Interakcje leku
Roxiper 10 mg + 4 mg + 1,25 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Roxiper zawiera trzy substancje czynne: rozuwastatynę, peryndopryl i indapamid, co stwarza możliwość wystąpienia złożonych interakcji lekowych. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące interakcji poszczególnych składników produktu oraz ich potencjalny wpływ na skuteczność i bezpieczeństwo terapii.¹

Interakcje dotyczące peryndoprylu i indapamidu

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit: Podczas równoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE odnotowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności. Stosowanie peryndoprylu w skojarzeniu z indapamidem wraz z litem nie jest zalecane. Jeżeli takie skojarzenie okaże się konieczne, należy uważnie monitorować stężenie litu w surowicy.²

Skojarzenia wymagające szczególnej ostrożności

Baklofen: Może powodować nasilenie działania hipotensyjnego. Konieczna jest kontrola ciśnienia tętniczego i czynności nerek oraz dostosowanie dawki leków przeciwnadciśnieniowych w razie potrzeby.³

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ): W tym kwas acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE oraz NLPZ może prowadzić do osłabienia działania hipotensyjnego, zwiększenia ryzyka pogorszenia czynności nerek (w tym ciężkiej niewydolności nerek) oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek powinna być monitorowana zarówno po wdrożeniu leczenia skojarzonego, jak i okresowo w późniejszym czasie.⁴

Skojarzenia wymagające ostrożności

Leki przeciwdepresyjne z grupy imipraminy (trójpierścieniowe), neuroleptyki: Mogą nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego (działanie addytywne).⁵

Interakcje dotyczące peryndoprylu

Dane z badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii.⁶

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

• Sakubitryl/walsartan: Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/walsartanem jest przeciwwskazane, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego. Nie można rozpoczynać stosowania sakubitrylu/walsartanu przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki peryndoprylu. Leczenia peryndoprylem nie można rozpoczynać przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrylu/walsartanu.⁷
• Racekadotryl, inhibitory mTOR, gliptyny: Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) i gliptynami (np. linagliptyną, saksagliptyną, sitagliptyną, wildagliptyną) może zwiększać ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego.⁸

Leki powodujące hiperkaliemię

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą zwiększać częstość występowania hiperkaliemii: aliskiren, sole potasu, leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren lub amiloryd), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne, heparyny, leki immunosupresyjne (takie jak cyklosporyna lub takrolimus), trimetoprim, a także kotrimoksazol (trimetoprim/sulfametoksazol). Skojarzenie tych leków zwiększa ryzyko hiperkaliemii.⁹

Jednoczesne stosowanie przeciwwskazane

• Aliskiren: U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych.¹⁰
• Pozaustrojowe metody leczenia: Pozaustrojowe metody leczenia powodujące kontakt krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych błon o dużej przepuszczalności (np. błon poliakrylonitrylowych) oraz afereza lipoprotein o małej gęstości z użyciem siarczanu dekstranu – ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych. Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie błon dializacyjnych innego typu lub zastosować lek przeciwnadciśnieniowy z innej grupy.¹¹

Jednoczesne stosowanie niezalecane

• Aliskiren: U osób niebędących pacjentami z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek oraz chorobowości i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych.¹²
• Jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II: U pacjentów z jawną chorobą miażdżycową, niewydolnością serca lub z cukrzycą z powikłaniami narządowymi, jednoczesne leczenie inhibitorem ACE i antagonistą receptora angiotensyny II wiąże się z większą częstością występowania niedociśnienia tętniczego, omdlenia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek.¹³
• Estramustyna: Istnieje ryzyko zwiększonej częstości wystąpienia działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy.¹⁴
• Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, w monoterapii lub w skojarzeniu): Hiperkaliemia (potencjalnie prowadząca do śmierci), zwłaszcza w połączeniu z zaburzeniami czynności nerek (dodatkowe działanie hiperkaliemiczne).¹⁵

Skojarzenia wymagające szczególnej ostrożności

• Leki przeciwcukrzycowe (insulina, doustne leki hipoglikemizujące): Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych może nasilać działanie zmniejszające stężenie glukozy we krwi z ryzykiem hipoglikemii. Jest to najbardziej prawdopodobne podczas pierwszych tygodni leczenia skojarzonego i u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek.¹⁶
• Leki moczopędne nieoszczędzające potasu: U pacjentów otrzymujących leki moczopędne, zwłaszcza pacjentów z hipowolemią i (lub) niedoborem soli, może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE. Należy monitorować czynność nerek (stężenia kreatyniny) podczas pierwszych tygodni leczenia inhibitorem ACE.¹⁷
• Leki moczopędne oszczędzające potas (eplerenon, spironolakton): Eplerenon lub spironolakton w dawkach od 12,5 mg do 50 mg na dobę z małymi dawkami inhibitorów ACE może prowadzić do ryzyka hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca klasy II do IV (wg NYHA), z frakcją wyrzutową lewej komory <40%. Zaleca się oznaczanie stężenia potasu oraz kreatyniny we krwi raz w tygodniu w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co miesiąc.¹⁸

Skojarzenia wymagające ostrożności

• Leki przeciwnadciśnieniowe i rozszerzające naczynia krwionośne: Jednoczesne stosowanie tych leków może nasilać działanie hipotensyjne peryndoprylu. Jednoczesne stosowanie z glicerolu triazotanem, innymi azotanami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne może dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze.¹⁹
• Allopurynol, leki cytostatyczne lub immunosupresyjne, kortykosteroidy (podawane ogólnoustrojowo) lub prokainamid: Jednoczesne stosowanie tych leków wraz z inhibitorami ACE może prowadzić do zwiększenia ryzyka leukopenii.²⁰
• Leki znieczulające: Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne niektórych leków znieczulających.²¹
• Złoto: U pacjentów otrzymujących parenteralnie sole złota (aurotiojabłczan sodu) jednocześnie z inhibitorami ACE, w tym peryndoprylem, opisywano rzadko reakcje podobne jak po podaniu azotanów (uderzenia gorąca, nudności, wymioty i niedociśnienie).²²
• Leki działające sympatykomimetycznie: Mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe inhibitorów ACE.²³

Interakcje dotyczące indapamidu

Skojarzenia wymagające szczególnej ostrożności

• Leki wywołujące częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes: Ze względu na ryzyko hipokaliemii, indapamid powinien być stosowany z ostrożnością z lekami, które mogą wywoływać torsades de pointes, takimi jak:
  • Leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
  • Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, dofetylid, ibutylid, bretylium, sotalol)
  • Niektóre neuroleptyki: fenotiazyny, benzamidy, butyrofenony, inne neuroleptyki
  • Inne leki: beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna i.v., halofantryna, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, sparfloksacyna, winkamina i.v., metadon, astemizol, terfenadyna

  Należy monitorować odstęp QT oraz zapobiegać hipokaliemii.²⁴

• Leki zmniejszające stężenie potasu: Takie jak amfoterycyna B (i.v.), glikokortykoidy i mineralokortykoidy (podawane ogólnoustrojowo), tetrakozaktyd, leki przeczyszczające pobudzające motorykę jelit – zwiększają ryzyko hipokaliemii. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu i jego wyrównywanie w razie potrzeby, zwłaszcza podczas leczenia glikozydami nasercowymi.²⁵
• Preparaty naparstnicy: Hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia nasila toksyczne działanie glikozydów naparstnicy. Należy monitorować stężenie potasu i magnezu w osoczu oraz zapis EKG.²⁶
• Allopurinol: Jednoczesne leczenie indapamidem może zwiększyć częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.²⁷

Skojarzenia wymagające ostrożności

• Leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren): Może wystąpić hipokaliemia lub hiperkaliemia (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub cukrzycą). Należy monitorować stężenie potasu w osoczu i EKG.²⁸
• Metformina: Istnieje ryzyko kwasicy mleczanowej spowodowanej metforminą, będącej wynikiem czynnościowej niewydolności nerek, która może wystąpić podczas stosowania leków moczopędnych. Nie należy stosować metforminy, kiedy stężenie kreatyniny w osoczu przekracza 15 mg/l (135 µmol/l) u mężczyzn oraz 12 mg/l (110 µmol/l) u kobiet.²⁹
• Środki kontrastujące zawierające jod: W przypadkach odwodnienia wywołanego lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko ciężkiej niewydolności nerek. Przed podaniem związków jodowanych należy nawodnić pacjenta.³⁰
• Wapń (sole): Może wystąpić ryzyko zwiększonego stężenia wapnia w wyniku zmniejszonego wydalania wapnia z moczem.³¹
• Cyklosporyna, takrolimus: Istnieje ryzyko zwiększenia stężenia kreatyniny, bez zmiany stężenia krążącej cyklosporyny, nawet jeśli brak zaburzeń wodno-elektrolitowych.³²
• Kortykosteroidy, tetrakozaktyd (podanie ogólne): Mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe (zatrzymanie soli i wody spowodowane przez kortykosteroidy).³³

Interakcje dotyczące rozuwastatyny

Inhibitory białek transportowych

Rozuwastatyna jest substratem dla niektórych białek transportowych, w tym dla transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1 oraz transportera BCRP. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i produktów leczniczych będących inhibitorami tych białek transportowych może spowodować zwiększenie stężenia rozuwastatyny w osoczu i zwiększenie ryzyka miopatii.³⁴

Leki wpływające na ekspozycję rozuwastatyny

• Cyklosporyna: Podczas leczenia skojarzonego rozuwastatyną i cyklosporyną, wartość AUC dla rozuwastatyny była około siedmiokrotnie większa niż obserwowana u zdrowych ochotników. Stosowanie rozuwastatyny u pacjentów otrzymujących cyklosporynę jest przeciwwskazane.³⁵
• Inhibitory proteazy: Jednoczesne stosowanie z inhibitorem proteazy może znacznie zwiększyć ekspozycję na rozuwastatynę. W badaniu u zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie 10 mg rozuwastatyny i leku złożonego zawierającego dwa inhibitory proteazy (300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru) powodowało około trzykrotne zwiększenie wartości AUC i siedmiokrotne zwiększenie wartości Cmax rozuwastatyny w stanie stacjonarnym.³⁶
• Gemfibrozyl i inne leki zmniejszające stężenie lipidów: Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i gemfibrozylu powodowało dwukrotne zwiększenie wartości Cmax i AUC rozuwastatyny. Podczas jednoczesnego stosowania z fibratem przeciwwskazane jest podawanie dawek 30 mg i 40 mg rozuwastatyny.³⁷
• Ezetymib: U pacjentów z hipercholesterolemią jednoczesne stosowanie 10 mg rozuwastatyny i 10 mg ezetymibu powodowało 1,2-krotne zwiększenie wartości AUC rozuwastatyny. Nie można jednak wykluczyć interakcji farmakodynamicznej (w postaci działań niepożądanych) między produktem leczniczym Roxiper i ezetymibem.³⁸
• Leki zobojętniające kwas solny w żołądku: Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i zawiesiny zobojętniającej kwas solny zawierającej wodorotlenek glinu i magnezu, powodowało zmniejszenie o około 50% stężenia rozuwastatyny w osoczu. Działanie to było mniejsze, gdy lek zobojętniający był podawany 2 godziny po podaniu rozuwastatyny.³⁹
• Erytromycyna: Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny i erytromycyny powodowało zmniejszenie o 20% wartości AUC i o 30% wartości Cmax rozuwastatyny. Przyczyną tej interakcji może być zwiększenie motoryki jelita przez erytromycynę.⁴⁰
• Tikagrelor: Tikagrelor może wpływać na nerkowe wydalanie rozuwastatyny, zwiększając ryzyko akumulacji rozuwastatyny. W niektórych przypadkach równoczesne stosowanie tikagreloru i rozuwastatyny prowadziło do pogorszenia czynności nerek, wzrostu aktywności CPK (kinaza fosfokreatynowa) i rabdomiolizy.⁴¹

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas leczenia produktem Roxiper może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego, szczególnie w przypadku składnika peryndoprylu. Może to skutkować wystąpieniem niedociśnienia ortostatycznego objawiającego się zawrotami głowy, pogorszeniem koncentracji, a w skrajnych przypadkach utratą przytomności.

Indapamid, jako lek moczopędny, może nasilać odwadniające działanie alkoholu, co dodatkowo zwiększa ryzyko hipotensji. Ponadto alkohol w połączeniu z indapamidem może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, w szczególności hipokaliemii, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy lub lekami przeciwarytmicznymi.

Rozuwastatyna metabolizowana jest głównie przez enzymy cytochromu P450, a alkohol może wpływać na aktywność tych enzymów. Ponadto, zarówno statyny jak i alkohol mogą powodować uszkodzenie wątroby, więc ich jednoczesne stosowanie zwiększa to ryzyko.

Ze względu na wymienione wyżej interakcje zaleca się ograniczenie lub unikanie spożywania alkoholu podczas terapii produktem Roxiper. Pacjentów należy szczegółowo poinformować o możliwych konsekwencjach łączenia leku z alkoholem.

Tabela interakcji lekowych

Powyższa tabela przedstawia najważniejsze interakcje lekowe dla produktu Roxiper. Z uwagi na złożony skład leku, szczególną uwagę należy zwrócić na leki, które mogą wchodzić w interakcje z więcej niż jednym składnikiem produktu, gdyż może to prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Przed włączeniem jakiegokolwiek dodatkowego leku do terapii, należy dokładnie przeanalizować możliwe interakcje oraz dostosować dawkę lub rozważyć alternatywne leczenie.⁴²