działanie rakotwórcze
Działanie rakotwórcze (kancerogenne) to zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworowego. Substancje o takim działaniu nazywane są kancerogenami lub karcynogenami. Mogą one inicjować mutacje w DNA, promować proliferację komórek nowotworowych lub działać jako kofaktory w procesie kancerogenezy.
Mechanizm działania rakotwórczego obejmuje najczęściej uszkodzenie materiału genetycznego komórki, zaburzenia w procesach naprawy DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, aktywację onkogenów lub inaktywację genów supresorowych nowotworów. Kancerogeny mogą działać bezpośrednio lub po metabolicznej aktywacji w organizmie.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje rakotwórcze w pięciu grupach, od udowodnionego działania rakotwórczego u ludzi (grupa 1), przez prawdopodobne (grupa 2A) i możliwe (grupa 2B), do niesklasyfikowanych pod względem rakotwórczości (grupa 3) oraz prawdopodobnie nierakotwórczych (grupa 4). Do znanych kancerogenów należą m.in. azbest, niektóre wirusy (np. HPV), promieniowanie jonizujące, aflatoksyny czy związki zawarte w dymie tytoniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Busulfan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Busulfan, stosowany dożylne w przygotowaniu do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HPCT) oraz doustnie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej, wykazuje istotne działanie teratogenne i wpływa negatywnie na płodność. Preparaty dożylne (Busulfan Accord, Busulfan Zentiva) są przeciwwskazane w ciąży ze względu na ryzyko dla płodu i przeciwwskazanie do HPCT u kobiet ciężarnych. Doustny busulfan (Myleran) należy stosować ostrożnie, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, po dokładnej ocenie korzyści terapeutycznych względem potencjalnego ryzyka teratogennego, potwierdzonego w badaniach na zwierzętach. Ekspozycja w trzecim trymestrze może prowadzić do zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii i przez 6 miesięcy po jej zakończeniu. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania busulfanu w ciąży są ograniczone, a przypadki wad wrodzonych po niskich dawkach doustnych nie potwierdzają jednoznacznie związku przyczynowego.
azoospermia, brak miesiączki, dimetyloacetoamid, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kriokonserwacja nasienia, nieodwracalna bezpłodność, niewydolność jajników, obumieranie zarodków, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka szpikowa, substancja cytostatyczna, upośledzenie płodności, wada rozwojowa, wada wrodzona, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, zahamowanie czynności jajników, zanik jąder - Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fingolimodu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) wykazały istotne efekty toksyczne, zwłaszcza w obrębie układu limfatycznego (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuc (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich) oraz serca (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego). Szczury wykazały unikalną waskulopatię przy dawkach ≥0,15 mg/kg (około 4-krotność ekspozycji AUC u ludzi przy dawce 0,5 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego u szczurów do dawki 2,5 mg/kg (50-krotność ekspozycji u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg (6-krotność ekspozycji u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego, a także nie wpływał na płodność samców i samic szczurów nawet przy dawce 10 mg/kg (150-krotność ekspozycji u ludzi).
aberracja chromosomowa, AUC, chłoniak złośliwy, dawka terapeutyczna, dojrzewanie płciowe, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, odpowiedź neurobehawioralna, osłabiona odpowiedź immunologiczna, pokolenie F1, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa fingolimodu, przerost tkanki mięśniowej, przetrwały pień tętniczy, ruchliwość plemników, śmiertelność zarodka, wada przegrody komorowej, wada wrodzona trzewna, waskulopatia, zwyrodnienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wamlox 10 mg + 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Wamlox, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne efekty toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne zalecane dawki u ludzi. Amlodypina podawana w dawkach około 50-krotnie wyższych (w mg/kg) indukowała zaburzenia rozrodcze u szczurów i myszy, takie jak opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie wyższych w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak w innych badaniach odnotowano zmniejszenie stężenia hormonów płciowych i parametrów nasienia. Dwuletnie badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (1-2-krotnie wyższych w mg/m²). Badania mutagenności nie potwierdziły działania genotoksycznego amlodypiny.
amlodypina z walsartanem, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, małpy szerokonose, małżowina uszna, mocznik we krwi, mutagenność, nefropatia, niedociśnienie, opóźnienie porodu, parametry hematologiczne, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, Wamlox - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ospamox 1000 mg
Amoksycylina, substancja czynna leku Ospamox w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak istotnych efektów toksycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne i histopatologiczne pozostawały w granicach normy. Ponadto, badania genotoksyczności (test Amesa, test aberracji chromosomowych, test mikrojądrowy) nie wykazały mutagenności amoksycyliny, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, amoksycylina trójwodna, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, racjonalna antybiotykoterapia, ryzyko teratogenne, tabletka powlekana, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zenmem 10 mg
Badania przedkliniczne memantyny, substancji czynnej leku Zenmem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), poprzedzonych objawami neurologicznymi, takimi jak ataksja. Jednakże, długoterminowe badania na gryzoniach i innych gatunkach nie potwierdziły tych efektów, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych zmian. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały żadnych niekorzystnych efektów. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje nieznane.
antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, kation amfifilny, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, profil bezpieczeństwa, stężenie maksymalne w surowicy, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, zmiana neuronalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mibrex 2,5 mg
Przedkliniczne badania rywaroksabanu wykazały, że lek charakteryzuje się przewidywalnym profilem bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń toksycznych po podaniu jednokrotnym oraz brakiem działania fototoksycznego, genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności wielokrotnej obserwowano efekty związane z nasilonym działaniem farmakodynamicznym, w tym wzrost stężeń immunoglobulin IgG i IgA w osoczu szczurów przy ekspozycji o znaczeniu klinicznym. Badania reprodukcyjne nie wykazały wpływu na płodność, jednak rywaroksaban wywoływał powikłania krwotoczne wynikające z mechanizmu działania jako inhibitora czynnika Xa.
działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, fototoksyczność, genotoksyczność, immunoglobuliny, immunoglobuliny IgG i IgA, inhibitor czynnika Xa, mechanizm działania farmakologiczny, poronienie, powikłania krwotoczne, profil toksyczności, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu jednokrotnym, toksyczność rywaroksabanu, wady rozwojowe, zaburzenia hemostazy, zaburzenia kostnienia, zmiany łożyskowe, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoSerta 50 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sertraliny wskazują na brak istotnych zagrożeń toksykologicznych i farmakologicznych dla człowieka. Badania wielokrotnego podawania nie wykazały toksyczności przewlekłej, a testy genotoksyczności i karcinogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego. W modelach zwierzęcych nie stwierdzono teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność samców, choć zaobserwowano fetotoksyczność prawdopodobnie wynikającą z toksycznego działania na organizm matki, a nie bezpośrednio na płód. W badaniach rozwojowych odnotowano przejściowe skrócenie przeżycia, zmniejszenie masy ciała oraz opóźnienia rozwojowe młodych, które najprawdopodobniej wynikają z pośredniego wpływu leku przez organizm matki, co nie przekłada się na istotne ryzyko kliniczne dla ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, dane przedkliniczne, działanie rakotwórcze, fetotoksyczność, genotoksyczność, karcinogenność, odwodnienie, opóźnienie dojrzewania płciowego, płodność, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność sertraliny, umieralność okołoporodowa, wada rozwojowa płodu, wydzielina z nosa, zmniejszony przyrost masy ciała - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aurex 20 20 mg
Przedkliniczne badania cytalopramu, substancji czynnej leku Aurex 20, wykazały brak istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa klinicznego, potwierdzając brak genotoksyczności i działania rakotwórczego. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na kluczowe układy organizmu. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów zaobserwowano odwracalną fosfolipidozę w różnych narządach, jednak jej kliniczne znaczenie pozostaje niejasne. Ponadto, u potomstwa szczurów stwierdzono zaburzenia kostnienia oraz zmniejszoną przeżywalność w okresie laktacji, choć brak jest jednoznacznych danych dotyczących ich potencjalnego ryzyka u ludzi.
badania toksyczności, cytalopram, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, fosfolipidoza, fosfolipidy, genotoksyczność, implantacja zarodka, laktacja, lek przeciwdepresyjny, morfologia plemników, nieprawidłowe nasienie, okres okołoporodowy, płodność, przeżywalność potomstwa, toksyczność leku, wady rozwojowe, wskaźnik ciążowy, zaburzenia kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 320 mg
Przedkliniczne badania walsartanu, substancji czynnej leku Dipper-Mono, wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na dorosłych szczurach i małpach szerokonosych dawki toksyczne (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki u ludzi 320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany hemodynamiczne nerek, rozrost kanalików nerkowych oraz nefropatię u małp. U ciężarnych szczurów dawka 600 mg/kg mc./dobę (18-krotność dawki ludzkiej) skutkowała zmniejszoną przeżywalnością i opóźnionym rozwojem potomstwa. Rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u obu gatunków, prawdopodobnie nie ma znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, laktacja, liczba erytrocytów, mechanizm działania farmakologicznego, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźniony rozwój potomstwa, parametr czerwonokrwinkowy, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, wartość hematokrytu, zmniejszona przeżywalność - Leksykon substancji czynnych
Geraniol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Geraniol, obecny w produkcie TRUE Test 36 jako składnik mieszaniny substancji zapachowych w stężeniu odpowiadającym 5 częściom, dostarcza dawkę 430 μg/cm² lub 348 μg/płatek podczas testów płatkowych. Przeprowadzone badania toksykologiczne przedkliniczne nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego związanego z geraniolem ani innymi składnikami mieszaniny. Pomimo wykazania działania rakotwórczego niektórych alergenów w modelach zwierzęcych, nie stwierdzono takiego potencjału dla geraniolu w stosowanych stężeniach. Ekspozycja jest krótkotrwała, powierzchnia skóry narażona ograniczona, a zastosowanie odbywa się pod nadzorem specjalisty, co dodatkowo ogranicza ryzyko.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmix 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały charakterystyczny dla antagonistów receptora angiotensyny II profil bezpieczeństwa. W dawkach terapeutycznych u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych, w tym liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Ponadto, telmisartan wpływał na funkcję nerek, powodując wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmiany morfologiczne, takie jak poszerzenie kanalików nerkowych i przerost aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te są typowe dla leków z tej grupy i nie wykazują istotnego znaczenia klinicznego. W układzie pokarmowym odnotowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiec przez doustną suplementację soli kuchennej.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, mutagenność, nadżerka, owrzodzenie, parametr hematologiczny, potas w surowicy, profil bezpieczeństwa, telmisartan, teratogenność, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące tapentadolu (substancji czynnej produktu leczniczego BINATTA) wskazują na brak działania genotoksycznego zarówno in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomowych), jak i in vivo (test aberracji chromosomowej oraz test nieplanowanej syntezy DNA) nawet przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały potencjału rakotwórczego, co jest istotne dla bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku. W zakresie wpływu na rozród, tapentadol nie obniżał płodności szczurów, jednak przy wysokich dawkach zaobserwowano zmniejszenie przeżywalności zarodków oraz opóźnienie rozwoju i działanie embriotoksyczne, związane z aktywacją receptorów opioidowych μ. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa in vitro, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na tapentadol, genotoksyczność in vivo, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, potencjał teratogenny, receptor opioidowy μ, tapentadol, test aberracji chromosomowej, test Amesa, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Apiksaban – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania apiksabanu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych czy rakotwórczych. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym obserwowano wpływ na parametry krzepnięcia krwi, zgodny z farmakodynamicznym działaniem inhibitora czynnika Xa, co przejawiało się tendencją do nieznacznego krwawienia lub jego brakiem. Ocena wpływu na płodność i rozwój zarodkowo-płodowy nie wykazała szczególnych zagrożeń, podobnie jak badania toksyczności u młodych osobników. Wyniki te potwierdzają względne bezpieczeństwo stosowania apiksabanu w różnych grupach pacjentów, jednak z zachowaniem ostrożności przy ekstrapolacji danych na organizm ludzki ze względu na różnice międzygatunkowe.
apiksaban, AUC, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksyczności, Cmax, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia, lek przeciwzakrzepowy, parametry krzepnięcia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rozwój zarodkowo-płodowy, stężenie apiksabanu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność u młodych osobników, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nasometin Alergia Lora 10 mg
Przedkliniczne badania loratadyny, substancji czynnej preparatu Nasometin Alergia Lora (10 mg loratadyny), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Analizy toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały klinicznie istotnych zaburzeń funkcji narządów wewnętrznych ani parametrów biochemicznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagennego potencjału loratadyny, a długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego.
badania niekliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, loratadyna, margines bezpieczeństwa, materiał genetyczny, narządy wewnętrzne, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, stężenie w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, właściwości kancerogenne - Leksykon substancji czynnych
Eksemestan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eksemestan wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, gdzie działania toksyczne obserwowano głównie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne ekspozycje stosowane u ludzi (25 mg/dobę). W badaniach toksykologicznych na szczurach i psach odnotowano efekty niepożądane dotyczące narządów rozrodczych, wątroby, nerek oraz ośrodkowego układu nerwowego, jednak ich znaczenie kliniczne jest ograniczone ze względu na wysokie dawki stosowane w badaniach. Eksemestan nie wykazał działania genotoksycznego w testach in vivo, mimo że in vitro zaobserwowano działanie klastogenne na limfocyty. Badania reprodukcyjne wskazały na embriotoksyczność przy dawkach odpowiadających 25 mg/dobę, bez dowodów na teratogenność.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, eksemestan, gruczolak nerki, hepatocyt szczura, indukcja wątrobowych enzymów, limfocyt, margines bezpieczeństwa, narząd rozrodczy, nerka, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przewlekła nefropatia, test Amesa, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosucard 10 mg
Przedkliniczne badania rozuwastatyny obejmowały ocenę farmakologiczną bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazując istotnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono jednak szczegółowych badań wpływu na kanał potasowy hERG, kluczowy dla oceny ryzyka arytmii. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy) oraz uszkodzenia jąder u małp i psów, a także negatywny wpływ na rozrodczość u szczurów, manifestujący się zmniejszeniem masy ciała i przeżywalności potomstwa. Efekty te pojawiały się przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej kliniczne dawki stosowane u ludzi.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie kliniczne, badanie toksyczności, dawka lecznicza, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, mechanizm działania farmakologicznego, pęcherzyk żółciowy, profil bezpieczeństwa, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozuwastatyna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie jądra, wątroba, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Cetyryzyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cetyryzyna, jako lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W badaniach farmakologicznych nie stwierdzono istotnego wpływu na funkcje życiowe organizmów doświadczalnych przy dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym wykazały brak klinicznie istotnych efektów toksycznych nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane u ludzi, tj. do 40 mg/kg mc./dobę u małp (11-krotnie wyższa dawka) oraz do 30 mg/kg mc./dobę u szczurów (8-krotnie wyższa dawka). Genotoksyczność cetyryzyny została wykluczona, co eliminuje ryzyko mutagenności i klastogenności, a także sugeruje brak potencjału rakotwórczego. Badania rakotwórczości nie wykazały zagrożeń związanych z długotrwałym stosowaniem substancji, również w przypadku preparatów złożonych, takich jak połączenie cetyryzyny z pseudoefedryną (np. Cirrus).
badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania farmakologiczne i toksykologiczne, cetyryzyna, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne i klastogenne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, karmienie piersią, małpa cynomolgus, mutacja genetyczna, płodność, potencjał rakotwórczy, preparat złożony, przeciwhistaminowy drugiej generacji, pseudoefedryna, schorzenie alergiczne, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie chromosomów, wapnia chlorek dwuwodny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apap Przeziębienie CAPS 500 mg + 6,1 mg
Produkt złożony Apap Przeziębienie CAPS zawiera 500 mg paracetamolu oraz 6,1 mg fenylefryny chlorowodorku. Dostępne dane przedkliniczne wskazują, że dawki toksyczne dla obu substancji są znacznie wyższe niż stosowane terapeutycznie, z LD50 wynoszącym odpowiednio 310 mg/kg dla paracetamolu i 120 mg/kg dla fenylefryny. Toksyczność ostra i przewlekła obu składników jest niska przy dawkowaniu zgodnym z zaleceniami, a ryzyko działania toksycznego produktu złożonego nie przewyższa ryzyka związanego z poszczególnymi substancjami stosowanymi oddzielnie. Badania mutagenne i karcinogenne nie wykazały istotnego klinicznie ryzyka, choć bardzo duże dawki paracetamolu mogą wykazywać potencjał rakotwórczy, a fenylefryna w dużych dawkach może powodować zmiany zapalne i rozrost prostaty bez zwiększenia częstości nowotworów.
aktywność mutagenna, chlorowodorek fenylefryny, dane przedkliniczne, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, fenylefryna, karcinogenność, LD50, mutagenność, nowotwór prostaty, paracetamol, prostata, rozwój zarodkowy, spermatogeneza, stan zapalny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Effortil 7,5 mg/g
Przedkliniczne badania toksyczności chlorowodorku etylefryny, substancji czynnej Effortilu 7,5 mg/g, wykazały zróżnicowane wartości LD50 w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt: doustnie u szczurów 66,4 mg/kg, u myszy 2300 mg/kg, dożylnie u myszy, królików i psów 6,8-16,7 mg/kg, a podskórnie u gryzoni 200-300 mg/kg. Objawy toksyczności ostrej obejmowały m.in. tachypnoe, ataksję, drgawki, sinicę oraz rozszerzenie źrenic i wymioty u psów. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 26 tygodni) NOAEL wynosił 3 mg/kg u szczurów i 0,6 mg/kg u psów, przy czym dawka 3 mg/kg u szczurów powodowała spadek częstości akcji serca i glikemii, a dawka 6 mg/kg u psów wywoływała wzrost ciśnienia tętniczego i śródgałkowego, rozszerzenie źrenic oraz podwyższenie aktywności SGPT (AlAT). Dawkowanie 6-30 mg/kg skutkowało zmianami zwłóknieniowymi w mięśniu sercowym i zastawce dwudzielnej oraz przerostem serca i ścian tętnic u psów.
AlAT, ataksja, bradykardia, chlorowodorek etylefryny, ciśnienie śródgałkowe, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, glikemia, LD50, nadciśnienie tętnicze, niedożywienie płodu, NOAEL, przepływ maciczny, przerost mięśnia sercowego, rozszerzenie źrenic, tachypnoe, wada wrodzona, zastawka dwudzielna, zwłóknienie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tranexamic acid Sunho 100 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa kwasu traneksamowego, obejmująca badania farmakologiczne, toksykologiczne oraz genotoksyczne, potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji. Badania wielokrotnego podawania nie wykazały istotnych efektów toksycznych, a testy in vitro i in vivo wykluczyły właściwości mutagenne i genotoksyczne. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na zwiększone ryzyko rakotwórczości, a ocena wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniła efektów teratogennych ani embriotoksycznych w dawkach klinicznie istotnych.
aktywność padaczkorodna, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, farmakologia bezpieczeństwa, kwas traneksamowy, podanie dokanałowe, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko embriotoksyczne, ryzyko teratogenne, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, właściwość mutagenna, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amotaks 500 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa amoksycyliny w leku Amotaks obejmowała szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksycznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych zmian w funkcjach narządów wewnętrznych, parametrach hematologicznych i biochemicznych. Standardowe testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test aberracji chromosomowych in vitro oraz test mikrojądrowy in vivo, nie potwierdziły potencjału mutagennego amoksycyliny. Ponadto, badania dotyczące wpływu na funkcje rozrodcze oraz rozwój potomstwa nie wykazały toksycznego działania na płodność ani rozwój zarodkowo-płodowy i pourodzeniowy.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, antybiotyk, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, parametr hematologiczny, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Bluefish 15 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że lek ten wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów tolerowano dawki doustne do 100 mg/kg bez śmiertelności, choć obserwowano sedację, ataksję i inne objawy neurologiczne. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) stwierdzono hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie wykazano cytotoksycznego wpływu na szpik kostny. U szczurów odnotowano zwiększenie stężenia prolaktyny z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
ataksja, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, trombocytopenia, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa Rapid 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny, substancji czynnej leku Zolaxa Rapid, wykazały charakterystyczne dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, natomiast u małp dawki powyżej 100 mg/kg wywoływały zaburzenia świadomości. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie OUN, objawy antycholinergiczne oraz hematologiczne zaburzenia, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym AUC olanzapiny u tych zwierząt było 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
ataksja, cytopenia, cytotoksyczność, drgawki kloniczne, drżenia, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyty, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, szpik kostny, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMemo 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku AuroMemo, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek memantyny u szczurów prowadziło do wystąpienia zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), jednak efekty te pojawiały się przy stężeniach maksymalnych w surowicy znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, poprzedzały te zmiany. W długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie zaobserwowano podobnych uszkodzeń, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji. Dodatkowo, nieregularne zmiany w narządzie wzroku stwierdzono u psów i gryzoni, ale nie u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały patologii, co wskazuje na możliwą zależność gatunkową i ograniczone ryzyko okulistyczne u pacjentów. W płucach gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy bardzo wysokich dawkach, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie kliniczne, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, lizosom, makrofag, memantyny chlorowodorek, narząd wzroku, neurotoksyczność, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja i martwica, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tranexamic acid Accord 100 mg/ml
Przedkliniczne badania kwasu traneksamowego (Tranexamic acid Accord, 100 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Testy konwencjonalne nie ujawniły istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie leku nie powodowało toksyczności narządowej, a badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Ponadto, ocena wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wskazała na ryzyko teratogenne ani negatywny wpływ na płodność, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
aktywność padaczkorodna, drgawki, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, kwas traneksamowy, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dokanałowe, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, roztwór do wstrzykiwań, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, test genotoksyczności, toksyczność narządowa, toksyczność wielokrotnego podania, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomów, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Wymiotnica ipekakuana – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy Malia Kaszel zawiera w składzie homeopatyczne rozcieńczenia wymiotnicy ipekakuany (Cephaelis ipecacuanha) w stężeniach D6 (1:1 000 000) oraz D12 (1:1 000 000 000 000). W dokumentacji produktu brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji, w tym informacji o toksyczności ostrej, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, działaniu rakotwórczym oraz wpływie na rozród i rozwój potomstwa. Niskie stężenia substancji aktywnej w rozcieńczeniach homeopatycznych mogą tłumaczyć brak przeprowadzonych badań przedklinicznych. Wymiotnica ipekakuana jest jednym z kilku składników homeopatycznych preparatu, co dodatkowo komplikuje ocenę bezpieczeństwa produktu.
Cephaelis ipecacuanha, charakterystyka produktu leczniczego, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, homeopatyczne rozcieńczenie, homeopatyczny produkt leczniczy, kaszel, Malia Kaszel, nietolerancja fruktozy, rozcieńczenie homeopatyczne, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wymiotnica ipekakuana - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bromox 3 mg
Badania przedkliniczne bromazepamu wykazały brak działania rakotwórczego i genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne tej substancji. Ocena wpływu na płodność u szczurów nie wykazała negatywnego oddziaływania na zdolności rozrodcze przy codziennym podawaniu leku. W badaniach teratogenności u szczurów zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów, wyższą częstość martwych urodzeń oraz obniżoną przeżywalność potomstwa, jednakże nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 125 mg/kg/dobę. U królików dawki do 50 mg/kg/dobę powodowały zmniejszenie masy ciała matek i płodów oraz wzrost resorpcji zarodków, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe przy wysokich dawkach, bez bezpośredniego działania teratogennego.
AlAT, ataksja, badanie toksykologiczne, bromazepam, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, indukcja enzymów wątrobowych, martwe urodzenie, mutacja genetyczna, napad drgawkowy, potencjał genotoksyczny, proces nowotworowy, przerost hepatocytów, resorpcja zarodka, toksyczny wpływ na zarodek, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Bromfenak – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bromfenaku, substancji stosowanej w preparacie okulistycznym Brofestill (0,9 mg/ml), wykazały brak istotnych zagrożeń zdrowotnych przy dawkach terapeutycznych. Testy obejmowały farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach na zwierzętach stwierdzono jednak działania teratogenne i embriotoksyczne przy dawkach systemowych znacznie przekraczających dawki okulistyczne: 0,9 mg/kg/dobę u szczurów (900-krotność dawki okulistycznej) powodowało letalność zarodków i płodów oraz zwiększoną śmiertelność noworodków, a 7,5 mg/kg/dobę u królików (7500-krotność dawki okulistycznej) wiązało się ze wzrostem poronień poimplantacyjnych. Ponadto, doustne podanie bromfenaku w dawce 2,35 mg/kg (2350-krotność dawki okulistycznej) skutkowało przenikaniem substancji do mleka, co nie obserwowano po miejscowym podaniu okulistycznym, gdzie stężenia w osoczu były niewykrywalne, wskazując na minimalną absorpcję systemową i niskie ryzyko ekspozycji u ludzi stosujących preparat zgodnie z zaleceniami.
absorpcja ogólnoustrojowa, bromfenak, chlorek benzalkoniowy, dawka systemowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, embriotoksyczność, genotoksyczność, krople do oczu, nadwrażliwość na chlorek benzalkoniowy, poronienie poimplantacyjne, proces reprodukcyjny, przenikanie do mleka, śmiertelność noworodków, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scorbolamid EXTRA Hot 300 mg + 300 mg + 50 mg + 5 mg
Preparat Scorbolamid EXTRA Hot zawiera salicylamid (300 mg), kwas askorbowy (300 mg), rutozyd (50 mg) oraz cynk (5 mg) w postaci glukonianu cynku. Badania przedkliniczne nie wykazały działania mutagennego dla salicylamidu i kwasu askorbowego, natomiast dane dotyczące rutozydu są niejednoznaczne, choć przeważająca większość wskazuje na jego właściwości antymutagenne. Zarówno salicylamid, kwas askorbowy, jak i rutozyd nie wykazują działania karcynogennego, a kwas askorbowy i rutozyd dodatkowo posiadają udokumentowane działanie przeciwnowotworowe. Cynk, oceniany pod kątem toksyczności, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję, nie stanowi istotnego zagrożenia dla zdrowia ludzkiego.
badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie teratogenności, bielactwo uogólnione, działanie antymutagenne, działanie mutagenne, działanie ochronne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, glukonian cynku, kwas askorbowy, lordoza, pochodna kwasu salicylowego, przepuklina pępkowa, rutozyd, salicylamid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zmiana degeneracyjna zarodka, zniekształcenie płodu - Leksykon substancji czynnych
Amfoterycyna B – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Amfoterycyna B, stosowana w leczeniu ciężkich zakażeń grzybiczych, występuje w trzech formach: kompleks lipidowy (Abelcet), liposomalny (AmBisome) oraz niezwiązany (Fungizone). Badania przedkliniczne wykazały, że kompleks lipidowy charakteryzuje się znacząco niższą toksycznością ostrą (10-20-krotnie mniejszą) oraz nefrotoksycznością (8-10-krotnie mniejszą) w porównaniu do postaci niezwiązanej. W badaniach przewlekłych na psach, królikach i szczurach forma liposomalna wykazała nefro- i hepatotoksyczność oraz małopłytkowość przy dawkach 1-3 mg/kg/dobę, co jest zgodne z profilem toksycznym amfoterycyny B. Testy mutagenności nie wykazały działania mutagennego dla form kompleksu lipidowego i liposomalnej, natomiast dla postaci niezwiązanej brak jest danych. Nie stwierdzono karcinogenności ani teratogenności dla kompleksu lipidowego, a także nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność u zwierząt w badaniach przedklinicznych.
amfoterycyna B, działanie hepatotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipidy, hepatotoksyczność, karcinogenność, kompleks lipidowy, małopłytkowość, mutagenność, mutagenność substancji, nefrotoksyczność, postać liposomalna, substancja przeciwgrzybicza, test cytogenetyczny, test mikrojąderkowy, test mutacji, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie był badany przedklinicznie jako połączenie składników, jednak dostępne dane indywidualne pozwalają na ocenę bezpieczeństwa. Atorwastatyna nie wykazuje teratogenności ani wpływu na płodność u zwierząt, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność płodową, opóźniony rozwój potomstwa oraz przenikanie przez łożysko. Nie stwierdzono mutagenności ani rakotwórczości u szczurów, natomiast u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano guzy wątrobowokomórkowe. Peryndopryl powoduje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, nie wykazuje działania embriotoksycznego ani teratogennego, jednak jako inhibitor ACE może opóźniać rozwój płodu i zwiększać śmiertelność okołoporodową. Nie stwierdzono mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu. Amlodypina przy dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna dawka dla ludzi (10 mg) powoduje opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast przy dawkach do 8-krotnie wyższych nie wpływa na płodność, choć dawki porównywalne z ludzkimi wywołują zmiany hormonalne i zaburzenia spermatogenezy. Nie wykazano mutagenności ani rakotwórczości amlodypiny.
amlodypina, atorwastatyna, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, peryndopryl, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Triveram, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil PMCS 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa farmakologicznego tadalafilu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i myszach nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 18-krotnie wyższej (AUC) niż u ludzi po dawce 20 mg. Ponadto, dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała negatywnych efektów rozwojowych, a badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń u samców i samic przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Kompleksowa ocena bezpieczeństwa obejmująca układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i ośrodkowy układ nerwowy potwierdziła brak istotnych działań niepożądanych.
bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą stężenia, rozwój przed- i pourodzeniowy, tadalafil, test klastogenności, test mutagenności, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Norameda 1 mg/ml
Przedkliniczne badania klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność głównie w tkankach szybko proliferujących, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. U szczurów stwierdzono kardiomiopatię i objawy niewydolności serca przy ekspozycjach Cmax 7-13 razy (po ≥3 cyklach) lub 16-35 razy (po 1-2 cyklach) wyższych niż kliniczne, wskazując na wartość progową kardiotoksyczności. Dodatkowo, nefropatia kłębuszkowa pojawiła się przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, mimo braku zmian biochemicznych w surowicy. Wątroba wykazywała zmiany histologiczne bez odchyleń biochemicznych, zarówno u szczurów po długotrwałym leczeniu, jak i u psów po jednorazowej dużej dawce. Klofarabina wykazywała toksyczność zależną od dawki na męskie narządy rozrodcze u wszystkich gatunków, z obustronnym zwyrodnieniem nabłonka kanalików nasiennych u szczurów przy 150 mg/m²/dobę oraz zwyrodnieniem najądrza u psów przy dawkach ≥7,5 mg/m²/dobę. U samic myszy zaobserwowano opóźnioną atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, apoptoza błony śluzowej macicy, atrofia jajników, atrofia komórek śródmiąższowych, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, hepatotoksyczność, implantacja zarodka, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kłębuszkowa błona podstawna, nefropatia kłębuszkowa, nefrotoksyczność, niewydolność serca, opóźnione kostnienie, test mikrojąderkowy, wada rozwojowa, zwyrodnienie komórek najądrza, zwyrodnienie nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor alfa-1-proteinazy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inhibitor alfa-1-proteinazy, będący substancją aktywną produktu Prolastin, pozyskiwany jest z ludzkiego osocza i wykazuje farmakokinetykę oraz profil bezpieczeństwa zbliżony do naturalnych składników osocza. Badania przedkliniczne obejmowały ocenę toksyczności ostrej po jednorazowym podaniu oraz krótkoterminowe (5-dniowe) podawanie dobowych dawek u królików, nie wykazując żadnych oznak toksyczności. Produkt Prolastin zawiera 25 mg inhibitora alfa-1-proteinazy na mililitr roztworu oraz 2,76 mg sodu/ml (120 mmol/l), co jest istotne przy ocenie bezpieczeństwa u pacjentów z chorobami wymagającymi kontroli podaży sodu. Brak toksyczności ostrej stanowi podstawę do oceny bezpieczeństwa w krótkim okresie stosowania.
badanie przedkliniczne, białko heterologiczne, działanie rakotwórcze, immunogenność, inhibitor alfa-1 proteinazy, ludzkie osocze, oznaki toksyczności, potencjał onkogenny, proces immunologiczny, profil bezpieczeństwa, reakcja immunologiczna, roztwór do infuzji, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tworzenie przeciwciał - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Staveran 120 120 mg
Werapamil, substancja czynna preparatu Staveran 120, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach (10-62,5 mg/kg mc.) oraz psach rasy Beagle (10-85 mg/kg mc.) substancja była dobrze tolerowana, choć dawki ≥60 mg/kg mc. u psów indukowały bradykardię, zwolnienie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, obniżenie ciśnienia tętniczego oraz przerost dziąseł, który ustępował po odstawieniu leku. Badania teratogenności na królikach (5-15 mg/kg mc.) i szczurach (15-60 mg/kg mc.) nie wykazały działania teratogennego, natomiast dawki toksyczne powyżej 60 mg/kg mc. wiązały się z embriotoksycznością i zwiększonym współczynnikiem resorpcji płodów. Dodatkowo, u szczurów poddanych dawkom do 6-krotnie wyższym niż stosowane u ludzi (60 mg/kg mc.) zaobserwowano letalność zarodków oraz opóźnienie rozwoju płodów, prawdopodobnie związane z niedociśnieniem tętniczym i zmniejszonym przyrostem masy ciała samic.
aberracja chromosomalna, bradykardia, ciśnienie tętnicze, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, indukcja siostrzanych chromatyd, niedociśnienie tętnicze, potencjał mutagenny, przerost dziąseł, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, rakotwórczość, resorpcja płodu, ryzyko onkogenne, szpik kostny, test Amesa, toksyczność przewlekła, transformacja komórkowa, werapamil - Leksykon substancji czynnych
Maruna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące Tanacetum parthenium (L.) Schulz Bip., herba (ziele maruny) wykazały brak działania mutagennego w trzech testach Amesa z różnymi wyciągami z suszonego ziela, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego w tym modelu. Jednakże dane dotyczące toksyczności reprodukcyjnej są ograniczone do jednego badania na ciężarnych szczurach, gdzie podawano dawki około 58,7-krotnie wyższe niż zalecane dla ludzi, co skutkowało toksycznością zarówno u samic, jak i płodów. Brak jest kompleksowych badań toksyczności reprodukcyjnej, co utrudnia ocenę bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży.
badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ziele maruny, złocień maruna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ikatybant Ranbaxy 30 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne ikatybantu wykazały zależne od dawki zmniejszenie stężeń hormonów płciowych oraz odwracalne opóźnienie dojrzewania u szczurów i psów przy podawaniu wielokrotnych dawek do 6 i 9 miesięcy. Maksymalna ekspozycja dobowa (AUC) przy poziomie NOAEL u psów była 2,3-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 30 mg podskórnie. U szczurów obserwowano przerost nadnerczy, który ustępował po odstawieniu leku, jednak kliniczne znaczenie tego efektu pozostaje nieustalone. Ikatybant nie wpływał na płodność samców myszy i szczurów przy dawkach odpowiednio do 80,8 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg mc./dobę. Badania genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, nawet przy ekspozycji dwukrotnie przekraczającej dawkę terapeutyczną u ludzi. Testy teratogenności na szczurach i królikach (dawki do 25 mg/kg mc./dobę i 10 mg/kg mc./dobę) nie potwierdziły działania teratogennego.
atrofia jąder, badanie toksyczności, bradykinina, dawka podskórna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, genotoksyczność, gonadotropina, hormony płciowe, kanał hERG, karcinogenność, niedokrwienie serca, NOAEL, płodność, podanie wielokrotne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, przerost nadnerczy, przewodzenie sercowe, rozrodczość, skurcz macicy, toksykologia, układ sercowo-naczyniowy, wstrzyknięcie podskórne, zgon okołoporodowy, zmiana hemodynamiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, obejmującą zmiany w przewodzie pokarmowym (nudności, biegunki), nadnerczach (przekrwienie, krwotoki, martwica), układzie limfatycznym i krwiotwórczym (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustce, śliniankach, stawach oraz narządach rozrodczych żeńskich (zanik macicy, zmniejszenie pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Sunitynib nie wykazywał mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, choć obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach in vitro. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu czynnego.
aberracje chromosomalne strukturalne, atrezja pęcherzyków jajnikowych, degranulacja komórek pęcherzykowych, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, hipoplazja szpiku kostnego, narażenie ogólnoustrojowe, organogeneza, poliploidia, potencjał genotoksyczny, przekrwienie kory nadnerczy, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja płodu, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój zarodkowo-płodowy, sunitynib, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, trzustka zewnątrzwydzielnicza, wady rozwojowe szkieletu płodu, właściwości mutagenne, wydłużenie odstępu QTc, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zahron Combi 10 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Zahron Combi, zawierającego rozuwastatynę i amlodypinę, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz toksyczne działanie na jądra u psów i małp przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej. W badaniach reprodukcyjnych rozuwastatyny u szczurów zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, masy ciała i przeżywalności nowo narodzonych szczurów przy dawkach toksycznych dla matki, przekraczających kilkukrotnie poziom terapeutyczny stosowany u ludzi. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach płodności u szczurów wykazano obniżenie stężenia hormonu folikulotropowego, testosteronu, gęstości nasienia, liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego po podaniu amlodypiny w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi.
amlodypina a płodność, badanie mutagenności, badanie na zwierzętach, działanie leku, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, kanał hERG, komórki Sertoliego, opóźnienie porodu, pęcherzyk żółciowy, poziom testosteronu, rozuwastatyna i amlodypina, spermatydy, toksyczne działanie na jądra, toksyczność reprodukcyjna, zmiana histopatologiczna wątroby, zmniejszenie miotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fosfomycin US Pharmacia 3 g
Fosfomycyna, podawana doustnie w dawce 3 g w formie granulatu, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Analizy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły toksyczności narządowej ani systemowej, nawet przy różnych dawkach i schematach podawania. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe i aberracje chromosomowe, nie wykazały potencjału genotoksycznego fosfomycyny. Ponadto, badania dotyczące wpływu na płodność nie wskazały na negatywne efekty na zdolności rozrodcze, co jest istotne dla pacjentów w wieku rozrodczym.
aberracje chromosomowe, badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, bezpieczeństwo stosowania leku, działanie rakotwórcze, fosfomycyna, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, roztwór doustny, saszetka, substancja czynna, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność systemowa, toksyczny wpływ na płodność, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zdolności rozrodcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa rozuwastatyny obejmowała standardowe badania farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Niemniej jednak, nie przeprowadzono szczegółowych badań dotyczących wpływu leku na kanał potasowy hERG, kluczowy dla repolaryzacji kardiomiocytów. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u zwierząt zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury) i pęcherzyku żółciowym (psy), a także toksyczny wpływ na męski układ rozrodczy (małpy, psy, szczury), manifestujący się uszkodzeniem jąder, zmniejszeniem wielkości miotu, masy ciała potomstwa oraz zwiększoną śmiertelnością noworodków. Efekty te występowały przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej poziomy kliniczne.
dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, ekspozycja ustrojowa, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kanał hERG, pęcherzyk żółciowy, reduktaza HMG-CoA, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozuwastatyna, śmiertelność okołoporodowa, toksyczność dawek wielokrotnych, układ rozrodczy, uszkodzenie jąder, zaburzenie funkcji wątroby, zmiany histopatologiczne