obrzęk naczynioruchowy
Obrzęk naczynioruchowy to nagła, miejscowa opuchlizna tkanek miękkich, przede wszystkim skóry i błon śluzowych, spowodowana zwiększoną przepuszczalnością naczyń krwionośnych. Charakteryzuje się szybkim rozwojem obrzęku, który może dotyczyć twarzy, warg, języka, krtani, kończyn, narządów płciowych lub przewodu pokarmowego.
Mechanizm powstawania obrzęku naczynioruchowego związany jest najczęściej z uwalnianiem mediatorów zapalnych, takich jak histamina, bradykinina czy leukotrieny. Wyróżnia się obrzęk alergiczny (mediowany przez IgE), niealergiczny (związany z działaniem leków, np. inhibitorów ACE), wrodzony (dziedziczny niedobór inhibitora C1-esterazy) oraz idiopatyczny (o nieznanej przyczynie).
Obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. W przypadku obrzęku alergicznego leczenie obejmuje podanie adrenaliny, kortykosteroidów i leków przeciwhistaminowych. W obrzęku bradykininowym (np. dziedzicznym) stosuje się koncentrat inhibitora C1-esterazy, antagonistów receptora bradykininowego lub świeżo mrożone osocze.
Profilaktyka polega na identyfikacji i unikaniu czynników wyzwalających, edukacji pacjenta oraz, w przypadku obrzęku wrodzonego, na długoterminowym leczeniu zapobiegawczym inhibitorami C1-esterazy, antagonistami receptora bradykininowego lub lekami antyfibrynolitycznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Vildagliptin + Metformin hydrochloride +pharma 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy zawierający wildagliptynę (50 mg) i metforminę (850 mg lub 1000 mg) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z randomizowanych badań kontrolowanych placebo obejmujących 6197 pacjentów, z czego 3698 otrzymywało wildagliptynę z metforminą. Większość działań niepożądanych miała charakter łagodny i przemijający, bez konieczności przerwania terapii. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od wieku, grupy etnicznej, czasu leczenia czy dawki. Kluczowe ryzyka to zapalenie trzustki związane z wildagliptyną oraz kwasica mleczanowa po metforminie, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Rzadkie przypadki zaburzeń czynności wątroby (w tym zapalenia) po wildagliptynie przebiegały bezobjawowo i ustępowały po odstawieniu leku. Hipoglikemia występowała rzadko (0,4% w monoterapii wildagliptyną), a jej ryzyko wzrastało w terapii skojarzonej, np. do 5,1% przy jednoczesnym stosowaniu sulfonylomocznika i metforminy oraz do 14% przy insulinie.
aminotransferazy wątrobowe, biorównoważność, cholestaza, choroba refluksowa przełyku, hipoglikemia, inhibitor ACE, kwasica mleczanowa, metformina, niedokrwistość megaloblastyczna, obrzęk naczynioruchowy, pemfigoid pęcherzowy, wildagliptyna, witamina B12, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń skóry, zapalenie nosogardzieli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Roxiper 10 mg + 4 mg + 1,25 mg
Produkt leczniczy Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl i indapamid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z litem (zwiększenie stężenia i toksyczności), cyklosporyną (7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, przeciwwskazane stosowanie), aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (zwiększone ryzyko hiperkaliemii i niewydolności nerek), sakubitrylem/walsartanem (zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego, konieczny odstęp 36 godzin) oraz lekami wywołującymi torsades de pointes w połączeniu z indapamidem (zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca). Ponadto, stosowanie inhibitorów proteazy (np. atazanawiru/rytonawiru) powoduje 3,1-krotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę, a gemfibrozyl i inne fibraty zwiększają ryzyko miopatii, co wymaga przeciwwskazania stosowania dawek 30-40 mg rozuwastatyny. Interakcje z NLPZ (w tym ASA >3 g/dobę) mogą osłabiać działanie hipotensyjne peryndoprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii.
amiodaron, białko transportowe OATP1B1, dofetylid, dyzopiramid, ewerolimus, gliptyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor mTOR, kinaza fosfokreatynowa, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, linagliptyna, miopatia, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, rabdomioliza, racekadotryl, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sirolimus, sitagliptyna, substancje czynne, temsirolimus, torsades de pointes, transporter BCRP, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ospen 1500 1 500 000 j.m.
Przedawkowanie fenoksymetylopenicyliny potasowej, substancji czynnej leku Ospen 1500 (1 tabletka zawiera 1 500 000 IU, czyli 981 mg substancji czynnej), może prowadzić do objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka) oraz zaburzeń wodno-elektrolitowych, w tym hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Rzadko mogą wystąpić napady drgawkowe oraz reakcje alergiczne, takie jak wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy anafilaksja, nawet u osób bez wcześniejszej nadwrażliwości na penicyliny. Zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe wymagają ścisłego monitorowania i korekcji, a hiperkaliemia stanowi istotne zagrożenie kardiologiczne. Postępowanie w przypadku przedawkowania fenoksymetylopenicyliny potasowej jest objawowe i podtrzymujące funkcje życiowe, gdyż nie istnieje swoista odtrutka. Zaleca się podanie węgla aktywowanego wraz ze środkiem przeczyszczającym (np. sorbitol) oraz, w zależności od czasu od spożycia, płukanie żołądka. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy zaburzeniach elektrolitowych i niewydolności nerek, wskazana jest hemodializa. Leczenie reakcji alergicznych obejmuje leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy oraz adrenalinę w przypadku anafilaksji. Pacjentów należy poddać ścisłej obserwacji klinicznej, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów wodno-elektrolitowych i funkcji nerek.
adrenalina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, fenoksymetylopenicylina potasowa, funkcja nerek, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hiperkaliemia, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na penicyliny, napad drgawkowy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, płukanie żołądka, pokrzywka, przedawkowanie fenoksymetylopenicyliny, reakcja alergiczna, środek przeczyszczający, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Ryzatryptan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Ryzatryptan jest wskazany wyłącznie u pacjentów z potwierdzoną migreną i nie powinien być stosowany u osób z migrenami o charakterze podstawnym lub porażennym, ani u pacjentów z „nietypowymi” bólami głowy, które mogą wskazywać na poważne schorzenia neurologiczne, takie jak incydent naczyniowo-mózgowy czy pęknięty tętniak mózgu. Lek ten może wywoływać przemijające objawy sercowo-naczyniowe, w tym ból i ucisk w klatce piersiowej, które wymagają przerwania terapii i diagnostyki w kierunku choroby niedokrwiennej serca. Ryzatryptan jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca oraz u osób z grup ryzyka, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie tytoniu, mężczyźni powyżej 40. roku życia, kobiety po menopauzie, pacjenci z blokiem odnogi pęczka Hisa oraz z obciążonym wywiadem rodzinnym. Należy unikać jednoczesnego stosowania ryzatryptanu z innymi agonistami receptorów 5-HT1B/1D oraz zachować odstęp co najmniej 6 godzin od leków z grupy pochodnych sporyszu, a w przypadku wcześniejszego podania ergotaminy – 24 godziny.
agonista receptora 5-HT1B/1D, blok odnogi pęczka Hisa, ból w klatce piersiowej, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, cytochrom CYP 2D6, dihydroergotamina, działanie naczynioskurczowe, ergotamina, incydent naczyniowo-mózgowy, incydent sercowo-naczyniowy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, metysergid, migrena, migrena podstawna, migrena porażenna, migrenowy ból głowy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilność układu autonomicznego, objawy sercowo-naczyniowe, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sporyszu, polekowy ból głowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, substytut nikotyny, tętniak mózgu, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie stanu psychicznego, zawał serca, zespół serotoninowy, zwężenie naczyń mózgowych - Leksykon substancji czynnych
Tymolol – Działania niepożądane
Tymolol, β-adrenolityk stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu w leczeniu jaskry, może wywoływać zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe działania niepożądane. Najczęściej obserwuje się przekrwienie spojówek (5%) oraz podrażnienie oka (2%), a także objawy takie jak niewyraźne widzenie, ból i światłowstręt. Ogólnoustrojowo najpoważniejsze działania obejmują bradykardię (często), zaburzenia rytmu serca, zastoinową niewydolność serca, skurcz oskrzeli oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne. Działania niepożądane dotyczące układu nerwowego (ból głowy często, zawroty głowy niezbyt często), psychiczne (depresja niezbyt często), przewodu pokarmowego, skóry oraz metabolizmu (hipoglikemia rzadko) również zostały opisane. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą, POChP, chorobami serca, cukrzycą oraz miastenią gravis ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby i poważnych powikłań.
astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, cukrzyca, duszność, działanie niepożądane, hipoglikemia, jaskra, łuszczyca, miastenia gravis, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niewydolność serca, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, odwarstwienie naczyniówki, parestezja, POChP, podwójne widzenie, pokrzywka, przekrwienie oka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tymolol, udar mózgu, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie rogówki, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metafen żel Forte 100 mg/g (10%)
Metafen żel Forte zawiera sól lizynową ibuprofenu w stężeniu 100 mg/g (10%) i może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które należy uwzględnić podczas terapii. Do najważniejszych należą reakcje ze strony układu oddechowego, takie jak astma, zaostrzenie astmy, skurcz oskrzeli i duszność, występujące bardzo rzadko. Miejscowe stosowanie może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha i niestrawność, a przy długotrwałym stosowaniu na dużych powierzchniach ciała także nudności, wymioty, utratę łaknienia oraz nawrót choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Skórne działania niepożądane obejmują wysypki, świąd, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje nadwrażliwości na światło o nieznanej częstości. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które występują bardzo rzadko, ale stanowią poważne zagrożenie dla pacjenta.
agranulocytoza, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka reakcja skórna, duszność, granulocytopenia, hiperurykemia, nadwrażliwość na światło, obraz krwi, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, sól lizynowa ibuprofenu, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uszkodzenie nerek, zaburzenie skóry i tkanki podskórnej, zaburzenie układu oddechowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Quator 5 mg
Profil bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Quator, został potwierdzony w licznych badaniach klinicznych obejmujących 8022 pacjentów z zaburzeniami erekcji i łagodnym rozrostem gruczołu krokowego oraz 323 pacjentów z tętniczym nadciśnieniem płucnym (dawki 2,5–40 mg/dobę, czas leczenia 16 tygodni). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy, niestrawność, ból pleców i mięśni, z tendencją wzrostową częstości występowania wraz ze wzrostem dawki. W terapii nadciśnienia płucnego (40 mg/dobę) u ≥10% pacjentów występowały również nudności, nagłe zaczerwienienie twarzy, zapalenie jamy nosowo-gardłowej oraz ból kończyn. Działania niepożądane mają zwykle charakter przemijający i łagodny lub umiarkowany. U pacjentów powyżej 65 lat częściej zgłaszano biegunkę, a u osób >75 lat – zawroty głowy i biegunkę. Zgłaszano także nieznacznie wyższą częstość bradykardii zatokowej w EKG, zwykle bez objawów klinicznych.
biegunka, ból głowy, ból kończyny, ból mięśni, ból pleców, bradykardia zatokowa, choroba refluksowa przełyku, duszność, hemospermia, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok z prącia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła głuchota, nagła śmierć sercowa, nagłe zaczerwienienie twarzy, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, okluzja naczyń siatkówki, priapizm, przedłużony wzwód, przekrwienie błony śluzowej nosa, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, szum w uszach, tachykardia, tadalafil, tętnicze nadciśnienie płucne, udar, zaburzenie erekcji, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Madinette 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Madinette, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu oraz 2 mg chlormadynonu octanu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane w okresie ciąży oraz karmienia piersią. Przed rozpoczęciem terapii należy wykluczyć ciążę, a w przypadku jej wystąpienia natychmiast przerwać stosowanie leku. Dane kliniczne nie wykazały teratogennego ani toksycznego wpływu chlormadynonu octanu na płód, mimo toksyczności obserwowanej w badaniach na zwierzętach. Po porodzie należy uwzględnić zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej przy ponownym rozpoczęciu terapii. Estrogeny zawarte w preparacie mogą zaburzać laktację oraz przenikać do mleka, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania Madinette podczas karmienia piersią.
bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, choroba Crohna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie teratogenne, gruczolako-włókniak piersi, induktor enzymatyczny, krwawienie międzymiesiączkowe, krwotok miesiączkowy, łagodny nowotwór wątroby, nowotwór szyjki macicy, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, przemijający napad niedokrwienny, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, skórna reakcja alergiczna, toksyczność płodowa, udar mózgu, wkładka wewnątrzmaciczna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenia miesiączkowania, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół napięcia przedmiesiączkowego, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Alergoid olchy – Przedawkowanie
Przedawkowanie alergoidu olchy (Alnus sp.) w preparacie Catalet D, stosowanym w immunoterapii alergenowej, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, zwłaszcza ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji miejscowych i ogólnoustrojowych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Preparat dostępny jest w czterech stężeniach: 25 JS, 250 JS, 2500 JS oraz 5000 JS w 1 ml zawiesiny, co wymaga szczególnej uwagi przy dawkowaniu, aby uniknąć pomyłek. Objawy przedawkowania obejmują zaczerwienienie, obrzęk, świąd i bolesność w miejscu podania, a także uogólnioną pokrzywkę, duszność, spadek ciśnienia tętniczego, obrzęk naczynioruchowy oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego. Najcięższą manifestacją jest wstrząs anafilaktyczny, szczególnie przy stężeniu 5000 JS, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.
alergen pyłku brzozy, alergoid olchy, anafilaksja, Catalet D, duszność, hipotensja, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, leszczyna pospolita, mieszanka alergenowa, niewydolność oddechowa, obrzęk miejscowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka uogólniona, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, zaczerwienienie miejscowe, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dironorm 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl i amlodypinę, jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego i wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny do monoterapii. W badaniach klinicznych (n=195) najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), przy czym większość działań miała charakter łagodny i przemijający. Istotne jest monitorowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, ze względu na ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia prowadzącego do zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowo-mózgowego. Kaszel, charakterystyczny dla lizynoprylu, ma suchy charakter i ustępuje po odstawieniu leku.
agranulocytoza, bezsenność, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba nerek, depresja, duszność, dysfunkcja wątroby, eozynofilia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, leukocytoza, leukopenia, lizynopryl i amlodypina, łuszczyca, małopłytkowość, mocznica, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, omamy, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzyca, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, splątanie umysłowe, tachykardia, zaburzenia snu, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie stawów, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Intractum Hippocastani PhytoPharm 2,34 g/2,5 ml
Intractum Hippocastani PhytoPharm to lek zawierający etanolowy wyciąg ze świeżego niedojrzałego owocu kasztanowca (Aesculus hippocastanum L., fructus immaturus) w stężeniu 2,34 g/2,5 ml, z etanolem w zakresie 52-62% V/V. Pomimo naturalnego pochodzenia, preparat może wywoływać działania niepożądane, których częstość występowania jest klasyfikowana jako „częstość nieznana”. Do najczęściej zgłaszanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, dyskomfort w jamie brzusznej), bóle głowy o różnym nasileniu, zawroty głowy mogące wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, świąd skóry oraz reakcje uczuleniowe, takie jak wysypka, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy.
ból głowy, dyskomfort brzuszny, działanie niepożądane, farmakoterapia, kasztanowiec zwyczajny, monitorowanie działań niepożądanych, nudności, obrzęk naczynioruchowy, personel medyczny, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja uczuleniowa, świąd, wyciąg z kasztanowca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmycar 80 mg + 25 mg
Preparaty zawierające telmisartan i hydrochlorotiazyd, takie jak Telmycar 80 mg + 25 mg, wykazują profil bezpieczeństwa zbliżony do monoterapii telmisartanem, bez istotnej zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy pacjentów. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym są zawroty głowy (częstość: często). Należy jednak zwrócić szczególną uwagę na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu obrzęki naczynioruchowe (częstość: rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000). Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (często), hiponatremię i hiperurykemię (niezbyt często), a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, neurologiczne, żołądkowo-jelitowe i skórne, które mogą wymagać monitorowania elektrolitów, funkcji wątroby oraz nerek.
agranulocytoza, bradykardia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, posocznica, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan i hydrochlorotiazyd, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia erekcji, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biotynox 5 mg
Stosowanie preparatu Biotynox jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na biotynę lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość wynosi 30 mg w tabletce 5 mg oraz 60 mg w tabletce 10 mg. Reakcje alergiczne na biotynę mogą obejmować objawy od łagodnych (wysypka, świąd) do ciężkich (obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja). W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy ze względu na obecność laktozy w preparacie.
anafilaksja, biotyna, diagnostyka laboratoryjna, dysfagia, kreska dzieląca tabletki, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na biotynę, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, substancja pomocnicza, test immunologiczny, wysypka skórna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gyno-Pevaryl 150 150 mg
Gyno-Pevaryl 150, zawierający 150 mg azotanu ekonazolu w formie globulek dopochwowych, jest stosowany jako lek przeciwgrzybiczy w ginekologii. Profil bezpieczeństwa oceniono w 32 badaniach klinicznych obejmujących 3630 pacjentek, gdzie najczęściej (>1%) obserwowano miejscowe reakcje skórne, takie jak uczucie pieczenia i świąd (1,2%). Rzadziej (<1%) występowały wysypka oraz pieczenie sromu i pochwy. Bardzo rzadkie działania niepożądane (<1/10 000) obejmują reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, kontaktowe zapalenie skóry, złuszczanie skóry oraz miejscowe objawy zapalne i bólowe. Większość działań niepożądanych ma charakter miejscowy i wynika z bezpośredniego działania leku na tkanki.
azotan ekonazolu, globulka dopochwowa, kontaktowe zapalenie skóry, krem dopochwowy, monitorowanie działań niepożądanych, obrzęk naczynioruchowy, pieczenie skóry, pieczenie sromu i pochwy, pokrzywka, preparat przeciwgrzybiczy, profil bezpieczeństwa leku, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja podrażnieniowa, rumień, zaburzenie układu immunologicznego, złuszczanie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naxalgan 300 mg
Profil bezpieczeństwa pregabaliny (Naxalgan) został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 w kontrolowanych badaniach placebo. Działania niepożądane mają najczęściej charakter łagodny do umiarkowanego, jednak 12% pacjentów przerwało terapię z ich powodu (w porównaniu do 5% w grupie placebo). Najczęstsze objawy to zawroty głowy i senność, szczególnie nasilone u pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Wśród działań niepożądanych dominują zaburzenia ze strony układu nerwowego (zawroty głowy, senność – bardzo często), psychiczne (euforia, splątanie – często), zaburzenia widzenia (nieostre widzenie – często) oraz reakcje alergiczne i skórne, w tym rzadkie, ale poważne zespoły Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, duszność, dysfagia, dyskineza, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad padaczkowy częściowy, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, padaczka, parestezje, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie od leku, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia mowy, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Chantico 0,5 mg
Fingolimod w dawce 0,5 mg, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami występującymi u ≥10% pacjentów, takimi jak ból głowy (24,5%), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (15,2%), biegunka (12,6%), kaszel (12,3%), grypa (11,4%), zapalenie zatok (10,9%) oraz ból pleców (10,0%). Do poważniejszych działań należą zakażenia oportunistyczne (m.in. PML, zakażenia herpeswirusami, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych), nowotwory skóry (rak podstawnokomórkowy, czerniak złośliwy), zaburzenia hematologiczne (limfopenia, trombocytopenia), a także obrzęk plamki żółtej (0,5% przy dawce 0,5 mg). Terapia wiąże się również z ryzykiem bradykardii i bloków przedsionkowo-komorowych, szczególnie w pierwszych 6 godzinach po podaniu pierwszej dawki, ze średnim spadkiem częstości akcji serca o 12-13 uderzeń/min. Ponadto obserwuje się wzrost ciśnienia tętniczego o około 3 mmHg skurczowego i 1 mmHg rozkurczowego po miesiącu leczenia.
atypowe mykobakterie, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chłoniak, czerniak złośliwy, drgawki, duszność, egzema, enzymy wątrobowe, fingolimod, herpeswirus, inwersja załamka T, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leukopenia, limfopenia, łupież pstry, łysienie, mięsak Kaposiego, nadciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, ostra niewydolność wątroby, ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, stwardnienie rozsiane, świąd, trombocytopenia, udar niedokrwienny, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus JC, wirus opryszczki pospolitej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie kryptokokowe, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół hemofagocytarny, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Soloxelam 10 mg
Midazolam w postaci roztworu do stosowania na śluzówkę jamy ustnej (lek Soloxelam) wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych u 443 dzieci z padaczką. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest depresja oddechowa, występująca z częstością do 5%, co wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami układu oddechowego. Inne istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia neurologiczne (uspokojenie, senność, zmniejszony poziom świadomości), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty) oraz reakcje alergiczne, takie jak świąd, wysypka i pokrzywka. Bardzo rzadkie, ale poważne zdarzenia obejmują bezdech, zatrzymanie czynności oddechowej, bradykardię, zatrzymanie akcji serca oraz reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, które wymagają natychmiastowej interwencji.
ataksja, bezdech, bradykardia, chlorowodorek, depresja oddechowa, drgawki, midazolam, niedociśnienie tętnicze, niepamięć następcza, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, omamy, padaczka, personel medyczny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcje paradoksalne, rozszerzenie naczyń, sedacja, skurcz krtani, splątanie, świąd, upadki i złamania, zaburzenia behawioralne, zaburzenia czynności serca, zaburzenia czynności układu oddechowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lonamo
Lonamo (sytagliptyna), inhibitor DPP-4, nie jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 1 ani kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, które może mieć przebieg martwiczy lub krwotoczny, a w rzadkich przypadkach prowadzić do zgonu. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić lek i wdrożyć odpowiednie postępowanie diagnostyczne i terapeutyczne; po potwierdzeniu rozpoznania terapia sytagliptyną nie powinna być kontynuowana. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki. Ponadto, sytagliptyna wymaga dostosowania dawki u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (GFR < 45 mL/min) oraz u osób dializowanych, aby uniknąć kumulacji leku.
agonista receptora PPAR gamma, anafilaksja, choroba autoimmunologiczna skóry, ciężka reakcja nadwrażliwości, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona, wskaźnik GFR, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindanor 8 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii peryndoprylem (Perindanor, 8 mg, tabletki zawierające 6,676 mg peryndoprylu oraz 118,660 mg laktozy) należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania takie jak nadwrażliwość na peryndopryl lub inne inhibitory ACE, przeszły obrzęk naczynioruchowy związany z inhibitorami ACE, a także dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. Lek jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań u płodu, w tym hipotensji, niewydolności nerek, hiperkaliemii i zgonu. Ponadto, stosowanie peryndoprylu jest przeciwwskazane u pacjentów z istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej nerki, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Należy również zachować ostrożność u pacjentów z nietolerancją laktozy, ze względu na zawartość 118,660 mg laktozy w jednej tabletce, co może wywołać dolegliwości żołądkowo-jelitowe u osób z zaburzeniami wchłaniania cukrów.
afereza lipoprotein, aliskiren, dializa, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, procedura pozaustrojowa, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibufen Baby 60 mg
Ibuprofen w dawce 60 mg, stosowany w postaci czopków Ibufen Baby, może wywoływać liczne działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, ból brzucha, nudności czy miejscowe podrażnienie odbytu. Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania, w tym chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, perforację lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, rzadkie reakcje immunologiczne obejmują ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy czy wstrząs, a także aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi. Zaburzenia hematologiczne, takie jak anemia aplastyczna, leukopenia czy agranulocytoza, występują bardzo rzadko, a ich pierwsze objawy to gorączka, ból gardła i owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej.
AGEP, agranulocytoza, anafilaksja, anemia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AKVIR o smaku truskawkowym
Inozyna pranobeks w formie syropu o smaku truskawkowym (lek AKVIR) może powodować przemijające podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez wpływu na enzymatyczną czynność nerek czy ich klirens. Preparat wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest ścisłe monitorowanie stężenia kwasu moczowego. Długotrwała terapia (≥3 miesiące) wymaga regularnej kontroli parametrów biochemicznych, w tym stężenia kwasu moczowego, enzymów wątrobowych, morfologii krwi oraz funkcji nerek, ze względu na ryzyko powstawania kamieni nerkowych i potencjalnego uszkodzenia narządów.
anafilaksja, cukrzyca, czynność wątroby, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica moczowa, kamienie nerkowe, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parahydroksybenzoesan, parametry nerkowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, stężenie kwasu moczowego, zaburzenia czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fibryga 1 g
Fibryga, zawierająca 1 g fibrynogenu ludzkiego w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na fibrynogen ludzki lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, w tym sód w ilości do 132 mg (5,8 mmol) na butelkę. Przed zastosowaniem preparatu konieczne jest szczegółowe przeanalizowanie historii alergicznej pacjenta, zwłaszcza w kontekście reakcji na produkty krwiopochodne, gdyż Fibryga jest produktem pochodzącym z ludzkiego osocza i może wywołać reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, duszność, świszczący oddech, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia czy anafilaksja.
alternatywna opcja terapeutyczna, anafilaksja, duszność, fibrynogen ludzki, ludzkie osocze, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, produkt krwiopochodny, proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sód, spadek ciśnienia tętniczego, substancja pomocnicza, tachykardia, wysypka, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aulin 100 mg
Stosowanie nimesulidu, niesteroidowego leku przeciwzapalnego (NLPZ), wiąże się z niewielkim, ale istotnym klinicznie wzrostem ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, szczególnie przy wysokich dawkach i długotrwałej terapii. Obserwowane działania niepożądane obejmują objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego (obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca) oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego, w tym nudności, wymiotów, biegunki, a także poważnych powikłań, takich jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. U pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego) może dojść do zaostrzenia schorzeń.
anafilaksja, biegunka, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, encefalopatia, eozynofilia, hiperkaliemia, krwawienie, krwawy wymiot, krwiomocz, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nimesulid, NLPZ, nudności i wymioty, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, perforacja, piorunujące zapalenie wątroby, plamica, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja hepatotoksyczna, rumień trwały, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wzdęcie, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprom Ultramax 600 mg
Ibuprom Ultramax (ibuprofen 600 mg) wykazuje działania niepożądane zależne od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak zgaga, bóle brzucha, nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka i zaparcia. Stosowanie wysokich dawek (do 2400 mg/dobę) wiąże się z podwyższonym ryzykiem incydentów zatorowo-zakrzepowych tętniczych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, a także nadciśnienia tętniczego, obrzęków i niewydolności serca. Najpoważniejsze powikłania obejmują owrzodzenia, perforacje i krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo obserwowano zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza), reakcje nadwrażliwości (wysypka, obrzęk krtani, wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty), a także rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych (SCAR) i hepatotoksyczności.
agranulocytoza, antybiotykoterapia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba autoimmunologiczna, choroba Crohna, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, leczenie przeciwinfekcyjne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pancytopenia, przewód pokarmowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, dostępny w dawkach 16 mg + 5 mg + 12,5 mg oraz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, jest złożonym preparatem przeciwnadciśnieniowym o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentek w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań teratogennych. Nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, hipowolemią oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale. Przeciwwskazania nefrologiczne obejmują ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz bezmocz. W zakresie funkcji wątroby lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach, cholestazie i stanach przedśpiączkowych. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią, objawową hiperurykemią oraz dną moczanową.
bezmocz, cholestaza, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonamidów, rzut serca, stan przedśpiączkowy, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warunki hemodynamiczne, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapaść krążeniowa, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma łączy trzy substancje czynne o synergistycznym działaniu przeciwnadciśnieniowym: amlodypinę (10 mg), walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg). W terapii maksymalną dawką obserwuje się ryzyko niedociśnienia, w tym ortostatycznego, u 1,7% pacjentów, co jest porównywalne do leczenia walsartanem z hydrochlorotiazydem (1,8%), ale wyższe niż w innych kombinacjach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niedoborem sodu i odwodnieniem, a leczenie można rozpocząć dopiero po wyrównaniu tych zaburzeń. Monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu i magnezu, jest kluczowe ze względu na ryzyko hipokaliemii, hiponatremii, hiperkalcemii oraz zaburzeń równowagi elektrolitowej, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, chorobami nerek, stosujących inne leki wpływające na elektrolity lub z historią zaburzeń elektrolitowych. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (anuria, dializa) oraz u osób z hiperkalcemią i objawową hiperurykemią.
antagonista kanału wapniowego, azotemia, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, hiperaldosteronizm, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamykającego się kąta, lek moczopędny, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, obrzęk głośni, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, podwójna blokada układu RAA, przewlekła choroba nerek, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, skąpomocz, stenoza aortalna, stenoza mitralna, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zawał mięśnia sercowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Duomox 375 mg
Lek Duomox, zawierający amoksycylinę, jest antybiotykiem beta-laktamowym z grupy penicylin, dostępnym w formie tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej o dawkach 250 mg, 375 mg, 500 mg, 750 mg oraz 1 g. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na amoksycylinę, inne penicyliny oraz substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów uczulonych na inne beta-laktamy, takie jak cefalosporyny, karbapenemy i monobaktamy, zwłaszcza w przypadku ciężkich natychmiastowych reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą prowadzić do obrzęku naczynioruchowego, skurczu oskrzeli, hipotensji i wstrząsu anafilaktycznego.
amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, hipotensja, karbapenem, konsultacja alergologiczna, monobaktam, nadwrażliwość na leki, obrzęk naczynioruchowy, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, test diagnostyczny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Leuprorelina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Leuprorelina, stosowana głównie w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, wymaga ścisłego przestrzegania procedur przygotowania i podawania ze względu na ryzyko błędów mogących obniżyć skuteczność leczenia. Terapia deprywacją androgenów może wydłużać odstęp QT, co u pacjentów z czynnikami ryzyka lub przyjmujących leki wydłużające QT wymaga oceny korzyści i ryzyka. Zgłaszano zwiększone ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego, nagły zgon sercowy i udar, szczególnie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka. W początkowym okresie leczenia obserwuje się przemijające zwiększenie stężenia testosteronu, co może nasilać objawy choroby, w tym ból kości, neuropatię, krwiomocz i zwężenie moczowodu, dlatego zaleca się rozważenie profilaktycznego leczenia przeciwandrogenami przez pierwsze 2-3 tygodnie terapii. Pacjenci z przerzutami do kręgosłupa lub niedrożnością dróg moczowych wymagają szczególnej kontroli, a w razie wystąpienia kompresji rdzenia lub zaburzeń czynności nerek należy wdrożyć standardowe leczenie powikłań.
agonista GnRH, agonista LHRH, analog GnRH, badanie USG, ból kości, choroba układu sercowo-naczyniowego, demineralizacja kości, densytometria kości, deprywacja androgenów, hematuria, hemoglobina glikozylowana, hiperglikemia, idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, krwiomocz, nagły zgon sercowy, neuropatia, niedrożność dróg moczowych, obrzęk naczynioruchowy, odpływ moczu, orchidektomia, przerzuty do kręgosłupa, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, rekonstytucja leku, rzekomy guz mózgu, SCAR, śródmiąższowe zapalenie płuc, stężenie PSA, toksyczna martwica naskórka, tomografia komputerowa, torsade de pointes, ucisk na rdzeń kręgowy, ucisk rdzenia kręgowego, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawał przysadki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół zaostrzenia, złamania osteoporotyczne, zmniejszenie gęstości kości, żółtaczka, zwężenie moczowodu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agen 5 5 mg
Agen, zawierający amlodypinę bezylan w dawkach 5 mg i 10 mg, jest lekiem stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego. Profil bezpieczeństwa amlodypiny obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku leczenia lub przy zwiększaniu dawki. Do najczęstszych objawów należą senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Szczególną uwagę należy zwrócić na obrzęk obwodowy, zaburzenia neurologiczne (np. drżenie, parestezje), kardiologiczne (zaburzenia rytmu serca, w tym bradykardia, tachykardia komorowa, migotanie przedsionków), a także poważne reakcje skórne i wątrobowe, które mogą wymagać przerwania terapii.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból stawów, bradykardia, cholestaza, depresja, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niestrawność, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, omdlenie, parestezja, plamica, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, szum uszny, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia smaku, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlonor 10 mg
Amlonor, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania te zwykle pojawiają się na początku terapii i ulegają zmniejszeniu w trakcie dalszego stosowania. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje alergiczne, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i intensywnej opieki medycznej.
amlodypina, bezsenność, ból głowy, bradykardia, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, duszność, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcze mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, senność, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia mikcji, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Betafact 1000 IU 1000 j.m./fiolkę
Betafact, zawierający ludzki IX czynnik krzepnięcia krwi, jest dostępny w dawkach 250 IU/5 ml, 500 IU/10 ml oraz 1000 IU/20 ml, z rekonstytucyjnym stężeniem 50 IU/ml i aktywnością swoistą około 110 IU/mg białka. W dokumentacji medycznej nie odnotowano przypadków przedawkowania tego preparatu, co wskazuje na jego relatywnie wysokie bezpieczeństwo kliniczne. Mimo to, ze względu na rolę czynnika IX w kaskadzie krzepnięcia, teoretyczne przedawkowanie może prowadzić do powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zakrzepica żył głębokich, zator płucny, udar niedokrwienny czy zawał mięśnia sercowego. Preparat zawiera również substancje pomocnicze, w tym sód (2,6 mg/ml) oraz heparynę, które w nadmiarze mogą wywołać działania niepożądane, takie jak obrzęki, nadciśnienie tętnicze czy krwawienia związane z małopłytkowością indukowaną heparyną.
aktywność czynnika IX, anafilaksja, czynnik IX krzepnięcia krwi, fibrynogen, kaskada krzepnięcia, koagulopatia ze zużycia, leczenie przeciwzakrzepowe, małopłytkowość indukowana heparyną, nadciśnienie tętnicze, nadkrzepliwość, obrzęk naczynioruchowy, osocze, parametry krzepnięcia krwi, płytki krwi, powikłania zakrzepowo-zatorowe, reakcja nadwrażliwości, test krzepnięcia, trombina, udar niedokrwienny, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pregabalin Reddy
Leczenie pregabaliną wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych i interakcji. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii i dostosowanie dawek leków hipoglikemizujących w przypadku przyrostu masy ciała. Istnieje ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego, oraz ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Często obserwuje się zawroty głowy, senność, zaburzenia widzenia (w tym niewyraźne widzenie i zmniejszenie ostrości widzenia), a także ryzyko niewydolności nerek i zastoinowej niewydolności serca, szczególnie u osób starszych i z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Warto podkreślić, że pregabalina może powodować ciężką depresję oddechową, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją układu oddechowego oraz u osób stosujących jednocześnie leki depresyjne na OUN.
antykoncepcja, ból neuropatyczny ośrodkowy, cukrzyca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, encefalopatia, lek przeciwpadaczkowy, myśli samobójcze, niedobór laktazy, niedrożność jelita, niepożądana reakcja skórna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, senność, splątanie, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata przytomności, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wada wrodzona, zaburzenia psychiczne, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany w polu widzenia, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Palexia 20 mg/ml
Palexia w postaci roztworu doustnego 20 mg/ml (tapentadol chlorowodorek) wykazuje działania niepożądane o różnym nasileniu, najczęściej obejmujące układ pokarmowy i ośrodkowy układ nerwowy, takie jak nudności, wymioty, senność, zawroty głowy i bóle głowy. Najpoważniejsze działania to uspokojenie, depresja oddechowa oraz reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Inne zgłaszane objawy to m.in. lęk, majaczenie, drgawki, zaburzenia widzenia, zmiany rytmu serca, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenia mikcji, a także zespół odstawienny, który jest zazwyczaj łagodny. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak podeszły wiek czy nowotwór.
anafilaksja, astenia, biegunka, ból głowy, częstomocz, depresja oddechowa, drgawka, duszność, działanie niepożądane, halucynacja, kurcz mięśni, majaczenie, nadmierna potliwość, nastrój depresyjny, nudność, obniżenie ciśnienia tętniczego, obniżona saturacja tlenu, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, palpitacja, parestezja, reakcja alergiczna, senność, stan splątania, suchość w jamie ustnej, świąd, tapentadol, układ monoaminergiczny, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie mikcji, zaburzenie opróżniania żołądka, zaburzenie przytomności, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienny, zmniejszenie apetytu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duodart 0,5 mg + 0,4 mg
Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Duodart, zawierającego dutasteryd 0,5 mg oraz tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg, opiera się na danych z czteroletniego badania klinicznego CombAT, które wykazało biorównoważność terapii skojarzonej z podawaniem obu substancji oddzielnie. Częstość działań niepożądanych związanych z leczeniem zmniejszała się z czasem: w terapii skojarzonej wynosiła 22% w pierwszym roku, a następnie spadała do 2% w czwartym roku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia układu rozrodczego, w tym zaburzenia ejakulacji, impotencja oraz zmniejszone libido, które mogły utrzymywać się po zakończeniu terapii. Ponadto, badanie REDUCE wskazało na zwiększoną częstość raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości (Gleason 8-10) u pacjentów leczonych dutasterydem, choć mechanizm tego zjawiska pozostaje niejasny. Wśród innych istotnych działań niepożądanych wymienia się śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS) związany z tamsulosyną, reakcje alergiczne, a także rzadkie przypadki raka gruczołu piersiowego u mężczyzn.
antagonista receptora alfa-1, dutasteryd i tamsulosyna, erytrodermia, IFIS, impotencja, migotanie przedsionków, monoterapia dutasterydem, monoterapia tamsulosyną, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu piersiowego, rumień wielopostaciowy, skala Gleasona, środek przeczyszczający, terapia skojarzona, wytrysk wsteczny, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia wytrysku, zaćma, zespół małej źrenicy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Feksofenadyna – Przeciwwskazania stosowania
Feksofenadyna, antagonista receptora histaminowego H1 drugiej generacji, jest stosowana w leczeniu objawów alergii. Głównym przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną (feksofenadyny chlorowodorek) lub na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy skórne (pokrzywka, wysypka, świąd) oraz poważniejsze manifestacje, takie jak obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli czy wstrząs anafilaktyczny. Preparaty dostępne na rynku zawierają feksofenadynę w dawkach 30 mg, 120 mg oraz 180 mg, a ich skład substancji pomocniczych może się różnić, co wymaga indywidualnej oceny przed zastosowaniem. Linia podziału na tabletkach w dawkach 180 mg służy wyłącznie ułatwieniu połknięcia, a nie podziałowi na równe dawki.
antagonista receptora histaminowego H1, bezpieczeństwo terapii, dawka leku, efekt antycholinergiczny, efekt sedatywny, farmakoterapia, feksofenadyny chlorowodorek, lek antyhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, linia podziału, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, postać farmaceutyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vardenafil Holsten 5 mg
Vardenafil Holsten, zawierający wardenafil chlorowodorek trójwodny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie działaniami niepożądanymi o łagodnym do umiarkowanego nasileniu i przemijającym charakterze. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest ból głowy, występujący u ≥10% pacjentów. Inne działania niepożądane, sklasyfikowane według systemu MedDRA, obejmują m.in. zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), nagłe zaczerwienienie, przekrwienie błony śluzowej nosa, niestrawność oraz rzadziej występujące reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia, tachykardię, a także poważniejsze zdarzenia jak priapizm, krwawienie z prącia i hematospermię. Szczególną uwagę należy zwrócić na zgłaszane przypadki krwiomoczu, które mogą wymagać dalszej diagnostyki. U pacjentów powyżej 65 roku życia, zwłaszcza przy dawce 20 mg, obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, w tym bólów głowy (16,2% vs 11,8% u młodszych) oraz zawrotów głowy (3,7% vs 0,7%).
aminotransferazy, amnezja, ból głowy, ciśnienie śródgałkowe, dławica piersiowa, duszność, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hematospermia, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z prącia, krwiomocz, krwotok mózgowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nagła utrata słuchu, napad drgawkowy, nasilona erekcja, neuropatia nerwu wzrokowego, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, PDE5, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przekrwienie oczu, przemijający napad niedokrwienny, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, światłowstręt, szum w uszach, tachyarytmia komorowa, tachykardia, wardenafil, wardenafil chlorowodorek trójwodny, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zawał serca, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Sulodeksyd – Działania niepożądane
Sulodeksyd, stosowany w preparatach Sulovas (250 LSU, kapsułki miękkie) oraz Vessel Due F (250 LSU kapsułki miękkie i 300 LSU/ml roztwór do wstrzykiwań), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, potwierdzonych badaniami klinicznymi na 3258 pacjentach oraz obserwacjami po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania obejmują zawroty głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból w nadbrzuszu, biegunka, ból żołądka, nudności) oraz wysypkę. Rzadziej występują objawy takie jak dyskomfort w jamie brzusznej, wymioty, ból głowy, wyprysk, rumień, pokrzywka, a także miejscowe reakcje w miejscu podania (ból, krwiak) w przypadku formy iniekcyjnej. Bardzo rzadkie, ale istotne klinicznie działania to krwawienia z przewodu pokarmowego (w tym smołowate stolce), obrzęki obwodowe, utrata przytomności, drgawki, obrzęk naczynioruchowy, wybroczyny, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, krwioplucie oraz zaburzenia widzenia i mikcji.
badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból klatki piersiowej, ból nadbrzusza, ból w miejscu podania, ból żołądka, derealizacja, drgawka, drżenie, dyspepsja, kapsułka miękka, kołatanie serca, krwawienie żołądka, krwiak w miejscu podania, krwioplucie, niedokrwistość, nudności, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, odkrztuszanie plwociny, pieczenie w miejscu podania, plamica, pokrzywka, purpura, reakcja skórna, roztwór do wstrzykiwań, rumień, smołowaty stolec, substancja aktywna, sulodeksyd, świąd, uogólniony rumień, utrata przytomności, wybroczyna, wymioty, wyprysk, wysypka, wzdęcia, zaburzenie cyklu miesiączkowego, zaburzenie oddawania moczu, zaburzenie trawienne, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zwężenie ujścia pęcherza moczowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coxydyna 120 mg
Bezpieczeństwo stosowania etorykoksybu (substancji czynnej leku Coxydyna) zostało potwierdzone w szerokich badaniach klinicznych obejmujących 9 295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. Profil działań niepożądanych był spójny niezależnie od wskazań i dawki (30 mg, 60 mg, 90 mg, a w ostrym ataku dny moczanowej 120 mg przez 8 dni). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym ból brzucha (≥1/10), zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zgaga, nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10). Istotne jest ryzyko owrzodzeń żołądka i/lub dwunastnicy, w tym perforacji i krwawień (≥1/1000 do <1/100). W badaniach programu MEDAL (17 412 pacjentów, średnio 18 miesięcy leczenia) potwierdzono zwiększone ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu, z bezwzględnym wzrostem ryzyka do około 1% rocznie. Często występowało nadciśnienie tętnicze (≥1/100 do <1/10), a rzadziej arytmie, zastoinowa niewydolność serca i inne poważne zdarzenia kardiologiczne.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, choroba zwyrodnieniowa stawów, dusznica bolesna, etorykoksyb, hiperkaliemia, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra dna moczanowa, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, przełom nadciśnieniowy, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowy, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, trombocytopenia, udar mózgu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Linefor
Pregabalina (Linefor) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z cukrzycą, niewydolnością nerek (dawkowanie dostosowane do klirensu kreatyniny: ≥60 ml/min – 150-600 mg/dobę, <15 ml/min – 25-75 mg/dobę), niewydolnością serca, chorobami układu oddechowego oraz u osób w podeszłym wieku. Należy monitorować ryzyko reakcji nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy), ciężkich reakcji skórnych (SJS, TEN), zaburzeń neurologicznych (zawroty głowy, senność, splątanie), a także zaburzeń widzenia, które mogą być przemijające po odstawieniu leku. U pacjentów z bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych ze strony OUN, co może wynikać z addytywnego działania leków przeciwspastycznych. Wskazane jest także monitorowanie objawów depresji oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego, neurologicznymi, nerkowymi oraz stosujących leki depresyjne na OUN.
ból neuropatyczny ośrodkowy, cukrzyca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, encefalopatia, klirens kreatyniny, lek hipoglikemizujący, myśli samobójcze, napad padaczkowy grand mal, niedrożność jelita, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie czynności przewodu pokarmowego, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna niepożądana, senność, splątanie, stan padaczkowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wada wrodzona, zaburzenia psychiczne, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany w polu widzenia, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sigletic
Produkt leczniczy Sigletic, zawierający sytagliptynę – inhibitor DPP-4, jest przeciwwskazany w cukrzycy typu 1 oraz w terapii kwasicy ketonowej. Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki, które może przebiegać z uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić Sigletic i przeprowadzić diagnostykę, a po potwierdzeniu nie wznawiać terapii. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki. Ponadto, ryzyko hipoglikemii jest istotnie zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu sytagliptyny z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia redukcji dawek tych leków. U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek (GFR <45 ml/min) oraz u chorych dializowanych konieczna jest modyfikacja dawkowania w celu utrzymania odpowiednich stężeń leku w osoczu.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, ciężka reakcja nadwrażliwości, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, zaburzenie funkcji nerek, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ezetimibe Aurovitas 10 mg
Ezetymib, stosowany w dawce 10 mg/dobę, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 13 000 pacjentów, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami oraz fenofibratem. Działania niepożądane są przeważnie łagodne i przemijające, a ich częstość jest porównywalna z placebo. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy (≥ 1/100), ból brzucha, biegunka, ból mięśni oraz zmęczenie. Istotne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych, zwłaszcza aminotransferaz (AlAT, AspAT), których istotne klinicznie wzrosty (≥ 3x GGN) występowały u 0,5% pacjentów w monoterapii i do 1,3% w terapii skojarzonej ze statynami. Wzrost aktywności kinazy kreatynowej (CK) >10x GGN był rzadki (0,2% w monoterapii), a ryzyko miopatii i rabdomiolizy pozostaje niskie i porównywalne z grupami kontrolnymi. W terapii skojarzonej z fenofibratem odnotowano zwiększone ryzyko hepatotoksyczności (2,7% vs 4,5% dla fenofibratu) oraz powikłań pęcherzyka żółciowego (cholecystektomia 1,7% vs 0,6%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badania czynnościowe wątroby, cholecystektomia, choroba wieńcowa, ezetymib w monoterapii, ezetymib w skojarzeniu ze statyną, fenofibrat, fosfokinaza kreatynowa, gammaglutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, kamica żółciowa, małopłytkowość, miopatia, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Wellbutrin XR
Wellbutrin XR, zawierający chlorowodorek bupropionu w dawkach 150 mg lub 300 mg o zmodyfikowanym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko napadów drgawkowych, które wzrasta wraz z dawką, osiągając około 0,1% przy dawkach do 450 mg/dobę. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena czynników predysponujących do obniżenia progu drgawkowego, takich jak stosowanie leków obniżających ten próg (np. leki przeciwpsychotyczne, tramadol), uzależnienie od alkoholu, uraz głowy, cukrzyca leczona insuliną lub lekami hipoglikemizującymi oraz stosowanie leków stymulujących lub zmniejszających apetyt. W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego terapia powinna zostać przerwana bez możliwości ponownego włączenia leku. Bupropion jest inhibitorem CYP2D6, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez ten enzym, zwłaszcza tamoksyfenem, gdzie może obniżać skuteczność terapii. Ponadto, leczenie wymaga monitorowania ryzyka myśli i zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz z historią prób samobójczych, a także uwagi na objawy neuropsychiatryczne, w tym maniakalne i psychotyczne, zwłaszcza u osób z zaburzeniami psychicznymi w wywiadzie.
alkoholizm, bupropion, chlorowodorek bupropionu, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, czynnik predysponujący, duża depresja, dysfagia, elektrowstrząsy, epizod maniakalny, hipertermia, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kanał sodowy serca, kortykosteroid, lek hipoglikemizujący, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, marskość wątroby, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadrefleksja, nadwrażliwość, napad drgawkowy, objaw maniakalny, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, próg pobudliwości drgawkowej, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, stabilizator nastroju, tamoksyfen, uraz głowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dwubiegunowe, zachowanie samobójcze, zespół Brugadów, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Walsartan Krka 80 mg
Walsartan Krka (80 mg, tabletki powlekane) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z niewydolnością serca. W badaniach klinicznych częstość działań niepożądanych była porównywalna do placebo i nie wykazywała zależności od dawki, czasu terapii, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują m.in. hiperkaliemię, hiponatremię, zawroty głowy, kaszel, bóle brzucha, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, obrzęk naczynioruchowy, ból mięśni, zaburzenia czynności nerek i zmęczenie. Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, od niezbyt często (≥ 1/1 000 do <1/100) do nieznanej. U pacjentów po zawale i z niewydolnością serca obserwuje się częstsze występowanie niedociśnienia (często) oraz zaburzeń nerek, w tym ostrej niewydolności nerek (często). W populacji pediatrycznej (6-17 lat) najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%), z 8% przerwaniem terapii z powodu działań niepożądanych.
aminotransferazy wątrobowe, choroba posurowicza, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hiperkaliemia, hiponatremia, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, stężenie kreatyniny, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Argadopin 300 mg
Argadopin zawierający allopurynol w dawkach 100 mg lub 300 mg wiąże się z ryzykiem wystąpienia różnorodnych działań niepożądanych, których częstość jest trudna do precyzyjnego określenia z powodu braku nowoczesnej dokumentacji klinicznej. Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, u których ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone. Najpoważniejsze reakcje to ciężkie zespoły nadwrażliwości, takie jak DRESS, zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które mogą wystąpić na każdym etapie terapii, zwłaszcza w pierwszych tygodniach. W przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe i trwałe odstawienie allopurynolu. Obecność allelu HLA-B*5801 zwiększa ryzyko tych reakcji, choć genotypowanie nie jest obecnie zalecane jako standard przesiewowy.
agranulocytoza, allel HLA-B*5801, allopurynol, azotemia, biegunka tłuszczowa, bradykardia, czyraczność, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperlipidemia, hormon tyreotropowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawe wymioty, krwiomocz, leukopenia, limfadenopatia, limfadenopatia angioimmunoblastyczna, małopłytkowość, martwica wątroby, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości wielonarządowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, zaburzenia wzwodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaćma, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dironorm 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii obu składników. Lizynopryl jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na inhibitory ACE, historią obrzęku naczynioruchowego (w tym dziedzicznego lub idiopatycznego), w II i III trymestrze ciąży, a także przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu u chorych z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz sakubitrylu z walsartanem (konieczna przerwa ≥36 godzin). Amlodypina jest przeciwwskazana u osób z nadwrażliwością na dihydropirydyny, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), istotnym zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenoza aortalna) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale. Dodatkowo, preparat jako całość nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki pomocnicze.
alergia krzyżowa, amlodypina, antagonista wapnia, cukrzyca, Dironorm, gradient ciśnienia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lizynopryl, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, sakubitryl z walsartanem, stenoza aortalna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie perfuzji, zawał serca, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diclofenac diethylamine Teva 10 mg/g
Podczas terapii żelem diklofenaku dietyloamoniowego 10 mg/g obserwuje się działania niepożądane głównie ze strony skóry i tkanki podskórnej, z częstością występowania od bardzo rzadkiej do częstej. Najczęstsze reakcje to zapalenie skóry, wysypka oraz rumień i świąd, występujące często (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) obserwuje się łuszczenie się skóry, odwodnienie i obrzęk, a rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) pęcherzykowe zapalenie skóry. Bardzo rzadkie (<1/10 000) są reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, astma, dolegliwości żołądkowo-jelitowe oraz fotouczulenie. Objawy te wymagają odpowiedniej interwencji, w tym przerwania leczenia lub zastosowania miejscowych kortykosteroidów w przypadku kontaktowego zapalenia skóry.
astma, diklofenak dietyloamoniowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, działania ogólnoustrojowe, egzema, fotouczulenie, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, łuszczenie się skóry, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie skóry, pęcherzykowe zapalenie skóry, pokrzywka, promieniowanie UV, reakcja fotouczuleniowa, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, wysypka grudkowata, zapalenie skóry