karbamazepina

Karbamazepina to lek przeciwpadaczkowy z grupy pochodnych dibenzazepiny, stosowany w leczeniu padaczki, neuralgii nerwu trójdzielnego oraz w terapii choroby afektywnej dwubiegunowej. Mechanizm działania polega głównie na blokowaniu kanałów sodowych zależnych od napięcia, co stabilizuje błony neuronów i hamuje powtarzające się wyładowania neuronalne.

W leczeniu padaczki karbamazepina jest skuteczna szczególnie w napadach częściowych prostych i złożonych oraz napadach wtórnie uogólnionych. W neuralgii nerwu trójdzielnego zmniejsza ból poprzez hamowanie przewodnictwa w drogach bólowych. Jako lek normotymiczny stabilizuje nastrój u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową.

Karbamazepina podlega metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez cytochrom P450 3A4, i wykazuje zdolność do autoindukcji enzymów, co może prowadzić do obniżenia jej stężenia w osoczu podczas długotrwałej terapii. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi substancjami, dlatego wymaga starannego monitorowania podczas terapii skojarzonej.

Do najczęstszych działań niepożądanych należą zawroty głowy, senność, ataksja, nudności oraz reakcje skórne. Poważniejsze powikłania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną oraz zespół Stevensa-Johnsona. Ze względu na potencjalną teratogenność, stosowanie leku u kobiet w ciąży wymaga szczególnej ostrożności i oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Rolicyn 100 mg

Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk zawarty w preparacie Rolicyn, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w planowaniu terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie roksytromycyny z alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko skurczu naczyń oraz z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem i pimozydem z powodu potencjalnego wydłużenia odstępu QT i ryzyka torsade de pointes. Roksytromycyna może także zwiększać stężenie leków takich jak dyzopiramid, digoksyna, midazolam, teofilina, cyklosporyna oraz statyny, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych (np. EKG, INR, stężenia leków w surowicy) i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca.
alkaloid sporyszu, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, arytmia, astemizol, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen i progestagen, glikozyd nasercowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, miopatia, pimozyd, rabdomioliza, ranitydyna, roksytromycyna, statyna, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Sorafenib Teva 200 mg

Sorafenib wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z indukcją lub inhibicją enzymów CYP3A4 oraz glukuronidacji przez UGT1A1 i UGT1A9. Indukcja CYP3A4 przez ryfampicynę obniża AUC sorafenibu o 37%, a podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu ziół dziurawca, leków przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) oraz deksametazonu, co może obniżać skuteczność terapii. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę sorafenibu. Sorafenib hamuje izoenzymy CYP2B6, CYP2C8 i CYP2C9 in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdziły znaczącej inhibicji, choć zaleca się monitorowanie INR u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon. Ponadto sorafenib hamuje P-gp, co może zwiększać stężenia substratów takich jak digoksyna, wymagając ostrożności klinicznej.
aktywność CYP1A2, aktywność CYP3A4, cisplatyna, cyklofosfamid, deksametazon, dekstrometorfan, digoksyna, docetaksel, doksorubicyna, fenobarbital, fenprokumon, fenytoina, gemcytabina, glukuronidaza, hamowanie P-gp, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, irynotekan, izoenzym cytochromu P450, kapecytabina, karbamazepina, karboplatyna, kardiotoksyczność, ketokonazol, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolit SN-38, midazolam, neomycyna, oksaliplatyna, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, ryfampicyna, sorafenib, warfaryna, wskaźnik INR, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Finlepsin 400 retard 400 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne karbamazepiny, substancji czynnej Finlepsin 400 retard, obejmowały testy in vitro oraz eksperymenty na modelach zwierzęcych, które nie wykazały potencjału mutagennego leku. W dwuletnich badaniach rakotwórczości na szczurach zaobserwowano zwiększoną częstość występowania guzów wątroby u samic oraz łagodnych nowotworów jąder u samców. Pomimo tych obserwacji, analiza danych nie wskazuje na bezpośrednie ryzyko kliniczne dla pacjentów stosujących karbamazepinę.
badanie in vitro, badanie rakotwórczości, bezpieczeństwo przedkliniczne, Finlepsin 400 retard, guz wątroby, karbamazepina, łagodny nowotwór jąder, model szczurzy, model zwierzęcy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, terapia u ludzi, wskazanie terapeutyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Contix 40 mg

Pantoprazol, jako silny inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co wpływa na wchłanianie leków zależnych od kwaśnego środowiska. Szczególnie istotne są interakcje z azolami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), erlotynibem oraz pochodnymi kumaryny (warfaryna, fenprokumon). W przypadku inhibitorów proteazy HIV, jednoczesne stosowanie pantoprazolu może prowadzić do znacznego zmniejszenia biodostępności tych leków, co grozi nieskutecznością terapii przeciwwirusowej; zaleca się ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę i ścisłe monitorowanie miana wirusa. Pochodne kumaryny wykazują zwiększenie INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane w onkologii i ciężkich postaciach łuszczycy mogą ulec kumulacji przy jednoczesnym stosowaniu pantoprazolu, co zwiększa ryzyko toksyczności i może wymagać czasowego odstawienia inhibitora pompy protonowej.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, diazepam, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, metotreksat, metronidazol, nifedypina, P-glikoproteina, pantoprazol, pochodna kumaryny, pozakonazol, ryfampicyna, warfaryna, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Epitrigine 50 mg tabletki 50 mg

Epitrigine (lamotrygina) jest stosowana w leczeniu padaczki oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, masy ciała oraz stosowanych leków współistniejących. U dorosłych i młodzieży (≥13 lat) dawka początkowa w monoterapii wynosi 25 mg/dobę, zwiększana do 50 mg/dobę w 3-4 tygodniu, a dawka podtrzymująca mieści się w zakresie 100–200 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 500 mg/dobę w celu uzyskania odpowiedzi terapeutycznej. W leczeniu skojarzonym z walproinianem dawka początkowa jest niższa (12,5 mg/dobę), a zwiększanie dawki odbywa się wolniej (maksymalnie o 25–50 mg co 1–2 tygodnie). U dzieci (2–12 lat) dawki są obliczane na podstawie masy ciała, z dawką podtrzymującą do 15 mg/kg/dobę (maksymalnie 200 mg/dobę). W przypadku stosowania induktorów glukuronidacji (np. fenytoina, karbamazepina) dawki są odpowiednio wyższe, a w przypadku zaburzeń czynności wątroby dawki początkowe i podtrzymujące należy zmniejszyć o 50–75% w zależności od stopnia uszkodzenia (Child-Pugh B lub C). Przerwanie i ponowne wprowadzenie lamotryginy wymaga ostrożności, szczególnie ze względu na ryzyko ciężkich wysypek skórnych, a dawkowanie powinno być stopniowe, zwłaszcza jeśli przerwa przekracza 5 okresów półtrwania leku.
atazanawir/rytonawir, dawka podtrzymująca, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor glukuronidacji, inhibitor glukuronidacji, inhibitor proteazy, karbamazepina, klasyfikacja Child-Pugh, lamotrygina, leczenie padaczki, leczenie skojarzone, lewonorgestrel, lopinawir/rytonawir, monoterapia, napad częściowy, niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, walproinian, wysypka skórna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie samobójcze
Leksykon leków
Interakcje leku – Zoloft 50 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieodwracalnymi (np. selegilina), odwracalnymi selektywnymi (moklobemid) oraz nieselektywnymi (linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy łączeniu sertraliny z innymi lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany, inne SSRI), lekami wydłużającymi odstęp QTc oraz lekami wpływającymi na układ krzepnięcia (NLPZ, ASA, tyklopidyna), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, arytmii i krwawień. Monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych jest wskazane podczas terapii skojarzonej, zwłaszcza przy stosowaniu litu, fenytoiny, warfaryny oraz metamizolu.
alprazolam, aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, błękit metylenowy, cholinoesteraza osoczowa, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, diazepam, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, endogenny kortyzol, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor monoaminooksydazy, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, linezolid, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, telitromycyna, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Cyproteron – Interakcje

Cyproteron jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą znacząco zwiększać stężenie cyproteronu w osoczu, nasilając działania niepożądane, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, ziele dziurawca) obniżają jego stężenie, zmniejszając skuteczność terapeutyczną. W wysokich dawkach (3 × 100 mg/dobę) cyproteron hamuje aktywność wielu izoenzymów P450 (CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4, CYP2D6), co może prowadzić do interakcji z lekami metabolizowanymi tymi szlakami, zwłaszcza ze statynami (simwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna), zwiększając ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Ponadto, cyproteron wpływa na tolerancję glukozy, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania leków przeciwcukrzycowych u pacjentów z cukrzycą.
aminotransferazy, barbiturany, cyklosporyna, CYP3A4, cyproteron, cytochrom P450, dazabuwir, dziurawiec, etynyloestradiol, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klotrymazol, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, miopatia, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, statyna, teofilina, tizanidyna, transkortyna, welpataswir, woksylaprewir, WZW typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Trund 500 mg

Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z minimalnym ryzykiem interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon. U dzieci stosujących lewetyracetam w dawce do 60 mg/kg mc./dobę obserwuje się zwiększenie klirensu o około 20% przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu przy jednoczesnym podawaniu, co prowadzi do wzrostu stężenia i przedłużonej ekspozycji na potencjalnie toksyczne poziomy – w tym przypadku konieczne jest uważne monitorowanie stężeń obu leków.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, progesteron, prymidon, stężenie w surowicy, terapia wspomagająca, walproinian, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Poltram 100 50 mg/ml

Tramadol, główny składnik preparatów Poltram 50 i Poltram 100, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, oddechowych i krążeniowych. Jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina) może wywołać zespół serotoninowy, natomiast łączenie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (m.in. SSRI, SNRI, leki przeciwpsychotyczne, bupropion) zwiększa ryzyko napadów drgawek. Alkohol nasila depresję OUN, prowadząc do nasilonej sedacji, zaburzeń świadomości i depresji oddechowej, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta. Karbamazepina, induktor enzymów wątrobowych, znacząco obniża skuteczność analgetyczną tramadolu poprzez przyspieszenie jego metabolizmu.
antagonista receptorów 5-HT3, bradykardia, buprenorfina, bupropion, chinidyna, cymetydyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, drżenie mięśniowe, erytromycyna, hamowanie OUN, hipertermia, hipotensja, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, mirtazapina, nalbufina, napad drgawkowy, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, pochodna kumaryny, Poltram, próg drgawkowy, przedawkowanie, sedacja, SNRI, splątanie, SSRI, tachykardia, tetrahydrokanabinol, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Axipio 2,5 mg

Axipio (apiksaban) 2,5 mg, doustny inhibitor czynnika Xa, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na apiksaban lub substancje pomocnicze (tabletka zawiera 0,80 mg laktozy), aktywnym klinicznie krwawieniem, chorobami wątroby z koagulopatią (np. zaawansowana marskość, ostra niewydolność wątroby), a także u osób z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym z owrzodzeniami przewodu pokarmowego, nowotworami złośliwymi o tendencji do krwawień, niedawnymi urazami lub operacjami neurochirurgicznymi, okulistycznymi oraz patologiami naczyniowymi (żylaki przełyku, tętniaki, wady naczyniowe mózgu i rdzenia). Ponadto, stosowanie Axipio jest przeciwwskazane w skojarzeniu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyny, warfaryna, rywaroksaban, dabigatran), z wyjątkiem ściśle określonych sytuacji klinicznych, takich jak przejście między antykoagulantami, utrzymanie drożności cewników czy ablacja cewnikowa.
ablacja cewnikowa, aktywne krwawienie, apiksaban, dabigatran, dalteparyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna, fenobarbital, fenytoina, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klirens kreatyniny, klopidogrel, koagulopatia, krwawienie śródczaszkowe, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, marskość wątroby, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na apiksaban, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy, posakonazol, powikłanie krwotoczne, rdzeń kręgowy, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, wada układu tętniczo-żylnego, wada zastawkowa serca, warfaryna, worykonazol, wrzód przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie syntezy czynników krzepnięcia, zespół antyfosfolipidowy, żylaki przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole Aurovitas 15 mg

Arypiprazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o około 50%. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Z kolei induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają AUC i Cmax arypiprazolu o około 70%, co wymaga podwojenia dawki. U pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6 jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia leku. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu bez istotnego wpływu klinicznego, a słabi inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 (diltiazem, escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia, które zwykle nie wymagają korekty dawkowania.
aktywny metabolit, antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, diltiazem, działanie niepożądane, działanie sedatywne, efawirenz, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas żołądkowy, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pole pod krzywą AUC, prymidon, receptor α1-adrenergiczny, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sole litu, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Accord 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z jego metabolizmem wątrobowym. Substancje takie jak metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast kolestyramina je opóźnia, co może wpływać na skuteczność terapii. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki indukujące enzymy wątrobowe (ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon oraz ziele dziurawca), które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez nasilenie powstawania toksycznych metabolitów paracetamolu. Ponadto, probenecyd i izoniazyd zmniejszają klirens paracetamolu, co może wymagać redukcji dawki, a salicylamid wydłuża jego okres półtrwania. Interakcje z lekami takimi jak chloramfenikol, zydowudyna, lamotrygina i flukloksacylina również mają znaczenie kliniczne, wpływając na metabolizm i potencjalne działania niepożądane.
barbiturany, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, choroba wątroby, CYP2E1, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność paracetamolu, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja metabolizmu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kolestyramina, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwgruźliczy, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, NAPQI, neutropenia, okres półtrwania, pochodne kumaryny, probenecyd, prymidon, przewlekły alkoholizm, salicylamid, toksyczne metabolity, wchłanianie paracetamolu, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Aurovitas 25 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Spożywanie soku grejpfrutowego, również inhibitora CYP3A4, jest niewskazane. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450% przy fenytoinie), co może obniżać jej stężenie w osoczu i skuteczność terapeutyczną. W przypadku stosowania induktorów zaleca się ostrożność, stopniowe zmiany terapii oraz rozważenie zamiany na leki niewpływające na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu). Interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny, natomiast tiorydazyna zwiększa jej klirens o około 70%, co wymaga monitorowania skuteczności leczenia.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedacyjne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kwetiapiny, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, metadon, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół maniakalny, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Mercapharm 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na wydzielanie kwasu solnego w żołądku oraz jest metabolizowany przez układ enzymatyczny cytochromu P-450, co warunkuje jego potencjalne interakcje farmakologiczne. Znaczące klinicznie interakcje dotyczą leków, których biodostępność zależy od pH żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, intrakonazol, posakonazol), erlotynib oraz leki antyretrowirusowe, zwłaszcza atazanawir. W tych przypadkach hamowanie wydzielania kwasu solnego przez pantoprazol prowadzi do zmniejszenia wchłaniania i obniżenia skuteczności terapii, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub rozważenia alternatywnych leków. Ponadto, u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (fenprokumon, warfaryna) zaleca się monitorowanie INR podczas rozpoczynania, zakończenia lub nieregularnego stosowania pantoprazolu ze względu na ryzyko zmian wartości INR. Istotne jest także zwrócenie uwagi na możliwe podwyższenie stężenia metotreksatu przy jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w wysokich dawkach stosowanych w onkologii lub ciężkiej łuszczycy, co może wymagać tymczasowego odstawienia pantoprazolu.
antagonista wapnia, antybiotyki, antykoagulanty, atazanawir, azole przeciwgrzybicze, biodostępność, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa, cytochrom P-450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dolny zwieracz przełyku, doustny środek antykoncepcyjny, eradykacja H. pylori, erlotynib, glibenklamid, hormony antykoncepcyjne, inhibitor pompy protonowej, INR, karbamazepina, kwas solny, leczenie nowotworowe, lek antyretrowirusowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, łuszczyca, metoprolol, metotreksat, metyloksantyny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nifedypina, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, refluksowe zapalenie przełyku, środek zobojętniający, terapia antyretrowirusowa
Leksykon substancji czynnych
Temozolomid – Interakcje

Temozolomid wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla optymalizacji terapii przeciwnowotworowej. Podanie leku z pokarmem powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) o 33% oraz pola pod krzywą (AUC) o 9%, co uzasadnia zalecenie stosowania temozolomidu na czczo. W badaniach klinicznych fazy II wykazano brak istotnego wpływu na klirens temozolomidu przy jednoczesnym stosowaniu deksametazonu, prochlorperazyny, fenytoiny, karbamazepiny, ondansetronu, antagonistów receptorów H2 oraz fenobarbitalu. Natomiast kojarzenie temozolomidu z kwasem walproinowym powoduje statystycznie istotne zmniejszenie klirensu, co może zwiększać ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych, wymagając monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alkohol etylowy, antagonista receptora H2, białko osocza, cyklofosfamid, CYP2E1, dehydrogenaza alkoholowa, deksametazon, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lek mielosupresyjny, melfalan, mielosupresja, monometylo-triazenoimidazolo-karboksamid, morfologia krwi, MTIC, nowotwór złośliwy mózgu, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, pole pod krzywą, prochlorperazyna, ranitydyna, stężenie w osoczu, temozolomid, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Noxizol 10 mg

Zolpidem, substancja czynna leku Noxizol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, głównie poprzez synergistyczne hamowanie ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do spożywania alkoholu podczas terapii ze względu na nasilenie działania sedatywnego i ryzyko zaburzeń psychomotorycznych. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, nasennymi, przeciwlękowymi, zwiotczającymi mięśnie, przeciwdepresyjnymi, przeciwpadaczkowymi, opioidami oraz lekami znieczulającymi mogą prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, omamów wzrokowych oraz zaburzeń zdolności prowadzenia pojazdów. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z opioidami, które zwiększa ryzyko śpiączki i śmierci, wymagając ograniczenia dawki i czasu terapii oraz monitorowania pacjenta. Ponadto opioidowe leki przeciwbólowe mogą nasilać euforyzujące działanie zolpidemu, sprzyjając uzależnieniu psychicznemu.
cyprofloksacyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie anestetyczne, działanie miorelaksacyjne, działanie nasenno-uspokajające, działanie sedatywne, fenytoina, fluwoksamina, induktor CYP450, inhibitor CYP450, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, narkotyczny lek przeciwbólowy, omam wzrokowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwhistaminowy lek sedatywny, ranitydyna, ryfampicyna, uzależnienie psychiczne, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Ugramel 10 mg

Prasugrel, substancja czynna preparatu Ugramel, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu prasugrelu z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny ze względu na wysokie ryzyko krwawień, wymagające monitorowania INR. Podawanie heparyny (100 j./kg mc.) oraz heparyn drobnocząsteczkowych w terapii skojarzonej jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko krwawień i wymaga uważnego nadzoru. Prasugrel powinien być stosowany w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), mimo potencjalnego wzrostu ryzyka krwawień, co potwierdzają badania kliniczne. Interakcje z morfiną i innymi opioidami mogą opóźniać i zmniejszać ekspozycję na prasugrel, co może obniżać jego skuteczność, zwłaszcza w ostrym zespole wieńcowym; w takich przypadkach rozważa się pozajelitowe podanie inhibitora P2Y12. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) i inhibitorów COX-2 wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora H2, atorwastatyna, biwalirudyna, cyklofosfamid, cyprofloksacyna, digoksyna, diltiazem, efawirenz, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, hydroksybupropion, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor COX-2, inhibitor GP IIb/IIIa, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, morfina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry zespół wieńcowy, pochodna kumaryny, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, telitromycyna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – ItraGen 100 mg

Itrakonazol, będący substratem i silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) znacząco obniżają wchłanianie itrakonazolu z kapsułek, co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca i izoniazyd, powodują znaczne zmniejszenie stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, indynawir, klarytromycyna, erytromycyna) zwiększają stężenie itrakonazolu, co może nasilać działania niepożądane i wymaga ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki. Ponadto, itrakonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. astemizol, beprydyl, cyzapryd) oraz statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna) ze względu na ryzyko torsade de pointes oraz miopatii i rabdomiolizy.
alfentanyl, alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, anksjolityk, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, benzodiazepin, beta-adrenolityk, biodostępność itrakonazolu, budezonid, busulfan, chinidyna, cilostazol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, deksametazon, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, digoksyna, dihydroergotamina, dizopiramid, docetaksel, doustny lek przeciwzakrzepowy, ebastyna, eletryptan, ergometryna, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, halofantryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hydroksyitrakonazol, imipramina, indometacyna, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoniazyd, karbamazepina, kardiotoksyczność, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, loperamid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretysteron, odstęp QT, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propranolol, rabdomioliza, reboksetyna, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sertindol, stabilizator nastroju, sulfonamid, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, triazolam, trimetreksat, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Dezogestrel – Interakcje

Dezogestrel, stosowany w jednoskładnikowych tabletkach antykoncepcyjnych (75 µg) oraz w preparatach złożonych z etynyloestradiolem, podlega licznym interakcjom farmakologicznym, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych układu cytochromu P450 (CYP). Induktory enzymów, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, zwiększają klirens dezogestrelu i jego aktywnego metabolitu etonogestrelu, co może skutkować krwawieniami śródcyklicznymi oraz zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymów pojawia się już po kilku dniach, osiąga maksimum po kilku tygodniach i utrzymuje się do 4 tygodni po zakończeniu terapii. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii i 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy terapii długotrwałej należy rozważyć zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną.
barbituran, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, erytromycyna, etonogestrel, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, produkt antykoncepcyjny, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Teva 0,5 mg

Fingolimod Teva, jako lek immunomodulujący, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi i immunomodulującymi, takimi jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, ze względu na ryzyko nadmiernej immunosupresji. Fingolimod wpływa na skuteczność szczepień, obniżając ją podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, szczególnie przeciwwskazane są szczepionki żywe atenuowane. Ponadto, lek może powodować bradykardię, zwłaszcza na początku leczenia, a efekt ten jest nasilany przez beta-adrenolityki (np. atenolol, metoprolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę, antagoniści cholinesterazy oraz pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna i ścisłe monitorowanie pacjenta, a w razie niemożności odstawienia leków bradykardyzujących – przedłużona obserwacja do następnego dnia po rozpoczęciu terapii fingolimodem.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek immunomodulujący, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Biotebal 5 mg

Biotyna, składnik preparatu Biotebal, wchodzi w istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej stężenie w osoczu oraz skuteczność terapeutyczną. Leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, prymidon) obniżają poziom biotyny, co może wymagać korekty dawki. Hormony steroidowe przyspieszają katabolizm biotyny, potencjalnie skracając jej działanie. Awidyna, obecna w surowym białku jaj kurzych, wiąże biotynę i uniemożliwia jej wchłanianie, co znacząco obniża biodostępność suplementu. Spożycie alkoholu również zmniejsza stężenie biotyny, obniżając skuteczność terapii, szczególnie u pacjentów z chorobą alkoholową. Zaleca się unikanie surowego białka jaj oraz ograniczenie spożycia alkoholu podczas suplementacji Biotebalem.
25-hydroksywitamina D, awidyna, białko jaja kurzego, biodostępność biotyny, choroba alkoholowa, digoksyna, etanol, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, glikoproteina zasadowa, gonadotropina kosmówkowa, hormon płciowy, hormon steroidowy, karbamazepina, kortyzol, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm biotyny, metoda immunochemiczna, niedobór biotyny, prymidon, swoisty antygen sterczowy, terapia suplementacyjna, troponina, tyreotropina, układ streptawidyna-awidyna-biotyna, wolna trijodotyronina, wolna tyroksyna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Panprazox 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wymagającymi kwaśnego środowiska żołądkowego do prawidłowego wchłaniania, takimi jak azolowe środki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (zwłaszcza atazanawir). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z tymi lekami może znacząco obniżyć ich biodostępność, co wymaga ograniczenia dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę oraz ścisłego monitorowania stanu klinicznego pacjenta, np. miana wirusa HIV. Ponadto, pantoprazol może wpływać na farmakodynamikę leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, fenprokumon), potencjalnie zwiększając wartości INR i czas protrombinowy, co wymaga regularnego monitorowania tych parametrów. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) stosowane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu w osoczu, co wskazuje na konieczność rozważenia czasowego odstawienia IPP w trakcie terapii metotreksatem.
amoksycylina, atazanawir, azolowy środek przeciwgrzybiczy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja pantoprazolu z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lewonorgestrel, metoprolol, metotreksat, metronidazol, naproksen, nifedypina, P-glikoproteina, pH soku żołądkowego, piroksykam, pozakonazol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelid Nordic 0,75 mg

Anagrelid jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co implikuje konieczność ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tego enzymu, takich jak fluwoksamina, enoksacyna i omeprazol, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia leku w osoczu. Badania wykazały brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną i warfaryną, co pozwala na ich bezpieczne stosowanie bez konieczności modyfikacji dawki. Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na potencjalne ryzyko wydłużenia odstępu QTc, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią, oraz na interakcje farmakodynamiczne z lekami inotropowymi (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol) i innymi lekami przeciwpłytkowymi, w tym kwasem acetylosalicylowym, które mogą nasilać działanie przeciwpłytkowe anagrelidu i zwiększać ryzyko ciężkich krwotoków. W dawkach terapeutycznych anagrelid wykazuje addycyjne działanie antyagregacyjne z ASA, co wymaga dokładnej oceny korzyści i ryzyka u pacjentów z nadpłytkowością samoistną.
Pokarm opóźnia wchłanianie anagrelidu, jednak nie wpływa istotnie na jego biodostępność, natomiast sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP1A2, może opóźniać eliminację leku, zwiększając ekspozycję. Alkohol może nasilać wazodylatacyjne działanie anagrelidu oraz ryzyko krwawień, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwpłytkowych, a także obciążać funkcję wątroby, co wymaga umiarkowanego spożycia lub abstynencji u pacjentów z czynnikami ryzyka. Wśród leków stosowanych jednocześnie z anagrelidem bez istotnych interakcji klinicznych wymienia się m.in. paracetamol, beta-adrenolityki, inhibitory ACE, klopidogrel, kumarynę, amlodypinę, karbamazepinę, diuretyki tiazydowe i pętlowe, statyny oraz hydroksymocznik. Mimo braku udokumentowanych interakcji, zaleca się monitorowanie pacjenta podczas wprowadzania nowych leków, szczególnie tych wpływających na układ krzepnięcia i sercowo-naczyniowy.
acetaminofen, agregacja płytek krwi, allopurynol, amlodypina, amrynon, anagrelid, beta-adrenolityk, biodostępność, cylostazol, CYP1A2, digoksyna, działanie antyagregacyjne, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, funkcja płytek krwi, furosemid, hipokaliemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, hydroksymocznik, indapamid, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE III, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, klopidogrel, krwotok, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, L-tyroksyna, lek inotropowy, metabolizm wątrobowy, milrynon, monitorowanie EKG, monoazotan izosorbidu, nadpłytkowość samoistna, obniżenie ciśnienia tętniczego, olprynon, omeprazol, paracetamol, ranitydyna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sok grejpfrutowy, symwastatyna, teofilina, tiklopidyna, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Asduter 10 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, arypiprazol wymaga dostosowania dawki przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów tych enzymów: chinidyna (AUC arypiprazolu wzrasta o 107%, AUC i Cmax dehydroarypiprazolu spadają odpowiednio o 32% i 47%) oraz ketokonazol (AUC i Cmax arypiprazolu wzrastają o 63% i 37%, a dehydroarypiprazolu o 77% i 43%) wskazują na konieczność zmniejszenia dawki o około połowę. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, powodują znaczące obniżenie stężenia arypiprazolu (Cmax i AUC zmniejszone odpowiednio o 68% i 73%), co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 oraz antagonista H2 famotydyna nie wymagają modyfikacji dawkowania. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A, co eliminuje konieczność korekty dawki u palaczy tytoniu.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, diltiazem, efawirenz, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, paroksetyna, receptor α1-adrenergiczny, ryfabutyna, ryfampicyna, sedacja, senność, SNRI, sole litu, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lerivon 60 mg

Terapia mianseryną (Lerivon) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Przeciwwskazane jest łączenie mianseryny z inhibitorami MAO (moklobemid, tranylcypromina, linezolid) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego; konieczny jest co najmniej 2-tygodniowy odstęp między terapiami. Mianseryna może obniżać stężenie w osoczu pod wpływem induktorów CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina), co wymaga rozważenia modyfikacji dawki. Ponadto, lek wpływa na metabolizm pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Istotne jest także ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QTc, takich jak niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki, co wymaga ścisłego monitorowania EKG.
alkohol etylowy, antybiotyk, badanie EKG, betanidyna, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz komorowy, fenytoina, guanetydyna, hydralazyna, induktor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, metyldopa, mianseryna, moklobemid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, propranolol, przełom nadciśnieniowy, torsade de pointes, tranylcypromina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Perazin 25 mg 25 mg

Perazyna, lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych fenotiazyny, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie perazyny z lewodopą prowadzi do wzajemnego znoszenia efektów terapeutycznych, co jest szczególnie istotne w leczeniu choroby Parkinsona. Połączenie z węglanem litu zwiększa ryzyko neurotoksyczności i hiperglikemii, wymagając monitorowania stężenia glukozy i litu. Leki przeciwcholinergiczne nasilają ryzyko majaczeń i osłabiają działanie przeciwpsychotyczne, zwłaszcza u osób starszych. Leki przeciwpadaczkowe, zwłaszcza karbamazepina, zmniejszają skuteczność perazyny i zwiększają ryzyko neurotoksyczności oraz zaburzeń hematologicznych. Interakcje z trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi i SSRI prowadzą do wzajemnego zahamowania wychwytu i podwyższenia stężenia perazyny, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Inhibitory MAO osłabiają działanie uspokajające perazyny, jednocześnie nasilając jej działania niepożądane.
alkohol etylowy, aminofenazon, amitryptylina, atropina, beta-adrenolityk, chloramfenikol, choroba Parkinsona, cymetydyna, depresja ośrodka oddechowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, etanol, fałszywie dodatni wynik testu ciążowego, fenylbutazon, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hiperglikemia, imipramina, inhibitor MAO, karbamazepina, lek mielotoksyczny, lek nasenny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, ludzka gonadotropina kosmówkowa, majaczenie, neurotoksyczność, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, perazyna, pochodna fenotiazyny, porażenie ośrodka oddechowego, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, receptor H2, receptor histaminowy H1, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, środek antykoncepcyjny, triheksyfenidyl, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, węglan litu, zaburzenie hemopoezy, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon substancji czynnych
Lakozamid – Właściwości farmakodynamiczne

Lakozamid, aminokwas funkcjonalizowany z grupy leków przeciwpadaczkowych (ATC: N03AX18), wykazuje unikatowy mechanizm działania polegający na selektywnym nasilaniu powolnej inaktywacji napięciowo-zależnych kanałów sodowych, co stabilizuje nadmiernie pobudliwe błony neuronów i zapobiega napadom padaczkowym. Dostępny jest w formie tabletek (50-200 mg), roztworu do infuzji (10 mg/ml) oraz syropu (10 mg/ml). W badaniach przedklinicznych wykazano synergistyczne lub addytywne działanie z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak lewetyracetam, karbamazepina, fenytoina czy walproinian sodu. Skuteczność kliniczna lakozamidu została potwierdzona zarówno w monoterapii, jak i terapii wspomagającej u dorosłych i dzieci od 2 roku życia, w leczeniu napadów częściowych oraz toniczno-klonicznych pierwotnie uogólnionych (PGTCS).
dawka nasycająca, działanie przeciwdrgawkowe, estymator Kaplana-Meiera, fenytoina, gabapentyna, karbamazepina, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, kindling, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, monoterapia, napad częściowy, napad padaczkowy, napad pierwotnie uogólniony, napad toniczno-kloniczny pierwotnie uogólniony, napięciowo-zależny kanał sodowy, padaczka idiopatyczna, padaczka uogólniona, podwójna ślepa próba, terapia skojarzona, terapia wspomagająca, topiramat, walproinian sodu
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 200 mg

Lakozamid wymaga ostrożności u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na ryzyko zaburzeń przewodnictwa sercowego. Analizy kliniczne nie wykazały dodatkowego wydłużenia odstępu PR u pacjentów przyjmujących karbamazepinę lub lamotryginę. Farmakokinetycznie, lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz innych wymienionych CYP, a także nie jest transportowany przez glikoproteinę P w jelicie. Metabolizm lakozamidu może być katalizowany przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak nie obserwuje się klinicznie istotnego wpływu lakozamidu na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC) ani omeprazolu. Omeprazol jako inhibitor CYP2C19 nie wpływa na ekspozycję na lakozamid, co sugeruje niskie ryzyko interakcji z umiarkowanymi inhibitorami CYP2C19.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie w osoczu, warfaryna, zaburzenie koordynacji, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Alprazolam Aurovitas 0,5 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wywołującymi depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, uspokajające, przeciwdepresyjne oraz środki zwiotczające mięśnie. Połączenie alprazolamu z opioidami zwiększa ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawkowania i ścisłego monitorowania. Również jednoczesne stosowanie z klozapiną niesie wysokie ryzyko zatrzymania oddechu i akcji serca. Alkohol potęguje działanie uspokajające alprazolamu, prowadząc do zaburzeń koordynacji, wydłużenia czasu reakcji i amnezji następczej, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii. U pacjentów w podeszłym wieku należy zachować szczególną ostrożność ze względu na zwiększone ryzyko upadków i toksyczności.
alprazolam, amnezja następcza, antybiotyk makrolidowy, cymetydyna, CYP3A4, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, działanie miorelaksacyjne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klozapina, lek antyretrowirusowy, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, neuroleptyk, opioid, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, sertralina, środek znieczulający, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności oddechowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 100 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Seizpat, wykazuje niski potencjał do interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów układu cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4) w dawkach terapeutycznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak badania in vivo nie wykazały klinicznie istotnego wpływu na aktywność tych enzymów. Jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) może potencjalnie zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Lakozamid nie wpływa istotnie na farmakokinetykę karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani warfaryny, co potwierdza jego korzystny profil interakcyjny. Warto podkreślić, że jednoczesne stosowanie z lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci, co może wymagać dostosowania dawki.
cytochrom P450, digoksyna, działania niepożądane OUN, dziurawiec zwyczajny, EKG, enzymy CYP, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolizm leku, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, terapia skojarzona, warfaryna, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapine Aurovitas 100 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego również zwiększa stężenie kwetiapiny w osoczu i jest niewskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 87% i około 450%), co może wymagać dostosowania dawki lub unikania kojarzenia. Inne leki, takie jak tiorydazyna, zwiększają klirens o około 70%, co wymaga monitorowania skuteczności terapii. Leki przeciwdepresyjne (imipramina, fluoksetyna) oraz rysperydon i haloperydol nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę kwetiapiny.
arytmia, azol, blokada receptorów muskarynowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, ekspozycja układowa, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, induktor enzymów mikrosomalnych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kwetiapiny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, lit, metadon, metoda chromatograficzna, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, parametr AUC, pole pod krzywą stężenia, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie pozapiramidowe, zespół maniakalny
Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 5 mg + 80 mg

Produkt złożony Wamlox, zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, wykazuje interakcje charakterystyczne dla obu składników. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak alfa-adrenolityki i leki moczopędne, które mogą nasilać efekt hipotensyjny. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności amlodypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Inhibitory CYP3A4 mogą podnosić stężenie amlodypiny, natomiast induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą je obniżać. Walsartan wchodzi w interakcje z litem (zwiększone ryzyko toksyczności) oraz lekami oszczędzającymi potas (ryzyko hiperkaliemii). Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek.
alfa-adrenolityk, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, atorwastatyna, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera wychwytu, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lit farmakologiczny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, symwastatyna, takrolimus, transporter wyrzutu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rixacam 10 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem glikoproteiny P (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego stężenie w osoczu oraz ryzyko krwawienia. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), zwiększają AUC rywaroksabanu o 150-160% i Cmax o 70%, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 30-50% i Cmax o 30-40%, co może być klinicznie istotne u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek (wzrost AUC do 2-krotnego). Flukonazol (400 mg 1×/dobę) zwiększa AUC o 40% i Cmax o 30%. Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być stosowany ostrożnie lub unikać się jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i dziurawiec, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może prowadzić do obniżenia skuteczności przeciwzakrzepowej i wymaga ścisłego monitorowania lub unikania kojarzenia leków.
agregacja płytek, atorwastatyna, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Warfin 5 mg

Warfaryna, jako lek o wąskim indeksie terapeutycznym, wymaga szczególnej uwagi przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami ze względu na liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Metabolizm enancjomerów R- i S-warfaryny odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2, CYP3A4 oraz CYP2C9, co powoduje, że inhibitory tych cytochromów (np. amiodaron, metronidazol, azole przeciwgrzybicze) mogą zwiększać stężenie warfaryny i INR, podnosząc ryzyko krwawień. Z kolei induktory enzymów (np. ryfampicyna, leki przeciwdrgawkowe) obniżają stężenie warfaryny i INR, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności przeciwzakrzepowej. Wartości INR powinny być monitorowane szczególnie intensywnie przy wprowadzaniu, odstawianiu lub zmianie dawkowania leków wchodzących w interakcje, a także przy zmianach diety, nawyków alkoholowych i palenia tytoniu. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania warfaryny z innymi antykoagulantami doustnymi oraz ostrożność przy lekach przeciwpłytkowych i przeciwdepresyjnych SSRI/SNRI ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
amiodaron, amoksycylina, antagonista witaminy K, antybiotykoterapia, apiksaban, azytromycyna, bezafibrat, białka osocza, cefalosporyna, chinidyna, cholestyramina, choroba refluksowa przełyku, cyklofosfamid, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C9, CYP3A4, cyprofloksacyna, dabigatran, dekstropropoksyfen, dikloksacylina, dipirydamol, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwcukrzycowy, dziurawiec zwyczajny, edoksaban, erytromycyna, fenobarbital, fenofibrat, fibrat, flukloksacylina, flukonazol, fluoksetyna, fluorochinolon, fluorouracyl, fluwastatyna, gemfibrozyl, H2-bloker, hamowanie metabolizmu wątrobowego, indukcja metabolizmu wątrobowego, inhibitor EGFR, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, International Normalized Ratio, itrakonazol, kapecytabina, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kloksacylina, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lopinawir, lowastatyna, metotreksat, metronidazol, mikonazol, miłorząb, nafcylina, niewydolność wątroby, NLPZ, omeprazol, opioid, paracetamol, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, preparat ziołowy, propafenon, prymidon, przeciwciało monoklonalne, R-warfaryna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, S-warfaryna, sertralina, SNRI, SSRI, statyna, sulfonamid, symwastatyna, tamoksyfen, tramadol, tyklopidyna, warfaryna, wartość INR, wąski zakres terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Macrogol Aurovitas 10 g

Preparat Macrogol Aurovitas może istotnie wpływać na farmakokinetykę leków poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego, co skutkuje zmniejszonym wchłanianiem substancji czynnych. Szczególnie narażone na interakcje są leki o wąskim indeksie terapeutycznym i krótkim okresie półtrwania, takie jak digoksyna, leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina, walproiniany), kumaryny (warfaryna, acenokumarol) oraz leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus). W przypadku tych preparatów zaleca się monitorowanie stężenia leku we krwi oraz parametrów krzepnięcia (INR) i zachowanie odstępu czasowego minimum 2 godzin między podaniem makrogolu a innych leków, aby uniknąć obniżenia skuteczności terapeutycznej.
acenokumarol, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, digoksyna, dysfagia, epilepsja, fenytoina, glikol polietylenowy, glikozyd nasercowy, karbamazepina, kumaryna, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, makrogol, motoryka przewodu pokarmowego, niewydolność serca, okres półtrwania leku, parametry krzepnięcia, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, takrolimus, walproinian, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Hyzaar 100 mg + 12,5 mg

Preparat Hyzaar, zawierający 100 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Losartan może wchodzić w interakcje z lekami takimi jak ryfampicyna i flukonazol, które zmniejszają stężenie jego aktywnego metabolitu, a także z sokiem grejpfrutowym, co osłabia efekt terapeutyczny. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania losartanu z lekami oszczędzającymi potas (np. spironolakton, triamteren) oraz suplementami potasu ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Współstosowanie z litem wymaga ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy z powodu zmniejszonego wydalania nerkowego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie hipotensyjne losartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z niewydolnością nerek. Podwójna blokada układu RAA (ACEI, ARB, aliskiren) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek.
allopurynol, amfoterycyna B, amina presyjna, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytochrom P450, dna moczanowa, dyzopiramid, działanie mielosupresyjne, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, jodowy środek kontrastowy, karbamazepina, kolestyramina, kortykosteroid, kwas moczowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, losartan potasowy, metabolit losartanu, metotreksat, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sok grejpfrutowy, sotalol, sulfinpyrazon, tolerancja glukozy, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wydalanie litu, zaburzenie rytmu serca, żywica kolestypolowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 50 mcg

Lewotyroksyna (T4) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność, metabolizm oraz działanie kliniczne. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo i wapń znacząco obniżają wchłanianie leku, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego 2-5 godzin między ich podaniem a lewotyroksyną. Inhibitory pompy protonowej oraz orlistat również zmniejszają wchłanianie, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) przyspieszają metabolizm T4, co może skutkować koniecznością zwiększenia dawki. Z kolei amiodaron i glikokortykosteroidy hamują konwersję T4 do aktywnego T3, co może prowadzić do dysfunkcji tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z wolem guzkowym. Ponadto, leki takie jak salicylany, dikumarol czy furosemid w dużych dawkach mogą wypierać lewotyroksynę z białek osocza, zwiększając stężenie wolnej frakcji hormonu (fT4) i potencjalnie nasilając jej działanie.
amiodaron, barbiturat, biodostępność, chlorochina, dysfunkcja tarczycy, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, glikokortykoid, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja biotyny i streptawidyny, karbamazepina, klofibrat, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, metabolizm wątrobowy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, osteoporoza, parametry tarczycy, pochodna kumaryny, poziom fT4, poziom TSH, propylotiouracyl, receptor beta-adrenergiczny, salicylany, sertralina, środek kontrastowy jodowy, sukralfat, wole guzkowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, żywice wiążące kwasy żółciowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Cyprodiol 2 mg + 0,035 mg

Cyprodiol, zawierający 2 mg cyproteronu octanu i 0,035 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną i antykoncepcyjną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, rifampicyna, karbamazepina, fenytoina, prymidon, okskarbazepina, topiramat, felbamat, gryzeofulwina, ziele dziurawca), które mogą obniżać stężenia hormonów i prowadzić do krwawień śródcyklicznych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej metody barierowej podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu. Inhibitory CYP3A4 oraz etorykoksyb (60-120 mg/dobę) mogą zwiększać stężenia hormonów w osoczu (etyloestradiolu 1,4-1,6-krotnie), co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie Cyprodiolu z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ponadpięciokrotnego wzrostu aktywności AlAT; w takich przypadkach należy zastosować alternatywne metody antykoncepcji i odczekać 2 tygodnie po zakończeniu terapii HCV przed powrotem do Cyprodiolu.
aktywność aminotransferazy, barbiturat, biochemiczny wskaźnik czynności wątroby, cyklosporyna, cyproteron octan, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcja lipidów, glekaprewir, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV/HCV, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek indukujący enzymy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, metoda barierowa, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parametr krzepnięcia, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rifampicyna, rytonawir, sofosbuwir, środek zawierający progestagen, substrat CYP1A2, teofilina, tizanidyna, tolerancja glukozy, topiramat, transkortyna, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuroniowy – Interakcje

Bromek rokuroniowy, jako niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Szczególnie istotne jest nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej przez anestetyki wziewne halogenowe (sewofluran, desfluran, izofluran), antybiotyki aminoglikozydowe, linkozamidowe, polipeptydowe, acyloaminopenicyliny oraz duże dawki leków indukujących znieczulenie (tiopental, ketamina, propofol, etomidat, fentanyl). Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów (prednizon, deksametazon) może prowadzić do wydłużonej blokady lub miopatii, natomiast inhibitory acetylocholinoesterazy (neostygmina, pirydostygmina, edrofonium) antagonizują działanie bromku rokuroniowego, skracając czas blokady. Warto zwrócić uwagę na ryzyko ponownej kuraryzacji pooperacyjnej przy podawaniu wymienionych antybiotyków oraz soli magnezu, co wymaga ścisłego monitorowania neuromięśniowego.
acyloaminopenicylina, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuroniowy, chinidyna, deksametazon, desfluran, edrofonium, etomidat, farmakodynamika, farmakokinetyka, fentanyl, fenytoina, gabeksat, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor MAO, izofluran, karbamazepina, ketamina, klindamycyna, kortykosteroid, lidokaina, linkomycyna, metronidazol, neostygmina, niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, pankuronium, pirydostygmina, pochodna aminopirydyny, ponowna kuraryzacja, prednizon, propofol, sewofluran, suksametonium, tetracyklina, tiopental, ulinastatyna, wekuronium
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxcarbazepin NeuroPharma

Okskarbazepina wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości typu I (wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), które mogą wystąpić po pierwszej lub kolejnych dawkach. Szczególnie niebezpieczne są reakcje obejmujące obrzęk krtani i głośni. U około 25-30% pacjentów z nadwrażliwością na karbamazepinę może wystąpić podobna reakcja na okskarbazepinę. Rzadko obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz rumień wielopostaciowy, które mogą wymagać hospitalizacji i wiążą się z ryzykiem zgonu. Średni czas do wystąpienia tych reakcji wynosi około 19 dni. W przypadku reakcji skórnych należy natychmiast przerwać leczenie i rozważyć alternatywne leki przeciwpadaczkowe. Nie zaleca się ponownego podawania okskarbazepiny po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości.
AGEP, agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, anafilaksja, blok przedsionkowo-komorowy, DRESS, działanie uspokajające, hiponatremia, hormonalny środek antykoncepcyjny, karbamazepina, klirens kreatyniny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, okskarbazepina, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja nadwrażliwości typu I, rumień wielopostaciowy, stężenie sodu w surowicy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wysypka, wysypka lekowa z eozynofilią, zachowanie samobójcze, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół niewłaściwego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Interakcje leku – Piracetam Espefa 1200 mg

Piracetam wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z hormonami tarczycy (T3 i T4) oraz lekami przeciwzakrzepowymi, takimi jak acenokumarol. Współstosowanie z hormonami tarczycy może prowadzić do objawów neuropsychiatrycznych, takich jak splątanie, drażliwość i bezsenność, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki. W przypadku terapii acenokumarolem, piracetam w dawce 9,6 g/dobę znacząco zmniejsza agregację płytek, uwalnianie β-tromboglobuliny, stężenie fibrynogenu oraz czynników von Willebranda (VIII:C; VIII:vW:Ag; VIII:vW:RCo), a także lepkość krwi i osocza, co może nasilać działanie przeciwzakrzepowe i zwiększać ryzyko krwawień. Zalecane jest ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia, w tym INR (2,5–3,5), oraz dostosowanie dawki leków przeciwzakrzepowych.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, beta-tromboglobulina, bezsenność, CYP 1A2, CYP 2A6, CYP 2B6, CYP 2C19, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, CYP 4A9/11, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, drażliwość, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, funkcje poznawcze, hormony tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe, lepkość krwi, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, piracetam, splątanie, układ krzepnięcia, wskaźnik INR, zakrzepica żylna
Leksykon leków
Interakcje leku – Renazol 15 mg

Lanzoprazol, metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na biodostępność i stężenia leków współstosowanych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami, których wchłanianie zależy od pH żołądka, takimi jak ketokonazol i itrakonazol, których biodostępność ulega znacznemu obniżeniu, co może prowadzić do subterapeutycznych stężeń. Również atazanawir, stosowany w terapii HIV, wykazuje istotne zmniejszenie biodostępności przy jednoczesnym stosowaniu z lanzoprazolem, co czyni to połączenie przeciwwskazanym. Ponadto, lanzoprazol może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, np. takrolimusu, którego ekspozycja może wzrosnąć nawet o 81%, co wymaga monitorowania stężenia tego leku w osoczu. W przypadku digoksyny, karbamazepiny, fenytoiny, pochodnych kumaryny oraz teofiliny zalecana jest ostrożność i monitorowanie stężeń, ze względu na potencjalne zmiany farmakokinetyczne i ryzyko działań niepożądanych.
atazanawir, błona śluzowa żołądka, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enzymy metabolizujące, farmakokinetyka leków, fenytoina, fluwoksamina, glikoproteina p, hamowanie wydzielania kwasu solnego, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm CYP3A4, P-glikoproteina, parametry krzepnięcia, pH żołądka, pochodne kumaryny, ryfampicyna, stężenie digoksyny, substrat CYP3A, sukralfat, takrolimus, teofilina, warfaryna, wydzielanie kwasu żołądkowego
Leksykon substancji czynnych
Klopidogrel – Interakcje

Klopidogrel wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność przeciwpłytkową oraz zwiększać ryzyko krwawień. Szczególnie istotne są interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), inhibitorami glikoprotein IIb/IIIa, NLPZ (w tym inhibitorami COX-2), SSRI oraz lekami trombolitycznymi i heparyną, które mogą nasilać ryzyko krwawień. Klopidogrel jest metabolizowany częściowo przez izoenzym CYP2C19, co powoduje, że inhibitory tego enzymu (np. omeprazol, ezomeprazol, flukonazol, fluoksetyna) mogą zmniejszać stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu nawet o 40-45%, obniżając jego działanie przeciwpłytkowe. Z kolei induktory CYP2C19, takie jak ryfampicyna, zwiększają stężenie metabolitu i ryzyko krwawień, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. W przypadku inhibitorów pompy protonowej pantoprazolu i lanzoprazolu obserwuje się mniejszy wpływ na metabolizm klopidogrelu (zmniejszenie stężenia metabolitu o 14-20%), co pozwala na ich bezpieczniejsze stosowanie.
agonista opioidowy, agregacja płytek krwi, bloker receptora H2, CYP2C19, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, efawirenz, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, hemostaza, heparyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor glikoprotein IIb/IIIa, inhibitor pompy protonowej, INR, interakcje lekowe, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ostry zespół wieńcowy, paklitaksel, pantoprazol, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, ryzyko krwawienia, SSRI, terapia przeciwretrowirusowa, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Topiramate Aurovitas 100 mg

Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi substancjami leczniczymi. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki, natomiast topiramat może zwiększać stężenie fenytoiny u niektórych pacjentów poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania stężenia fenytoiny. Kwas walproinowy nie wpływa istotnie na farmakokinetykę topiramatu, ale ich łączne stosowanie może prowadzić do hiperamonemii i hipotermii, co wymaga monitorowania amoniaku i temperatury ciała. Topiramat zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol o 18-30% przy dawkach 200-800 mg/dobę, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowej antykoncepcji mechanicznej. Ponadto, topiramat zmniejsza AUC digoksyny o 12%, co wymaga monitorowania jej stężenia, a także wpływa na farmakokinetykę leków przeciwcukrzycowych (metformina, pioglitazon, glibenklamid), co wymaga ścisłej kontroli glikemii.
amitryptylina, CYP2C19, czas protrombinowy, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, działanie farmakodynamiczne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, enzym metabolizujący leki, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, hormonalne środki antykoncepcyjne, hydrochlorotiazyd, hydroksymetabolit, indukcja enzymatyczna, INR, kamica nerkowa, karbamazepina, ketometabolit, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lit w psychiatrii, metformina, noretyndron, nortryptylina, pioglitazon, pizotifen, próg drgawkowy, propranolol, przełom padaczkowy, rysperydon, stężenie osoczowe, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Bluefish 50 mg

Sunitynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne wpływające na jego farmakokinetykę i bezpieczeństwo stosowania. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna czy klarytromycyna, powodują wzrost Cmax o 49% oraz AUC0-∞ o 51%, co może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. W przypadku jednoczesnego stosowania zaleca się unikanie takiego połączenia lub zmniejszenie dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może obniżać skuteczność terapii; w takich przypadkach rekomendowane jest stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu o 12,5 mg do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) pod ścisłą kontrolą tolerancji leczenia.
antybiotyk makrolidowy, AUC0-∞, białko oporności raka piersi, biegunka, biodostępność sunitynibu, Cmax, deksametazon, działanie niepożądane, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwpadaczkowy, nudności, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie sunitynibu w osoczu, substancja aktywna, sunitynib, wymioty, zaburzenia gastryczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, ziele dziurawca
Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki toniczno-kloniczne (drgawki duże) – Zapobieganie i profilaktyka

Drgawki toniczno-kloniczne stanowią poważny typ napadów padaczkowych, wymagający indywidualnie dobranej profilaktyki farmakologicznej. Podstawą leczenia są leki przeciwpadaczkowe, takie jak walproinian sodu (pierwszy wybór, z wykluczeniem kobiet w wieku rozrodczym ze względu na teratogenność), lamotrygina (od 2 roku życia), lewetyracetam (od 6 roku życia), perampanel (terapia dodana od 12 roku życia) oraz topiramat (monoterapia od 2 roku życia). Dawkowanie powinno być stopniowo zwiększane zgodnie z zaleceniami, a w przypadku nieskuteczności monoterapii rozważa się terapię skojarzoną. W profilaktyce istotne jest także unikanie czynników wyzwalających napady, takich jak deprywacja snu, alkohol, stres, migające światła oraz nadużywanie leków lub substancji rekreacyjnych.
dieta ketogeniczna, drgawki duże, drgawki gorączkowe, drgawki toniczno-kloniczne, etosuksymid, fenytoina, fosfenytoina, fotostymulacja, karbamazepina, klobazam, lakozamid, lamotrygina, leczenie przeciwdrgawkowe, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, nieprawidłowości w EEG, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka uogólniona, perampanel, prymidon, stan padaczkowy, stymulacja nerwu błędnego, topiramat, walproinian sodu, zonisamid
Leksykon substancji czynnych
Testosteron fenylopropionian – Interakcje

Testosteron fenylopropionian wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współpodawanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol) wymaga ścisłego monitorowania czasu protrombinowego i INR ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego. U pacjentów stosujących insulinę lub doustne leki przeciwcukrzycowe (np. metformina, pochodne sulfonylomocznika) androgeny mogą poprawiać wrażliwość tkanek na insulinę, co może wymagać redukcji dawek leków hipoglikemizujących. Jednoczesne stosowanie z ACTH lub kortykosteroidami (np. prednizon, deksametazon) może nasilać retencję płynów i obrzęki, szczególnie u pacjentów z chorobami serca, nerek lub wątroby. Ponadto, testosteron fenylopropionian może podwyższać stężenie oksyfenbutazonu poprzez hamowanie jego metabolizmu wątrobowego, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej korekty dawki.
acenokumarol, barbiturany, biotransformacja, ciśnienie tętnicze, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, deksametazon, enzymy wątrobowe, fenytoina, ginekomastia, gospodarka lipidowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hepatotoksyczność, hormon adrenokortykotropowy, induktory enzymatyczne, insulinooporność, insulinoterapia, karbamazepina, kortykosteroidy, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwzakrzepowe, metabolizm testosteronu, metyloprednizolon, miażdżyca, oksyfenbutazon, oś podwzgórze-przysadka-gonady, prednizon, primidon, retencja płynów, ryfampicyna, salicylany, testosteron fenylopropionian, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wrażliwość na insulinę, współczynnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Diuramid 250 mg

Acetazolamid, pochodna sulfonamidowa, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą prowadzić do nasilenia ich działania lub toksyczności. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania acetazolamidu z kwasem acetylosalicylowym ze względu na ryzyko ciężkiej kwasicy i neurotoksyczności, objawiającej się anoreksją, przyspieszonym oddechem, letargiem, śpiączką, a nawet zgonem. Acetazolamid wpływa na metabolizm leków przeciwdrgawkowych, zwiększając stężenie fenytoiny i karbamazepiny oraz obniżając poziom prymidonu, co może skutkować ciężką osteomalacją. Ponadto, konieczna jest modyfikacja dawkowania glikozydów nasercowych i leków hipotensyjnych podczas ich jednoczesnego stosowania z acetazolamidem. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także doustnych leków przeciwzakrzepowych, których działanie jest nasilone.
acetazolamid, amfetamina, antagonista kwasu foliowego, chinidyna, cyklosporyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, drogi moczowe, działanie antybakteryjne, działanie moczopędne, enzym wątrobowy, fenytoina, glikozyd nasercowy, inhibitor anhydrazy węglanowej, kamień nerkowy, kanalik nerkowy, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, kwasica, lek hipoglikemizujący, lek obniżający ciśnienie krwi, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, lit, metenamina, ośrodkowy układ nerwowy, osteomalacja, pochodna sulfonamidowa, prymidon, równowaga kwasowo-zasadowa, sodu wodorowęglan, toksyczność OUN, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Neuraxpharm 100 mg

Lakozamid wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych, jednak wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp PR, w tym przeciwpadaczkowych blokujących kanały sodowe oraz leków przeciwarytmicznych. Metabolizm lakozamidu odbywa się głównie przez CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, przy czym nie indukuje ani nie hamuje istotnie klinicznie tych enzymów. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny) mogą ją zmniejszać. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymów przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) obniża ekspozycję na lakozamid o około 25% u dorosłych i 17% u dzieci. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji z karbamazepiną, kwasem walproinowym, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, digoksyną, metforminą, warfaryną, midazolamem (Cmax wzrost o 30%) oraz omeprazolem.
antykoncepcja hormonalna, białko osocza, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, elektrokardiogram, farmakodynamika, farmakokinetyka, farmakokinetyka omeprazolu, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C9, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, metabolit O-desmetylowy, metformina, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przeciwpadaczkowy lek blokujący kanały sodowe, ryfampicyna, warfaryna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Karbamazepina Tillomed 400 mg

Karbamazepina Tillomed 400 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga indywidualnego dawkowania, zależnego od wieku pacjenta, rodzaju schorzenia oraz nasilenia objawów. Zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki początkowej 200 mg wieczorem u dorosłych i dzieci powyżej 6 lat, z stopniowym zwiększaniem do dawki podtrzymującej w zakresie 400-1200 mg/dobę (maksymalnie 1600 mg/dobę). Terapeutyczne stężenie karbamazepiny w osoczu wynosi 4-12 µg/ml. U dzieci dawka podtrzymująca wynosi zwykle 10-20 mg/kg mc./dobę. Tabletki należy połykać w całości podczas lub po posiłku, unikając żucia i kruszenia. U pacjentów z chorobami układu krążenia, wątroby, nerek oraz u osób starszych wskazane jest stosowanie mniejszych dawek. Przed terapią u pacjentów pochodzenia chińskiego (Han) lub tajlandzkiego zaleca się badanie obecności allelu HLA-B*1502 ze względu na ryzyko zespołu Stevensa-Johnsona.
allel HLA-B*1502, badanie EEG, choroba układu krążenia, działanie niepożądane, faza maniakalno-depresyjna, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lit, monoterapia, napad padaczkowy, neuralgia nerwu trójdzielnego, padaczka, psychoza maniakalno-depresyjna, remisja, stężenie karbamazepiny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, zespół Stevensa-Johnsona