Właściwości farmakokinetyczne leku Paricalcitol Fresenius

Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne parykalcytolu, substancji czynnej produktu leczniczego Paricalcitol Fresenius, dostępnego w stężeniach 2 mikrogramy/ml oraz 5 mikrogramów/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań. Parametry farmakokinetyczne zostały określone na podstawie badań u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek wymagających hemodializy, a także u zdrowych ochotników.¹

Dystrybucja

Po dożylnym podaniu parykalcytolu w szybkim wstrzyknięciu następuje charakterystyczny dwufazowy spadek stężenia leku w osoczu. W pierwszej fazie, trwającej do dwóch godzin po podaniu dawek wynoszących od 0,04 do 0,24 μg/kg masy ciała, obserwuje się szybkie zmniejszenie stężenia. W drugiej fazie stężenie parykalcytolu zmniejsza się w sposób logarytmiczno-liniowy ze średnim okresem półtrwania wynoszącym około 15 godzin.²

Istotną cechą farmakokinetyczną parykalcytolu jest brak kumulacji po wielokrotnym podaniu, co zwiększa bezpieczeństwo terapii długoterminowej.³

Badania in vitro wykazały, że parykalcytol w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza (>99,9%). Co istotne, w zakresie stężeń od 1 do 100 ng/ml nie stwierdzono wysycenia wiązania, co wskazuje na liniowy charakter tego procesu w szerokim zakresie stężeń terapeutycznych.^{99,9%). W zakresie stężeń od l do 100 ng/ml nie stwierdzono wysycenia wiązania.”>4}

Kluczowe parametry farmakokinetyczne

Badania przeprowadzone u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, którym podano parykalcytol w dawce 0,24 mikrograma/kg masy ciała, dostarczyły następujących parametrów farmakokinetycznych:⁵

Biotransformacja

Metabolizm parykalcytolu prowadzi do powstania wielu metabolitów, które wykryto zarówno w moczu, jak i w kale pacjentów. Co istotne, w moczu nie wykryto postaci niezmienionej parykalcytolu, co wskazuje na kompletny metabolizm podanej substancji czynnej.⁶

Należy podkreślić, że metabolity parykalcytolu nie zostały jeszcze w pełni scharakteryzowane ani zidentyfikowane, ale wiadomo, że stanowią one znaczną część radioaktywnych substancji wykrytych w wydalinach – 51% w moczu i 59% w kale.⁷

Eliminacja

Drogi eliminacji parykalcytolu określono w badaniach z użyciem znakowanego izotopowo preparatu (3H-parykalcytol). U zdrowych ochotników (n=4), którym podano pojedynczą dawkę 0,16 μg/kg masy ciała w postaci wstrzyknięcia dożylnego, stwierdzono, że radioaktywność w osoczu pochodziła głównie z leku macierzystego.⁸

Głównym szlakiem eliminacji parykalcytolu jest droga wątrobowo-jelitowa, poprzez wydalanie z żółcią. W kale wykryto aż 74% podanej dawki radioaktywnej, natomiast w moczu jedynie 16%. Dane te wskazują na dominującą rolę wątroby w procesie eliminacji leku.⁹

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Płeć, rasa i wiek

Badania farmakokinetyczne nie wykazały istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych parykalcytolu związanych z płcią lub wiekiem pacjentów. Podobnie, nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce w zależności od przynależności rasowej.¹⁰ Oznacza to, że schematy dawkowania nie wymagają modyfikacji w zależności od tych czynników demograficznych.

Upośledzona funkcja wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby stężenia niezwiązanego parykalcytolu są porównywalne do stężeń obserwowanych u osób zdrowych. Z tego względu u tych grup pacjentów nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.¹¹

Należy jednak zaznaczyć, że brak jest danych dotyczących farmakokinetyki parykalcytolu u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności podczas stosowania leku w tej grupie pacjentów.¹²