A. Farmakokinetyka VWF wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą, z średnim okresem półtrwania 23,3 godziny (zakres 7,4–58,4 h) oraz średnim czasem obecności (MRT) 33,1 godziny (zakres 10,1–89,7 h). Odzysk VWF wynosi średnio 1,56 %/j.m./kg, a klirens 3,29 ml/h/kg. W przypadku FVIII, po podaniu dożylnym, 66–75% czynnika pozostaje w krążeniu, a jego eliminacja przebiega dwufazowo: faza początkowa z okresem półtrwania 3–6 godzin oraz faza późna z okresem półtrwania 8–18 godzin (średnio 15 h). Parametry farmakokinetyczne FVIII pozostają stabilne podczas długotrwałej terapii, z odzyskiem około 2,27 %/j.m./kg, okresem półtrwania 11,2–11,8 h oraz MRT około 15–16 h.
biologiczny okres półtrwania, choroba von Willebranda, czas półtrwania, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, dystrybucja wewnątrznaczyniowa, farmakokinetyka czynnika VIII, fizjologiczny składnik osocza, hemofilia A, klirens, metoda chromogenna, okres półtrwania eliminacji, parametr farmakokinetyczny, profilaktyka krwawień, schemat dawkowania, średni czas obecności - Leksykon leków
Interakcje leku – Lorazepam TZF 1 mg
Lorazepam TZF, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania lorazepamu z opioidami (morfina, fentanyl, tramadol, oksykodon), ze względu na bardzo wysokie ryzyko addytywnej depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), prowadzącej do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Również spożywanie alkoholu podczas terapii lorazepamem jest absolutnie przeciwwskazane z powodu synergistycznego działania depresyjnego na OUN, co może skutkować nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji, depresją oddechową i ryzykiem śpiączki. W przypadku stosowania lorazepamu z kwasem walproinowym lub probenecydem zaleca się redukcję dawki lorazepamu o około 50% z uwagi na zmniejszony klirens i wydłużone działanie leku. Interakcje z klozapiną mogą powodować nasilone efekty sedatywne, nadmierne ślinienie oraz zaburzenia ruchowe, co wymaga ostrożności i ścisłego nadzoru lekarskiego.
aminofilina, amnezja następcza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, depresja oddechowa, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, efekt anksjolityczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, klirens, klozapina, kwas walproinowy, lek hamujący OUN, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, lorazepam, neuroleptyk, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, opioidowy środek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, teofilina, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie ruchowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amikacin Adamed 250 mg/ml
Amikacyna (Amikacin Adamed 250 mg/ml) wykazuje typowe dla aminoglikozydów właściwości farmakokinetyczne, w tym szybkie wchłanianie po podaniu domięśniowym z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym po 1 godzinie (11 mg/l dla dawki 250 mg, 23 mg/l dla dawki 500 mg) oraz szybkie wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej (65% dawki 250 mg wydalane w ciągu 6 godzin, 91% w ciągu 24 godzin). Po dożylnym podaniu dawki 500 mg w 30-minutowej infuzji stężenie końcowe w surowicy wynosi około 38 mg/l. Amikacyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (≤20%) oraz brak kumulacji przy powtarzanych dawkach. Lek penetruje do płynów zewnątrzkomórkowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenia u zdrowych niemowląt wynoszą 10-20% stężeń w surowicy, a w zapaleniu opon mózgowych mogą sięgać 50%.
amikacyna, aminoglikozydy, czynność nerek, drobnoustroje wrażliwe, farmakokinetyka noworodków, faza eliminacji, iniekcja domięśniowa, jama otrzewnej, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn owodniowy, podanie dożylne, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie bakteriobójcze, stężenie w moczu, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Interakcje leku – Nimotop S 0,2 mg/ml
Nimodypina, substancja czynna Nimotop S 0,2 mg/ml roztworu do infuzji, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotna jest interakcja z fluoksetyną, która zwiększa stężenie nimodypiny w surowicy o około 50%, jednocześnie zmniejszając ekspozycję na fluoksetynę, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki nimodypiny. Nieznaczne zmniejszenie ekspozycji na nimodypinę obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu nortryptyliny. Nimodypina nasila działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia tętniczego. Dożylne podawanie β-adrenolityków z nimodypiną może prowadzić do nasilenia działania inotropowego ujemnego i niewyrównanej niewydolności serca, dlatego takie połączenie jest przeciwwskazane. Ponadto, nimodypina może nasilać nefrotoksyczność aminoglikozydów, cefalosporyn i furosemidu, co wymaga monitorowania funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek.
alkohol etylowy, antagonista wapnia, antybiotyk aminoglikozydowy, AUC, cefalosporyna, disulfiram, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, działanie wazodylatacyjne, efekt hipotensyjny, etanol, fluoksetyna, furosemid, hipoglikemia, inhibitor PDE5, interakcja lekowa, klirens, kurczliwość mięśnia sercowego, lek działający na OUN, lek nefrotoksyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek β-adrenolityczny, metronidazol, niewydolność mięśnia sercowego, niewydolność nerek, nimodypina, norfluoksetyna, nortryptylina, objętość dystrybucji, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja disulfiramowa, zydowudyna, α-bloker, α-metylodopa, β-bloker - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Lewofloksacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 99-100% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) i dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia efektywną penetrację do tkanek, takich jak błona śluzowa oskrzeli, płyn wyściełający nabłonek dróg oddechowych, makrofagi pęcherzyków płucnych, tkanka płuc, skóra, gruczoł krokowy oraz mocz. Lewofloksacyna wykazuje minimalny metabolizm (metabolity stanowią <5% dawki), stabilność stereochemiczną oraz okres półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie 1-2 razy na dobę. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (>85% dawki), a średni klirens całkowity po dawce 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 50-1000 mg, a profil po podaniu dożylnym i doustnym jest zbliżony, umożliwiając terapię sekwencyjną bez zmiany dawkowania.
białko osocza, biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, ciężka niewydolność nerek, demetylacja, działanie niepożądane, farmakokinetyka liniowa, gruczoł krokowy, inwersja chiralna, klirens, klirens kreatyniny, makrofag pęcherzykowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia sekwencyjna, upośledzenie funkcji nerek, wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie skórne, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole STADA 100 mg
Pozakonazol w formie tabletek dojelitowych 100 mg wykazuje farmakokinetykę proporcjonalną do dawki do 300 mg, z Tmax wynoszącym 4-5 godzin i okresem półtrwania około 29 godzin. Biodostępność leku znacząco wzrasta po podaniu z posiłkiem wysokotłuszczowym (AUC0-72h +51%, Cmax +16%), co przekłada się na wyższe średnie stężenia w osoczu (Cav +20%). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (średnio 394 l) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (>98%). Metabolizm pozakonazolu jest ograniczony, głównie do glukuronidacji, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (77% dawki, z czego 66% w formie niezmienionej), natomiast wydalanie nerkowe stanowi jedynie 14% dawki, z minimalnym udziałem niezmienionego leku (<0,2%). W stanie stacjonarnym przy dawce 300 mg raz na dobę (po dawce nasycającej 300 mg dwa razy na dobę) osiągane są stężenia Cav w zakresie 1550-2240 ng/ml, zależnie od postaci leku i wskazania klinicznego.
Aspergillus, biodostępność, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawka nasycająca, glukuronidacja, hemodializa, infekcja grzybicza, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, maksymalne stężenie leku, minimalne stężenie hamujące, model farmakokinetyczny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne glukuronidowe, profil farmakokinetyczny, przełomowe zakażenie grzybicze, stan stacjonarny, stężenie niezwiązanego leku, terapia przeciwgrzybicza, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fragmin 5000 j.m. a.Xa/0,2 ml
Dalteparyna sodowa (Fragmin) jest heparyną drobnocząsteczkową o wysokiej dostępności biologicznej wynoszącej 87 ± 6% po podaniu podskórnym u zdrowych ochotników. Jej farmakokinetyka charakteryzuje się proporcjonalnym wzrostem pola pod krzywą (AUC) aktywności anty-Xa przy zwiększaniu dawki z 2 500 do 10 000 j.m. Objętość dystrybucji mieści się w zakresie 40-60 ml/kg, a okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 2,1-2,3 godziny, natomiast po podaniu podskórnym wydłuża się do 3-5 godzin z powodu opóźnionego wchłaniania. Klirens osoczowy aktywności anty-Xa u zdrowych osób wynosi od 15,6 ± 2,4 do 24,6 ± 5,4 ml/h/kg w zależności od dawki, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z mniej niż 5% aktywności wydalanej z moczem. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wymagających hemodializy okres półtrwania wydłuża się do 5,7 ± 2,0 godzin, co wskazuje na konieczność dostosowania dawkowania i monitorowania terapii w tej grupie.
U pacjentów pediatrycznych farmakokinetyka dalteparyny podawanej podskórnie dwa razy na dobę wykazuje zmienność zależną od wieku. Klirens (CL/F) zmniejsza się wraz z wiekiem, od 55,8 ml/h/kg u noworodków do 18,8 ml/h/kg u młodzieży, natomiast objętość dystrybucji (Vd/F) pozostaje stosunkowo stała (około 160-181 ml/kg). Okres półtrwania w fazie eliminacji (t½β) wydłuża się z 2,25 do 6,28 godzin wraz z wiekiem pacjenta. Te dane mają kluczowe znaczenie przy ustalaniu indywidualnych schematów dawkowania dalteparyny u dzieci i młodzieży, uwzględniając zmieniającą się farmakokinetykę oraz funkcję nerek, co wpływa na skuteczność i bezpieczeństwo leczenia przeciwzakrzepowego.
aktywność anty-Xa, dalteparyna sodowa, dostępność biologiczna, eliminacja nerkowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens, klirens osoczowy, model jednokompartmentowy, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pacjent pediatryczny, przewlekła niewydolność nerek, schemat dawkowania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lexotan 6 mg
Bromazepam, substancja czynna leku Lexotan, jest benzodiazepiną charakteryzującą się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 2 godzinach, z biodostępnością na poziomie 60%. Wchłanianie jest liniowe, a stan stacjonarny stężenia bromazepamu osiągany jest po 5-9 dniach regularnego stosowania. Po podaniu dawki 3 mg trzy razy dziennie, maksymalne stężenie w stanie stacjonarnym wynosi średnio 120 ng/ml, co jest 3-4-krotnie wyższe niż po pojedynczej dawce. Bromazepam wiąże się z białkami osocza w około 70%, ma objętość dystrybucji około 50 litrów i jest metabolizowany głównie w wątrobie do dwóch głównych metabolitów: 3-hydroksybromazepamu (o mniejszej aktywności) oraz nieaktywnego 2-(2-amino-5-bromo-3-hydroksybenzoilo)-pirydyny. Metabolizm jest częściowo zależny od cytochromu P450, prawdopodobnie głównie CYP1A2, co potwierdzają interakcje z fluwoksaminą, natomiast CYP3A4 i CYP2C9 wydają się mieć mniejsze znaczenie.
2-(2-amino-5-bromo-3-hydroksybenzoilo)-pirydyna, 3-hydroksybromazepam, albumina, benzodiazepiny, biodostępność, bromazepam, cytochrom P450, dystrybucja leku, flukonazol, fluwoksamina, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP1A2, kinetyka liniowa, klirens, koniugaty glukuronidowe, kwaśna α1-glikoproteina, Lexotan, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, wątroba, wchłanianie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – VARIVAX nie mniej niż 1350 PFU/0,5 ml
Szczepionka VARIVAX zawiera żywy atenuowany wirus ospy wietrznej szczepu Oka/Merck w dawce nie mniejszej niż 1350 PFU/0,5 ml, namnażany w ludzkich komórkach diploidalnych (MRC-5). Ze względu na specyfikę działania szczepionek, które indukują odpowiedź immunologiczną poprzez kontrolowaną replikację wirusa, nie przeprowadza się standardowych badań farmakokinetycznych. Parametry takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, klirens czy okres półtrwania nie mają zastosowania w ocenie tego produktu, gdyż mechanizm działania opiera się na stymulacji układu odpornościowego, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym substancji czynnej.
biodostępność, jednostki powodujące powstanie łysinek, klirens, komórki MRC-5, ludzkie komórki diploidalne, neomycyna, objętość dystrybucji, odpowiedź immunologiczna, okres półtrwania, ospa wietrzna, PFU, szczep Oka/Merck, szczepionka Varivax, wirus szczepionkowy, zawiesina do wstrzykiwań, żywy atenuowany wirus ospy wietrznej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadilecto 20 mg
Tadalafil w dawce 20 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach, z brakiem wpływu pokarmu oraz pory podania na farmakokinetykę. Objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a wiązanie z białkami osocza sięga 94%. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, z długim okresem półtrwania t1/2 wynoszącym 17,5 godziny, co umożliwia utrzymanie stężeń terapeutycznych przez dłuższy czas. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) oraz moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami erekcji profil farmakokinetyczny jest zbliżony do osób zdrowych.
AUC, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, CYP3A4, dostępność biologiczna, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, klirens, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, tadalafil, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Immunine 1200 IU 1200 j.m.
Immunine 1200 IU, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia IX, wykazuje średni odzysk przyrostowy u pacjentów wcześniej leczonych (PTPs) w wieku ≥12 lat na poziomie 1,1 (±0,27) j.m./dl na j.m./kg (zakres 0,6–1,7), natomiast u dzieci ≤11 lat wynosi on 0,9 (±0,12) j.m./dl na j.m./kg (zakres 0,8–1,1). Kluczowe parametry farmakokinetyczne uzyskane w badaniu obejmują klirens wynoszący 8,89 (±2,91) ml/h/kg oraz średni czas zalegania 23,86 (±5,09) godzin. Biologiczny okres półtrwania czynnika IX w preparacie to około 17 godzin, co jest istotne przy planowaniu dawkowania w terapii profilaktycznej i leczeniu epizodów krwawień.
badanie kliniczne, biologiczny okres półtrwania, czynnik krzepnięcia IX, epizod krwawienia, farmakokinetyka leku, Farmakopea Europejska, klirens, ludzkie osocze, odzysk przyrostowy, parametr farmakokinetyczny, roztwór do wstrzykiwań, średni czas zalegania, stężenie czynnika IX, terapia profilaktyczna, test krzepnięcia, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Express Forte 400 mg
Ibuprofen wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z kwasem acetylosalicylowym i innymi NLPZ, glikokortykosteroidami oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi (inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II), które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz pogarszać funkcję nerek, zwłaszcza u osób starszych. Ibuprofen może osłabiać działanie hipotensyjne tych leków, a także zmniejszać skuteczność diuretyków, z ryzykiem hiperkaliemii przy lekach oszczędzających potas. Wysokie ryzyko krwawień występuje przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) oraz SSRI, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i rozważenia gastroprotekcji. Ponadto, ibuprofen hamuje wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w osoczu i toksyczności, zwłaszcza przy dużych dawkach; zaleca się zachowanie co najmniej 24-godzinnego odstępu między podaniami.
aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, błona śluzowa przewodu pokarmowego, cholestyramina, cyklosporyna, działanie hipotensyjne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, fenytoina, flukonazol, gastroprotekcja, glikemia, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, kaptopryl, klirens, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Kora kasztanowca – Właściwości farmakokinetyczne
Aktualna literatura medyczna nie dostarcza kompleksowych danych dotyczących farmakokinetyki kory kasztanowca (Hippocastani cortex) pochodzącej z Aesculus hippocastanum L. Brak jest określenia podstawowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak Tmax, Cmax, AUC, t1/2, Vd oraz klirens, zarówno dla form doustnych (zioła do zaparzania), jak i doodbytniczych (czopki Hemorol). Nieznane są mechanizmy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu (w tym wpływ efektu pierwszego przejścia i enzymów wątrobowych) oraz eliminacji substancji czynnych zawartych w korze kasztanowca. Ponadto, brak jest danych dotyczących potencjalnych interakcji farmakokinetycznych w preparatach złożonych, gdzie kora kasztanowca współwystępuje z innymi roślinnymi składnikami oraz benzokainą.
Aesculus hippocastanum, AUC, biodostępność substancji czynnych, Cmax, czopki, efekt pierwszego przejścia, enzymy wątrobowe, interakcja farmakokinetyczna, klirens, kora kasztanowca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkanek, preparat złożony, profil farmakokinetyczny, Tmax, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rolpryna SR 2 mg
Ropinirol w preparacie Rolpryna SR charakteryzuje się biodostępnością około 50% (36-57%) po podaniu doustnym oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) wynoszącą 6-10 godzin. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-40%) i dużą objętość dystrybucji około 7 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm ropinirolu odbywa się głównie przez izoenzym CYP1A2, a metabolity są wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 6 godzin. W zakresie dawek terapeutycznych ekspozycja na lek (Cmax i AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki, jednak obserwowana jest znaczna zmienność międzyosobnicza (Cmax 30-55%, AUC 40-70%).
AUC, biodostępność, choroba Parkinsona, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450, działanie dopaminergiczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji, hemodializa, klirens, lipofilność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, posiłek wysokotłuszczowy, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie we krwi, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zdarzenie niepożądane, zmienność międzyosobnicza