fenytoina

Fenytoina (Phenytoin) to pochodna hydantoiny, klasyfikowana jako lek przeciwpadaczkowy o szerokim spektrum działania. Pierwotnie została wprowadzona do terapii w latach 30. XX wieku i do dziś pozostaje ważnym elementem farmakoterapii padaczki, szczególnie w napadach toniczno-klonicznych i częściowo złożonych.

Mechanizm działania fenytoiny opiera się głównie na blokowaniu napięciozależnych kanałów sodowych w neuronach, co hamuje powstawanie i szerzenie się potencjałów czynnościowych. Lek wykazuje właściwości stabilizujące błony komórkowe i zapobiega nadmiernym wyładowaniom elektrycznym w mózgu. Charakterystyczną cechą fenytoiny jest nieliniowa farmakokinetyka – przy wzroście dawki dochodzi do nasycenia enzymów metabolizujących, co może powodować nieproporcjonalny wzrost stężenia leku w surowicy.

W praktyce klinicznej fenytoina stosowana jest w leczeniu padaczki, zapobieganiu i przerywaniu stanu padaczkowego oraz profilaktyce napadów drgawkowych po zabiegach neurochirurgicznych. Dawniej stosowano ją również w leczeniu zaburzeń rytmu serca, jednak obecnie zastąpiono ją nowszymi preparatami. Terapeutyczne stężenie leku w surowicy wynosi 10-20 µg/ml, a monitoring stężenia jest istotnym elementem prowadzenia terapii.

Wśród działań niepożądanych fenytoiny wymienia się objawy neurologiczne (oczopląs, ataksja, zaburzenia mowy), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, hirsutyzm), przerost dziąseł oraz zaburzenia hematologiczne. Lek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne poprzez indukcję enzymów wątrobowych. Podczas długotrwałego stosowania może powodować osteoporozę i zaburzenia metabolizmu witaminy D.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Medreg 10 mg

Montelukast Medreg wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, umożliwiający jednoczesne stosowanie z wieloma lekami powszechnie używanymi w terapii astmy, takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne, terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnego wpływu na ich parametry farmakokinetyczne. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP 3A4, CYP 2C8 i CYP 2C9, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z induktorami tych enzymów (fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna), które mogą zmniejszać AUC montelukastu nawet o około 40%, potencjalnie obniżając skuteczność terapii, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Z kolei silny inhibitor CYP 2C8, gemfibrozyl, zwiększa ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, co nie wymaga zmiany dawkowania, ale wymaga monitorowania działań niepożądanych. Inhibitory o mniejszej sile, takie jak trimetoprim czy itrakonazol, nie wykazują klinicznie istotnych interakcji.
CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP 2C8, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, montelukast, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Afobam 0,5 mg

Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, szczególnie z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz z substancjami wpływającymi na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Współstosowanie alprazolamu z alkoholem, lekami nasennymi, uspokajającymi, opioidowymi lekami przeciwbólowymi czy silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) może prowadzić do znacznego nasilenia działania sedatywnego, depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych. Zaleca się całkowitą abstynencję od alkoholu podczas terapii oraz unikanie jednoczesnego stosowania leków o wysokim potencjale interakcji lub odpowiednie dostosowanie dawek i ścisłe monitorowanie pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, pacjentów z niewydolnością wątroby, chorobami układu oddechowego oraz przy polipragmazji.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, barbituran, benzodiazepina, choroba układu oddechowego, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, enzym CYP3A4, fenytoina, hydroksyzyna, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, koordynacja ruchowa, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, niewydolność wątroby, objaw pozapiramidowy, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, polipragmazja, reakcja psychomotoryczna, receptor GABA, ryfampicyna, zaburzenie świadomości, zawrót głowy, zolpidem
Leksykon leków
Interakcje leku – Gardimax Medica Spray (20 mg + 5 mg)/10 ml

Gardimax Medica Spray zawiera diglukonian chlorheksydyny oraz chlorowodorek lidokainy, które mogą wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne. Diglukonian chlorheksydyny, jako antyseptyk, nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi antyseptykami jamy ustnej ze względu na ryzyko wzajemnego osłabienia działania przeciwbakteryjnego. Chlorowodorek lidokainy wykazuje interakcje z inhibitorami cholinoesterazy (wzajemne osłabienie działania), lekami indukującymi methemoglobinemię (np. sulfonamidy, co może zwiększać stężenie methemoglobiny), a także z lekami hamującymi jej metabolizm, takimi jak cymetydyna, beta-adrenolityki, norepinefryna i anestetyki wziewne, co może prowadzić do wzrostu stężenia lidokainy w surowicy i potencjalnej toksyczności. Z kolei induktory enzymów mikrosomalnych wątroby (barbiturany, ryfampicyna, fenytoina) mogą przyspieszać metabolizm lidokainy, zmniejszając jej skuteczność terapeutyczną. Ponadto lidokaina nasila działanie leków zwiotczających mięśnie poprzecznie prążkowane, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
anestetyk wziewny, barbituran, chlorowodorek lidokainy, cymetydyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diglukoniat chlorheksydyny, enzym mikrosomalny wątroby, fenytoina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor cholinoesterazy, lek beta-adrenolityczny, lek znieczulający miejscowo, lek zwiotczający mięśnie poprzecznie prążkowane, metabolizm lidokainy, methemoglobina, methemoglobinemia, norepinefryna, przepływ wątrobowy, ryfampicyna, środek antyseptyczny, sulfonamid
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Acidum folicum Hasco 5 mg

Acidum Folicum Hasco 5 mg jest preparatem stosowanym w terapii niedoboru kwasu foliowego oraz jego profilaktyce, szczególnie w hematologii i ginekologii. Wskazania obejmują niedokrwistość megaloblastyczną, gdzie dawka 5 mg kwasu foliowego koryguje zaburzenia syntezy DNA w szpiku kostnym, a także stany zwiększonego zapotrzebowania na foliany, takie jak przewlekła hemoliza (np. talasemia, niedokrwistość sierpowata), dializy, zaburzenia wchłaniania jelitowego (choroba Leśniowskiego-Crohna, celiakia, sprue), niedożywienie, alkoholizm oraz łuszczyca. Preparat jest również wskazany w przypadku stosowania leków obniżających poziom kwasu foliowego, takich jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, doustne środki antykoncepcyjne oraz niektóre antybiotyki. Każda tabletka zawiera 5 mg kwasu foliowego uwodnionego oraz 60,5 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy.
celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, dializa, doustny środek antykoncepcyjny, fenobarbital, fenytoina, hematopoeza, karbamazepina, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrgawkowy, łuszczyca, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość sierpowata, nietolerancja laktozy, przewlekła hemoliza, sprue, talasemia, wada cewy nerwowej, zaburzenie wchłaniania jelitowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Cogiton 10 10 mg

Chlorowodorek donepezylu, substancja czynna leku Cogiton 10, jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6. Inhibitory tych enzymów, takie jak ketokonazol, itrakonazol (CYP3A4) oraz chinidyna, fluoksetyna (CYP2D6), mogą zwiększać stężenie donepezylu we krwi nawet o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej modyfikacji dawki. Z kolei induktory enzymów, w tym ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz przewlekłe spożywanie alkoholu, mogą obniżać stężenie donepezylu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Donepezyl nie wpływa istotnie na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny i digoksyny, a ich stosowanie równoczesne nie powoduje klinicznie istotnych interakcji.
agonista cholinergiczny, amiodaron, amitryptylina, antagonizm farmakodynamiczny, blokada nerwowo-mięśniowa, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, digoksyna, donepezyl, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, fluoksetyna, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek beta-adrenolityczny, lek cholinolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, monitorowanie EKG, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, sertindol, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Caspofungin Viatris 70 mg

Kaspofungina charakteryzuje się ograniczonym potencjałem interakcji farmakokinetycznych, nie będąc inhibitorem ani substratem enzymów układu cytochromu P450 (CYP), ani glikoproteiny P. Jednakże, istotne klinicznie interakcje występują z lekami immunosupresyjnymi i induktorami enzymów metabolizujących. Cyklosporyna A zwiększa AUC kaspofunginy o około 35%, prawdopodobnie poprzez zmniejszenie jej wychwytu wątrobowego, co może prowadzić do przejściowego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) do trzykrotności górnej granicy normy. Takrolimus wykazuje zmniejszenie minimalnego stężenia o 26% pod wpływem kaspofunginy, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawki. Ryfampicyna początkowo zwiększa AUC kaspofunginy o 60% i stężenie minimalne o 170%, jednak po 2 tygodniach stężenia minimalne spadają o 30%, co wskazuje na indukcję białek transportowych i konieczność rozważenia zwiększenia dawki kaspofunginy do 70 mg/dobę. Induktory enzymów (efawirenz, newirapina, deksametazon, fenytoina, karbamazepina) obniżają AUC kaspofunginy, co u dorosłych wymaga zwiększenia dawki dobowej do 70 mg, a u dzieci i młodzieży (12 miesięcy–17 lat) dawki 70 mg/m² powierzchni ciała, nie przekraczając 70 mg/dobę.
amfoterycyna B, cyklosporyna A, cytochrom P450, deksametazon, efawirenz, enzym wątrobowy, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka populacyjna, fenytoina, glikoproteina p, hepatotoksyczność, immunosupresja, induktor enzymu metabolizującego, inwazyjne zakażenie grzybicze, itrakonazol, karbamazepina, kaspofungina, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, mykofenolan mofetylu, nelfinawir, newirapina, ryfampicyna, takrolimus, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen Catalent 200 mg

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego. Ibuprofen może kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤75 mg/dobę), co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych oraz SSRI, zwiększając ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego. NLPZ mogą osłabiać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (ACEI, antagoniści receptora angiotensyny II) i diuretyków, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Wskazane jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjentów. Interakcje z innymi lekami, takimi jak metotreksat, cyklosporyna, takrolimus, czy inhibitory CYP2C9 (worykonazol, flukonazol), mogą zwiększać ryzyko nefrotoksyczności lub toksyczności ibuprofenu, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności i ewentualnej korekty dawki.
agregacja płytek krwi, aminoglikozyd, antagonista receptora angiotensyny, antybiotyk chinolonowy, baklofen, cholestyramina, cyklosporyna, digoksyna, działanie niepożądane, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, ginkgo biloba, glikozyd nasercowy, hemofilia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, rytonawir, SSRI, sulfinpyrazon, takrolimus, układ krwiotwórczy, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Adaster 5 mg

Finasteryd, metabolizowany głównie przez izoenzym cytochromu P450 3A4, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Pomimo że inhibitory (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) oraz induktory (np. rifampicyna, fenytoina, karbamazepina) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, ich znaczenie kliniczne jest minimalne ze względu na szerokie marginesy bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co potwierdza brak konieczności modyfikacji dawkowania tych preparatów podczas jednoczesnej terapii.
antagonista witaminy K, antykoagulant doustny, arytmia, astma, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, digoksyna, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek rozszerzający oskrzela, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, POChP, propranolol, rifampicyna, rytonawir, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Promonta 4 mg 4 mg

Montelukast, zawarty w preparacie Promonta 4 mg, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych z wieloma lekami stosowanymi w terapii astmy, takimi jak teofilina, prednizon, doustne środki antykoncepcyjne, terfenadyna, digoksyna czy warfaryna, bez istotnego wpływu na ich metabolizm. Metabolizm montelukastu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9. Indukcja enzymów CYP3A4 przez fenobarbital, fenytoinę czy ryfampicynę może obniżyć AUC montelukastu o około 40%, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u dzieci. Z kolei silna inhibicja CYP2C8 przez gemfibrozyl zwiększa ekspozycję na montelukast ponad 4,4-krotnie, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych, choć rutynowa modyfikacja dawkowania nie jest zalecana. Inhibitory słabsze, jak trimetoprym, oraz inhibitor CYP3A4 itrakonazol nie wykazują klinicznie istotnych interakcji.
cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, działania niepożądane OUN, ekspozycja ogólnoustrojowa, etynyloestradiol, farmakokinetyka leków, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymatyczna, inhibitor enzymu, itrakonazol, krzywa stężenia leku, leczenie astmy, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax 500 mcg

Alprazolam, jako benzodiazepina metabolizowana głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie alprazolamu z alkoholem oraz opioidami, ze względu na addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i ryzyko depresji oddechowej. Inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol), nefazodon i fluwoksamina, mogą znacząco zwiększać stężenie alprazolamu w osoczu, nawet dwukrotnie (AUC), co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Podobne działanie wykazują makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), blokery kanałów wapniowych (diltiazem), SSRI (fluoksetyna, sertralina) oraz doustne środki antykoncepcyjne, które hamują metabolizm alprazolamu i mogą nasilać jego efekty sedatywne.
alprazolam, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, bloker receptora H2, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, glikozyd nasercowy, imipramina, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoniazyd, ketokonazol, klarytromycyna, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metyloksantyna, nefazodon, opioid, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, sertralina, środek znieczulający, teofilina, toksyczność digoksyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, warfaryna, worykonazol, Xanax
Leksykon substancji czynnych
Lacydypina – Interakcje

Lacydypina, jako bloker kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą znacząco zwiększać stężenie lacydypiny w osoczu, nasilając jej działanie hipotensyjne, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) obniżają jej stężenie i skuteczność terapeutyczną. Współstosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, takimi jak beta-adrenolityki (metoprolol, propranolol), diuretyki (hydrochlorotiazyd, furosemid) czy inhibitory ACE (enalapril, perindopril), może prowadzić do addytywnego efektu hipotensyjnego, wymagając monitorowania ciśnienia i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, cymetydyna zwiększa stężenie lacydypiny, a sok grejpfrutowy podnosi jej biodostępność, co również wymaga uwagi klinicznej. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji z digoksyną, tolbutamidem czy warfaryną.
alfa-1-glikoproteina kwasowa, beta-adrenolityk, białko osocza, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie addytywne, działanie hipotensyjne, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, kortykosteroid, lacydypina, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tetrakozaktyd, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – MIG dla dzieci Forte o smaku truskawkowym 40 mg/ml

Ibuprofen, substancja czynna produktu MIG dla dzieci Forte o smaku truskawkowym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, ze względu na wysokie ryzyko choroby wrzodowej i krwawień z przewodu pokarmowego. Ibuprofen może również kompetycyjnie hamować kardioprotekcyjne działanie małych dawek ASA, co jest istotne przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, NLPZ mogą zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny i litu w surowicy, a także zmniejszać skuteczność leków moczopędnych i hipotensyjnych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga monitorowania funkcji nerek i odpowiedniego nawodnienia. Wysokie ryzyko nefrotoksyczności występuje także przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu z cyklosporyną lub takrolimusem.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, deferazyroks, digoksyna, działanie kardioprotekcyjne, fenytoina, hemofilia, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb japoński, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, pemetreksed, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Voltaren Acti 12,5 mg

Diklofenak potasowy w dawce 12,5 mg, podobnie jak inne NLPZ, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na zmniejszenie skuteczności leków moczopędnych i przeciwnadciśnieniowych (β-adrenolityki, inhibitory ACE, diuretyki), co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek, zwłaszcza u osób starszych. Istotne jest także zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryna, heparyna) oraz SSRI, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia i rozważenia gastroprotekcji. Diklofenak może podwyższać stężenia digoksyny i litu w osoczu, co wymaga regularnego monitorowania ich poziomów. Ponadto, stosowanie diklofenaku z metotreksatem, cyklosporyną lub takrolimusem zwiększa ryzyko nefrotoksyczności i toksyczności, dlatego zaleca się zachowanie odstępów czasowych i dostosowanie dawek.
chinolon przeciwbakteryjny, cholestipol, cholestyraminowa żywica, ciprofloksacyna, cyklosporyna, digoksyna, diklofenak potasowy, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, działanie niepożądane, fenytoina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor cytochromu CYP2C9, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metformina, metotreksat, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna sulfonylomocznika, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, sulfinpyrazon, takrolimus, trimetoprim, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 750 mg

Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Vetira, wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, co czyni go preferowanym lekiem w terapii przeciwpadaczkowej, zwłaszcza w politerapii. Badania kliniczne u dorosłych i dzieci (dawki do 60 mg/kg/dobę) potwierdziły brak wpływu lewetyracetamu na stężenia leków przeciwpadaczkowych takich jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon oraz odwrotnie. U dzieci obserwowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20% przy stosowaniu induktorów enzymatycznych, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na sam lek, co nie ma znaczenia klinicznego. Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie oddziałuje na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani na parametry endokrynne, a dawka 2000 mg nie wpływa na digoksynę i warfarynę oraz czas protrombinowy.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dna moczanowa, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymów, induktor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający osmotyczny, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, padaczka, politerapia, probenecyd, próg drgawkowy, prymidon, stężenie metotreksatu, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Toramat 100 mg

Topiramat, lek przeciwpadaczkowy z kodem ATC N03AX11, wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania obejmujący blokadę zależnych od napięcia kanałów sodowych, modulację receptorów GABAA oraz hamowanie receptorów kwasu kainowego/AMPA. Jego działanie przeciwdrgawkowe jest potwierdzone w modelach zwierzęcych, gdzie skutecznie redukuje napady tonicznokloniczne, absence oraz drgawki wywołane niedotlenieniem. Warto podkreślić, że topiramat nie wpływa na receptory NMDA i jest słabym inhibitorem anhydrazy węglanowej, co nie stanowi głównego mechanizmu jego aktywności. Farmakodynamika leku charakteryzuje się brakiem rozwoju tolerancji oraz złożonymi interakcjami farmakodynamicznymi, w tym synergizmem z karbamazepiną i fenobarbitalem oraz działaniem addycyjnym z fenytoiną.
acetazolamid, antagonista benzodiazepin, barbiturany, ciało migdałowate, drgawki toniczno-kloniczne, działanie addycyjne, działanie przeciwdrgawkowe, fenobarbital, fenytoina, flumazenil, gęstość mineralna kości, inhibitor anhydrazy węglanowej, jon chlorkowy, kanał sodowy, karbamazepina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas glutaminowy, kwas kainowy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, monosacharyd, napad toniczny, napady typu absence, NMDA, pentetrazol, profilaktyka migreny, receptor AMPA, receptor GABAA, synergizm farmakodynamiczny, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Flukonazol Actavis 150 mg

Flukonazol, będący inhibitorem enzymów cytochromu P450, w szczególności CYP2C9, CYP2C19 (silny inhibitor) oraz CYP3A4 (umiarkowany inhibitor), wykazuje liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym. Efekt hamowania enzymów utrzymuje się do 4-5 dni po zakończeniu terapii ze względu na długi okres półtrwania flukonazolu. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QTc, takimi jak cyzapryd, terfenadyna, astemizol, pimozyd, chinidyna, erytromycyna, halofantryna oraz amiodaron (zwłaszcza przy dawkach flukonazolu ≥800 mg), które mogą prowadzić do torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol znacząco zwiększa stężenia leków immunosupresyjnych (takrolimus – nawet 5-krotnie, cyklosporyna 1,8-krotnie, syrolimus, ewerolimus) oraz benzodiazepin o krótkim czasie działania (midazolam AUC wzrasta 3,7-krotnie, triazolam 4,4-krotnie), co wymaga dostosowania dawkowania i monitorowania pacjenta. Ponadto, flukonazol podwaja czas protrombinowy przy jednoczesnym stosowaniu z pochodnymi kumaryny, co wymaga ścisłej kontroli i ewentualnej redukcji dawki antykoagulanta.
amiodaron, antagonista wapnia, antykoagulant doustny, astemizol, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, benzodiazepina, chinidyna, cyklosporyna, CYP2C19, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, diklofenak, działanie niepożądane, erytromycyna, ewerolimus, fenytoina, flukonazol, flurbiprofen, fluwastatyna, halofantryna, hepatotoksyczność, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP, karbamazepina, kardiotoksyczność, kinaza kreatynowa, klirens leku, lek immunosupresyjny, metabolizm CYP3A4, midazolam, nagła śmierć sercowa, naproksen, nifedypina, NLPZ, okres półtrwania leku, pimozyd, pochodne kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Gabapentin Teva 100 mg

Gabapentyna (Gabapentin Teva, 100 mg) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z opioidami, co prowadzi do zwiększenia AUC gabapentyny o 44% po podaniu morfiny 60 mg o kontrolowanym uwalnianiu. Ta interakcja zwiększa ryzyko depresji oddechowej, nadmiernej sedacji i potencjalnego zgonu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego, stosujących politerapię lub nadużywających substancji psychoaktywnych. Równoczesne stosowanie gabapentyny z innymi lekami depresyjnymi na OUN może wywołać addytywne lub synergistyczne efekty, nasilając sedację i zaburzenia świadomości. Z kolei leki zobojętniające kwas żołądkowy zawierające glin i magnez obniżają biodostępność gabapentyny nawet o 24%, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu między podawaniem tych preparatów.
cymetydyna, depresja oddechowa, depresja OUN, dostępność biologiczna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, monitoring terapeutyczny, noretyndron, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, probenecyd, receptor GABA-ergiczny, terapia skojarzona, uspokojenie polekowe, zaburzenie koncentracji, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Irinotecan SUN

Irinotekan SUN jest lekiem przeciwnowotworowym, który powinien być podawany wyłącznie pod ścisłą kontrolą lekarza specjalisty z doświadczeniem w chemioterapii cytostatykami, na oddziałach wyspecjalizowanych. Terapia wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów ze stanem sprawności ≥ 2 wg WHO, po radioterapii jamy brzusznej/miednicy, z hiperleukocytozą, czy u kobiet. Dawkowanie standardowe to co 3 tygodnie, z możliwością dawkowania cotygodniowego u pacjentów z ryzykiem ciężkiej neutropenii. Należy monitorować ryzyko opóźnionej biegunki, która pojawia się średnio po 5 dniach od infuzji, a jej niewłaściwe leczenie może zagrażać życiu, szczególnie przy współistniejącej neutropenii (granulocyty < 500/mm³). Zaleca się natychmiastowe stosowanie wysokich dawek loperamidu (4 mg początkowo, następnie 2 mg co 2 godziny) oraz nawodnienie elektrolitami, z kontynuacją leczenia przez 12 godzin po ostatnim płynnym stolcu, nie przekraczając 48 godzin terapii loperamidem. Hospitalizacja jest wskazana przy gorączce, ciężkiej biegunce wymagającej nawodnienia parenteralnego lub biegunce utrzymującej się ponad 48 godzin.
antybiotyk szerokowidmowy, antybiotykoterapia, biegunka opóźniona, chemioterapia przeciwnowotworowa, cholinoesteraza, cytostatyk, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, czynność wątroby, fenobarbital, fenytoina, genotypowanie UGT1A1, gorączka neutropeniczna, granulocyt obojętnochłonny, hiperleukocytoza, incydent zakrzepowo-zatorowy, inhibitor cytochromu CYP3A4, irynotekan, karbamazepina, ketokonazol, klirens irynotekanu, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwbiegunkowy, loperamid, monoterapia, nawodnienie parenteralne, neutropenia, neutropenia ciężka, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedrożność jelit, ostra niewydolność nerek, ostry zespół cholinergiczny, polimorfizm UGT1A1, porażenna niedrożność jelit, przewlekła choroba zapalna jelit, ryfampicyna, siarczan atropiny, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, supresja szpiku kostnego, UGT1A1, wrodzona nietolerancja fruktozy, wynaczynienie, zakrzepica żył i tętnic, zator tętnicy płucnej, zespół Gilberta, zespół rozpadu guza
Leksykon substancji czynnych
Nostrzyk – Interakcje

Nostrzyk (Melilotus officinalis), obecny w Tabletkach tonizujących Labofarm w dawce 40 mg na tabletkę, zawiera kumaryny w ilości 0,02-0,5 mg, co stanowi istotny czynnik ryzyka interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami przeciwkrzepliwymi. Substancja ta może nasilać działanie doustnych antykoagulantów z grupy antagonistów witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), leków przeciwpłytkowych (np. ASA, klopidogrel) oraz nowych doustnych antykoagulantów (NOAC, np. dabigatran, rywaroksaban), zwiększając ryzyko krwawień. Dodatkowo, spożycie alkoholu podczas terapii nostrzykiem może potęgować efekt przeciwkrzepliwy poprzez wpływ na metabolizm kumaryn i hemostazę, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia (INR, czas protrombinowy) oraz obserwację objawów krwawień u pacjentów. Ponadto, nostrzyk może wchodzić w interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 (np. fenytoina, tolbutamid) oraz lekami hepatotoksycznymi (np. izoniazyd, metotreksat, statyny), co może zwiększać ryzyko krwawień, zaburzeń farmakokinetycznych oraz uszkodzenia wątroby. W praktyce klinicznej, mimo niewielkiej dawki ziela nostrzyka w preparacie (40 mg/tabletkę), obecność kumaryn wymaga rozważenia korzyści i ryzyka stosowania u pacjentów na terapii przeciwkrzepliwej. W wielu przypadkach wskazane jest rozważenie alternatywnych terapii bez kumaryn, a w przypadku konieczności stosowania nostrzyka – ścisłe monitorowanie i dostosowanie leczenia przeciwkrzepliwego oraz unikanie spożycia alkoholu.
acenokumarol, antagonista witaminy K, apiksaban, CYP2C9, cytochrom P450, czas protrombinowy, dabigatran, doustny antykoagulant, działanie antyagregacyjne, edoksaban, fenytoina, hemostaza, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, INR, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoniazyd, klopidogrel, krwawienie, krzepnięcie krwi, kumaryna, kwas acetylosalicylowy, lek hepatotoksyczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAC, nostrzyk, nowy doustny antykoagulant, parametr krzepnięcia, prasugrel, profil farmakologiczny, przewód pokarmowy, rywaroksaban, statyna, terapia przeciwkrzepliwa, tolbutamid, warfaryna, wylew podskórny, zaburzenie hemostazy
Leksykon leków
Interakcje leku – Maglek B6 Forte 100 mg Mg2+ + 10 mg

Maglek B6 Forte zawiera 100 mg jonów magnezu (w postaci magnezu cytrynianu) oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Magnez znacząco obniża wchłanianie fluorochinolonów, tetracyklin i bisfosfonianów, dlatego zaleca się zachowanie odstępu 2-3 godzin między podaniem tych leków a preparatem. Fosforany, związki żelaza, cynku oraz sole wapnia hamują wchłanianie magnezu, co wymaga podawania ich w odstępie czasowym. Leki takie jak antybiotyki aminoglikozydowe, cisplatyna, cyklosporyna A, diuretyki tiazydowe i furosemid mogą zwiększać wydalanie magnezu, co wymaga monitorowania jego poziomu i ewentualnej korekty dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z digoksyną, gdzie niedobór magnezu zwiększa ryzyko toksyczności, a magnez zaburza wchłanianie digoksyny – zalecany odstęp to około 2 godzin. Ponadto, aminochinoliny, chinidyna, nitrofurantoina, penicylamina, eltrombopag i nitroksolina wymagają odstępu 3-4 godzin ze względu na zaburzenia wchłaniania.
altretamina, amfoterycyna B, aminochinolina, antagonista receptora EGF, antybiotyk aminoglikozydowy, bisfosfonian, chinidyna, cisplatyna, cykloseryna, cyklosporyna A, digoksyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek antykoncepcyjny, dysfagia, eltrombopag, fenobarbital, fenytoina, fluorochinolon, fosforan, hipermagnezemia, hipomagnezemia, hydralazyna, inhibitor polimerazy wirusów DNA, inhibitor pompy protonowej, izoniazyd, jon magnezu, L-DOPA, lek przeczyszczający, magnez cytrynian, małopłytkowość, niewydolność nerek, nitrofurantoina, nitroksolina, penicylamina, pentamidyna, pirydoksyna chlorowodorek, rapamycyna, tetracyklina, węglan litu, zaburzenie afektywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketrel 200 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny (25 mg) z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Spożywanie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niewskazane. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, powodują znaczne zwiększenie klirensu kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza AUC do 13%, fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapeutyczną. W przypadku stosowania induktorów zaleca się ostrożność i stopniowe zmiany terapii, a w razie potrzeby zastąpienie ich lekami nie wpływającymi na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu).
azol przeciwgrzybiczny, badanie chromatograficzne, barbituran, cymetydyna, działanie depresyjne na OUN, EKG, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP 3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, koordynacja psychoruchowa, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, metadon, morfologia krwi, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, rifampicyna, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, sole litu, test immunoenzymatyczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Zotral 100 mg

Sertralina, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zarówno nieodwracalnymi (np. selegilina), jak i odwracalnymi (moklobemid, linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i ciężkich działań niepożądanych, w tym drgawek i zgonu. Ponadto, jednoczesne stosowanie sertraliny z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Wysokie ryzyko zespołu serotoninowego występuje także przy łączeniu sertraliny z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tramadol, tryptany) oraz opioidami (np. fentanyl). Zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjentów podczas terapii łączonej z litem, warfaryną, lekami antyarytmicznymi klasy 1C, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, typowymi lekami przeciwpsychotycznymi oraz fenytoiną, ze względu na potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, w tym zmiany stężeń leków i ryzyko działań niepożądanych.
aprepitant, cytochrom P450, czas protrombinowy, diltiazem, drżenie, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lansoprazol, lek antyarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit pierwiastek, metamizol, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, omeprazol, padaczka, pantoprazol, pimozyd, posakonazol, próg drgawkowy, propafenon, rabeprazol, ryfampicyna, selegilina, sertralina, sumatryptan, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Interakcje

Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie przez wątrobowy system cytochromu P-450 (CYP3A4), wykazuje silne właściwości inhibitora tego enzymu, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Hamowanie CYP3A4 przez erytromycynę może zwiększać stężenia leków takich jak mizolastyna, bromokryptyna, midazolam, takrolimus, triazolam, kwas walproinowy, ryfabutyna czy zopiklon, co zwiększa ryzyko toksyczności i nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają stężenie erytromycyny, osłabiając jej efekt przeciwbakteryjny, dlatego jej stosowanie jest przeciwwskazane podczas terapii induktorami oraz przez 2 tygodnie po ich odstawieniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii serca przy jednoczesnym stosowaniu erytromycyny z lekami wydłużającymi QT, takimi jak hydroksychlorochina, chlorochina, leki przeciwarytmiczne klasy I, cisapryd czy antagoniści receptora H1 (terfenadyna, astemizol, mizolastyna).
acenokumarol, alfentanyl, alkaloid sporyszu, alprazolam, aminotransferaza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, astemizol, benzodiazepina, bromokryptyna, cefalosporyna, chinidyna, chloramfenikol, chlorochina, cisapryd, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, digoksyna, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, enzym wątrobowy, ergotamina, fenytoina, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karbamazepina, klindamycyna, kolchicyna, kolistyna, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, linkomycyna, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, migotanie komór, mizolastyna, nefrotoksyczność, penicylina, prokainamid, promieniowanie RTG, promieniowanie UV, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rywaroksaban, skurcz naczyń obwodowych, streptomycyna, symwastatyna, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, triazolam, triazolobenzodiazepina, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, ziele dziurawca, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Aurovitas 600 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez inhibicję izoenzymów CYP3A i CYP2D6 oraz transportera P-glikoproteiny (P-gp). Połączenie to powoduje około 14-krotne zwiększenie ekspozycji na darunawir przy dawce 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę, co wymaga stosowania rytonawiru jako inhibitora farmakokinetycznego. Jednoczesne podawanie z lekami metabolizowanymi przez CYP3A, zwłaszcza o wąskim indeksie terapeutycznym, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Ponadto, darunawir/rytonawir indukuje CYP2C9 i CYP2C19, a hamuje CYP2D6, co wpływa na stężenia leków takich jak warfaryna (zmniejszenie ekspozycji) czy metoprolol (zwiększenie ekspozycji), wymagając monitorowania i dostosowania dawek. Inhibicja P-gp i transporterów OATP1B1/OATP1B3 przez rytonawir może zwiększać stężenia substratów tych białek, np. digoksyny, statyn i bozentanu, co wiąże się z koniecznością ścisłego monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
amlodypina, atorwastatyna, biodostępność, bozentan, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dabigatran, darunawir, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C8, fenobarbital, fenytoina, flekainid, glikoproteina p, hamowanie CYP2D6, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, inhibicja CYP2D6, inhibicja CYP3A, inhibitor CYP3A, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwretrowirusowy, metadon, metoprolol, P-glikoproteina, paklitaksel, propafenon, repaglinid, rosuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, statyna, substrat CYP2C19, substrat CYP2C9, substrat CYP2D6, syldenafil, transporter OATP1B1, transporter OATP1B3, warfaryna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lamilept 100 mg

Lamilept, zawierający lamotryginę, wymaga precyzyjnego dawkowania ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza wysypki skórnej. Dawkowanie zależy od wieku pacjenta, stosowanych leków współistniejących (np. walproinian, induktory glukuronidacji) oraz wskazań klinicznych, takich jak padaczka czy zaburzenia afektywne dwubiegunowe. W leczeniu padaczki dawki początkowe wahają się od 12,5 mg/dobę (w leczeniu skojarzonym z walproinianem) do 50 mg/dobę (bez walproinianu i z induktorami glukuronidacji), z dawkami podtrzymującymi do 700 mg/dobę w niektórych przypadkach. U dzieci dawki są wyliczane na podstawie masy ciała, z maksymalnymi dawkami podtrzymującymi do 400 mg/dobę, przy czym u dzieci poniżej 2 lat stosowanie Lamileptu nie jest zalecane. W zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się od 12,5-50 mg/dobę, z dawkami docelowymi do 400 mg/dobę, zależnie od schematu leczenia i stosowanych leków współistniejących.
ciężka wysypka, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, etynyloestradiol lewonorgestrel, farmakokinetyka lamotryginy, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor glukuronidacji, inhibitor glukuronidacji, karbamazepina, klasyfikacja Child-Pugh, klirens lamotryginy, lamotrygina, leczenie skojarzone, lopinawir/rytonawir, monoterapia, napad nieświadomości, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, padaczka, podeszły wiek, prymidon, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie lamotryginy w osoczu, walproinian, wysypka skórna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Recenum Baby 10 mg

Badania przedkliniczne racekadotrylu, substancji czynnej leku Recenum Baby, wykazały brak toksyczności ostrej i przewlekłej przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę u małp (625-krotnie wyższych niż dawka terapeutyczna u ludzi) oraz do 200 mg/kg/dobę u psów (62-krotnie wyższych). W badaniach immunotoksyczności nie stwierdzono negatywnego wpływu na układ immunologiczny przy podawaniu myszom przez 1 miesiąc. Długoterminowe podawanie wysokich dawek (500 mg/kg/dobę u małp i 200 mg/kg/dobę u psów) wiązało się z występowaniem infekcji i obniżeniem odpowiedzi immunologicznej, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne. Racekadotryl nie wykazał działania genotoksycznego ani klastogennego, a badania reprodukcyjne nie ujawniły istotnych zaburzeń płodności, rozwoju zarodkowego ani toksyczności okołoporodowej.
anemia aplastyczna, biegunka, butylohioscyna, diureza, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, infekcja uogólniona, interakcja lekowa, ketonuria, mutacja genetyczna, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, racekadotryl, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ immunologiczny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomów
Leksykon leków
Interakcje leku – Milurit 150 mg

Allopurynol, substancja czynna Miluritu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Inhibicja oksydazy ksantynowej przez allopurynol wydłuża czas działania i zwiększa toksyczność 6-merkaptopuryny i azatiopryny, co wymaga redukcji dawki do 25% i ścisłego monitorowania. Podobnie, allopurynol zwiększa stężenie cyklosporyny i dydanozyny (Cmax i AUC podwajane), co wymaga kontroli stężenia i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Współstosowanie z cytostatykami (np. cyklofosfamid, doksorubicyna) nasila hematotoksyczność, wskazując na konieczność regularnej morfologii krwi. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi (pochodne kumaryny) mogą zwiększać ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. Hamowanie metabolizmu teofiliny i fenytoiny przez allopurynol wymaga kontroli stężeń tych leków, zwłaszcza przy rozpoczynaniu lub zwiększaniu dawki allopurynolu.
allopurynol, antybiotyki, arabinozyd adeniny, bleomycyna, chlormetyna, chlorpropamid, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytostatyk, dnawe zapalenie stawów, doksorubicyna, dydanozyna, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, funkcja nerek, furosemid, hamowanie szpiku kostnego, inhibitor ACE, kaptopryl, kwas moczowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek tiazydowy, lek urykostatyczny, leki immunosupresyjne, leukopenia, metabolizm wątrobowy, morfologia krwi, nefrotoksyczność, oksydaza ksantynowa, parametry krzepnięcia, pochodna kumaryny, prokarbazyna, przewlekła niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, salicylan, teofilina, widarabina, wodorotlenek glinu, zaburzenie hematologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Lidocaini hydrochloridum Noridem 10 mg/ml

Lidokaina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą istotnie wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie lidokainy z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, barbiturany) oraz układ sercowo-naczyniowy (np. leki wazokonstrykcyjne jak epinefryna, anestetyki wziewne). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia depresji OUN, wydłużenia działania zwiotczających mięśnie leków, a także zwiększenia ryzyka toksyczności, w tym drgawek. Warto podkreślić, że lidokaina obniża próg drgawkowy, co w połączeniu z lekami takimi jak tramadol czy bupropion znacząco zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek. Dawkowanie i monitorowanie pacjenta powinno uwzględniać te potencjalne efekty addytywne i synergistyczne, zwłaszcza przy stosowaniu leków o wysokim poziomie istotności interakcji.
alkohol etylowy, amiodaron, anestetyk wziewny, barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, bupiwakaina, bupropion, cymetydyna, CYP 1A2, CYP 3A4, depresja oddechowa, epinefryna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluwoksamina, induktor CYP 3A4, inhibitor izoenzymu, inhibitor proteazy, izoenzym cytochromu P450, izofluran, karbamazepina, klirens osoczowy lidokainy, lek miejscowo znieczulający, lek obniżający próg drgawkowy, lek uspokajający i nasenny, lek wazokonstrykcyjny, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina, marskość wątroby, mepiwakaina, metoprolol, norepinefryna, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, prymidon, rzut serca, sewofluran, substrat CYP 3A4, suksametonium, tramadol, wątrobowy przepływ krwi, wekuronium
Leksykon leków
Interakcje leku – Naproxen Aflofarm 200 mg

Naproksen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Współistniejące stosowanie kwasu acetylosalicylowego może prowadzić do zwiększonego wydalania naproksenu i osłabienia działania ASA na agregację płytek, co wymaga rozważenia alternatywnych leków lub ścisłego monitorowania. Naproksen nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. acenokumarolu), co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga kontroli parametrów krzepnięcia. Ponadto, NLPZ mogą osłabiać efekt hipotensyjny β-blokerów i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, co podkreśla konieczność monitorowania ciśnienia tętniczego i funkcji nerek. Interakcje z lekami moczopędnymi (furosemid, leki oszczędzające potas) mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności diuretyków i hiperkaliemii, a z pochodnymi sulfonylomocznika do nasilenia hipoglikemii, co wymaga odpowiedniego monitorowania elektrolitów i glikemii.
acenokumarol, baklofen, bloker receptorów beta-adrenergicznych, chinolon, cyklosporyna, działanie sedatywne, efekt hipoglikemizujący, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipoglikemia, hydantoina, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kolestyramina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepliwość krwi, kwas 5-hydroksyindolooctowy, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwagregacyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metabolizm leku, metotreksat, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie, płytka krwi, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, propranolol, przesączanie kłębuszkowe, ranitydyna, steroid 17-ketogenny, sukralfat, takrolimus, upośledzenie funkcji wątroby, uszkodzenie nerek, wodorotlenek glinu, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramal Retard 150 150 mg

Tramadol chlorowodorek w dawce 150 mg (Tramal Retard) wykazuje liczne, istotne klinicznie interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność przeciwbólową oraz zwiększać ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zagrażających życiu. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tramadolu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń OUN, ośrodka oddechowego i krążenia. Współpodawanie z lekami działającymi depresyjnie na OUN, takimi jak benzodiazepiny, gabapentynoidy, czy alkohol, może prowadzić do nadmiernej sedacji, depresji oddechowej, niedociśnienia, śpiączki, a nawet zgonu. Ponadto, tramadol zwiększa ryzyko napadów drgawkowych przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg drgawkowy (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, buproprion, mirtazapina). Interakcje z lekami serotoninergicznymi mogą wywołać zespół serotoninowy, stan potencjalnie zagrażający życiu, co wymaga szczególnej ostrożności i edukacji pacjenta.
antagonista receptora 5-HT3, benzodiazepina, buprenorfina, buproprion, cymetydyna, cytochrom CYP3A4, depresja oddechowa, działanie niepożądane OUN, działanie przeciwbólowe, fenytoina, gabapentynoid, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, lek agonistyczno-antagonistyczny, lek działający na OUN, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, lek uspokajający, napad drgawkowy, niedociśnienie, ondansetron, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, pregabalina, próg drgawkowy, receptor opioidowy, sedacja, SNRI, splątanie, SSRI, tramadol, Tramal Retard, warfaryna, wskaźnik INR, zaburzenie koordynacji ruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Reddy 300 mg

Pregabalina, substancja czynna preparatu Pregabalin Reddy, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, co przekłada się na niski potencjał interakcji farmakokinetycznych. Lek jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem, a metabolizm stanowi mniej niż 2% dawki, co eliminuje kliniczne znaczenie metabolizmu. Nie wykazuje istotnego wiązania z białkami osocza i nie hamuje enzymów metabolizujących inne leki. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol.
alkohol etylowy, analiza farmakokinetyczna, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, efekt sedacyjny, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, populacja geriatryczna, pregabalina, sedacja, senność, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji psychoruchowej
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lapress

Lerkanidypina, zawarta w preparacie Lapress, jest antagonistą kanałów wapniowych, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego (zwłaszcza bez stymulatora serca), dysfunkcją lewej komory, chorobą niedokrwienną serca oraz dławicą piersiową. U tych grup istnieje ryzyko pogłębienia zaburzeń przewodzenia, nasilenia objawów dławicowych, a nawet zawału mięśnia sercowego, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza na początku terapii i przy zwiększaniu dawki. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle dobrze tolerowana, jednak dawka 20 mg wymaga ostrożności i monitorowania ze względu na możliwość nasilonego działania przeciwnadciśnieniowego. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek (GFR < 30 ml/min), w tym poddawanych hemodializie.
antagonista wapnia, antybiotykoterapia, badanie hemodynamiczne, chlorowodorek lerkanidypiny, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dysfunkcja lewej komory serca, działanie przeciwnadciśnieniowe, fenytoina, galaktozemia, induktor enzymu CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętny płyn otrzewnowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, parametr sercowo-naczyniowy, ryfampicyna, stężenie triglicerydów, stymulator serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zentel 400 mg/20 ml

Albendazol (Zentel, 400 mg/20 ml, zawiesina doustna) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na stężenie jego aktywnego metabolitu – sulfotlenku albendazolu – w osoczu. Leki takie jak prazykwantel, cymetydyna oraz deksametazon zwiększają stężenie metabolitu, co może potencjalnie zwiększać skuteczność terapii, ale także ryzyko działań niepożądanych; zaleca się wówczas monitorowanie pacjenta pod kątem toksyczności. Z kolei rytonawir, fenytoina, karbamazepina i fenobarbital obniżają stężenie sulfotlenku albendazolu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności leczenia, zwłaszcza w przypadku zarażeń układowych, takich jak wągrzyca czy bąblowica. W tych sytuacjach konieczne jest ścisłe monitorowanie efektów terapeutycznych i rozważenie modyfikacji dawkowania albendazolu.
albendazol, bąblowica, choroba wrzodowa, cymetydyna, deksametazon, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, HIV, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kortykosteroid, leczenie przeciwpasożytnicze, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpasożytniczy, metabolit albendazolu, metabolizm wątrobowy, objawy żołądkowo-jelitowe, prazykwantel, refluks żołądkowo-przełykowy, rytonawir, stabilizator nastroju, sulfotlenek albendazolu, tasiemczyca, wągrzyca, zarażenie układowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Symglic 6 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol, zwiększają AUC glimepirydu około 2-krotnie, nasilając ryzyko hipoglikemii, natomiast induktory tego enzymu, np. ryfampicyna, osłabiają jego efekt. Leki nasilające hipoglikemię to m.in. NLPZ (fenylbutazon, azapropazon), antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy, klarytromycyna), insulina, metformina, salicylany, steroidy anaboliczne, leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryny oraz niektóre cytostatyki i przeciwgrzybicze. Z kolei estrogeny, progestageny, diuretyki tiazydowe, glukokortykosteroidy, leki adrenergiczne i ryfampicyna mogą osłabiać działanie hipoglikemizujące glimepirydu, prowadząc do hiperglikemii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki sympatykolityczne (beta-blokery, klonidyna, rezerpina), które mogą maskować objawy hipoglikemii, utrudniając jej rozpoznanie i opóźniając interwencję terapeutyczną.
allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk, AUC glimepirydu, beta-bloker, chloramfenikol, chlorpromazyna, cyklofosfamid, cytochrom P450 2C9, cytostatyk, diazoksyd, diuretyk, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, flukonazol, glikogenoliza, glukagon, hipoglikemia, hormon płciowy, hormon tarczycy, klarytromycyna, klonidyna, kwas nikotynowy, lek adrenergiczny, lek przeciw dnie moczanowej, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeczyszczający, lek sympatykolityczny, metabolizm glimepirydu, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, rezerpina, ryfampicyna, salicylan, steroid anaboliczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Laboratoria PolfaŁódź Przeziębienie i Grypa smak cytrynowy 500 mg + 300 mg + 200 mg

Preparat Laboratoria PolfaŁódź PRZEZIĘBIENIE I GRYPA o smaku cytrynowym zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg), kwas askorbinowy (300 mg) oraz wapń (200 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Kwas acetylosalicylowy jest przeciwwskazany w skojarzeniu z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko znacznej toksyczności szpiku kostnego, wynikającej ze zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń białkowych. Ponadto, ASA nasila działanie leków przeciwcukrzycowych (insulina, pochodne sulfonylomocznika), przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny, heparyna) i przeciwpłytkowych (tyklopidyna), zwiększając ryzyko hipoglikemii i krwawień. Wzrost stężenia digoksyny oraz nasilenie działania sulfonamidów, fenytoiny i kwasu walproinowego również wymaga uwagi. ASA osłabia natomiast efektywność leków przeciw dnie moczanowej (np. probenecyd), moczopędnych (furosemid) oraz inhibitorów ACE (kaptopryl, enalapryl). Współpodawanie z kortykosteroidami, NLPZ i SSRI zwiększa ryzyko uszkodzenia przewodu pokarmowego i krwawień. Kwas askorbinowy może przyspieszać eliminację pochodnych amfetaminy i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych oraz fałszować wyniki testów oksydoredukcyjnych (glukoza, kreatynina, krew utajona). Wapń zmniejsza wchłanianie fluorochinolonów i tetracyklin, nasila działanie glikozydów nasercowych, zwiększa ryzyko hiperkalcemii przy tiazydach oraz osłabia działanie blokerów kanału wapniowego przy jednoczesnym podawaniu z witaminą D.
agregacja płytek krwi, białko osocza, bloker kanału wapniowego, błona śluzowa przewodu pokarmowego, czas krwawienia, digoksyna, dna moczanowa, działanie antyagregacyjne, działanie diuretyczne, efekt hipoglikemizujący, enalapryl, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, fluorochinolon, furosemid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, klirens nerkowy, kortykosteroid, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, oznaczanie glukozy, padaczka, pochodna amfetaminy, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfonamid, test laboratoryjny, tetracyklina, toksyczność szpiku kostnego, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie nerek, uszkodzenie przewodu pokarmowego, werapamil, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne, związek fluoru
Leksykon leków
Interakcje leku – Risperidone Teva 25 mg

Rysperydon, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i w mniejszym stopniu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), ze względu na ryzyko torsade de pointes. Rysperydon może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy w połączeniu z alkoholem, opioidami, benzodiazepinami i lekami przeciwhistaminowymi, co zwiększa ryzyko sedacji i zaburzeń psychomotorycznych. Antagonizm receptorów dopaminowych przez rysperydon może osłabiać efekty leków dopaminergicznych, co jest istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Ponadto, rysperydon może nasilać niedociśnienie przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych, a współpodawanie z psychostymulantami, takimi jak metylofenidat, może wywołać objawy pozapiramidowe.
agonista dopaminergiczny, alkohol etylowy, antagonista receptora H2, arypiprazol, bradykardia, chinidyna, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, digoksyna, donepezil, erytromycyna, fenobarbital, fenotiazyny, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, furosemid, galantamina, glikoproteina p, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, niedociśnienie, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, paroksetyna, ranitydyna, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, sedacja, sertralina, topiramat, torsade de pointes, upadek, walproinian, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Allopurinol Aurovitas 100 mg

Allopurynol, jako inhibitor oksydazy ksantynowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest zmniejszenie dawki 6-merkaptopuryny i azatiopryny do 25% standardowej dawki ze względu na ryzyko toksycznych stężeń w surowicy. Allopurynol może również zwiększać stężenie cyklosporyny, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki. W przypadku widarabiny obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania, co zwiększa ryzyko toksyczności. Jednoczesne stosowanie allopurynolu z cytostatykami podnosi częstość zaburzeń hematologicznych, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi. Interakcje z antybiotykami beta-laktamowymi (ampicylina, amoksycylina) mogą prowadzić do zwiększonej częstości wysypek skórnych, co sugeruje preferowanie alternatywnych antybiotyków. Dydanozyna w dawce 300 mg/dobę w połączeniu z allopurynolem powoduje podwojenie Cmax i AUC, co wskazuje na konieczność unikania takiego skojarzenia lub zmniejszenia dawki dydanozyny.
amoksycylina, azatiopryna, cytostatyk, dydanozyna, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor ACE, krystalizacja kwasu moczowego, lek moczopędny, metaboliczna inaktywacja, metabolizm wątrobowy, morfologia krwi, niewydolność nerek, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, oksypurynol, probenecyd, salicylan, stężenie osoczowe, teofilina, tiazyd, toksyczne stężenie w surowicy, warfaryna, wodorotlenek glinu, wysypka skórna
Leksykon leków
Interakcje leku – Glibetic 4 mg 4 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, podwajają pole pod krzywą stężenia (AUC) glimepirydu, nasilając ryzyko hipoglikemii. Z kolei induktory tego enzymu, np. ryfampicyna i barbiturany, przyspieszają metabolizm leku, osłabiając jego efekt. Dodatkowo, współstosowanie glimepirydu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (insulina, metformina) może prowadzić do synergistycznego obniżenia glikemii. Nasilenie działania hipoglikemizującego obserwuje się także przy jednoczesnym podawaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (fenylobutazon, azapropazon), salicylanów (kwas acetylosalicylowy), antybiotyków (chloramfenikol, sulfonamidy, klarytromycyna), leków przeciwdepresyjnych (fluoksetyna, inhibitory MAO), leków przeciwgrzybiczych oraz leków cytostatycznych. Warto podkreślić, że alkohol może w sposób nieprzewidywalny nasilać lub osłabiać działanie glimepirydu, co wymaga szczególnej ostrożności i konsultacji lekarskiej.
acetazolamid, adrenalina, allopurynol, antagonista receptora H2, antybiotyk, antybiotyk chinolonowy, barbituran, chloramfenikol, chloropromazyna, cyklofosfamid, cytochrom P450 2C9, diuretyk, diuretyk tiazydowy, dyzopiramid, estrogen, fenfluramina, fenytoina, fibrat, flukonazol, fluoksetyna, glikokortykoid, glimepiryd, glukoneogeneza, guanetydyna, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon anaboliczny, ifosfamid, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, klarytromycyna, klonidyna, kwas acetylosalicylowy, kwas nikotynowy, lek blokujący receptor β-adrenergiczny, lek cytostatyczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, probenecyd, progestagen, rezerpina, ryfampicyna, salicylan, steroid anaboliczny, sulfinpirazon, sulfonamid, sympatykolityk, sympatykomimetyk, tetracyklina, trofosfamid
Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam Aurovitas 250 mg

Lewetyracetam, składnik aktywny preparatu Levetiracetam Aurovitas, wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna czy prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (4-17 lat) stosujących dawki do 60 mg/kg mc./dobę. U dzieci przyjmujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to modyfikacji dawki, choć zalecane jest monitorowanie kliniczne. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie ma klinicznego znaczenia. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu (do 1000 mg/dobę) na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel) ani na parametry hormonalne, a także brak wzajemnego wpływu z digoksyną i warfaryną (dawka do 2000 mg/dobę), bez konieczności modyfikacji dawek.
czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane lewetyracetamu, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeczyszczający, Levetiracetam Aurovitas, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metotreksat, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, prymidon, stężenie metotreksatu, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Nasiono kardamonu – Interakcje

Nasiona kardamonu (Elettaria cardamomum) obecne w preparacie Melisana Klosterfrau Original (10 mg/100 ml) wykazują liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami o działaniu uspokajającym (benzodiazepiny, barbiturany), co prowadzi do synergistycznego nasilenia efektu sedatywnego. Preparat zawiera 66,8% (V/V) etanolu, co dodatkowo potęguje depresję ośrodkowego układu nerwowego przy jednoczesnym spożyciu alkoholu. Nasiona kardamonu wpływają na enzymy wątrobowe, w tym cytochrom P450, co może modyfikować metabolizm leków przeciwzakrzepowych, przeciwcukrzycowych, immunosupresyjnych, przeciwdrgawkowych, a także statyn i inhibitorów pompy protonowej. Zaleca się zachowanie co najmniej dwugodzinnego odstępu czasowego między podaniem preparatu a innymi lekami, aby ograniczyć ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych oraz monitorowanie parametrów klinicznych, takich jak INR, poziom glikemii, ciśnienie tętnicze i stężenia leków w surowicy.
acenokumarol, aldehyd octowy, alkohol etylowy, atorwastatyna, barbituranat, benzodiazepina, cyklosporyna, cytochrom P450, dysfagia, działanie depresyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, Elettaria cardamomum, enzym wątrobowy, farmakodynamika, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor ACE, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, lek uspokajający, metformina, monitorowanie INR, nasiona kardamonu, olejek eteryczny, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pantoprazol, parametr farmakokinetyczny, parametr koagulologiczny, parametr lipidowy, pochodna sulfonylomocznika, poziom glikemii, sartan, simwastatyna, statyna, szlak metaboliczny, takrolimus, terapia immunosupresyjna, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Karnidin

Lerkanidypina (Karnidin) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez stymulatora serca, oraz u osób z zaburzeniami czynności lewej komory serca, gdzie zalecane jest monitorowanie funkcji serca. U chorych z chorobą niedokrwienną serca istnieje ryzyko nasilenia napadów dławicowych, a w rzadkich przypadkach odnotowano incydenty zawału mięśnia sercowego. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek dawkę 10 mg można stosować, jednak zwiększenie do 20 mg wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby konieczne jest dostosowanie dawki i kontrola parametrów wątrobowych. Stosowanie lerkanidypiny jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, nerek (GFR < 30 ml/min) oraz u osób poddawanych hemodializoterapii.
antybiotykoterapia, ból przedsercowy, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, dieta niskosodowa, dławica piersiowa, fenytoina, hemodializoterapia, induktor CYP3A4, karbamazepina, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie otrzewnej, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Pyralgin 500 mg/ml

Metamizol sodowy wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Nasilenie działania przeciwzakrzepowego pochodnych kumaryny (np. warfaryny, acenokumarolu) zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki. Metamizol osłabia działanie kardiologicznych dawek kwasu acetylosalicylowego, potencjalnie zmniejszając jego efekt przeciwpłytkowy i kardioprotekcyjny. Współstosowanie z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (pochodne sulfonylomocznika, insulina) może prowadzić do hipoglikemii, wskazując na konieczność monitorowania glikemii. Nasilenie działania fenytoiny zwiększa ryzyko neurotoksyczności, natomiast barbiturany osłabiają skuteczność metamizolu. Inhibitory MAO zwiększają ryzyko działań niepożądanych, w tym reakcji hipertensyjnych. Metamizol nasila toksyczność sulfonamidów oraz hemotoksyczność metotreksatu, co u pacjentów w podeszłym wieku może skutkować supresją szpiku i pancytopenią, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania metotreksatu i metamizolu.
acenokumarol, agregacja trombocytów, alkohol etylowy, barbiturany, bupropion, chloropromazyna, cyklosporyna, doustne leki przeciwcukrzycowe, działanie hipoglikemizujące, efawirenz, enzymy CYP, farmakokinetyka, fenytoina, hemotoksyczność metotreksatu, hipoglikemia, hipotermia, indukcja enzymów, inhibitory monoaminooksydazy, kaptopryl, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwzakrzepowe, metadon, metamizol sodowy, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, pochodna pirazolonu, pochodne kumaryny, pochodne sulfonylomocznika, powikłania hematologiczne, reakcja hipertensyjna, sertralina, sulfonamidy przeciwbakteryjne, supresja szpiku kostnego, takrolimus, triamteren, walproinian, warfaryna, węglan litu, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Polfarmex 2 mg/ml

Hydroksyzyna, składnik aktywny preparatu Hydroxyzinum Polfarmex 2 mg/ml syrop, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Lek ten, jako antagonista receptorów H1 o działaniu uspokajającym, może nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi, barbituranami, benzodiazepinami oraz innymi lekami sedatywnymi, co zwiększa ryzyko depresji oddechowej i zaburzeń funkcji poznawczych. Spożycie alkoholu podczas terapii hydroksyzyną potęguje efekt sedatywny, prowadząc do nasilenia senności, zaburzeń koncentracji, spowolnienia psychoruchowego i zaburzeń koordynacji, a także może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Hydroksyzyna wykazuje również działanie przeciwcholinergiczne, które może się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu z atropiną, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwparkinsonowskimi oraz spazmolitykami, powodując objawy takie jak suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zaparcia i trudności w oddawaniu moczu.
antybiotyki, atropina, barbiturany, benzodiazepiny, cukrzyca, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, działanie depresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, efekt sedatywny, enzymy cytochromu P450, erytromycyna, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, fluorochinolony, hydroksyzyna, karbamazepina, ketokonazol, kontrola glikemii, lek przeciwhistaminowy, leki nasenne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe sedatywne, leki przeciwmalaryczne, leki przeciwparkinsonowskie, leki przeciwpsychotyczne, makrolidy, metabolizm wątrobowy, opioidowe leki przeciwbólowe, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, ryfampicyna, spowolnienie psychoruchowe, suchość w ustach, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trudności w oddawaniu moczu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia oddychania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zaparcia
Leksykon leków
Interakcje leku – Recodium max 1200 mg

Piracetam, substancja czynna preparatu Recodium 1200 mg, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z hormonami tarczycy (T3 i T4) oraz acenokumarolem. Współstosowanie z hormonami tarczycy może prowadzić do objawów takich jak splątanie, drażliwość i bezsenność, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej modyfikacji dawki. W przypadku acenokumarolu, pomimo braku wpływu piracetamu w dawce 9,6 g/dobę na dawkę leku utrzymującą INR w zakresie 2,5-3,5, obserwuje się znaczące zmiany w parametrach krzepnięcia (zmniejszenie agregacji płytek, stężenia fibrynogenu i czynników von Willebranda oraz lepkości krwi), co może zwiększać ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania oraz dostosowania terapii przeciwzakrzepowej.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, beta-tromboglobulina, CYP 1A2, CYP 2B6, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 2D6, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, hormon tarczycy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lepkość krwi, ośrodkowy układ nerwowy, piracetam, stała inhibicji, terapia skojarzona, wskaźnik INR, zakrzepica żylna
Leksykon leków
Interakcje leku – Soloxelam 5 mg

Midazolam, substancja czynna leku Soloxelam, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami hamującymi lub indukującymi ten enzym. Interakcje te są bardziej nasilone po podaniu doustnym niż na śluzówkę jamy ustnej, gdzie wpływ dotyczy głównie klirensu ogólnoustrojowego. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (5-krotne zwiększenie stężenia i 3-krotne wydłużenie okresu półtrwania), worykonazol (3-krotne zwiększenie ekspozycji), inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir/lopinawir, 5,4-krotne zwiększenie stężenia) oraz makrolidy (klarytromycyna >2,5-krotne zwiększenie stężenia), znacząco nasilają działanie midazolamu. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie stężenia o 60% i okresu półtrwania o 50-60%) oraz dziurawiec zwyczajny (zmniejszenie stężenia o 20-40%), obniżają jego efektywność. Warto również zwrócić uwagę na umiarkowane interakcje z antagonistami kanałów wapniowych (diltiazem, werapamil), lekami stosowanymi w chorobie wrzodowej (cymetydyna, ranitydyna, omeprazol) oraz ksantynami (teofilina, kofeina), które wpływają na metabolizm i działanie midazolamu.
alkohol etylowy, amnezja, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, baklofen, barbiturany, benzodiazepina, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etomidat, fentanyl, fenytoina, flukonazol, hipotonia, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketamina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens ogólnoustrojowy, kofeina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, lek zwiotczający mięśnie, lewodopa, lopinawir, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, nabilon, omeprazol, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propofol, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, teofilina, werapamil, worykonazol, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 1000 mg

Lewetyracetam, substancja czynna Vetira, wykazuje minimalne klinicznie istotne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawki do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci stosujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Probenecyd (500 mg 4x/dobę) zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu bez wpływu na sam lek, co nie ma znaczenia klinicznego. Lewetyracetam w dawce dobowej 1000 mg nie wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), a dawka 2000 mg nie zmienia parametrów digoksyny i warfaryny, w tym czasu protrombinowego. Pokarm nie wpływa na stopień wchłaniania, a jedynie nieznacznie zmniejsza szybkość wchłaniania leku.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, efekt sedacyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpadaczkowy indukujący enzymy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, probenecyd, prymidon, stężenie w surowicy, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kelzy PR 2 mg + 0,02 mg

Produkt leczniczy Kelzy PR zawierający dienogest 2 mg i etynyloestradiol 0,02 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątrobowe (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, gryzeofulwina, ziele dziurawca zwyczajnego), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do zmniejszenia skuteczności antykoncepcji i krwawień międzymiesiączkowych. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym leczeniu konieczna jest zmiana na niehormonalną metodę antykoncepcji. Ponadto, inhibitory proteazy i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy stosowane w terapii HIV/HCV mogą powodować zmiany stężeń hormonów, co wymaga stosowania dodatkowej metody antykoncepcji barierowej. Silne inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać stężenia etynyloestradiolu i dienogestu, co może nasilać działania niepożądane.
AlAT, aminotransferaza, antykoncepcja barierowa, barbiturany, cyklosporyna, cytochrom P450, dienogest, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hormon płciowy, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy, karbamazepina, lamotrygina, metabolizm węglowodanów, metoda barierowa, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbamazepina, parametry wątrobowe, prymidon, ryfampicyna, steroidowy środek antykoncepcyjny, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony środek antykoncepcyjny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Leuzek

Podczas terapii imatynibem (substancja czynna leku Leuzek) konieczne jest uwzględnienie licznych interakcji lekowych, zwłaszcza z inhibitorami proteaz, azolami przeciwgrzybiczymi, makrolidami oraz substratami CYP3A4 o wąskim oknie terapeutycznym, takimi jak cyklosporyna, takrolimus, fentanyl czy warfaryna. Szczególną ostrożność wymaga unikanie jednoczesnego stosowania silnych induktorów CYP3A4 (np. deksametazon, fenytoina, ryfampicyna), które mogą obniżyć ekspozycję na imatynib i zwiększyć ryzyko niepowodzenia terapii. U pacjentów po tyreoidektomii stosujących lewotyroksynę zaleca się regularne monitorowanie TSH z uwagi na ryzyko niedoczynności tarczycy. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie w wątrobie, a jedynie 13% leku jest wydalane przez nerki, co wymaga szczególnej kontroli funkcji wątroby (enzymy wątrobowe, obraz krwi) u pacjentów z jej dysfunkcją lub przerzutami wątrobowymi, zwłaszcza podczas skojarzonej chemioterapii o potencjale hepatotoksycznym.
azole przeciwgrzybicze, cyklosporyna, deksametazon, echokardiogram, fenytoina, hormon tyreotropowy, imatynib, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, karbamazepina, leczenie skojarzone, martwica wątroby, metabolizm leku, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, opóźnienie wzrostu, ostra niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby, pochodne kumaryny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, reaktywacja HBV, ryfampicyna, substrat CYP3A4, troponina, tyreoidektomia, wirus HBV, wodobrzusze, wstrząs kardiogenny, wysięk opłucnowy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji lewej komory, zatrzymanie płynów, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Metronidazol Polpharma 500 mg

Metronidazol Polpharma 500 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie metronidazol i leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień, co wymaga kontroli czasu protrombinowego i ewentualnej korekty dawki. Indukcja enzymów mikrosomalnych przez fenytoinę i fenobarbital skraca okres półtrwania metronidazolu do około 3 godzin, co może osłabiać jego skuteczność, natomiast inhibitory enzymów, takie jak cymetydyna, wydłużają jego eliminację, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Interakcje z solami litu mogą prowadzić do zatrzymania litu i nefrotoksyczności, dlatego zaleca się ograniczenie lub odstawienie litu oraz monitorowanie stężenia litu, kreatyniny i elektrolitów.
5-fluorouracyl, busulfan, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dehydrogenaza aldehydowa, disulfiram, enzymy mikrosomalne wątroby, fenytoina, induktor enzymu wątrobowego, lek antyhistaminowy, lek przeciwzakrzepowy, reakcja disulfiramowa, sole litu, tachykardia, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Razarxo 20 mg

Rywaroksaban, substancja czynna leku Razarxo, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów dorosłych. Silne inhibitory CYP3A4 i glikoproteiny P, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (do 2-krotnego wzrostu AUC). Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (enoksaparyna, warfaryna) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia. Ponadto, NLPZ, inhibitory agregacji płytek (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień poprzez wpływ na hemostazę i funkcję płytek.
atorwastatyna, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pochodne azolowe, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca