genotoksyczność
Genotoksyczność to zdolność substancji chemicznych, promieniowania lub czynników biologicznych do wywoływania uszkodzeń materiału genetycznego (DNA lub chromosomów) w komórkach. Te uszkodzenia mogą prowadzić do mutacji, które z kolei mogą inicjować proces kancerogenezy lub powodować wady wrodzone.
Mechanizmy genotoksyczności obejmują bezpośrednie uszkodzenie DNA poprzez tworzenie adduktów, pęknięcia nici DNA, modyfikacje zasad azotowych, a także pośrednie uszkodzenia wynikające z produkcji reaktywnych form tlenu lub zaburzenia procesów naprawy DNA. Substancje genotoksyczne mogą również wpływać na segregację chromosomów podczas podziału komórkowego, prowadząc do aneuploidii.
W praktyce medycznej i farmaceutycznej ocena genotoksyczności jest kluczowym elementem badań bezpieczeństwa leków, substancji chemicznych i materiałów medycznych. Standardowe testy obejmują test Amesa (oceniający mutacje u bakterii), test aberracji chromosomowych in vitro, test mikrojądrowy oraz comet assay. Pozytywne wyniki tych testów mogą wskazywać na potencjalne ryzyko kancerogenne danej substancji.
Narażenie na czynniki genotoksyczne w środowisku pracy lub życia codziennego jest przedmiotem intensywnych badań epidemiologicznych, gdyż może przyczyniać się do zwiększenia ryzyka nowotworów, zaburzeń reprodukcyjnych i przyspieszonego starzenia komórkowego. W onkologii zrozumienie mechanizmów genotoksyczności pomaga w opracowywaniu nowych terapii przeciwnowotworowych oraz strategii chemoprewencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aleve 220 mg
Dane przedkliniczne dotyczące naproksenu sodowego w dawce 220 mg (odpowiadającej 200 mg naproksenu) wskazują na potencjalne ryzyko opóźnienia porodu u zwierząt, co jest efektem hamowania syntezy prostaglandyn – kluczowych mediatorów inicjacji i przebiegu porodu. Mechanizm ten jest charakterystyczny dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) i potwierdza konieczność ostrożności przy stosowaniu naproksenu sodowego u kobiet ciężarnych, zwłaszcza w trzecim trymestrze ciąży. Warto podkreślić, że dostępne dane przedkliniczne ograniczają się głównie do wpływu na poród, bez szczegółowych informacji dotyczących genotoksyczności, kancerogenności czy wpływu na płodność.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Temozolomide Glenmark 180 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne temozolomidu, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są szpik kostny (z istotną supresją hematopoezy), układ siateczkowo-śródbłonkowy, jądra (wpływ na męski układ rozrodczy) oraz przewód pokarmowy. Dawki śmiertelne (60-100% śmiertelności) wiązały się z występowaniem zwyrodnienia siatkówki, jednak zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Temozolomid wykazuje działanie embriotoksyczne, teratogenne i genotoksyczne, co jest zgodne z jego mechanizmem alkilującym. W badaniach toksykologicznych za czuły wskaźnik toksyczności uznano zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi, co podkreśla konieczność monitorowania parametrów hematologicznych podczas terapii.
aberracja chromosomowa, badanie toksyczności, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, genotoksyczność, gruczolak podstawnokomórkowy, guz nabłonkowy, komórka krwiotwórcza, leukocyt, limfocyt krwi obwodowej, mutacja punktowa, parametr hematologiczny, płytka krwi, potencjał kancerogenny, rak piersi, rogowiak kolczystokomórkowy, substancja lecznicza, szpik kostny, temozolomid, teratogenność, test Amesa, układ pokarmowy, układ rozrodczy, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zmiana przednowotworowa, związek alkilujący, zwyrodnienie siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DoppelSept Gardło 5 mg + 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku DoppelSept Gardło, zawierającego 5 mg benzokainy i 5 mg chlorheksydyny dichlorowodorku w tabletce do ssania, nie wykazały istotnego zagrożenia dla zdrowia człowieka. Benzokaina charakteryzuje się niską toksycznością ogólnoustrojową, co wynika z jej słabej rozpuszczalności w wodzie i minimalnego wchłaniania po podaniu miejscowym. W badaniach toksyczności ostrej ustalono LD50 dla benzokainy na poziomie 2500 mg/kg masy ciała u myszy oraz 3042 mg/kg u szczurów. Substancja ta nie wykazuje właściwości mutagennych ani rakotwórczych, jednak brak jest danych dotyczących wpływu na płodność oraz rozwój potomstwa w modelach zwierzęcych.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, benzokaina, chlorheksydyna dichlorowodorek, dawka śmiertelna, genotoksyczność, model zwierzęcy, płodność, podanie miejscowe, rakotwórczość, substancja czynna, tabletki do ssania, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wchłanianie do krwiobiegu, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sertralina Krka 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sertraliny, uzyskane w ramach standardowych badań farmakologicznych, nie wykazały istotnego zagrożenia toksycznego, genotoksycznego ani rakotwórczego dla człowieka. Badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych nie potwierdziły działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność samców. Zaobserwowano jednak efekty fetotoksyczne, takie jak skrócenie przeżycia noworodków i zmniejszenie ich masy ciała, występujące po ekspozycji in utero po 15. dniu ciąży, co wskazuje na toksyczność pośrednią związaną z działaniem na organizm matki. Opóźnienia rozwojowe młodych osobników były prawdopodobnie wynikiem wpływu leku na samice, bez istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach toksykologicznych na szczurach podawano sertralinę doustnie w dawkach 10, 40 i 80 mg/kg/dobę od 21. do 56. dnia życia, co pozwoliło ocenić wpływ na rozwój i efekty odstawienia leku.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, fetotoksyczność, genotoksyczność, odwodnienie, opóźnienie dojrzewania płciowego, populacja pediatryczna, profil bezpieczeństwa, przyrost masy ciała, sertralina, toksyczne działanie leku, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ rozrodczy, wada rozwojowa płodu, wpływ na płodność, wydzielina z nosa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trójskładnikowego leku zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały przewidywalne, odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne u szczurów, takie jak zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak każdy składnik był indywidualnie testowany i nie wykazał takich działań. Wpływ na płodność i rozwój potomstwa był obserwowany przy dawkach amlodypiny około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), obejmując opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, czerwone krwinki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, laktacja, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, rozród, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks nie był poddany kompleksowym badaniom przedklinicznym jako preparat złożony, jednak dane dotyczące poszczególnych substancji czynnych oraz ograniczone badania terapii skojarzonej wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach na psach, przy ekspozycji na sytagliptynę około 6-krotnie wyższej niż u ludzi oraz na metforminę 2,5-krotnie wyższej, nie zaobserwowano nasilenia toksyczności. Sytagliptyna wykazała toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy ekspozycji 58-krotnie przekraczającej poziom u ludzi, jednak przy 19-krotnej ekspozycji nie stwierdzono efektów toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów odnotowano nieprawidłowości w rozwoju siekaczy przy 67-krotnej ekspozycji, a neurotoksyczne objawy u psów pojawiły się przy 23-krotnej ekspozycji, jednak przy 6-krotnej ekspozycji nie obserwowano takich efektów. Metformina wykazuje potwierdzony korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń w badaniach przedklinicznych.
ataksja, działanie depresyjne na OUN, działanie kancerogenne, ekspozycja kliniczna, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, gruczolak wątroby, hepatotoksyczność, metformina, poziom bez obserwowanego efektu, rakotwórczość, sytagliptyna, toksyczne uszkodzenie układu nerwowego, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, zniekształcenie żeber płodu, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Salofalk 3 g
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Salofalk (mesalazyna) wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Konwencjonalne testy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na kluczowe układy fizjologiczne, a badania genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak potencjału uszkadzania materiału genetycznego oraz karcynogenności. Ponadto, ocena wpływu na układ rozrodczy nie wykazała ryzyka dla płodności, rozwoju zarodka, przebiegu ciąży ani rozwoju pourodzeniowego, co podkreśla bezpieczeństwo stosowania mesalazyny w terapii przewlekłej.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, genotoksyczność, martwica brodawek nerkowych, mesalazyna, monitorowanie funkcji nerek, nefron, nefrotoksyczność, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, substancja czynna, terapia przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scandivin 30 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mepiwakainy chlorowodorku, substancji czynnej Scandivin 30 mg/ml, wykazały korzystny profil toksykologiczny. Ocena toksyczności ogólnej po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki potwierdziła dobry margines bezpieczeństwa. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, a test mikrojądrowy u myszy potwierdził brak mutagenności. Badania teratogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały wad rozwojowych, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, mepiwakaina chlorowodorek, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, praktyka stomatologiczna, profil bezpieczeństwa leku, środek znieczulenia miejscowego, test mikrojądrowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe płodu, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alphagan 2 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa brymonidyny winianu w stężeniu 2 mg/ml (odpowiadającemu 1,3 mg brymonidyny) zawartej w produkcie leczniczym Alphagan obejmowała szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksycznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po wielokrotnym podaniu nie ujawniły klinicznie istotnych objawów toksyczności, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku zgodnie z zaleceniami.
Alphagan, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, brymonidyna winian, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, krople do oczu, objaw toksyczności, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność wielokrotnego podania, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon substancji czynnych
Yerba santa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Yerba Santa (Eriodictyon californicum), składnik preparatu homeopatycznego Santaherba w potencji D3 (rozcieńczenie 1:1000), nie posiada kompleksowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest informacji na temat toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój. Preparat zawiera również inne składniki w potencjach homeopatycznych oraz nalewki, a jego objętość etanolu wynosi 39,5% (v/v), co może mieć znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak kobiety w ciąży, karmiące, dzieci oraz osoby z chorobami wątroby i nerek.
charakterystyka produktu leczniczego, crataegus oxyacantha, dokumentacja rejestracyjna, działanie niepożądane, galeopsis ochroleuca, genotoksyczność, konwencjonalny produkt leczniczy, krople doustne, nalewka, potencja D3, potencja homeopatyczna, potencjał rakotwórczy, produkt homeopatyczny, produkt leczniczy, Sambucus nigra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, Yerba santa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – desderman 78,2 g/100 g
Produkt Desderman zawiera etanol 96% (v/v) w stężeniu 78,2 g/100 g, co odpowiada 73,4 g etanolu 100%. Etanol, jako główna substancja czynna, jest szeroko stosowany w preparatach antyseptycznych i dezynfekujących do stosowania miejscowego. Przeprowadzone badania farmakologiczne nie wykazały istotnych klinicznie efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu zgodnie z zaleceniami. Dodatkowo, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały objawów toksyczności, a miejscowe stosowanie minimalizuje ekspozycję ogólnoustrojową.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, desderman, dezynfekcja skóry, ekspozycja ogólnoustrojowa, etanol, genotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, preparat antyseptyczny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Hydrochinon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydrochinon, będący głównym składnikiem aktywnym wyciągu z liścia mącznicy (Arctostaphylos uva-ursi), występuje w preparacie Cystinol w ilości 62,3-77,7 mg na tabletkę powlekaną, co odpowiada 265 mg wyciągu suchego (DER 3,5-5,5:1). Pomimo farmakologicznej aktywności hydrochinonu i jego pochodnych, analiza dostępnych danych przedklinicznych ujawnia istotne braki w ocenie bezpieczeństwa tej substancji. W dokumentacji produktu brak jest wyników badań genotoksyczności, wpływu na reprodukcję oraz potencjału karcinogennego, co uniemożliwia pełną ocenę ryzyka związanego z długotrwałym stosowaniem preparatu.
arbutyna, badanie przedkliniczne, choroba nowotworowa, ciąża, Cystinol, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, hydrochinon, mącznica leśna, pochodne hydrochinonu, potencjał karcinogenny, profil bezpieczeństwa, substancja farmakologicznie aktywna, wpływ na reprodukcję, wyciąg z mącznicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lungamo 18 mcg/dawkę odmierzoną
Tiotropium, substancja czynna leku Lungamo w dawce 18 mikrogramów na dawkę odmierzoną, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla leków o działaniu przeciwcholinergicznym. Zaobserwowano klasyczne objawy blokady receptorów muskarynowych, takie jak suchość błon śluzowych, mydriaza, tachykardia, zmniejszenie łaknienia i przyrostu masy ciała. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu u gryzoni stwierdzono łagodne podrażnienie dróg oddechowych oraz zmiany w układzie moczowo-płciowym, w tym zapalenie gruczołu krokowego i kamicę pęcherza moczowego. Nie wykazano działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój potomstwa, a niekorzystne efekty reprodukcyjne pojawiały się jedynie przy dawkach pięciokrotnie przekraczających ekspozycję terapeutyczną u ludzi.
blokada cholinergiczna, blokowanie receptorów muskarynowych, bromek tiotropiowy, cykl płciowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, kamica pęcherza moczowego, mydriaza, podrażnienie dróg oddechowych, receptor muskarynowy, rozrodczość, rozszerzenie źrenic, suchość jamy ustnej, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwości przeciwcholinergiczne, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gruczołu krokowego, zmniejszenie łaknienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Metformax 1000 1000 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne metforminy chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Metformax 1000, wykazały brak istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych. Testy farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na kluczowe układy i narządy, a badania toksyczności przewlekłej potwierdziły bezpieczeństwo długotrwałego stosowania. Ponadto, metformina nie wykazała działania genotoksycznego ani kancerogennego w standardowych modelach badawczych, co jest kluczowe dla oceny ryzyka mutagennego i nowotworowego u pacjentów.
aberracja chromosomowa, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, lek przeciwcukrzycowy, metformina chlorowodorek, mutacja genowa, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mensinorm Set 150 j.m.
Produkt leczniczy Mensinorm Set zawiera ludzki hormon folikulotropowy (FSH) oraz ludzki hormon luteinizujący (LH), pozyskiwane odpowiednio z moczu kobiet po menopauzie (HMG) oraz moczu kobiet w ciąży (hCG). Preparat dostępny jest w dwóch dawkach: 75 j.m. i 150 j.m., gdzie każda jednostka odnosi się do ilości FSH i LH w równych proporcjach. Pomimo naturalnego pochodzenia hormonów, producent nie przeprowadził standardowych badań przedklinicznych, takich jak ocena toksyczności ostrej, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa stosowania tego leku.
bezpieczeństwo stosowania leku, działanie rakotwórcze, farmakoterapia, genotoksyczność, gonadotropina kosmówkowa, gonadotropina menopauzalna, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, liofilizat, podanie pozajelitowe, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do wstrzykiwań, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano odwracalne zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany ustępowały po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i były interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych. Badania genotoksyczności i karcynogenności poszczególnych substancji nie wykazały ryzyka, a długoterminowe badania rakotwórczości amlodypiny u gryzoni przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie przekraczających maksymalną dawkę dla ludzi 10 mg) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, bazofilia, bezylan amlodypiny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nitresan 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa nitrendypiny, substancji czynnej leku Nitresan, wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Analizy toksyczności po pojedynczym i wielokrotnym podaniu nie ujawniły istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego. Testy reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badania na naczelnych, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, nitrendypina, Nitresan, profil bezpieczeństwa, rozwój kośćca, toksyczność pojedynczej dawki, układ kostny, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sigrada 10 mg
Prasugrel wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksykologię ogólną, genotoksyczność, karcinogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój zarodka. Efekty farmakologiczne i toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. Badania na modelach zwierzęcych (szczury, króliki) nie wykazały wad rozwojowych ani istotnych zaburzeń rozwojowych potomstwa, nawet przy dawkach do 240-krotnie wyższych niż zalecane dobowe dawki podtrzymujące (w przeliczeniu na mg/m²). Nie stwierdzono również istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego w standardowych protokołach badawczych zgodnych z międzynarodowymi wytycznymi.
badanie prenatalne i postnatalne, badanie toksykologiczne, dawka podtrzymująca, działanie rakotwórcze, efekt farmakologiczny, ekspozycja terapeutyczna, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, margines bezpieczeństwa, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, prasugrel, profil bezpieczeństwa, test toksyczności, test toksykologiczny, toksyczność zarodkowo-płodowa, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diclaner 75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka poza znanymi efektami opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. W badaniach przewlekłej toksyczności dominowały zmiany patologiczne i owrzodzenia przewodu pokarmowego. Szczególnie istotne jest dwuletnie badanie toksyczności u szczurów, gdzie zaobserwowano zależny od dawki wzrost częstości zakrzepicy serca, co ma znaczenie dla oceny bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego przy długotrwałym stosowaniu diklofenaku.
bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe, dawka toksyczna, diklofenak, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, rozwój zarodkowy, śmierć płodu, teratogenność, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, zaburzenie implantacji, zahamowanie owulacji, zahamowanie wzrostu płodu, zakrzepica serca, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bioracef 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu aksetylu, substancji czynnej leku Bioracef, wykazały korzystny profil tolerancji. Testy farmakologiczne nie ujawniły istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności dawek powtarzanych na modelach zwierzęcych potwierdziły dobrą tolerancję nawet przy dawkach przewyższających terapeutyczne, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały zdolności cefuroksymu do indukowania mutacji genowych ani aberracji chromosomowych, eliminując ryzyko genotoksyczne u pacjentów stosujących Bioracef.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie karcinogenności, cefalosporyna, cefuroksym, cefuroksym aksetyl, dawka powtarzana, działanie teratogenne, gamma-glutamylotranspeptydaza, genotoksyczność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój zarodkowo-płodowy, test laboratoryjny, toksyczność reprodukcyjna i rozwojowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Silandyl 50 mg
Przeprowadzona kompleksowa ocena bezpieczeństwa syldenafilu, substancji czynnej produktu leczniczego Silandyl, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, obejmujących farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Standardowe badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności wielokrotnego podawania nie ujawniły znaczących zmian w funkcjonowaniu narządów, parametrach biochemicznych i hematologicznych, potwierdzając akceptowalny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, aberracji chromosomowych oraz mikrojądrowy, nie wykazały potencjału mutagennego, a badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych nie wskazały na ryzyko onkogenne.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, dane niekliniczne, genotoksyczność, lamelka ulegająca rozpadowi, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny bezpieczeństwa, rakotwórczość, rozwój prenatalny i postnatalny, ryzyko nowotworowe, syldenafil, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owoców kasztanowca – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy Venoforton zawiera wyciąg z owoców kasztanowca (Hippocastani fructus intractum recentis) w formie intraktu o stosunku ekstrakcji DER 1:1, z użyciem 96% etanolu jako rozpuszczalnika, w ilości 40 g na 100 g preparatu. Zawartość saponin trójterpenowych, przeliczana na escynę, wynosi 15-24 mg na 4 ml płynu doustnego. Brak dedykowanych badań przedklinicznych, takich jak toksyczność ostra, podostra, przewlekła, genotoksyczność czy potencjał rakotwórczy, jest rekompensowany długotrwałym doświadczeniem klinicznym i tradycyjnym zastosowaniem. Venoforton zawiera również inne ekstrakty roślinne: nalewkę z miłorzębu (37 g/100 g, DER 1:5, etanol 70%), nalewkę z kwiatostanu głogu (10 g/100 g, DER 1:5, etanol 60%), wyciąg z ziela jemioły (10 g/100 g, DER 1:1, etanol 96%) oraz nalewkę z ziela arniki (3 g/100 g, DER 1:5, etanol 70%).
arnica montana, badanie toksyczności, Crataegi inflorescentia, działanie niepożądane, escyna, genotoksyczność, ginkgo biloba, Hippocastani fructus, lek roślinny, nadzór farmaceutyczny, nalewka z arniki, nalewka z głogu, nalewka z miłorzębu, płyn doustny, potencjał rakotwórczy, saponiny trójterpenowe, toksyczność reprodukcyjna, tradycyjne zastosowanie, Venoforton, Viscum album, wyciąg z jemioły, wyciąg z owoców kasztanowca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tamiron 0,4 mg
Badania przedkliniczne tamsulosyny chlorowodorku wykazały, że jej profil toksyczności jest ściśle powiązany z mechanizmem działania jako antagonisty receptorów α-adrenergicznych. Toksyczność obserwowano głównie przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny, co potwierdzają zmiany w zapisie EKG u psów poddanych bardzo wysokim dawkom. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały istotnych właściwości mutagennych ani klastogennych, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku. W badaniach kancerogenności u myszy i szczurów zaobserwowano proliferację komórek w gruczołach mlecznych samic przy wysokich dawkach, prawdopodobnie związaną z hiperprolaktynemią, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, badanie kancerogenne, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, efekt toksyczny, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, in vitro, in vivo, kardiotoksyczność, profil bezpieczeństwa leku, proliferacja komórek, receptor adrenergiczny, receptor α-adrenergiczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nivalin 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bromowodorku galantaminy, substancji czynnej leku Nivalin, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz genotoksycznych. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach Wistar podawano galantaminę doustnie w dawkach 0,25 mg/kg, 0,5 mg/kg oraz 1,0 mg/kg masy ciała, a podskórnie w dawkach 0,125 mg/kg i 0,5 mg/kg przez okres 6 miesięcy. Nie stwierdzono istotnych odchyleń w parametrach biometrycznych, biochemicznych, hematologicznych ani morfologicznych. Ponadto, galantamina nie wykazała działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza jej korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
bezpieczeństwo farmakologiczne, bromowodorek galantaminy, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, parametr morfologiczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bizmutu galusan zasadowy Hasco –
Badania przedkliniczne dotyczące bizmutu galusanu zasadowego wykazały, że substancja ta, stosowana miejscowo, charakteryzuje się niską biodostępnością systemową, co znacząco ogranicza ryzyko działań niepożądanych. W modelach zwierzęcych podanie dożylne czystego bizmutu w dawce 0,5 mg/kg mc. powodowało istotny spadek ciśnienia tętniczego oraz bradykardię, natomiast dawka 1,8 mg/kg mc. wywoływała kardiotoksyczność i zaburzenia rytmu serca. Bizmut galusan zasadowy nie wykazywał działania genotoksycznego ani kancerogennego, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne w badaniach przedklinicznych. Ponadto, nie stwierdzono negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze i płodność, choć czysty bizmut może mieć działanie embriotoksyczne, co nie zostało jednak udokumentowane dla formy galusanowej stosowanej miejscowo.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nebinad 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne nebiwololu, substancji czynnej leku Nebinad 5 mg, wykazały brak potencjału genotoksycznego. Standardowe testy genotoksyczności nie wykazały ryzyka mutacji genowych, aberracji chromosomowych ani innych uszkodzeń DNA, co wskazuje na niskie zagrożenie dla pacjentów stosujących ten lek. Ponadto, badania karcynogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów związanych z długotrwałym stosowaniem nebiwololu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adimuplan 100 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny, substancji czynnej leku Adimuplan, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu ustrojowym przekraczającym 58-krotnie dawkę stosowaną u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu dawki terapeutycznej nie zaobserwowano istotnych efektów niepożądanych. U szczurów przy ekspozycji 67-krotnej stwierdzono nieprawidłowości siekaczy, jednakże nie potwierdzono ich w badaniu 14-tygodniowym przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu klinicznym odnotowano przemijające objawy toksyczne, takie jak zaburzenia oddechowe, ślinienie, wymioty, ataksja i drżenie, wskazujące na uszkodzenie nerwów oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych. Brak wpływu na te parametry przy 6-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a ocena rakotwórczości wskazała na brak działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy narażeniu >58-krotnym, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym i nie jest uznawane za istotne zagrożenie dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego).
ataksja, cukrzyca typu 2, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, przenikanie do mleka, rak wątroby, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady wrodzone żeber, wymioty pieniste, zaburzenia oddechowe, zaburzenia płodności, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności pazopanibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem sygnalizacji VEGF, obejmujące m.in. zahamowanie wzrostu i zwiększoną łamliwość kości, zaburzenia przebudowy zębów, zmiany strukturalne w łożyskach pazurów, upośledzenie funkcji narządów rozrodczych, zaburzenia hematologiczne, a także zmiany czynnościowe i strukturalne nerek oraz trzustki. Większość tych efektów występowała przy stężeniach osoczowych niższych niż osiągane klinicznie u ludzi. U samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie (ogniska eozynofilii i gruczolaki) przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Szczególną wrażliwość wykazano u młodych zwierząt, gdzie dawki odpowiadające 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji powodowały zahamowanie wzrostu kończyn, zwiększoną łamliwość kości oraz zaburzenia przebudowy zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży.
aberracja chromosomalna, chlorowodorek pazopanibu, ciałko żółte, działanie mutagenne, embriotoksyczność i teratogenność, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, morfologia krwi, ognisko eozynofilii, proliferacyjne zmiany wątroby, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 30 mg
Ocena bezpieczeństwa prednizonu w badaniach przedklinicznych obejmuje szeroki zakres testów toksykologicznych, w tym toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, a także badania teratogenności, genotoksyczności i karcinogenności. W modelach zwierzęcych wartość LD50 dla prednizolonu wynosi 240 mg/kg m.c. (jednorazowo u szczurów), co jest znacznie wyższe niż dawki kliniczne, wskazując na szeroki indeks terapeutyczny. Długotrwałe podawanie prednizolonu w dawkach 2-33 mg/kg m.c. powodowało zmiany patologiczne, takie jak uszkodzenie wątroby u królików (2-3 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie) oraz martwicę mięśni u świnek morskich (0,5-5 mg/kg/dobę) i psów (4 mg/kg/dobę) po kilku tygodniach terapii. W badaniach teratogennych u myszy, chomików i królików stwierdzono rozszczep wargi i/lub podniebienia, a u szczurów anomalie czaszki, szczęki i języka, co podkreśla konieczność ograniczenia stosowania prednizonu w okresie ciąży. Ponadto, dawki 30 mg/dobę przez minimum 4 tygodnie indukowały odwracalne zaburzenia spermatogenezy utrzymujące się kilka miesięcy po zakończeniu terapii.
anomalie czaszki, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, glikokortykosteroid, indeks terapeutyczny, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie wątroby, wyspy Langerhansa, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Revival Plus, zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, został oceniony w badaniach toksyczności wielokrotnego podania na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy oraz zmiany histopatologiczne w kanalikach nerkowych, wynikające z niedotlenienia spowodowanego zmniejszoną perfuzją nerkową. Dodatkowo, u szczurów stwierdzono zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz redukcję masy serca, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Badania genotoksyczności nie wykazały aktywności genotoksycznej dla skojarzenia ani poszczególnych substancji, choć nie przeprowadzono specyficznych testów rakotwórczości.
antagonista receptora AT1, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kanaliki nerkowe, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie kanalików nerkowych, olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, parametry hematologiczne, perfuzja nerki, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anagrelide Vipharm 1 mg
Badania przedkliniczne anagrelidu wykazały istotne efekty toksyczne, zwłaszcza kardiotoksyczność u samców psów przy dawkach ≥1 mg/kg/dobę, manifestującą się krwotokami podwsierdziowymi i martwicą mięśnia sercowego, z poziomem NOEL ustalonym na 0,3 mg/kg/dobę (0,1-krotność AUC anagrelidu w stosunku do ekspozycji u ludzi przy dawce terapeutycznej 2 mg/dobę). W zakresie płodności, u samic szczurów dawka 30 mg/kg/dobę powodowała zwiększoną utratę zarodków i zmniejszenie liczby żywych zarodków, z NOEL na poziomie 10 mg/kg/dobę (143-krotność AUC anagrelidu względem ludzi). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego i postnatalnego obserwowano wydłużenie okresu ciąży przy dawkach ≥10 mg/kg/dobę (NOEL 3 mg/kg/dobę, 14-krotność AUC), a u suk dawki ≥60 mg/kg/dobę wiązały się z przedłużeniem porodu i zwiększoną śmiertelnością płodów (NOEL 30 mg/kg/dobę, 425-krotność AUC). Kompleksowe testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego.
anagrelid, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne i klastogenne, enzym CYP1, genotoksyczność, gruczolakorak macicy, guz chromochłonny nadnerczy, kardiotoksyczność, krwotok podwsierdziowy, martwica mięśnia sercowego, obumarcie płodu, poziom NOEL, resorpcja zarodka, rozwój prenatalny i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność płodowa, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność matczyna, układ sercowo-naczyniowy, utrata zarodka po zagnieżdżeniu, utrata zarodka przed zagnieżdżeniem, zmiana nowotworowa - Leksykon substancji czynnych
Iprazochrom – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Iprazochrom, substancja czynna preparatu Divascan, wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej po jednorazowym podaniu dawki do 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów i psów, natomiast króliki wykazują znaczną wrażliwość, z obserwowanymi zgonami po powtórnym podaniu tej samej dawki. W badaniach toksyczności przewlekłej toksyczność pojawia się dopiero przy dawkach ≥100-krotnie wyższych niż terapeutyczne (2,5 mg/tabletka), co wskazuje na szeroki indeks terapeutyczny. Ponadto, iprazochrom nie wykazuje potencjału mutagennego w testach in vitro na bakteriach i liniach komórkowych, co eliminuje konieczność dalszych badań onkogennych zgodnie z obowiązującymi protokołami przedklinicznymi.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, indeks terapeutyczny, iprazochrom, płodność, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jamesi 56,688 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Jamesi, zawierający sytagliptynę (50 mg) w skojarzeniu z metforminą (850 mg lub 1000 mg), przeszedł kompleksową ocenę toksykologiczną w badaniach przedklinicznych. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie wykazano dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii metforminą. Poziomy NOEL dla sytagliptyny i metforminy wynosiły odpowiednio około 6-krotność i 2,5-krotność narażenia klinicznego. Toksyczność sytagliptyny ujawniała się przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym ekspozycję człowieka, obejmując zmiany w wątrobie, nerkach, zębach oraz przemijające objawy neurologiczne u psów przy 23-krotnym narażeniu. Nie stwierdzono genotoksyczności, a kancerogenność była ograniczona do wysokich dawek, z obserwowanym wzrostem gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy 58-krotnym narażeniu, co uznano za efekt wtórny do hepatotoksyczności. W badaniach reprodukcyjnych nie wykazano istotnych zagrożeń dla płodności i rozwoju przy narażeniach do 29-krotności klinicznej, mimo że sytagliptyna przenika do mleka samic szczurów (wskaźnik mleko/osocze 4:1).
badanie farmakologiczne, badanie histologiczne, badanie kancerogenności, badanie na psach, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, narażenie kliniczne, nieprawidłowości siekaczy, objawy neurologiczne, poziom NOEL, przenikanie do mleka, rak wątroby, terapia skojarzona, terapia skojarzona sytagliptyny z metforminą, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodcza, toksyczność wątrobowo-nerkowa, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nutriflex Peri –
Produkt leczniczy Nutriflex peri, będący zestawem dwóch roztworów do sporządzania roztworu do infuzji, nie był poddany formalnym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo stosowania, w tym toksyczność ostrą, przewlekłą, mutagenność, karcinogenność oraz toksyczność reprodukcyjną. Preparat zawiera składniki fizjologiczne, takie jak aminokwasy (40 g/1000 ml), węglowodany (80 g/1000 ml) oraz elektrolity w fizjologicznie zbalansowanych stężeniach, odpowiadających naturalnemu występowaniu w organizmie. Składniki te są dobrze poznane i szeroko stosowane w żywieniu pozajelitowym, co potwierdza ich bezpieczeństwo kliniczne. Parametry fizykochemiczne preparatu, takie jak osmolarność teoretyczna 900 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,8–6,0, mieszczą się w granicach uznawanych za bezpieczne dla infuzji dożylnych, zwłaszcza przez żyły obwodowe.
alanina, aminokwas, arginina, elektrolit, fenyloalanina, genotoksyczność, glicyna, histydyna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, osmolarność, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał toksyczny, prolina, seryna, terapia substytucyjna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, treonina, tryptofan, walina, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Mięta pieprzowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mięta pieprzowa (Mentha piperita L.) jest szeroko stosowanym surowcem roślinnym w farmakoterapii, jednak dostępne dane przedkliniczne dotyczące jej bezpieczeństwa są ograniczone, co wynika z długotrwałego stosowania i regulacji dotyczących tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Brak jest kompleksowych badań toksyczności reprodukcyjnej dla większości preparatów zawierających miętę pieprzową, z wyjątkiem Iberogastu, gdzie badania w dawkach do 1200-krotnie przekraczających zalecane nie wykazały ryzyka dla reprodukcji i rozwoju embrionalnego. Podobnie, testy genotoksyczności (np. test Amesa dla Dentoseptu) oraz badania mutagenności dla Iberogastu nie potwierdziły działania mutagennego. Nie przeprowadzono natomiast badań dotyczących potencjału rakotwórczego dla samego liścia mięty pieprzowej ani większości preparatów zawierających tę substancję.
badanie przedkliniczne, beta-azaron, biodostępność, działanie mutagenne, genotoksyczność, kancerogenność, mięta pieprzowa, potencjał rakotwórczy, produkt leczniczy roślinny, rozwój embrionalny, składnik farmakoaktywny, stężenie w osoczu, test Amesa, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza, wyciąg z mięty pieprzowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fraxiparine 7600 j.m. a.Xa/0,8 ml
Przedkliniczne badania nadroparyny wapniowej (Fraxiparine) wykazały brak istotnych zagrożeń dla pacjentów, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania leku w praktyce klinicznej. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, obejmujące monitorowanie parametrów klinicznych, hematologicznych, biochemicznych oraz histopatologicznych, nie wykazały istotnych nieprawidłowości. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zdolności do wywoływania aberracji chromosomowych, a długoterminowe badania karcynogenności nie wskazały na ryzyko rozwoju nowotworów.
aberracje chromosomowe, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, Fraxiparine, genotoksyczność, mutagenność, nadroparyna wapniowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, właściwości karcinogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flukonazol Actavis 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa flukonazolu wskazują na brak działania rakotwórczego u myszy i szczurów przy dawkach doustnych 2,5-10 mg/kg mc./dobę przez 24 miesiące, co odpowiada 2-7-krotności dawki klinicznej u ludzi. Jedynym istotnym efektem było zwiększone występowanie gruczolaków wątrobowokomórkowych u samców szczurów przy dawkach 5 i 10 mg/kg mc./dobę. Badania mutagenności, obejmujące testy na szczepach Salmonella typhimurium, komórkach L5178Y oraz badania cytogenetyczne in vivo i in vitro, nie wykazały potencjału mutagennego flukonazolu, co potwierdza brak genotoksyczności tego leku. Badania reprodukcyjne wykazały, że flukonazol nie wpływa na płodność szczurów przy dawkach doustnych 5-20 mg/kg mc./dobę oraz pozajelitowych 5-75 mg/kg mc. Jednakże, dawki ≥25 mg/kg mc. indukowały zmiany anatomiczne u płodów (np. dodatkowe żebra, poszerzenie układu kielichowo-miedniczkowego) oraz opóźnienie kostnienia, a dawki 80-320 mg/kg mc. powodowały zwiększoną śmiertelność zarodków i wady rozwojowe (falistość żeber, rozszczep podniebienia, nieprawidłowe kostnienie twarzoczaszki). Wysokie dawki flukonazolu wpływały również na przebieg porodu, powodując jego opóźnienie i przedłużenie, co wiązało się z niewielkim wzrostem liczby płodów martwych i obniżoną przeżywalnością noworodków. Efekty te są prawdopodobnie związane z gatunkowo specyficznym działaniem flukonazolu na obniżenie stężenia estrogenów, nieobserwowanym u kobiet leczonych klinicznie.
badanie cytogenetyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak L5178Y, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, estrogen, flukonazol, genotoksyczność, gruczolak wątrobowokomórkowy, limfocyt, mutagenność, płodność, poród, rozszczep podniebienia, rozwój zarodkowo-płodowy, Salmonella typhimurium, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna, układ kielichowo-miedniczkowy, wada płodu, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tizagelan 2 mg
Ocena bezpieczeństwa tyzanidyny, substancji czynnej preparatu Tizagelan, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Standardowe badania toksykologiczne po podaniu wielokrotnym nie ujawniły specyficznych efektów toksycznych, a testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego i zdolności do indukcji aberracji chromosomowych. Ponadto, badania rakotwórczości nie dostarczyły dowodów na kancerogenność tyzanidyny, co wskazuje na niski potencjał rozwoju nowotworów przy długotrwałym stosowaniu leku.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karmienie piersią, mutacja genowa, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, profil toksykologiczny, przenikanie do mleka, Tizagelan, toksyczność wielokrotna, tyzanidyna, uszkodzenie DNA - Leksykon substancji czynnych
Ekonazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ekonazol, substancja o działaniu przeciwgrzybiczym, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra u gryzoni wykazała LD50 w zakresie 160-430 mg/kg mc., natomiast toksyczność przewlekła przy dawce 50 mg/kg mc./dobę ujawniła jedynie minimalne uszkodzenia wątroby, które były odwracalne po odstawieniu leku. Badania genotoksyczności wskazują na brak istotnych efektów lub jedynie ograniczone zmiany chromosomalne, które nie mają klinicznego znaczenia przy zalecanym stosowaniu miejscowym. Nie stwierdzono działania karcynogennego, co jest zgodne z krótkim okresem terapii i niską ekspozycją ogólnoustrojową (wchłanianie przez skórę <10%). Preparat Pevisone, zawierający ekonazol i triamcynolon, nie był poddany długotrwałym badaniom karcynogennym, jednak dane przedkliniczne nie wskazują na istotne ryzyko przy prawidłowym stosowaniu.
azotan ekonazolu, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekonazol z triamcynolonem, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, genotoksyczność, LD50, margines terapeutyczny, podrażnienie skóry, przenikanie do mleka, substancja przeciwgrzybicza, toksyczność ekonazolu, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wady rozwojowe, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości kancerogenne, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Punkamlar 1,5 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne i toksykologiczne cytyzynikliny wykazały szeroki indeks terapeutyczny oraz brak istotnej toksyczności po wielokrotnym podaniu u myszy, szczurów i psów. Substancja nie wywoływała zaburzeń funkcji serca u świnek morskich, a także nie wpływała negatywnie na hemopoezę, błonę śluzową żołądka, nerki, wątrobę ani inne narządy wewnętrzne. W testach porównawczych na izolowanych komórkach wątroby i nerek cytyzyniklina wykazała podobny profil toksyczności do nikotyny, z wyjątkiem silniejszego działania w teście peroksydacji lipidów, co może wynikać z ograniczonej biotransformacji w hepatocytach. Badania genotoksyczności na myszach nie potwierdziły działania uszkadzającego DNA, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania leku.
badanie farmakologiczne, badanie kliniczne, błona śluzowa żołądka, cytyzyniklina, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, działanie uszkadzające, genotoksyczność, hemopoeza, hepatocyt, indeks terapeutyczny, materiał genetyczny, nerka, peroksydacja lipidów, świnka morska, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wątroba, zaburzenia pracy serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mirzaten 45 mg 45 mg
Przedkliniczne badania farmakologiczne mirtazapiny, substancji czynnej leku Mirzaten, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły znaczących efektów toksycznych, a testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału do uszkodzeń DNA, mutacji genowych czy chromosomalnych. W badaniach rakotwórczości u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano guzy tarczycy u szczurów oraz nowotwory wątrobowokomórkowe u myszy, jednak zmiany te są specyficzne gatunkowo, niezwiązane z genotoksycznością i wynikają z długotrwałego podawania wysokich dawek indukujących enzymy wątrobowe, co nie przekłada się na ryzyko u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
badanie farmakologiczne, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, guz tarczycy, indukcja enzymów wątrobowych, masa ciała miotu, mirtazapina, mutacja genowa, nowotwór wątrobowokomórkowy, strata poimplantacyjna, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie DNA