fenytoina

Fenytoina (Phenytoin) to pochodna hydantoiny, klasyfikowana jako lek przeciwpadaczkowy o szerokim spektrum działania. Pierwotnie została wprowadzona do terapii w latach 30. XX wieku i do dziś pozostaje ważnym elementem farmakoterapii padaczki, szczególnie w napadach toniczno-klonicznych i częściowo złożonych.

Mechanizm działania fenytoiny opiera się głównie na blokowaniu napięciozależnych kanałów sodowych w neuronach, co hamuje powstawanie i szerzenie się potencjałów czynnościowych. Lek wykazuje właściwości stabilizujące błony komórkowe i zapobiega nadmiernym wyładowaniom elektrycznym w mózgu. Charakterystyczną cechą fenytoiny jest nieliniowa farmakokinetyka – przy wzroście dawki dochodzi do nasycenia enzymów metabolizujących, co może powodować nieproporcjonalny wzrost stężenia leku w surowicy.

W praktyce klinicznej fenytoina stosowana jest w leczeniu padaczki, zapobieganiu i przerywaniu stanu padaczkowego oraz profilaktyce napadów drgawkowych po zabiegach neurochirurgicznych. Dawniej stosowano ją również w leczeniu zaburzeń rytmu serca, jednak obecnie zastąpiono ją nowszymi preparatami. Terapeutyczne stężenie leku w surowicy wynosi 10-20 µg/ml, a monitoring stężenia jest istotnym elementem prowadzenia terapii.

Wśród działań niepożądanych fenytoiny wymienia się objawy neurologiczne (oczopląs, ataksja, zaburzenia mowy), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, hirsutyzm), przerost dziąseł oraz zaburzenia hematologiczne. Lek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne poprzez indukcję enzymów wątrobowych. Podczas długotrwałego stosowania może powodować osteoporozę i zaburzenia metabolizmu witaminy D.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lacosamide Neuraxpharm 100 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Lacosamide Neuraxpharm, jest lekiem przeciwpadaczkowym z grupy innych leków przeciwpadaczkowych (kod ATC: N03AX18). Jego mechanizm działania opiera się na selektywnej modulacji napięciowo-zależnych kanałów sodowych poprzez nasilanie powolnej inaktywacji tych kanałów, co stabilizuje błony komórkowe neuronów o nadmiernej pobudliwości. Potwierdzono skuteczność lakozamidu w modelach napadów częściowych i pierwotnie uogólnionych oraz jego zdolność do hamowania rozwoju kindlingu, co sugeruje potencjalne działanie przeciw epileptogenezie.
aminokwas funkcjonalizowany, działanie synergistyczne, efekt przeciwdrgawkowy, epileptogeneza, fenytoina, gabapentyna, karbamazepina, kindling, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, napad częściowy, napad pierwotnie uogólniony, napięciowo-zależny kanał sodowy, padaczka, stabilizacja błony komórkowej neuronu, topiramat, walproinian sodu
Leksykon substancji czynnych
Klindamycyna – Interakcje

Klindamycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Najważniejsze z nich to antagonizm terapeutyczny z antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyna), co skutkuje zmniejszeniem skuteczności przeciwbakteryjnej i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Obserwuje się także oporność krzyżową z linkomycyną oraz synergistyczne działanie z gentamycyną (Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa), prymachiną (Pneumocystis jiroveci) oraz fluorochinolonami (trowafloksacyna, lewofloksacyna) wobec bakterii beztlenowych. Klindamycyna metabolizowana jest głównie przez CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna) zwiększają jej stężenie w osoczu, natomiast induktory (ryfampicyna, dziurawiec, karbamazepina) mogą obniżać skuteczność terapii, np. ryfampicyna zmniejsza minimalne stężenie klindamycyny nawet o 80%.
acenokumarol, aminoglikozyd, antagonista witaminy K, antagonizm lekowy, antybiotyk makrolidowy, bakterie beztlenowe, benzoilu nadtlenek, CYP3A4, CYP3A5, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, Enterobacteriaceae, fenobarbital, fenytoina, fluindion, fluorochinolon, gentamycyna, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izotretynoina, karbamazepina, klarytromycyna, kobicystat, lek zwiotczający mięśnie, lewofloksacyna, linkozamid, N-demetyloklindamycyna, oporność krzyżowa, pankuronium, Pneumocystis jiroveci, prymachina, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, Pseudomonas aeruginosa, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, rytonawir, sulfonamid, sulfotlenek klindamycyny, synergizm lekowy, tazaroten, telitromycyna, tretynoina, trowafloksacyna, tubokuraryna, warfaryna, worykonazol, wskaźnik krzepnięcia krwi
Leksykon leków
Interakcje leku – Neurontin 100 100 mg

Gabapentyna wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Najważniejszą interakcją jest współstosowanie gabapentyny z opioidami, gdzie podanie 60 mg morfiny w formie o kontrolowanym uwalnianiu na 2 godziny przed 600 mg gabapentyny zwiększa AUC gabapentyny o 44%, co może prowadzić do nasilenia depresji ośrodka oddechowego, sedacji i ryzyka zgonu. Pacjenci w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego oraz przyjmujący politerapię wymagają ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawek. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (noretyndron, etynyloestradiol) potwierdza bezpieczeństwo stosowania gabapentyny w terapii skojarzonej i u kobiet w wieku rozrodczym.
alkohol etylowy, AUC gabapentyny, barbituran, benzodiazepina, biodostępność gabapentyny, cymetydyna, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka gabapentyny, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, leki działające depresyjnie na OUN, noretyndron, opioid, probenecyd, terapia skojarzona padaczki, upadek, uspokojenie polekowe, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z rumianku – Interakcje

Nalewka z rumianku (Matricariae tinctura) stosowana miejscowo, np. w preparacie Cepan, nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi składnikami aktywnymi czy lekami stosowanymi miejscowo. Preparaty te zawierają m.in. wyciąg etanolowy z cebuli, heparynę sodową i alantoinę, jednak badania nie potwierdziły wzajemnego wpływu na skuteczność lub bezpieczeństwo. W przypadku doustnych preparatów z nalewką z rumianku, takich jak Gastrolit, istotne są interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę elektrolitową, zwłaszcza potasem. Gastrolit zawiera 20 mmol/l K+, co może zwiększać ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas (spironolakton, eplerenon, amiloryd, triamteren), inhibitorów ACE (kaptopryl, enalapryl, perindopryl, ramipryl), antagonistów receptora angiotensyny II (sartany) oraz suplementów potasu. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie poziomu potasu w surowicy.
acenokumarol, alantoina, amiloryd, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny, biodostępność, błona śluzowa jelit, chlorek potasu, chlorek sodu, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, enalapryl, eplerenon, fenytoina, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, heparyna sodowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaptopryl, karbamazepina, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek o wąskim indeksie terapeutycznym, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm elektrolitów, nalewka z rumianku, perindopryl, podrażnienie błony śluzowej, preparat potasu, propafenon, ramipryl, retencja potasu, sartan, spironolakton, takrolimus, triamteren, warfaryna, wodorowęglan sodu, wyciąg z cebuli, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum 100 mg

Fenobarbital, będący silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby, znacząco wpływa na metabolizm licznych leków, co prowadzi do zmniejszenia ich stężeń w osoczu i osłabienia efektów terapeutycznych. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, leków przeciwdrgawkowych (np. fenytoina, karbamazepina), antybiotyków (doksacyklina, chloramfenikol), leków przeciwwirusowych (zydowudyna, sakwinawir) oraz immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus). W terapii fenobarbitalem konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN (benzodiazepiny, opioidy) może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych, co wymaga całkowitego unikania alkoholu i ostrożności w doborze terapii skojarzonej.
antagonista wapnia, antagonista witaminy K, antyproteaza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, cyklosporyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen, etosuksymid, felbamat, fenylobutazon, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gryzeofulwina, guanetydyna, haloperydol, halotan, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, ifosfamid, indynawir, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, kwas foliowy, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek znieczulający, leukoworyna, lewotyroksyna, lidokaina, loksapina, meksyletyna, metadon, metoprolol, metotreksat, metronidazol, metyloksantyna, montelukast, niedoczynność tarczycy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, pochodna morfiny, progestagen, prokarbazyna, prymidon, przeszczep narządu, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, środek uspokajający, teofilina, walproinian sodu, warfaryna, witamina D, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Lewomepromazyna – Przedawkowanie

Lewomepromazyna, lek przeciwpsychotyczny z grupy neuroleptyków, w dawce jednorazowej około 1 g stanowi dawkę śmiertelną u dorosłych. Przedawkowanie prowadzi do ciężkiej depresji ośrodkowego układu nerwowego oraz licznych objawów obejmujących układ sercowo-naczyniowy (hipotonia, zaburzenia przewodzenia takie jak wydłużenie QT, torsade de pointes, blok przedsionkowo-komorowy), OUN (sedacja, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny), układ termoregulacji (gorączka) oraz inne powikłania jak rabdomioliza. Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia rytmu serca i hipotonia, które mogą prowadzić do nagłej śmierci. Przedawkowanie wymaga natychmiastowej interwencji i ciągłego monitorowania EKG oraz parametrów życiowych, zwłaszcza w przypadku nieprzytomności pacjenta.
akatyzja, biperyden, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, diureza forsowana, drgawka, drżenie, dystonia, fenobarbital, fenytoina, hemodializa, hemoperfuzja, hipertermia, hipotonia, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwpsychotyczny, lewomepromazyna, mannitol, migotanie komór, monitorowanie EKG, napad padaczkowy, neuroleptyk, objaw pozapiramidowy, pozycja Trendelenburga, rabdomioliza, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie przewodzenia serca, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Chlordiazepoksyd – Interakcje

Chlordiazepoksyd, będący benzodiazepiną metabolizowaną przez enzymy cytochromu P450, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP450 (np. cymetydyna, disulfiram, fluwoksamina, fluoksetyna, omeprazol, erytromycyna, ketokonazol) powodują spowolnienie metabolizmu chlordiazepoksydu, co skutkuje nasileniem i wydłużeniem działania leku oraz zwiększonym ryzykiem kumulacji i przedawkowania. Z kolei induktory CYP450 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) przyspieszają metabolizm, osłabiając efekt terapeutyczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki przeciwlękowe, przeciwdepresyjne, nasenne, przeciwhistaminowe i zwiotczające mięśnie szkieletowe, które mogą prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. W przypadku opioidów ryzyko ciężkich działań niepożądanych jest bardzo wysokie, dlatego stosowanie tej kombinacji wymaga ścisłej kontroli dawki i czasu terapii.
alkohol etylowy, benzodiazepina, chlordiazepoksyd, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, disulfiram, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipoksja, hipowentylacja, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, metabolizm leku, narkotyczny lek przeciwbólowy, objawy pozapiramidowe, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja paradoksalna, ryfampicyna, sedacja, zaburzenie koordynacji psychoruchowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol Biofarm 1000 mg

Paracetamol Biofarm w dawce 1000 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh ≥ 9) oraz ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Ponadto, stosowanie leku jest zabronione podczas terapii inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz do 2 tygodni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko interakcji. U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby (Child-Pugh < 9) i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) zaleca się ostrożność, rozważenie zmniejszenia dawki lub wydłużenia odstępów między dawkami. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hepatotoksyczności u osób z aktywnymi chorobami wątroby, przewlekłym niedożywieniem, długotrwałym głodzeniem, przewlekłym alkoholizmem oraz stosujących leki indukujące enzymy wątrobowe.
alkoholizm, anafilaksja, barbiturany, choroby wątroby, działanie przeciwzakrzepowe, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, fenytoina, głodzenie, glutation, hepatocyty, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitory MAO, karbamazepina, klirens kreatyniny, leki przeciwzakrzepowe, metabolity paracetamolu, nadwrażliwość na paracetamol, niedożywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, ryfampicyna, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność nerek, warfaryna, wielochorobowość, zapalenie wątroby
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Navelbine

Produkt leczniczy Navelbine (winorelbina) powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy specjalistów z doświadczeniem w chemioterapii, z możliwością monitorowania parametrów hematologicznych. Zaleca się ścisłą kontrolę morfologii krwi przed każdym podaniem leku, w tym stężenia hemoglobiny, liczby leukocytów, neutrofilów oraz płytek krwi. Podanie należy odroczyć, jeśli liczba neutrofilów spadnie poniżej 1500/mm³ lub płytek poniżej 100 000/mm³. Dawka początkowa wynosi 60 mg/m² tygodniowo, z możliwością zwiększenia do 80 mg/m² przy dobrej tolerancji, jednak wzrost dawki wymaga monitorowania i może wymagać redukcji w przypadku ciężkiej neutropenii (neutrofile < 500/mm³). W przypadku wymiotów w ciągu kilku godzin po podaniu nie należy powtarzać dawki, a profilaktycznie zaleca się stosowanie antagonistów 5HT3 (np. ondansetron, granisetron), gdyż nudności i wymioty są częstsze przy podaniu doustnym niż dożylnym.
alkaloidy Vinca, antagonista 5HT3, bilirubina, chemioterapia, choroba niedokrwienna serca, CYP3A4, enzymy wątrobowe, fenytoina, hemoglobina, itrakonazol, lek cytotoksyczny, lek przeciwwymiotny, leukocyty, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, płytki krwi, radioterapia, szczepionka atenuowana, szczepionka przeciwko żółtej febrze, winorelbina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Interakcje

Izoniazyd wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymów cytochromu P450, co wpływa na metabolizm wielu leków, w tym przeciwpadaczkowych (fenytoina, prymidon, kwas walproinowy, karbamazepina, etosuksymid), psychotropowych (benzodiazepiny: diazepam, triazolam), przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny) oraz przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol). Szczególnie istotna jest interakcja z ryfampicyną, zwiększająca ryzyko hepatotoksyczności, oraz z kwasem p-aminosalicylowym, który wydłuża okres półtrwania izoniazydu. Zaleca się monitorowanie stężeń leków w osoczu, dostosowanie dawek oraz zachowanie przerw czasowych (np. 8 godzin między izoniazydem a ryfampicyną i PAS). Dodatkowo, izoniazyd może nasilać toksyczność leków przeciwpadaczkowych i psychotropowych oraz zwiększać ryzyko neuropatii czuciowej przy jednoczesnym stosowaniu stawudyny.
alfentanyl, benzodiazepina, cykloseryna, cytochrom P450, czas protrombinowy, disulfiram, dystalna neuropatia czuciowa, etosuksymid, fenytoina, hepatotoksyczność, histamina, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymu wątrobowego, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas p-aminosalicylowy, kwas walproinowy, lek anestezjologiczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metabolizm leków, oksydaza diaminowa, oporność prątków, pirydoksyna, pochodna kumaryny, prednizolon, stawudyna, stężenie fenytoiny, teofilina, tyramina, uszkodzenie wątroby, zalcytabina, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Polpharma 15 mg/20 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem P-gp, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te szlaki. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (do 2-krotnego wzrostu AUC). Dronedaron ze względu na ograniczone dane kliniczne powinien być stosowany ostrożnie lub unikać jego łącznego podawania z rywaroksabanem. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną 40 mg) oraz NLPZ (np. naproksen 500 mg) i inhibitorami agregacji płytek (klopidogrel) zwiększa ryzyko krwawienia, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej.
antagonista witaminy K, atorwastatyna, choroba alkoholowa, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, etanol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, płytki krwi, potencjał trombiny, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, silny inhibitor CYP3A4, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Megace 40 mg/ml

Megace, zawierający megestrolu octan w dawce 40 mg/ml w postaci zawiesiny doustnej, nie wykazuje potwierdzonych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami stosowanymi równocześnie. Pomimo braku udokumentowanych interakcji, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez układ cytochromu P450, ze względu na potencjalne zmiany metabolizmu megestrolu. Preparat może wykazywać addytywne lub synergistyczne działanie z innymi hormonami steroidowymi oraz wpływać na metabolizm węglowodanów, co wymaga monitorowania glikemii u pacjentów z cukrzycą. W składzie Megace znajdują się substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (50 mg/ml), sodu benzoesan (2 mg/ml) oraz minimalna ilość etanolu (0,49 mg/ml), które mogą teoretycznie wchodzić w interakcje z innymi lekami, np. disulfiramem lub metronidazolem.
alkohol etylowy, benzoesan sodu, cytochrom P450, disulfiram, działanie niepożądane, estrogen, fenytoina, glikemia, hormon steroidowy, induktor cytochromu P450, inhibitor cytochromu P450, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kacheksja nowotworowa, karbamazepina, ketokonazol, lek hormonalny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, Megace, megestrol octan, metabolizm węglowodanów, metronidazol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, progestagen, progesteron, ryfampicyna, substancja pomocnicza, szlak metaboliczny, układ krzepnięcia, warfaryna, wiązanie z białkami, zawiesina doustna
Leksykon leków
Interakcje leku – Agastin 20 mg 20 mg

Omeprazol, składnik preparatu Agastin 20 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądka oraz hamowanie enzymów cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19 i CYP3A4. Szczególnie istotne są interakcje z lekami stosowanymi w terapii HIV, gdzie omeprazol znacząco obniża ekspozycję na nelfinawir (o około 40%) i jego aktywny metabolit M8 (o 75-90%), a także na atazanawir (zmniejszenie ekspozycji o 30-75%), co może prowadzić do obniżenia skuteczności leczenia przeciwwirusowego. Ponadto, omeprazol zmniejsza konwersję klopidogrelu do aktywnego metabolitu o 46%, co skutkuje redukcją efektu przeciwpłytkowego o około 16% i zwiększa ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych. Wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (pozakonazol, ketokonazol, itrakonazol) oraz erlotynibu jest również istotnie obniżone, co może ograniczać ich skuteczność kliniczną. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost biodostępności o około 10%, co wymaga monitorowania stężenia u osób starszych, zwłaszcza przy dużych dawkach omeprazolu.
antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność digoksyny, choroba wrzodowa, cylostazol, cytochrom P450, diazepam, dysfagia, dziurawiec, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, erlotynib, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, incydent sercowo-naczyniowy, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądka, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, stężenie fenytoiny, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Coldrex MaxGrip (1000 mg + 10 mg + 40 mg)/sasz.

Preparat Coldrex MaxGrip, zawierający paracetamol, chlorowodorek fenylefryny oraz kwas askorbinowy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Fenylefryna wchodzi w interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego, a także z innymi aminami sympatykomimetycznymi, beta-adrenolitykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz glikozydami nasercowymi, zwiększając ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu fenylefryny z lekami hipotensyjnymi, lekami przyspieszającymi poród oraz alkaloidami sporyszu. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny przy regularnym stosowaniu, zwiększać ryzyko nefrotoksyczności w połączeniu z NLPZ oraz wykazywać zmienioną farmakokinetykę pod wpływem metoklopramidu, domperidonu, kolestyraminy i leków indukujących enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Warto podkreślić ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu, który indukuje metabolizm paracetamolu do toksycznych metabolitów, a także nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego i działania niepożądane fenylefryny.
alkaloid sporyszu, amina sympatykomimetyczna, amitryptylina, beta-adrenolityk, chlorowodorek fenylefryny, ciśnienie tętnicze krwi, digoksyna, domperidon, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, inhibitor monoaminooksydazy, INR, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kwas askorbowy, kwasica metaboliczna, lek hipotensyjny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwpadaczkowy, luka anionowa, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, salicylamid, tachykardia, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, warfaryna, witamina C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Lynagex XR 165 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Lusama, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na wydalaniu głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (poniżej 2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje enzymów metabolizujących leki, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały klinicznie istotnych interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. Stosowanie pregabaliny w dawce 165 mg nie wymaga modyfikacji dawkowania tych leków, a skuteczność antykoncepcji hormonalnej pozostaje niezmieniona.
benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie depresyjne na OUN, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, hormonalny lek antykoncepcyjny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, motoryka duża, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie koordynacji ruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Acidum folicum Hasco 15 mg

Kwas foliowy wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z wieloma grupami leków, które mogą zwiększać zapotrzebowanie na ten składnik lub antagonizować jego działanie. Leki przeciwpadaczkowe (pochodne hydantoiny), doustne środki antykoncepcyjne oraz leki przeciwgruźlicze mogą powodować wzrost zapotrzebowania na kwas foliowy poprzez zaburzenia wchłaniania i metabolizmu folianów, co wymaga monitorowania poziomu folianów i ewentualnej suplementacji. Szczególnie istotne są antagonisty kwasu foliowego, takie jak aminopteryna, metotreksat, pirymetamina, trymetoprym oraz sulfonamidy (w tym sulfasalazyna), które blokują reduktazę dihydrofolianową lub hamują syntezę kwasu foliowego, co może prowadzić do konieczności ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi i dostosowania terapii. W terapii onkologicznej metotreksat stosowany jest z kwasem foliowym jedynie w ramach terapii ratunkowej lub w małych dawkach w reumatologii.
alkohol etylowy, aminopteryna, anemia megaloblastyczna, antagonista kwasu foliowego, antybiotyk, choroba autoimmunologiczna, doustny środek antykoncepcyjny, fenytoina, kwas foliowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, metotreksat, morfologia krwi, pirymetamina, pochodna hydantoiny, reduktaza dihydrofolianowa, sulfasalazyna, sulfonamid, terapia ratunkowa, trymetoprym
Leksykon leków
Interakcje leku – Salbetan (0,64 mg + 20 mg)/g

Preparat Salbetan, zawierający betametazon dipropionian oraz kwas salicylowy, może wykazywać istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub przez dłuższy czas, co zwiększa ryzyko wchłaniania ogólnoustrojowego. Betametazon może wchodzić w interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (np. fenytoina, ryfampicyna, karbamazepina), które przyspieszają jego metabolizm, oraz z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol), które go hamują, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej korekty dawkowania. Dodatkowo, stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, leków moczopędnych (zwłaszcza pętlowych) i doustnych leków hipoglikemizujących wymaga ostrożności ze względu na ryzyko hipokaliemii, zmniejszenia skuteczności hipoglikemicznej oraz zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Kwas salicylowy może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, a także hamować wydalanie metotreksatu, co podnosi jego toksyczność. W przypadku stosowania preparatu Salbetan należy unikać jednoczesnego używania leczniczych szamponów do włosów ze względu na brak danych klinicznych dotyczących interakcji.
betametazonu dipropionian, diuretyk pętlowy, doustny lek hipoglikemizujący, działanie drażniące, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, furosemid, hipokaliemia, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie, kwas salicylowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opatrunek okluzyjny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, owrzodzenie przewodu pokarmowego, ryfampicyna, spironolakton, szampon leczniczy, szumy uszne, warfaryna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wchłanianie substancji czynnych, wchłanianie systemowe, zaburzenie słuchu, zatrucie salicylanami, zespół Cushinga
Leksykon substancji czynnych
Kalcyfediol – Interakcje

Kalcyfediol, aktywny metabolit witaminy D, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory enzymów wątrobowych (fenytoina, fenobarbital, prymidon) przyspieszają metabolizm kalcyfediolu, obniżając jego stężenie w osoczu, co wymaga monitorowania poziomu 25-OH-D i ewentualnej korekty dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkalcemii nasilającej toksyczność glikozydów nasercowych (np. digoksyny), co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca – konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia wapnia i EKG. Leki zmniejszające wchłanianie kalcyfediolu, takie jak kolestyramina, kolestypol, orlistat, parafina i oleje mineralne, wymagają zachowania odstępów czasowych (min. 2 godziny) między podaniem. Diuretyki tiazydowe (np. hydrochlorotiazyd) zwiększają ryzyko hiperkalcemii, zwłaszcza u pacjentów z niedoczynnością przytarczyc, co wymaga regularnego monitorowania wapnia w surowicy.
25-OH-D, alkoholizm, analog witaminy D, bisfosfonian, chloramfenikol, choroba wątroby, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dławica piersiowa, etydronian, fenytoina, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipokalcemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, induktor enzymu wątrobowego, kalcyfediol, kalcytonina, kolestyramina, kortykosteroid, lek przeciwpadaczkowy, niedoczynność przytarczyc, olej mineralny, pamidronian, plikamycyna, powikłanie sercowo-naczyniowe, preparat wapnia, produkt leczniczy, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Dziurawiec – Interakcje

Dziurawiec (Hypericum perforatum L.) jest silnym induktorem enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz glikoproteiny P, co prowadzi do istotnego obniżenia stężeń wielu leków, m.in. przeciwcukrzycowych, przeciwwirusowych, doustnych środków antykoncepcyjnych, cyklosporyny, warfaryny, teofiliny i digoksyny. Szczególnie niebezpieczne są interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwdepresyjnymi SSRI, które mogą wywołać zespół serotoninowy. Preparaty z dziurawca mogą także nasilać działanie depresyjne alkoholu na OUN, a ich stosowanie z preparatami żelaza wymaga rozdzielenia czasowego o minimum 2 godziny ze względu na tworzenie nieabsorbowalnych kompleksów. Warto podkreślić, że wpływ dziurawca na metabolizm leków może utrzymywać się do 2 tygodni po zakończeniu terapii.
astma, atazanawir, atorwastatyna, cyklosporyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie przeciwzakrzepowe, efekt przeciwzakrzepowy, efekt serotoninergiczny, ekstrakcja etanolem, escitalopram, fenytoina, fluoksetyna, garbniki, glikoproteina p, hipertermia, Hyperici intractum, Hypericum perforatum, induktor enzymu cytochromu P450, indynawir, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, intrakt z dziurawca, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, krwawienie międzymiesiączkowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm alkoholu, napad drgawkowy, nieplanowana ciąża, odrzucenie przeszczepu, paroksetyna, POChP, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, sertralina, simwastatyna, środek przeciwdepresyjny, SSRI, statyna, sumatryptan, teofilina, terapia hipolipemizująca, tryptan, wahania ciśnienia tętniczego, wahania glikemii, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wenlafaksyna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zakrzepica, zespół serotoninowy, ziele dziurawca, zolmitryptan
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Hasco 10 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście działania na ośrodkowy układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy oraz metabolizm leków. Współstosowanie hydroksyzyny z lekami depresyjnymi na OUN oraz przeciwcholinergicznymi wymaga indywidualnej redukcji dawki ze względu na nasilenie efektów sedatywnych i przeciwcholinergicznych. Szczególnie niezalecane jest łączenie hydroksyzyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) z powodu ryzyka nasilenia działań niepożądanych. Hydroksyzyna antagonizuje działanie betahistyny i inhibitorów cholinoesterazy, co może obniżać ich skuteczność. Ponadto, hydroksyzyna zmniejsza przeciwdrgawkowe działanie fenytoiny, co wymaga monitorowania u pacjentów z padaczką. Interakcje z lekami adrenergicznymi oraz tymi wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre antybiotyki, przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
antagonista receptora, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, ciśnienie krwi, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, mikrosom wątrobowy, osocze krwi, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza, wydłużony odstęp QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Astmodil 5 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Astmodil, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP 3A4, co ma kluczowe znaczenie dla jego interakcji farmakokinetycznych. Badania wykazały, że leki indukujące CYP 3A4, takie jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, mogą zmniejszać pole pod krzywą stężenia montelukastu (AUC) o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki i uważnego monitorowania skuteczności terapii, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Z kolei montelukast nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP 2C8 (np. paklitaksel, rozyglitazon, repaglinid), pomimo in vitro hamowania tego izoenzymu. Ponadto, montelukast może być bezpiecznie stosowany jednocześnie z teofiliną, glikokortykosteroidami (prednizon, prednizolon), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, terfenadyną, digoksyną oraz warfaryną bez konieczności modyfikacji dawkowania.
astma oskrzelowa, CYP 2C8, CYP 3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, etynyloestradiol z noretyndronem, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, INR, leczenie astmy, metabolizm leku, montelukast, montelukast sodowy, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, teofilina, terapia skojarzona, terfenadyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Uronorm 5 mg

Bursztynian solifenacyny, substancja czynna preparatu Uronorm, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Farmakodynamicznie, solifenacyna nasila działanie leków cholinolitycznych (np. atropina, ipratropium), co wymaga zachowania ostrożności i odczekania około tygodnia po zakończeniu terapii przed rozpoczęciem innych leków cholinolitycznych. Jednoczesne stosowanie z agonistami receptorów cholinergicznych (betanechol, karbachol) osłabia efekt terapeutyczny, a z lekami prokinetycznymi (metoklopramid, cyzapryd) może zmniejszać ich skuteczność. Farmakokinetycznie, solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, co powoduje, że silne inhibitory tego enzymu (ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, itrakonazol) mogą zwiększać jej stężenie we krwi nawet 2-3 krotnie (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, a 400 mg/dobę potraja), co wymaga ograniczenia dawki Uronormu do maksymalnie 5 mg i jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) mogą obniżać stężenie solifenacyny, potencjalnie osłabiając jej działanie, co wymaga monitorowania skuteczności terapii.
agonista receptora cholinergicznego, atropina, benzodiazepina, beta-bloker, betanechol, bradykardia, bromek glikopironium, bursztynian solifenacyny, cewnikowanie pęcherza, cyzapryd, czas protrombinowy, częstoskurcz, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, drgawki, etynyloestradiol, fenytoina, fizostygmina, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ipratropium, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, nelfinawir, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, omam, perystaltyka przewodu pokarmowego, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie, rozszerzenie źrenic, ryfampicyna, rytonawir, sztuczna wentylacja, układ cholinergiczny, warfaryna, węgiel aktywowany, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Althyxin 50 mcg/5 ml

Lewotyroksyna sodowa (Althyxin) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm i działanie kliniczne. Substancje wiążące lewotyroksynę w jelicie, takie jak sukralfat, kolestyramina, kolesewelam i sewelamer, znacząco obniżają jej biodostępność, co wymaga zachowania co najmniej 4-godzinnego odstępu między podaniem leków. Preparaty zawierające metale dwu- i trójwartościowe (żelazo, wapń, magnez, glin) zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się odstęp minimum 2 godzin. Inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol) podnoszą pH żołądka, co również obniża absorpcję leku, wskazując na konieczność monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, dziurawiec) przyspieszają metabolizm lewotyroksyny, co może wymagać zwiększenia dawki. Ponadto, lewotyroksyna nasila działanie antykoagulantów (warfaryna, dikumarol, acenokumarol, fenindion), co wymaga ścisłego monitorowania INR i dostosowania terapii przeciwzakrzepowej.
acenokumarol, Althyxin, amiodaron, amitryptylina, androgen, biotyna, chlorochina, cymetydyna, digoksyna, dikumarol, doustny lek hipoglikemizujący, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, estrogen, farmakokinetyka, fenindion, fenobarbital, fenylobutazon, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, hormon tyreotropowy, imatynib, imipramina, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, ketamina, kolesewelam, kolestyramina, konwersja hormonów tarczycy, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-sympatykolityczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewotyroksyna sodowa, lit pierwiastek, lopinawir, lowastatyna, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, polistyrenosulfonian sodu, produkt sojowy, propranolol, propylotiouracyl, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy jodowy, sukralfat, sunitynib, sympatykomimetyk, warfaryna, wole guzkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Karbamazepina Tillomed 400 mg

Karbamazepina jest silnym induktorem enzymów wątrobowych, zwłaszcza cytochromu P450 (CYP3A4), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ. W praktyce klinicznej istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania karbamazepiny z inhibitorami MAO (przerwać leczenie co najmniej 2 tygodnie przed włączeniem karbamazepiny) oraz monitorowanie i dostosowywanie dawek leków takich jak przeciwbólowe (np. buprenorfina, fentanyl, tramadol), przeciwkrzepliwe (warfaryna, rywaroksaban, dabigatran, apiksaban, edoksaban), przeciwdepresyjne (bupropion, sertralina, trójpierścieniowe), przeciwdrgawkowe (fenytoina, lamotrygina), przeciwgrzybicze (azole) i inne. Szczególną uwagę należy zwrócić na zmniejszenie skuteczności hormonalnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania alternatywnych metod antykoncepcji. Karbamazepina może także zmieniać stężenia fenytoiny, co wymaga monitorowania poziomu fenytoiny w osoczu (docelowo ok. 13 µg/ml) przed rozpoczęciem terapii karbamazepiną, aby uniknąć toksyczności lub subterapeutycznych stężeń.
biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, epoksyd karbamazepiny, fenytoina, hepatotoksyczność, hiponatremia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrolaza epoksydowa, immunofluorescencja, induktor enzymatyczny, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, neurotoksyczność, niezastawkowe migotanie przedsionków, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wysokosprawna chromatografia cieczowa, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ulipristal Aristo 30 mg

Octan uliprystalu, substancja czynna Ulipristal Aristo, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, mogą obniżyć stężenie leku w osoczu o ponad 90%, skracając okres półtrwania 2,2-krotnie, co znacząco zmniejsza skuteczność antykoncepcji awaryjnej. W takich przypadkach zaleca się unikanie stosowania uliprystalu i rozważenie niehormonalnej antykoncepcji, np. wkładki miedzianej (Cu-IUD). Z kolei inhibitory CYP3A4, jak ketokonazol czy klarytromycyna, zwiększają Cmax dwukrotnie i AUC 5,9-krotnie, choć kliniczne konsekwencje tego wzrostu są ograniczone. Rytonawir, mimo początkowego hamowania CYP3A4, przy długotrwałym stosowaniu indukuje ten enzym, co może obniżyć stężenie uliprystalu i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (np. esomeprazol 20 mg) obniżają Cmax o 65%, wydłużają Tmax oraz nieznacznie zwiększają AUC (o 13%), jednak znaczenie kliniczne tej interakcji przy pojedynczej dawce pozostaje nieustalone.
antagonista receptora H2, antykoncepcja awaryjna, barbiturany, Cu-IUD, cytochrom P450, dabigatran, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, dziurawiec, efawirenz, enzym CYP, enzym CYP3A4, esomeprazol, feksofenadyna, fenytoina, fosfenytoina, gryzeofulwina, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie miesiączkowe, lek zobojętniający, lewonorgestrel, nefazodon, newirapina, octan uliprystalu, okskarbazepina, P-glikoproteina, progestagen, receptor progesteronowy, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, silny induktor CYP3A4, substancja czynna, telitromycyna, wkładka wewnątrzmaciczna z miedzią, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Milukante 10 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Milukante, charakteryzuje się korzystnym profilem interakcji farmakokinetycznych, co umożliwia jego bezpieczne stosowanie w terapii astmy wraz z wieloma lekami, takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnego wpływu na ich metabolizm. Istotne jest jednak zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z induktorami enzymów wątrobowych CYP3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą obniżyć AUC montelukastu o około 40%, szczególnie u pacjentów pediatrycznych. Montelukast jest substratem tych izoenzymów, a także silnym inhibitorem CYP2C8 in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdziły istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C8, np. rozyglitazonu. W przypadku jednoczesnego podawania z gemfibrozylem, silnym inhibitorem CYP2C8 i 2C9, obserwuje się 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji na montelukast, co nie wymaga zmiany dawkowania, ale może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
alkohol etylowy, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 3A4, CYP2E1, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, etynyloestradiol z noretyndronem, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja lekowa, itrakonazol, Milukante, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Polopiryna Gardło 8,75 mg

Flurbiprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie flurbiprofenu z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na bardzo wysokie ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenia i krwawienia. Równoczesne podawanie flurbiprofenu z kwasem acetylosalicylowym w dawkach do 75 mg/dobę jest dopuszczalne wyłącznie pod nadzorem lekarskim. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), leków przeciwpłytkowych, kortykosteroidów oraz selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i rozważenia gastroprotekcji. Flurbiprofen może osłabiać działanie hipotensyjne leków przeciwnadciśnieniowych (diuretyki, ACE-I, ARB) oraz zwiększać nefrotoksyczność, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flurbiprofen, gastroprotekcja, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metotreksat, mifepryston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płytki krwi, podrażnienie błony śluzowej żołądka, Polopiryna, probenecyd, środek zobojętniający sok żołądkowy, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność, tolbutamid, układ krwiotwórczy, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Yasmin 0,03 mg + 3 mg

Yasmin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest doustnym środkiem antykoncepcyjnym, którego skuteczność i bezpieczeństwo mogą być istotnie modyfikowane przez interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Kluczowym mechanizmem jest indukcja enzymów mikrosomalnych wątrobowych, prowadząca do zwiększonego klirensu hormonów i zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej, co manifestuje się krwawieniami międzymiesiączkowymi. Leki indukujące enzymy, takie jak karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, czy preparaty z dziurawca zwyczajnego, wymagają stosowania dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymów zaleca się wybór niehormonalnych metod antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV i HCV, gdzie jednoczesne stosowanie z Yasminem może prowadzić do istotnych klinicznie zmian stężeń hormonów oraz znacznego wzrostu aktywności aminotransferaz (AlAT >5x GGN), co wymaga zmiany metody antykoncepcji na progestagenową lub niehormonalną przed rozpoczęciem terapii przeciwwirusowej.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aminotransferaza, antagonista aldosteronu, barbituran, cyklosporyna, czynność wątroby, dazabuwir, drospirenon, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, eplerenon, erytromycyna, etynyloestradiol, fenytoina, fibrynoliza, funkcja tarczycy, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm węglowodanów, metoda antykoncepcji, mineralokortykosteroid, newirapina, niehormonalna metoda antykoncepcji, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ombitaswir, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryfampicyna, rytonawir, skuteczność antykoncepcyjna, spironolakton, stężenie potasu, tiklopidyna, tizanidyna, triamteren, zakażenie HCV, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Pabi-Dexamethason 8 mg

Przed zastosowaniem deksametazonu (PABI-DEXAMETHASON) w terapii skojarzonej należy uwzględnić liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie NLPZ i aspiryny, które zwiększają ryzyko powikłań wrzodowych oraz wymagają monitorowania ze względu na zwiększony klirens nerkowy salicylanów. Kortykosteroidy osłabiają działanie leków przeciwcukrzycowych (insulina, pochodne sulfonylomocznika, metformina), co zwiększa ryzyko hiperglikemii i ketoacydozy, dlatego konieczne jest częstsze monitorowanie glikemii. Deksametazon nasila hipokaliemiczne działanie diuretyków, acetazolamidu, amfoterycyny B i innych leków, co może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i toksyczności glikozydów nasercowych. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, ritonawir), które zwiększają stężenie deksametazonu i ryzyko działań niepożądanych, oraz induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina), które obniżają jego stężenie i skuteczność terapeutyczną.
acetazolamid, amfoterycyna B, aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, atropina, azol przeciwgrzybiczny, barbituran, chlorokina, cholestyramina, choroba krwi, ciśnienie śródoczne, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, działanie diabetogenne, erytromycyna, fenytoina, fluorochinolon, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, hiperglikemia, hipokaliemia, hipoprotrombiemia, hormon wzrostu, hydroksychlorokina, induktor CYP3A4, inhibitor cholinesterazy, inhibitor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, karbenoksolon, kardiomiopatia, ketoacydoza cukrzycowa, ketokonazol, lek antycholinergiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwwrzodowy, lek przeciwzakrzepowy, meflokina, miastenia gravis, miopatia, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedoczynność kory nadnerczy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, prazykwantel, protyrelina, ritonawir, ryfabutyna, ryfampicyna, salicylan, somatotropina, tetrakozaktyd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, węgiel aktywny, wrzód żołądka, zaburzenie rytmu serca, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, żywica wiążąca kwasy żółciowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Nimesil 100 mg

Nimesulid, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest zwiększenie ryzyka krwawień przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), kwasem acetylosalicylowym, kortykosteroidami, inhibitorami płytek krwi oraz SSRI. Nimesulid może także osłabiać działanie diuretyków (furosemid, inne leki moczopędne), ACE inhibitorów i sartanów, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub w podeszłym wieku może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. W przypadku furosemidu obserwuje się zmniejszenie pola pod krzywą (AUC) o około 20% oraz osłabienie działania diuretycznego. Nimesulid hamuje izoenzym CYP2C9, co może zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak fenytoina, warfaryna, tolbutamid czy losartan, wymagając monitorowania ich poziomów lub objawów toksyczności.
antagonista receptora angiotensyny II, błona śluzowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, CYP2C9, działanie diuretyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, fenytoina, furosemid, hemostaza, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, inhibitor płytek, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, losartan, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, ostra niewydolność nerek, prostaglandyna nerkowa, SSRI, tolbutamid, warfaryna, wydalanie sodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Ovulastan Forte 0,15 mg + 0,03 mg

Ovulastan Forte, zawierający 0,15 mg dezogestrelu i 0,03 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz metabolizm innych leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne, zwłaszcza cytochromu P450 (CYP), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co może prowadzić do krwawień międzymiesiączkowych i zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. Do grupy tych leków należą m.in. przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna), leki przeciwwirusowe (rytonawir, efawirenz) oraz preparaty ziołowe, takie jak dziurawiec zwyczajny. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji.
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel z etynyloestradiolem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etonogestrel, etorykoksyb, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, frakcje lipidowe, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, metyloksantyna, newirapina, okskarbazepina, ombitaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, sofosbuwir, substrat CYP1A2, teofilina, topiramat, troleandomycyna, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Axoprofen Forte 40 mg/ml

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego oraz może osłabiać kardioprotekcyjne działanie ASA. Ibuprofen może osłabiać efektywność leków hipotensyjnych (moczopędnych, inhibitorów ACE, beta-adrenolityków, antagonistów receptora angiotensyny II), co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zwiększa ryzyko ostrej niewydolności nerek. Ponadto, współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), lekami przeciwpłytkowymi oraz SSRI podnosi ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. Istotne jest także zwiększone ryzyko toksyczności metotreksatu, nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny lub takrolimusu oraz ryzyko hiperkaliemii przy łączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, baklofen, beta-adrenolityk, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, enzym wątrobowy, fenytoina, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, HIV, inhibitor CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, przesączanie kłębuszkowe, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Synoptis 400 mg

Darunawir, stosowany w terapii zakażeń HIV, wykazuje złożony profil interakcji lekowych, który jest silnie zależny od zastosowanego wzmacniacza farmakokinetycznego – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze i sam darunawir są metabolizowane przez izoenzym CYP3A, co powoduje, że leki indukujące CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny, karbamazepina) znacząco obniżają stężenia darunawiru, prowadząc do ryzyka utraty skuteczności terapii i rozwoju oporności. Z kolei inhibitory CYP3A4 (np. indynawir, klotrymazol) mogą zwiększać stężenia darunawiru i rytonawiru, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej wrażliwy na indukcję CYP3A niż wzmocniony rytonawirem, co dodatkowo komplikuje profil interakcji. Ponadto, darunawir i rytonawir hamują CYP2D6 i P-glikoproteinę, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych tymi szlakami (np. flekainid, metoprolol), nasilając ich działanie i działania niepożądane.
agonista receptorów beta, alfuzosyna, antagonista CCR5, antagonista receptora α1-adrenergiczny, boceprewir, bozentan, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etrawiryna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutikazon, glikol propylenowy, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor transferu łańcucha integrazy, interakcja z alkoholem, karbamazepina, klotrymazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, metoprolol, monitorowanie INR, narkotyczny lek przeciwbólowy, newirapina, NNRTI, NRTI, P-glikoproteina, propafenon, ryfampicyna, statyna, wzmacniacz farmakokinetyczny, ziołowy produkt leczniczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Amiokordin 50 mg/ml

Amiodaron, charakteryzujący się długim okresem półtrwania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6) oraz glikoproteiny P. Interakcje te mogą utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, które mogą prowadzić do zagrażających życiu arytmii typu torsade de pointes. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie amiodaronu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA, sotalolem, niektórymi antybiotykami dożylnymi (np. erytromycyna), lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi lekami przeciwhistaminowymi oraz lekami przeciwmalarycznymi. Monitorowanie EKG pod kątem wydłużenia odstępu QT jest obligatoryjne przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, a także należy unikać fluorochinolonów u pacjentów leczonych amiodaronem.
amfoterycyna B, antagonista wapnia, antybiotyk dożylny, atorwastatyna, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dabigatran, deetyloamiodaron, digoksyna, dihydroergotamina, ergotamina, fentanyl, fenytoina, flekainid, fluorochinolon, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, kolchicyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, lowastatyna, midazolam, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rabdomioliza, statyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, torsade de pointes, triazolam, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności węzła zatokowego, zaburzenie przewodzenia, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketolek 50 mg

Ketoprofen, jako NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej, które mają kluczowe znaczenie w kontekście bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza u pacjentów stosujących politerapię. Szczególnie istotne są interakcje z innymi NLPZ i salicylanami, które zwiększają ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego (poziom istotności bardzo wysoki, przeciwwskazane jednoczesne stosowanie). Ketoprofen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna) i przeciwpłytkowych (klopidogrel, tyklopidyna), co również zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania. Wysokie ryzyko toksyczności hematologicznej występuje przy jednoczesnym stosowaniu ketoprofenu z metotreksatem w dawkach >15 mg/tydzień, co jest przeciwwskazane. Ponadto, ketoprofen może podnosić stężenie litu do wartości toksycznych oraz nasilać nefrotoksyczność leków takich jak cyklosporyna i takrolimus, szczególnie u osób starszych.
acenokumarol, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, beta-adrenolityk, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, fenytoina, glikokortykosteroid, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, ketoprofen, klopidogrel, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek zobojętniający, lit, metotreksat, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pentoksyfilina, probenecyd, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, tyklopidyna, układ krwiotwórczy, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Pevaryl 10 mg/g

Ekonazol azotan, substancja czynna kremu Pevaryl (10 mg/g), wykazuje hamowanie enzymów cytochromu P450, głównie izoform CYP3A4 i CYP2C9, co może prowadzić do interakcji lekowych. Pomimo ograniczonej absorpcji ogólnoustrojowej po podaniu miejscowym, klinicznie istotne interakcje, zwłaszcza z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (warfaryna, acenokumarol), zostały potwierdzone. W takich przypadkach zaleca się częstsze monitorowanie czasu protrombinowego (PT) i współczynnika INR ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień. Potencjalne, choć rzadkie i teoretyczne, interakcje dotyczą także leków metabolizowanych przez CYP3A4/2C9, takich jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina), immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus), statyny (simwastatyna, atorwastatyna) oraz benzodiazepiny, zwłaszcza przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub długotrwałej terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, acenokumarol, benzodiazepina, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, działanie naczyniorozszerzające, ekonazol azotan, fenytoina, karbamazepina, krem Pevaryl, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, opatrunek okluzyjny, parametry koagulologiczne, pochodne kumaryny, pochodne sulfonylomocznika, podrażnienie skóry, przepuszczalność skóry, rabdomioliza, statyna, takrolimus, warfaryna, współczynnik znormalizowany
Leksykon leków
Interakcje leku – Lepsitam 250 mg

Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Lepsitam, wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci stosujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie modyfikuje farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a dawka 2000 mg nie wpływa na digoksynę i warfarynę, nie zmieniając czasu protrombinowego. Pokarm nie wpływa na stopień wchłaniania, jedynie nieznacznie zmniejsza szybkość absorpcji leku.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie sedatywne, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metabolizm wątrobowy, metotreksat, napad padaczkowy, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia skojarzona, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen B. Braun 400 mg/100 ml

Ibuprofen B. Braun (400 mg/100 ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2 i salicylanami, zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak owrzodzenia i krwawienia, dlatego należy unikać takiego połączenia. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie przeciwpłytkowe małych dawek kwasu acetylosalicylowego, co może osłabiać jego efekt kardioprotekcyjny przy długotrwałym stosowaniu. Współpodawanie z lekami przeciwpłytkowymi (klopidogrel, tyklopidyna) i przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania układu krzepnięcia. Ibuprofen może osłabiać działanie leków hipotensyjnych (moczopędne, inhibitory ACE, beta-adrenolityki, antagoniści receptora angiotensyny II) oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności i hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, co wymaga monitorowania czynności nerek i poziomu potasu oraz odpowiedniego nawodnienia.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, beta-adrenolityk, chinolon, cyklosporyna, digoksyna, działanie kardioprotekcyjne, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, morfologia krwi, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, takrolimus, układ krzepnięcia, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Bunorfin 2 mg

Buprenorfina, składnik aktywny Bunorfinu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z alkoholem i benzodiazepinami, które nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i mogą prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, zagrażającej życiu. Jednoczesne stosowanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na synergistyczne działanie uspokajające i ryzyko przedawkowania. Benzodiazepiny wymagają indywidualnego dostosowania dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Inne leki depresyjne OUN, takie jak opioidy (morfina, kodeina), leki przeciwdepresyjne, barbiturany, neuroleptyki czy klonidyna, również zwiększają ryzyko działań niepożądanych i wymagają ostrożności. Ponadto, buprenorfina może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) oraz zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6 i CYP3A4, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
anksjolityk, antagonista opioidowy, antagonista receptora H1, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturany, benzodiazepina, buprenorfina, dekstrometorfan, dekstropropoksyfen, depresja oddechowa, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, kodeina, lek serotoninergiczny, morfina, nalokson, nelfinawir, neuroleptyk, noskapina, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna opioidowa, ryfampicyna, rytonawir, SNRI, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Węglan dihydroksyglinowo-sodowy – Interakcje

Węglan dihydroksyglinowo-sodowy wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez zmniejszenie wchłaniania leków z przewodu pokarmowego, co wynika z tworzenia nierozpuszczalnych kompleksów lub zmiany pH. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o wchłanianiu zależnym od pH lub tworzące kompleksy, takimi jak fenytoina (zalecane odstępy 2-3 godziny), fluorochinolony (Alugastrin przyjmować minimum 2 godziny po antybiotyku), ketokonazol (minimum 3 godziny odstępu), tetracykliny (3-4 godziny odstępu), glikozydy naparstnicy (kilkugodzinna przerwa) oraz preparaty żelaza (maksymalne rozdzielenie podania). W przypadku salicylanów alkalizacja moczu przez węglan może zwiększać ich wydalanie, co wymaga korekty dawkowania. Interakcje z antagonistami receptorów H2 wymagają przyjmowania Alugastrinu 30-60 minut przed lub po antagonistach, natomiast jednoczesne stosowanie z sukralfatem, mimo potencjalnej korzyści klinicznej, nie jest zalecane ze względu na zmniejszenie wiązania sukralfatu z błoną śluzową i ryzyko zatrucia glinem u pacjentów z niewydolnością nerek.
alkalizacja moczu, antagonista receptora H2, biodostępność leku, choroba wrzodowa, farmakokinetyka, fenytoina, fluorochinolon, glikozyd naparstnicy, ketokonazol, preparat żelaza, przewlekła niewydolność nerek, refluks żołądkowo-przełykowy, salicylan, sukralfat, tetracyklina, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węglan dihydroksyglinowo-sodowy, zapalenie błony śluzowej żołądka
Leksykon leków
Interakcje leku – Erlis 20 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego izoenzymu, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%). Inhibitory proteazy i CYP3A4 (np. sakwinawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą podnosić stężenia tadalafilu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu (np. ryfampicyna zmniejsza AUC o 88%), co może obniżyć skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów organicznych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Doksazosyna w dawkach 4-8 mg w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) istotnie nasila działanie hipotensyjne, co może prowadzić do omdleń, dlatego takie skojarzenie jest niezalecane. Ostrożność zaleca się także przy stosowaniu innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza u osób starszych.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko nośnikowe, doksazosyna, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, hipotensja, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, receptor alfa-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, triazotan glicerolu, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Nootropil 20% 200 mg/ml

Piracetam, główny składnik leku Nootropil 20%, charakteryzuje się niskim ryzykiem interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, co wynika z jego wydalania w około 90% w postaci niezmienionej z moczem oraz braku istotnego hamowania izoform cytochromu P450. W badaniach in vitro odnotowano jedynie słabe hamowanie CYP2A6 (21%) i CYP3A4/5 (11%) przy wysokim stężeniu 1422 µg/ml, co prawdopodobnie nie przekłada się na klinicznie istotne interakcje. W terapii skojarzonej z hormonami tarczycy (T3 i T4) obserwowano objawy neuropsychiatryczne, takie jak splątanie, drażliwość i bezsenność, co wymaga monitorowania stanu psychicznego pacjenta. W badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką, nawracającą zakrzepicą żylną, piracetam w dawce 9,6 g/dobę nie wpływał na wartość INR podczas stosowania acenokumarolu, jednak powodował istotne zmiany hematologiczne, w tym zmniejszenie agregacji płytek, obniżenie stężenia fibrynogenu i czynników von Willebranda oraz redukcję lepkości krwi, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, beta-tromboglobulina, bezsenność, CYP 2A6, CYP 3A4/5, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drażliwość, działanie neurotropowe, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, hormony tarczycy, INR, interakcje lekowe, izoformy cytochromu P450, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lepkość krwi, nootropil, padaczka, piracetam, splątanie, zakrzepica żylna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Posaconazole Teva

Pozakonazol w formie zawiesiny doustnej (40 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, hepatotoksyczności oraz wydłużenia odstępu QTc w EKG. Przed rozpoczęciem terapii i w jej trakcie konieczne jest monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej) oraz elektrolitów (potas, magnez, wapń). W przypadku nieprawidłowości w próbach wątrobowych lub objawów klinicznych uszkodzenia wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Pozakonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje lekowe, zwłaszcza z benzodiazepinami metabolizowanymi przez CYP3A4 (ryzyko przedłużonej sedacji i depresji oddechowej) oraz alkaloidami barwinka (np. winkrystyna), gdzie zwiększa ryzyko neurotoksyczności i innych poważnych działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie z lekami indukującymi CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) może znacznie obniżyć stężenie pozakonazolu i osłabić skuteczność terapii.
AlAT, alkaloid barwinka, alprazolam, AspAT, azole przeciwgrzybicze, benzoesan sodu, bilirubina całkowita, bradykardia zatokowa, cymetydyna, depresja oddechowa, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, kardiomiopatia, lek przeciwgrzybiczny, magnez, midazolam, nadwrażliwość, napad drgawkowy, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedrożność porażenna jelit, parametry wątrobowe, potas, próby wątrobowe, prymidon, reakcja hepatotoksyczna, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfamycyna, SIADH, triazolam, wapń, winkrystyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie wątroby, zespół wydłużonego odstępu QTc, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Glukozamina – Interakcje

Glukozamina, stosowana w terapii chorób zwyrodnieniowych stawów, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co potwierdzają badania kliniczne. Nie wpływa na enzymy cytochromu P450, nie konkuruje o mechanizmy wchłaniania ani nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji. Wyjątkiem są doustne antagoniści witaminy K (np. warfaryna), u których obserwowano wzrost wartości INR, wymagający ścisłego monitorowania podczas terapii glukozaminą. Preparaty łączone z siarczanem chondroityny mogą potencjalnie nasilać działanie przeciwzakrzepowe, zwłaszcza w połączeniu z lekami takimi jak kwas acetylosalicylowy czy klopidogrel, choć klinicznie istotne efekty zaobserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających standardowe (50 mg/kg/dobę u zwierząt, odpowiadające 4000 mg/dobę u ludzi). Glukozamina może zwiększać wchłanianie tetracyklin oraz obniżać absorpcję penicyliny i chloramfenikolu, co wymaga obserwacji skuteczności terapii antybiotykowej.
antagonista witaminy K, chloramfenikol, choroba zwyrodnieniowa stawów, cymetydyna, dipirydamol, ditazol, działanie przeciwzakrzepowe, działanie toksyczne, enzymy CYP450, fenytoina, INR, klirens wątrobowy, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozluźniający mięśnie, lidokaina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, penicylina, pochodna hydantoiny, siarczan chondroityny, siarczan glukozaminy, steroidowy lek przeciwzapalny, tetracyklina, trifusal, tyklopidyna, warfaryna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kapizen

Lerkanidypina wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez wszczepionego stymulatora serca, oraz u osób z zaburzeniami czynności lewej komory serca, gdzie wskazany jest monitoring kliniczny i hemodynamiczny. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy zachować ostrożność ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia objawów dławicy piersiowej, a nawet zawału mięśnia sercowego, mimo długiego czasu działania lerkanidypiny. W przypadku zaburzeń czynności nerek i wątroby, standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle dobrze tolerowana, jednak dawka 20 mg wymaga ścisłego monitorowania. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u osób poddawanych hemodializie. U pacjentów dializowanych otrzewnowo obserwowano mętny płyn otrzewnowy spowodowany wzrostem stężenia triglicerydów, co może być mylnie interpretowane jako zapalenie otrzewnej.
brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, dializa otrzewnowa, dławica piersiowa, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, fenytoina, induktor CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, laktoza jednowodna, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętny płyn otrzewnowy, naczynie krwionośne, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Human Albumin 50 g/l Takeda 50 g/l

Produkt leczniczy Human Albumin 50 g/l Takeda, będący roztworem do infuzji, nie posiada formalnych badań dotyczących interakcji farmakologicznych z innymi lekami. Ze względu na właściwości albuminy jako głównego białka osocza, które wiąże i transportuje liczne substancje endogenne i egzogenne, istnieje potencjał do interakcji farmakokinetycznych. Mechanizmy te obejmują wiązanie leków do albuminy, wypieranie leków silnie związanych z białkami osocza oraz zmiany objętości krwi krążącej po podaniu albuminy. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki o wysokim stopniu wiązania z albuminą (np. warfaryna, fenytoina, digoksyna), leki o wąskim indeksie terapeutycznym, leki hipotensyjne oraz diuretyki, gdzie podanie albuminy może wpływać na ich biodostępność, stężenie wolnej frakcji oraz efekt terapeutyczny. Roztwór zawiera jony sodu w stężeniu 130-160 mmol/l, co ma znaczenie kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem czy obrzękami.
albumina ludzka, alkohol etylowy, biodostępność i dystrybucja, choroba wątroby, digoksyna, diuretyk, efekt diuretyczny, fenytoina, gospodarka wodno-elektrolitowa, interakcja farmakokinetyczna, interakcja fizykochemiczna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lit, nadciśnienie, nefropatia pokontrastowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość krwi krążącej, preparat hipertoniczny, rozszerzenie naczyń, salicylany, środek kontrastowy, sulfonamidy, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wiązanie z albuminą, wodobrzusze, wolna frakcja leku, zespół nerczycowy, zmiana hemodynamiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Topiramate Aurovitas 50 mg

Topiramat, klasyfikowany jako lek przeciwpadaczkowy i przeciwmigrenowy (kod ATC: N03AX11), wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania obejmujący blokadę kanałów sodowych zależnych od napięcia, modulację receptorów GABAA (zwiększającą aktywność GABA bez wpływu na flumazenil) oraz antagonizm receptorów glutaminianergicznych typu kainowego/AMPA. Dodatkowo, topiramat słabo hamuje izoenzymy anhydrazy węglanowej, co prawdopodobnie nie jest kluczowe dla jego działania przeciwpadaczkowego. W modelach zwierzęcych lek wykazał skuteczność przeciwdrgawkową w różnych typach napadów, w tym tonicznymi, klonicznymi i napadami typu „absence”, choć działanie na drgawki wywołane pentylenotetrazolem było minimalne. Interakcje farmakodynamiczne obejmują efekt synergistyczny z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz addycyjny z fenytoiną. W badaniach klinicznych nie stwierdzono rozwoju tolerancji ani korelacji między stężeniem leku w osoczu a efektem terapeutycznym.
acetazolamid, anhydraza węglanowa, antagonista benzodiazepiny, barbiturat, benzodiazepina, ciało migdałowate, drgawki toniczno-kloniczne, działanie przeciwdrgawkowe, fenobarbital, fenytoina, gęstość mineralna kości, interakcja farmakodynamiczna, kanał sodowy, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas kainowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, maksymalny wstrząs elektryczny, model padaczki, monoterapia padaczki, N-metylo-D-asparaginian, napad toniczny, napad typu absence, ogólne niedotlenienie, padaczka, pentylenotetrazol, profilaktyka migreny, receptor GABA-ergiczny, receptor GABAA, receptor glutaminianergiczny, receptor kainowy, receptor NMDA, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Tirosint Sol 175 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Tirosint Sol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Wchłanianie lewotyroksyny jest istotnie obniżane przez żywice jonowymienne (np. kolestyramina, kolestypol), preparaty zawierające glin, sole żelaza i wapnia, a także inhibitory pompy protonowej (PPI) i orlistat, co może skutkować koniecznością zachowania odstępów czasowych (od 2 do 5 godzin) między podaniem leków lub dostosowaniem dawki lewotyroksyny. Ponadto, inhibitory pompy protonowej i sewelamer mogą wymagać regularnego monitorowania stężenia TSH i funkcji tarczycy. Produkty zawierające soję również mogą zmniejszać jelitowe wchłanianie lewotyroksyny, co jest szczególnie istotne na początku terapii lub po zmianie diety.
amiodaron, badanie immunologiczne tarczycy, chlorochina, dikumarol, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, furosemid, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja biotyny i streptawidyny, klofibrat, kolestypol, kolestyramina, konwersja T4 do T3, lek beta-sympatolityczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametr krzepnięcia krwi, pochodna kumaryny, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy zawierający jod, sukralfat, wole guzkowe, wolna tyroksyna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 600 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Sok grejpfrutowy również hamuje CYP3A4 i jest niewskazany podczas terapii. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do około 13% i o 450% wartości monoterapii), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. Tiorydazyna zwiększa klirens o około 70%. W przypadku konieczności stosowania induktorów zaleca się ostrożność, stopniowe zmiany terapii oraz rozważenie zamiany na leki nieindukujące, np. walproinian sodu. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol).
AUC, cymetydyna, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, efekt sedatywny, fałszywie dodatni wynik testu, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwcholinergiczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, metadon, metoda chromatograficzna, metoda immunoenzymatyczna, monoterapia, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ostra mania, rysperydon, sok grejpfrutowy, terapia łączona, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie gospodarki elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Neurontin 400 400 mg

Gabapentyna, substancja czynna Neurontinu, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z opioidami, gdzie podanie morfiny (60 mg, o kontrolowanym uwalnianiu) 2 godziny przed gabapentyną (600 mg) zwiększa AUC gabapentyny o 44%, co może prowadzić do nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i ryzyka depresji oddechowej. Wskazane jest ścisłe monitorowanie pacjentów, szczególnie osób starszych, osłabionych, z chorobami układu oddechowego oraz z historią nadużywania substancji psychoaktywnych. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, kwas walproinowy, karbamazepina) oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretyndron i/lub etynyloestradiol. Z kolei leki zobojętniające zawierające glin i magnez obniżają biodostępność gabapentyny nawet o 24%, dlatego zaleca się przyjmowanie gabapentyny co najmniej 2 godziny po tych preparatach.
barbiturat, benzodiazepina, biodostępność leku, choroby układu oddechowego, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dna moczanowa, efekt sedatywny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, geriatria, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, niewydolność nerek, noretyndron, padaczka, politerapia, probenecyd, sedacja, substancja psychoaktywna, wydalanie nerkowe, zaburzenie równowagi