fenobarbital
Fenobarbital (Luminal) jest długodziałającym barbituranowym lekiem przeciwpadaczkowym, stosowanym w terapii padaczki od ponad 100 lat. Ze względu na swoje właściwości sedatywne i przeciwdrgawkowe działa poprzez zwiększenie aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) w mózgu, hamując w ten sposób pobudliwość neuronalną.
W praktyce klinicznej fenobarbital znajduje zastosowanie w leczeniu uogólnionych napadów toniczno-klonicznych, napadów częściowych oraz stanu padaczkowego. Jest również lekiem pierwszego wyboru w terapii drgawek u noworodków. Jego skuteczność w zapobieganiu napadom padaczkowym została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych, jednak ze względu na profil działań niepożądanych jest obecnie rzadziej stosowany w krajach rozwiniętych.
Fenobarbital charakteryzuje się długim okresem półtrwania wynoszącym 79-120 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Jest silnym induktorem enzymów wątrobowych, szczególnie cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji lekowych. Do najczęstszych działań niepożądanych fenobarbitalu należą: sedacja, ataksja, zaburzenia poznawcze, osteomalacja oraz paradoksalne pobudzenie u dzieci i osób starszych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Luminalum 100 mg
Fenobarbital, substancja czynna leku Luminalum w dawce 100 mg na tabletkę, wykazuje istotny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co przekłada się na znaczące ograniczenia w zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Działania niepożądane takie jak zaburzenia koncentracji, wydłużenie czasu reakcji, senność, zmęczenie oraz zaburzenia koordynacji ruchowej stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do wykonywania tych czynności podczas terapii. Lekarz ma obowiązek jednoznacznie poinformować pacjenta o zakazie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także odnotować tę informację w dokumentacji medycznej, szczególnie w przypadku pacjentów, których praca zawodowa wymaga takich umiejętności.
charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, działanie farmakologiczne, fenobarbital, funkcje psychomotoryczne, leki upośledzające sprawność psychomotoryczną, Luminalum, ośrodkowy układ nerwowy, senność, tajemnica lekarska, właściwości nasenne, właściwości przeciwdrgawkowe, właściwości sedatywne, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Interakcje leku – Levofolic 50 mg/ml roztwór do wstrzykiwań lub infuzji 50 mg/ml
Levofolic (l-folinian disodu), aktywna forma kwasu folinowego, wchodzi w istotne interakcje farmakologiczne z wieloma lekami, co ma kluczowe znaczenie kliniczne. Szczególnie ważna jest jego rola jako antidotum w terapii metotreksatem – przedawkowanie l-folinianu może znosić efekt przeciwnowotworowy metotreksatu. Podobnie, l-folinian disodu antagonizuje działanie kotrymoksazolu i pirymetaminy, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności tych leków przeciwbakteryjnych i przeciwpierwotniakowych. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem (5-FU) (dawka 600 mg/m² pc. w bolusie dożylnym raz w tygodniu) l-folinian disodu nasila zarówno efekty terapeutyczne, jak i toksyczność, zwłaszcza ryzyko zagrażających życiu biegunek, co wymaga redukcji dawki 5-FU i ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, l-folinian disodu może indukować metabolizm wątrobowy leków przeciwpadaczkowych (fenobarbital, prymidon, fenytoina, imidy kwasu bursztynowego), obniżając ich stężenia w osoczu i zwiększając ryzyko napadów padaczkowych.
antagonista kwasu foliowego, biegunka zagrażająca życiu, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, fluorouracyl, folinian disodu, imid kwasu bursztynowego, kotrymoksazol, kwas foliowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpierwotniakowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, napad padaczkowy, nudność, pirymetamina, prymidon, przedawkowanie metotreksatu, terapia ratunkowa, terapia skojarzona, wymioty, zapalenie błony śluzowej - Leksykon substancji czynnych
Bortezomib – Interakcje
Bortezomib jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, z ograniczonym udziałem CYP2D6 (7%), co minimalizuje wpływ fenotypu metabolizmu tego izoenzymu na farmakokinetykę leku. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu średnio o 35% (CI90% 1,032–1,772), co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Z kolei silni induktorzy CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają AUC bortezomibu o około 45%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Słabe induktory CYP3A4, takie jak deksametazon, oraz silni inhibitory CYP2C19 (np. omeprazol) nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu, co pozwala na ich bezpieczne stosowanie w terapii skojarzonej. Terapia z melfalanem i prednizonem powoduje wzrost AUC bortezomibu o 17%, jednak bez znaczenia klinicznego, nie wymagając modyfikacji dawkowania.
biodostępność bortezomibu, bortezomib, CYP2D6, cytochrom P450, deksametazon, farmakokinetyka bortezomibu, fenobarbital, fenytoina, hiperglikemia, hipoglikemia, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor proteasomu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, krzywa AUC, lek hipoglikemizujący, melfalan i prednizon, metabolizm CYP2D6, neuropatia obwodowa, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, stężenie glukozy w osoczu, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Nimodypina – Przeciwwskazania stosowania
Nimodypina, dostępna w formie roztworu do infuzji (0,2 mg/ml) oraz tabletek powlekanych (30 mg), jest antagonistą kanałów wapniowych stosowanym głównie w terapii następstw krwawienia podpajęczynówkowego. Przeciwwskazaniem do jej stosowania jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Preparaty do infuzji (Nimodipine Altan, Nimotop S) zawierają znaczące ilości etanolu 96% (10 g w fiolce/butelce 50 ml), a Nimotop S roztwór do infuzji dodatkowo 23 mg sodu, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, alkoholizmem, padaczką, uszkodzeniami mózgu, kobiet w ciąży i karmiących oraz u osób na diecie niskosodowej.
alkoholizm, antagonista wapnia, barbiturany, choroba wątroby, dieta niskosodowa, fenobarbital, fenytoina, hydantoina, indukcja enzymów wątrobowych, interakcja lekowa, karbamazepina, krwawienie podpajęczynówkowe, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nimodypina, padaczka, pochodna dibenzazepiny, postać dożylna, roztwór do infuzji, ryfampicyna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, uszkodzenie mózgu - Leksykon leków
Interakcje leku – Orizon 1 mg/ml
Rysperydon, będący głównym składnikiem preparatu Orizon, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, amitryptylina), gdyż może to prowadzić do zwiększonego ryzyka arytmii. Rysperydon antagonizuje działanie lewodopy i agonistów dopaminy, co wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek w terapii choroby Parkinsona. Interakcje z lekami działającymi ośrodkowo i alkoholem nasilają sedację i upośledzenie funkcji psychomotorycznych, co jest szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Ponadto, rysperydon może powodować istotne niedociśnienie w połączeniu z lekami hipotensyjnymi, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania rysperydonu z paliperydonem ze względu na sumowanie efektów farmakologicznych.
agonista dopaminy, amitryptylina, antagonista receptora H2, antycholinoesteraza, arypiprazol, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, digoksyna, donepezil, enzym CYP2D6, erytromycyna, fenobarbital, fenotiazyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, furosemid, galantamina, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipomagnezemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor kanału wapniowego, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek psychostymulujący, lewodopa, metabolizm wątrobowy, metylofenidat, objaw pozapiramidowy, paliperydon, paroksetyna, ranitydyna, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sertralina, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej - Leksykon leków
Interakcje leku – MemoniQ 1200 mg
MemoniQ (piracetam) wykazuje istotne interakcje kliniczne, zwłaszcza z hormonami tarczycy (T3 i T4), gdzie współistniejące stosowanie może wywołać objawy neuropsychiatryczne, takie jak splątanie, drażliwość i bezsenność, wymagając monitorowania pacjentów. W terapii z acenokumarolem (dawka piracetamu 9,6 g/dobę) nie zmienia się dawka leku przeciwzakrzepowego potrzebna do utrzymania INR 2,5-3,5, jednak piracetam istotnie zmniejsza agregację płytek, uwalnianie ß-tromboglobuliny, stężenie fibrynogenu, czynników von Willebranda oraz lepkość krwi i osocza, co może nasilać działanie przeciwzakrzepowe i wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemostazy. Piracetam w dawce 20 g/dobę nie wpływa na stężenia leków przeciwpadaczkowych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, kwas walproinowy), a ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest niskie ze względu na wydalanie 90% dawki w postaci niezmienionej oraz minimalne hamowanie izoform CYP 2A6 (21%) i 3A4/5 (11%) przy stężeniu 1422 μg/ml.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, bariera łożyskowa, bezsenność, cytochrom P450, czynnik von Willebranda, drażliwość, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, fibrynogen, hemodializa, hormony tarczycy, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lepkość krwi, mleko kobiece, nasilenie padaczki, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, piracetam, splątanie, ß-tromboglobulina, wskaźnik INR, zaburzenie krwotoczne, zakrzepica żylna - Leksykon leków
Interakcje leku – Biotifem 5 mg
Biotyna (witamina B7) w preparacie Biotifem 5 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami oraz składnikami diety, które mogą wpływać na jej stężenie i efektywność terapeutyczną. Leki przeciwdrgawkowe takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon indukują enzymy wątrobowe, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia biotyny we krwi i wymaga monitorowania oraz ewentualnego zwiększenia dawki biotyny. Kwas walproinowy hamuje aktywność biotynidaz, co zaburza metabolizm biotyny, natomiast hormony steroidowe przyspieszają jej katabolizm. Antybiotyki o szerokim spektrum działania mogą zmniejszać biodostępność biotyny poprzez zaburzenie mikroflory jelitowej. Awidyna, obecna w surowym białku jaja kurzego, wiąże biotynę, uniemożliwiając jej wchłanianie, co stanowi istotne ryzyko niedoboru. Spożycie alkoholu etylowego obniża stężenie biotyny poprzez zaburzenia wchłaniania, metabolizmu i wydalania, co wymaga ograniczenia lub abstynencji u pacjentów leczonych Biotifem 5 mg.
alkohol etylowy, antybiotyk, awidyna, badanie laboratoryjne, biodostępność biotyny, biotynidaza, etanol, fenobarbital, fenytoina, hormon płciowy, hormon steroidowy, indukcja enzymów wątrobowych, karbamazepina, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm biotyny, metoda immunochemiczna, mikroflora jelitowa, mineralokortykosteroid, niedobór biotyny, prymidon, przewód pokarmowy, suplementacja probiotykami, układ streptawidyna-awidyna-biotyna, wydalanie biotyny, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Pragiola 225 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na wydalaniu głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (poniżej 2% dawki). Nie wykazuje istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami antykoncepcyjnymi (noretysteron, etynyloestradiol), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną oraz topiramatem, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Brak wiązania z białkami osocza oraz brak wpływu na metabolizm innych leków zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Jednakże u pacjentów w wieku podeszłym należy zachować ostrożność ze względu na brak specyficznych badań w tej grupie.
alkohol etylowy, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwcukrzycowy doustny, lek wpływający na OUN, lorazepam, metabolizm leku, motoryka duża, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, przekaźnictwo GABA-ergiczne, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, wydalanie w moczu, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji psychoruchowej - Leksykon substancji czynnych
Kwas l-folinowy – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Kwas l-folinowy w postaci l-folinianu disodu (Levofolic 50 mg/ml) powinien być podawany wyłącznie dożylnie, w formie nierozcieńczonego wstrzyknięcia lub rozcieńczonego wlewu, z wykluczeniem podania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu po przedawkowaniu metotreksatu. Terapia wymaga nadzoru lekarza doświadczonego w chemioterapii, zwłaszcza przy łączeniu z metotreksatem lub 5-fluorouracylem (5-FU). L-folinian disodu może maskować niedokrwistość złośliwą i nie jest wskazany w makrocytozie indukowanej cytostatykami hamującymi syntezę DNA (np. hydroksykarbamid, cytarabina). U pacjentów z padaczką stosujących fenobarbital, fenytoinę, prymidon lub imidy kwasu bursztynowego istnieje ryzyko zwiększenia napadów z powodu obniżenia stężenia leków przeciwpadaczkowych, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, co jest istotne w kontekście bilansu elektrolitowego.
5-fluorouracyl, antagoniści kwasu foliowego, biegunka, chemioterapia, cytarabina, fenobarbital, fenytoina, folinian disodu, hydroksykarbamid, leukopenia, makrocytoza, merkaptopuryna, metotreksat, napady padaczkowe, nefrotoksyczność, niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, niedokrwistość złośliwa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, odwracalna niewydolność nerek, podanie dooponowe, prymidon, puchlina brzuszna, salicylany, tioguanina, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wiązanie z albuminami, wlew dożylny, wysięk opłucnowy, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Interakcje leku – Modafen Extra Grip 200 mg + 30 mg
Modafen Extra Grip, zawierający 200 mg ibuprofenu i 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z odmiennych mechanizmów działania obu składników. Preparat jest przeciwwskazany w skojarzeniu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych, a także niezalecany z agonistami receptorów dopaminowych, lekami zwężającymi naczynia (np. dihydroergotaminą, ergotaminą), linezolidem oraz sympatykomimetykami (fenylefryna, efedryna). Ibuprofen może osłabiać działanie kardioprotekcyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤75 mg/dobę) oraz zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, a także nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny, litu i metotreksatu, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych. Pseudoefedryna może nasilać działanie leków psychostymulujących i hamujących łaknienie oraz zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych, a także zwiększać ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas.
agonista receptora dopaminowego, agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, baklofen, choroba wrzodowa, digoksyna, dihydroergotamina, diuretyk, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, działanie przeciwzapalne, fenobarbital, gaz halogenopochodny, hiperkaliemia, inhibitory MAO, kaolin, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek dopaminergiczny, lek gastroprotekcyjny, lek hamujący łaknienie, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychostymulujący, lek zobojętniający sok żołądkowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra reakcja nadciśnieniowa, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, stężenie litu, stymulacja ośrodkowego układu nerwowego, tachykardia, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne wziewne, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Infacetamol 50 mg
Paracetamol, substancja czynna Infacetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są leki indukujące enzymy wątrobowe (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, omeprazol, ryfampicyna, zydowudyna) oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec, które nasilają metabolizm paracetamolu do hepatotoksycznych metabolitów, zwiększając ryzyko uszkodzenia wątroby. Probenecyd opóźnia eliminację paracetamolu przez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co może wydłużyć okres półtrwania leku i zwiększyć jego stężenie w surowicy. Długotrwałe stosowanie paracetamolu w dużych dawkach nasila działanie przeciwzakrzepowe kumaryn (np. warfaryny), co wymaga regularnego monitorowania INR w celu zapobiegania krwawieniom. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny, która może indukować kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową (HAGMA).
alkohol etylowy, cytochrom P450, dziurawiec, etanol, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutation wątrobowy, hepatotoksyczność paracetamolu, induktor enzymu wątrobowego, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek przeciwzakrzepowy, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinonomina, neutropenia, okres półtrwania leku, omeprazol, probenecyd, równowaga kwasowo-zasadowa, ryfampicyna, toksyczny metabolit paracetamolu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wskaźnik INR, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Wigabatryna – Interakcje
Wigabatryna cechuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, nie ulegając metabolizmowi, nie wiążąc się z białkami osocza oraz nie indukując enzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. W badaniach klinicznych zaobserwowano zmniejszenie stężenia fenytoiny w osoczu o 16-33%, jednak mechanizm tej interakcji pozostaje niejasny i zwykle nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Brak istotnych interakcji stwierdzono także z karbamazepiną, fenobarbitalem, prymidonem oraz walproinianem sodu. Nasilenie działania uspokajającego klonazepamu, a nawet ryzyko śpiączki, stanowi istotną klinicznie interakcję, wymagającą unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania. Ponadto, wigabatryna może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych, powodując zmniejszenie aktywności AlAT (o 30-100%) i AspAT oraz zwiększenie aminokwasów w moczu, co może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników testów metabolicznych, np. acydurii alfa-aminoadypinowej.
acyduria alfa-aminoadypinowa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie wątrobowe, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie uspokajające, efekt depresyjny na OUN, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, interakcja międzylekowa, karbamazepina, klonazepam, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakokinetyczny, prymidon, przedawkowanie wigabatryny, sedacja, splątanie, stupor, terapia skojarzona, walproinian sodu, wigabatryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Softacort 3,35 mg/ml
Hydrokortyzon sodu fosforan w preparacie SOFTACORT (3,35 mg/ml) stosowanym miejscowo w postaci kropli do oczu może wchodzić w interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z inhibitorami enzymu CYP3A, co może prowadzić do zwiększenia stężenia kortykosteroidu w osoczu i nasilenia ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP3A, takimi jak kobicystat, stosowanymi w terapii przeciwwirusowej, chyba że korzyści terapeutyczne przewyższają ryzyko. W przypadku konieczności takiego połączenia zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta. Ponadto, leki przeciwgrzybicze z grupy azoli (ketokonazol, itrakonazol) oraz inhibitory proteazy HIV (rytonawir) mogą hamować metabolizm hydrokortyzonu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, natomiast induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital) mogą obniżać skuteczność terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, biodostępność hydrokortyzonu, działanie niepożądane, fenobarbital, hydrokortyzon sodu fosforan, inhibitor CYP3A, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kobicystat, krople do oczu, lek indukujący CYP3A4, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwwirusowy, metabolizm kortykosteroidów, obciążenie metaboliczne wątroby, ryfampicyna, rytonawir, schorzenie okulistyczne, stan zapalny oka, terapia przeciwwirusowa, worek spojówkowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Bluefish 15 mg
Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory HIV-proteazy, powodują istotne zwiększenie ekspozycji na lek (2,5-2,6× wzrost AUC, 1,6-1,7× wzrost Cmax), co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę), erytromycyna (500 mg 3×/dobę) i flukonazol (400 mg 1×/dobę), powodują wzrost AUC rywaroksabanu o 1,3-1,5× i Cmax o 1,3-1,4×, co wymaga ostrożności zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, gdzie efekt erytromycyny może się nasilać do 2-krotnego wzrostu AUC. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają stężenie rywaroksabanu nawet o 50%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności przeciwzakrzepowej i wymaga unikania lub ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem zakrzepicy.
agregacja płytek krwi, atorwastatyna, cytochrom P450 3A4, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hemostaza, induktory CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitory CYP3A4, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, karbamazepina, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, midazolam, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, omeprazol, pochodne azolowe, ryfampicyna, rywaroksaban, SNRI, SSRI, warfaryna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Luminalum Unia 100 mg
Luminalum UNIA to lek zawierający fenobarbital w dawce 100 mg na tabletkę, należący do grupy barbituranów o działaniu przeciwdrgawkowym i uspokajającym. Tabletki są białe, obustronnie wypukłe, co ułatwia ich identyfikację. Substancją pomocniczą o istotnym znaczeniu klinicznym jest laktoza jednowodna w ilości 60 mg na tabletkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe substancje pomocnicze to żelatyna, magnezu stearynian, talk, skrobia ziemniaczana oraz karboksymetyloskrobia sodowa, które pełnią funkcje wypełniaczy, środków wiążących i rozsadzających, wpływając na stabilność i rozpad tabletki.
barbiturany, działanie przeciwdrgawkowe, fenobarbital, karboksymetyloskrobia sodowa, laktoza jednowodna, Luminalum, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, postać farmaceutyczna, skrobia ziemniaczana, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, warunki przechowywania leku, żelatyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone Glenmark 500 mg
Abirateron, stosowany w terapii supresji androgenowej, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawanie abirateronu z pokarmem znacząco zwiększa jego wchłanianie, dlatego lek Abiraterone Glenmark nie powinien być podawany łącznie z jedzeniem. Silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna i inne) obniżają AUC abirateronu o około 55%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii i powinno być unikane. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest również inhibitorem CYP2D6 i CYP2C8, co skutkuje zwiększeniem ekspozycji na leki metabolizowane przez te enzymy, np. beta-blokery (metoprolol, propranolol), leki przeciwdepresyjne, przeciwpsychotyczne, antyarytmiczne oraz opioidy wymagające aktywacji przez CYP2D6. W przypadku substratów CYP2C8, takich jak pioglitazon, obserwuje się wzrost AUC o 46%, co wymaga monitorowania objawów toksyczności.
abirateron, beta-bloker, dekstrometorfan, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka abirateronu, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu wątrobowego, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, ketokonazol, lek antyarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, metabolit dekstrometorfanu, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP2D6, nośnik OATP1B1, octan abirateronu, pioglitazon, receptor androgenowy, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, siarczan abirateronu, spironolakton, substancja aktywna, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie substancji czynnej, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamilept 50 mg
Lamotrygina (Lamilept) jest metabolizowana głównie przez glukuronidację katalizowaną przez enzymy UGT, a jej klirens może być istotnie modyfikowany przez leki indukujące lub hamujące te enzymy. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co wymaga dostosowania dawkowania. Z kolei induktory UGT, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz inhibitory proteaz (lopinawir/rytonawir, atazanawir/rytonawir) znacząco obniżają stężenia lamotryginy (np. lopinawir/rytonawir zmniejsza stężenie o około 50%, a etynyloestradiol/lewonorgestrel o 52% AUC i 39% Cmax), co również wymaga odpowiedniego schematu leczenia. Paracetamol obniża AUC lamotryginy o 20% i Cmin o 25%, co wskazuje na konieczność monitorowania efektów klinicznych. Leki przeciwpadaczkowe takie jak gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid, lakozamid oraz niektóre psychotropowe (bupropion, lit) nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę lamotryginy i zwykle nie wymagają zmiany dawkowania.
aripiprazol, ataksja, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450 3A4, doustna tabletka antykoncepcyjna, etynyloestradiol lewonorgestrel, felbamat, fenobarbital, fenytoina, funkcja poznawcza, gabapentyna, glukuronidacja, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja glukuronidacji, karbamazepina, klirens lamotryginy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lopinawir/rytonawir, metabolizm wątrobowy, napad padaczkowy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, paracetamol, perampanel, podwójne widzenie, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, topiramat, transporter kationów organicznych 2, walproinian, zawrót głowy, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Metronidazol Polpharma 500 mg
Metronidazol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współistniejące stosowanie z doustnymi antykoagulantami pochodnymi kumaryny prowadzi do wydłużenia czasu protrombinowego i zwiększonego ryzyka krwawień, co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki. Enzymy mikrosomalne wątroby modulują metabolizm metronidazolu: induktory takie jak fenytoina i fenobarbital przyspieszają jego eliminację, obniżając stężenie w surowicy, natomiast inhibitory, np. cymetydyna, wydłużają okres półtrwania, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Metronidazol jest inhibitorem CYP3A4, co może podnosić stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. cyklosporyna, takrolimus, statyny), wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawek. Ponadto, metronidazol podwyższa stężenie litu w surowicy, nasilając jego toksyczność, co obliguje do ścisłej kontroli poziomów litu i kreatyniny.
acenokumarol, aldehyd octowy, alkohol etylowy, busulfan, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dehydrogenaza aldehydowa, disulfiram, enzymy wątrobowe, fenobarbital, fenytoina, INR, leki przeciwzakrzepowe, lit, metronidazol, pochodne kumaryny, reakcja disulfiramopodobna, statyny, tachykardia, takrolimus, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Aurovitas 300 mg
Pregabalina Aurovitas wykazuje farmakokinetyczny profil charakteryzujący się wydalaniem głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (<2% dawki). Nie wiąże się z białkami osocza i nie hamuje metabolizmu innych leków, co przekłada się na niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vivo nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, diuretykami, insuliną, fenobarbitalem, tiagabiną, topiramatem oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. Stosowanie pregabaliny nie wpływa na farmakokinetykę tych substancji, co oznacza brak konieczności modyfikacji dawek w tym zakresie.
benzodiazepina, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens pregabaliny, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm leków, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji - Leksykon leków
Interakcje leku – Aripsan 10 mg
Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o około 50%. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o około 68-73%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 (np. diltiazem, escytalopram) powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle bez konieczności korekty dawki. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A, więc palenie tytoniu nie wpływa na jego farmakokinetykę. Nie obserwuje się istotnych zmian stężeń przy jednoczesnym stosowaniu walproinianów, litu czy lamotryginy.
aktywność CYP2D6, antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, działanie depresyjne, dziurawiec, EKG, enzymy CYP, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, lamotrygina, objawy psychotyczne, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, receptor adrenergiczny α1, ryfabutyna, ryfampicyna, SNRI, SSRI, walproinian, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie poznawcze, zachowanie impulsywne, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 20 mg
Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4 i podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą zwiększać ekspozycję na dazatynib, co jest klinicznie istotne i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę przez 8 dni), mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Deksametazon, jako słaby induktor, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, zmiany pH żołądka wywołane przez inhibitory pompy protonowej (omeprazol) lub antagonistów receptora H2 (famotydyna) mogą obniżać biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin przed lub po podaniu dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora histaminowego H2, astemizol, beprydil, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, ekspozycja na dazatynib, enzym CYP3A4, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, induktor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pimozyd, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wąski indeks terapeutyczny, wąski zakres dawek terapeutycznych, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Calciumfolinat-Ebewe 15 mg
Folinian wapnia, substancja czynna preparatu Calciumfolinat-Ebewe, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii onkologicznej i innych schorzeniach. Szczególnie ważna jest interakcja z metotreksatem, gdzie nadmierne dawki folinianu mogą prowadzić do „over-rescue”, czyli utraty skuteczności przeciwnowotworowej, zwłaszcza w nowotworach OUN. W terapii skojarzonej z 5-fluorouracylem (5-FU) folinian wapnia nasila hamowanie syntetazy tymidynowej, co zwiększa efektywność przeciwnowotworową, ale jednocześnie podnosi ryzyko toksyczności (leukopenia, zapalenie błon śluzowych, biegunka), szczególnie u osób starszych i pacjentów w złym stanie ogólnym. Zaleca się monitorowanie stężenia wapnia w surowicy oraz dostosowanie dawki 5-FU w przypadku objawów toksyczności. Ponadto, folinian wapnia może osłabiać działanie antagonistów kwasu foliowego (trimetoprim, pirymetamina) oraz leków przeciwpadaczkowych (fenobarbital, prymidon, fenytoina), co wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania terapii.
5-fluorouracyl, antagonista kwasu foliowego, biegunka, chemioterapia, fenobarbital, fenytoina, folinian wapnia, guz OUN, hepatotoksyczność, hipokalcemia, leczenie ratunkowe, lek cytotoksyczny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, metotreksat, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, nudności, pirymetamina, prymidon, syntetaza tymidynowa, terapia ochronna, toksyczność przewodu pokarmowego, trimetoprim, wymioty, zapalenie błon śluzowych - Leksykon substancji czynnych
Topiramat – Interakcje
Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów stosujących politerapię. Współpodawanie topiramatu z lekami przeciwpadaczkowymi takimi jak fenytoina i karbamazepina powoduje zmniejszenie stężenia topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Topiramat może natomiast zwiększać stężenie fenytoiny u niektórych pacjentów, co wiąże się z koniecznością monitorowania jej poziomu. Nie obserwuje się istotnych zmian stężeń lamotryginy i kwasu walproinowego podczas terapii skojarzonej. Topiramat jest inhibitorem CYP2C19, co wpływa na metabolizm leków takich jak diazepam czy omeprazol. Jednoczesne stosowanie z kwasem walproinowym może prowadzić do hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (<35°C). W przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających 35 µg etynyloestradiolu, dawki topiramatu ≥200 mg/dobę powodują zmniejszenie ekspozycji na estrogen o 18-30%, co może obniżać skuteczność antykoncepcji i zwiększać ryzyko krwawień międzymiesiączkowych.
AUC, CYP 2C19, diazepam, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, działanie sedatywne, encefalopatia, etynyloestradiol, farmakokinetyka topiramatu, fenobarbital, fenytoina, glibenklamid, hiperamonemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, monoterapia, noretyndron, OUN, pioglitazon, politerapia, prymidon, rysperydon, stan stacjonarny, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Kalcytriol – Interakcje
Kalcytriol, aktywna forma witaminy D, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia wapnia u pacjentów stosujących kalcytriol wraz z diuretykami tiazydowymi ze względu na ryzyko hiperkalcemii. U pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy hiperkalcemia może nasilać toksyczność digoksyny, co wymaga ścisłej kontroli poziomu wapnia i digoksyny. Kortykosteroidy wykazują antagonizm farmakodynamiczny, hamując wchłanianie wapnia, co może wymagać modyfikacji dawki kalcytriolu. Preparaty magnezu, zwłaszcza u pacjentów dializowanych, mogą powodować hipermagnezemię, dlatego ich jednoczesne stosowanie z kalcytriolem jest przeciwwskazane. Kalcytriol wpływa także na gospodarkę fosforanową, co wymaga dostosowania dawkowania związków wiążących fosforany oraz suplementów fosforanów, szczególnie u pacjentów z dziedziczną krzywicą hipofosfatemiczną.
analogi witaminy D, antagonizm farmakologiczny, biodostępność, cholestyramina, dializoterapia, digoksyna, diuretyki tiazydowe, fenobarbital, fenytoina, glikozydy naparstnicy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalcemia polekowa, hipermagnezemia, hipofosfatemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kalcytriol, kortykosteroidy, leki zobojętniające, lipazy trzustkowe, orlistat, sewelamer, środki przeczyszczające, suplementacja fosforanowa, węglan glinu, witamina D, wodorotlenek glinu, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia rytmu serca, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Interakcje leku – VIXARGIO 20 mg
Rywaroksaban wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie lub indukcję enzymu CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp). Silne inhibitory obu tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują istotne zwiększenie ekspozycji na rywaroksaban (AUC wzrasta 2,5-2,6-krotnie, Cmax 1,6-1,7-krotnie), co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, co może być klinicznie istotne u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawienia, zwłaszcza przy współistniejących zaburzeniach czynności nerek. Współpodawanie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną 40 mg) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawień, podobnie jak jednoczesne stosowanie NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (klopidogrel) oraz SSRI/SNRI, które dodatkowo nasilają ryzyko krwawień poprzez wpływ na funkcję płytek krwi.
atorwastatyna, czas protrombinowy, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4 i glikoproteiny P, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, midazolam, naproksen, omeprazol, pochodne azolowe, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SSRI/SNRI, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Krka 25 mg
Sunitynib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie sunitynibu w osoczu (Cmax o 49%, AUC o 51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki do minimum 37,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę w pNET. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na sunitynib (Cmax o 23%, AUC o 46%), co może wymagać stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST/MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Interakcje z inhibitorami BCRP są słabo poznane, jednak zaleca się ostrożność ze względu na potencjalne zwiększenie stężenia leku. Modyfikacje dawkowania powinny być prowadzone pod ścisłym nadzorem klinicznym i monitorowaniem tolerancji pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, białko oporności raka piersi, CYP3A4, deksametazon, erytromycyna, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, GIST, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, MRCC, pNET, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Walproinian magnezu – Interakcje
Walproinian magnezu wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi substancjami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, zwiększają metabolizm walproinianu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu i ryzyka osłabienia efektu terapeutycznego oraz potencjalnej hiperamonemii i hepatotoksyczności. Walproinian magnezu z kolei zwiększa stężenia fenobarbitalu (wzrost sedacji), 10,11-epoksydu karbamazepiny (ryzyko toksyczności metabolitu), lamotryginy (wymaga redukcji dawki z powodu ryzyka reakcji skórnych), etosuksymidu oraz felbamatu (wzajemne zwiększenie stężeń o 18% i 50%). Ponadto, walproinian nasila działanie depresyjne na OUN leków takich jak barbiturany, benzodiazepiny, neuroleptyki i przeciwdepresanty, co wymaga monitorowania i dostosowania dawek.
10, 11-epoksyd karbamazepiny, alkohol etylowy, barbiturany, benzodiazepiny, ciała ketonowe, cymetydyna, diazepam, doustne leki przeciwzakrzepowe, dysfagia, działanie depresyjne, działanie sedatywne, enzymy wątrobowe, erytromycyna, etosuksymid, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hepatotoksyczność, hiperamonemia, karbamazepina, karbapenemy, kodeina, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, kwasica ketonowa, lamotrygina, leki neuroleptyczne, leki przeciwdepresyjne, lorazepam, meflochina, nimodypina, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametry krzepnięcia krwi, prymidon, reakcja skórna, sedacja, walproinian magnezu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Gerocilan 5 mg
Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol 200-400 mg/dobę, rytonawir 200 mg 2x/dobę) znacząco zwiększają ekspozycję (AUC do 4-krotnego wzrostu) i Cmax tadalafilu, co może podnosić ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) obniżają stężenie tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane, natomiast z alfuzosyną i tamsulozyną zalecana jest ostrożność i stopniowe dawkowanie. Tadalafil w dawkach 10-20 mg nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (amlodypina, enalapril, metoprolol, bendrofluazyd, ARB), choć może powodować niewielkie obniżenie ciśnienia krwi.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor angiotensyny II, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, wydłużenie czasu krwawienia - Leksykon substancji czynnych
Metokarbamol – Interakcje
Metokarbamol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak barbiturany, środki znieczulające, opioidy, leki przeciwhistaminowe, przeciwdepresyjne oraz neuroleptyki, prowadząc do nasilenia ich działania uspokajającego i depresyjnego na OUN. Ponadto, metokarbamol może potęgować efekty leków przeciwcholinergicznych (np. atropiny), co jest istotne u pacjentów z jaskrą czy przerostem prostaty. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z inhibitorami acetylocholinoesterazy (np. bromkiem pirydostygminy) u chorych na miastenię, gdzie metokarbamol może osłabiać ich skuteczność, pogarszając kontrolę objawów. Dodatkowo, metokarbamol może zmieniać barwę moczu (na brązową, czarną, niebieską lub zieloną) oraz wpływać na wyniki oznaczeń laboratoryjnych kwasu 5-HIAA i VMA, co wynika z reakcji barwnych metabolitów leku.
acenokumarol, atropina, barbiturany, bromek pirydostygminy, cholestyramina, diuretyk pętlowy, domperydon, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, inhibitor acetylocholinoesterazy, jaskra, kwas 5-hydroksyindolooctowy, kwas wanilinomigdałowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek psychotropowy, lek znieczulający, metokarbamol, metoklopramid, metylofenobarbital, miastenia, neuroleptyki, neutropenia, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, probenecyd, prymidon, przerost prostaty, ryfampicyna, środek zmniejszający łaknienie, warfaryna, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Fenta MX 75 75 mcg/h
Fentanyl, jako silny opioid metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin, innych opioidów, leków uspokajających, przeciwhistaminowych o działaniu sedatywnym, gabapentynoidów oraz leków zwiotczających mięśnie szkieletowe, co może prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, niedociśnienia tętniczego i śpiączki. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które mogą wywołać zespół serotoninowy lub nasilić działanie opioidu, dlatego stosowanie fentanylu jest przeciwwskazane w okresie 14 dni po zakończeniu terapii IMAO. Ponadto, jednoczesne podawanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi.
antagonista receptora opioidowego, antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, buprenorfina, depresja oddechowa, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, gruźlica, hipoventylacja, indukcja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, receptor opioidowy, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tramadol, wenlafaksyna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Trileptal 60 mg/ml
Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję enzymów CYP3A4/5 oraz hamowanie CYP2C19. Indukcja CYP3A4/5 prowadzi do obniżenia stężeń leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol i lewonorgestrel, z redukcją AUC odpowiednio o 48-52% i 32-52%) oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepiny). Okskarbazepina jest również słabym induktorem UDP-glukuronylotransferaz, co może wpływać na metabolizm leków eliminowanych przez sprzęganie. Hamowanie CYP2C19 przez okskarbazepinę może zwiększać stężenia fenytoiny nawet o 40% przy dawkach okskarbazepiny powyżej 1200 mg/dobę, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, zwłaszcza induktorami enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna), obserwuje się zmniejszenie stężenia MHD o 29-49% u dorosłych i wzrost klirensu o około 35% u dzieci, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i monitorowania stężeń leków.
ataksja, cyklosporyna, cymetydyna, CYP 2C19, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, lewonorgestrel, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Montelukast Bluefish Pharma 5 mg
Montelukast Bluefish Pharma w dawce 5 mg, stosowany w profilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy, wykazuje minimalny wpływ na farmakokinetykę większości leków. Wyjątkiem jest fenobarbital, który indukuje enzymy CYP 3A4, 2C8 i 2C9, powodując około 40% redukcję AUC montelukastu, co może obniżać jego skuteczność, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Inne leki indukujące te izoenzymy, takie jak fenytoina i ryfampicyna, również mogą zmniejszać stężenie montelukastu w osoczu, dlatego wymagana jest ostrożność i monitorowanie efektu terapeutycznego. Montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8 in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdzają istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym, np. paklitakselu, rozyglitazonu czy repaglinidu. Współistniejące stosowanie gemfibrozylu, inhibitora CYP 2C8 i 2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast 4,4-krotnie, co nie wymaga zmiany dawki, ale może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
antybiotyk przeciwgruźliczy, digoksyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibicja enzymatyczna, inhibitor CYP 2C8, inhibitor CYP 3A4, inhibitor izoenzymu, itrakonazol, izoenzym CYP, izoenzym CYP 2C8, leczenie astmy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sedatywny, montelukast, paklitaksel, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, skurcz oskrzeli, teofilina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Epigapent 600 mg
Gabapentyna, substancja czynna leku Epigapent, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza z opioidami, co prowadzi do zwiększenia AUC gabapentyny o 44% po podaniu morfiny 60 mg w kapsułce o kontrolowanym uwalnianiu na 2 godziny przed gabapentyną (600 mg). Ta interakcja skutkuje nasileniem działań depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym ryzykiem depresji oddechowej i zgonu, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobami układu oddechowego, stosujących politerapię lub nadużywających substancji psychoaktywnych. Ponadto, jednoczesne stosowanie gabapentyny z lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy zawierającymi glin i magnez zmniejsza jej biodostępność nawet o 24%, co wymaga zachowania co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między podaniami. Alkohol oraz leki sedatywne (benzodiazepiny, barbiturany) sumują depresyjne działanie na OUN, zwiększając ryzyko nasilenia sedacji, zaburzeń koordynacji i depresji oddechowej, co wymaga szczególnej ostrożności i ograniczenia spożycia alkoholu.
barbituran, benzodiazepina, cymetydyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dostępność biologiczna leku, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, morfina, noretyndron, opioid, pole pod krzywą stężenia leku, politerapia, probenecyd, sedacja, stan stacjonarny leku, zaburzenia koordynacji ruchowej, zahamowanie czynności OUN - Leksykon leków
Interakcje leku – Estrofem mite 1 mg
Estrofem mite zawierający estradiol 1 mg wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję enzymów cytochromu P450 przez leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), przeciwzakaźne (ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz), inhibitory proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir) oraz preparaty ziołowe, zwłaszcza dziurawiec zwyczajny. Indukcja metabolizmu estradiolu prowadzi do obniżenia jego stężenia i zmniejszenia skuteczności terapeutycznej, co może skutkować zaburzeniami profilu krwawień, szczególnie u kobiet z zachowaną macicą. Ponadto, estradiol może indukować glukuronidację lamotryginy, co obniża jej stężenie w osoczu i potencjalnie zmniejsza kontrolę napadów padaczkowych. W terapii przeciwwirusowej WZW C z użyciem ombitaswiru/parytaprewiru/rytonawiru ± dazabuwiru lub glekaprewiru/pibrentaswiru obserwuje się podwyższone ryzyko wzrostu aktywności AlAT, choć dla estradiolu ryzyko to jest porównywalne do pacjentek nieprzyjmujących estrogenów.
dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estradiol, Estrofem mite, estrogen, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, glukuronidacja, hormonalna terapia zastępcza, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakaźny, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, podwyższona aktywność AlAT, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, WZW C - Leksykon leków
Interakcje leku – Agrypin 325 mg + 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Agrypin zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu ważności klinicznej. Paracetamol nie powinien być stosowany łącznie z innymi lekami zawierającymi tę substancję ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem oraz lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Istotne są także interakcje z inhibitorami MAO (ryzyko pobudzenia i gorączki), lekami przeciwzakrzepowymi (nasilenie działania przeciwzakrzepowego) oraz zydowudyną (potencjalne zaburzenia hematologiczne). Wchłanianie paracetamolu może być modyfikowane przez leki wpływające na opróżnianie żołądka, takie jak metoklopramid (przyspieszenie) i propantelina (opóźnienie). Ponadto, współstosowanie paracetamolu z flukloksacyliną może prowadzić do kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową.
albuterol, alkalizacja moczu, amitryptylina, chloramfenikol, chlorek amonu, dekstrometorfan, drgawki, działanie presyjne, działanie sedatywne, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, furazolidon, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hipertermia, inhibitor MAO, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychostymulujący, lek sympatykomimetyczny, lek zobojętniający, luka anionowa, martwica komórek wątrobowych, metoklopramid, niewydolność wątroby, obkurczenie naczyń krwionośnych, opróżnianie żołądka, paracetamol, pochodna kumaryny, propantelina, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, ryfampicyna, toksyczność szpikowa, uszkodzenie wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Amlopin 10 mg 10 mg
Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, werapamil) zwiększają stężenie amlodypiny w osoczu, co może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i wymaga zmniejszenia dawki oraz ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Grejpfrut i sok grejpfrutowy zwiększają biodostępność amlodypiny, co może nasilać jej działanie hipotensyjne i jest przeciwwskazane. Ponadto, amlodypina może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia krwi.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, efekt hipotensyjny, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, karbamazepina, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, omdlenie, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, wazodylatacja, werapamil, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chrono 300 200 mg + 87 mg
Depakine Chrono (walproinian sodu i kwas walproinowy) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na metabolizm wątrobowy i wiązanie z białkami osocza. Istotne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowywanie dawek podczas terapii skojarzonej, zwłaszcza z lekami przeciwpadaczkowymi takimi jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji), fenytoina (zmniejszenie stężenia całkowitego, wzrost wolnej frakcji i ryzyko toksyczności), karbamazepina (nasilenie toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania i ryzyko ciężkiej wysypki), rufinamid (zwiększenie stężenia, szczególnie u dzieci) oraz felbamat (zmniejszenie czasu eliminacji walproinianu). Ponadto walproinian może nasilać działanie leków psychotropowych (neuroleptyki, inhibitory MAO, leki przeciwdepresyjne, benzodiazepiny) oraz wpływać na stężenia leków takich jak olanzapina (zmniejszenie) i propofol (zwiększenie). W przypadku stosowania antybiotyków z grupy karbapenemów obserwuje się gwałtowne obniżenie stężenia walproinianu (60-100% w ciągu 2 dni), co może prowadzić do utraty kontroli napadów padaczkowych.
benzodiazepina, czas protrombinowy, działanie teratogenne, encefalopatia, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemii, inhibitor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakologiczna, karbamazepina, karbapenem, klirens leku, koordynacja ruchowa, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, leukopenia, metabolit, metabolizm wątrobowy, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, odpowiedź kliniczna, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, próg drgawkowy, propofol, prymidon, rufinamid, salicylan, stężenie litu, supresja szpiku kostnego, terapia skojarzona, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wiązanie z białkami, wolna frakcja leku, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie równowagi, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Juvit D3 Max 20000 IU/ml
Terapia cholekalcyferolem (witaminą D3) w dawce 20 000 IU/ml (Juvit D3 Max) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkalcemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków tiazydowych oraz preparatów wapnia, co wymaga regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy i ewentualnej korekty dawkowania. Połączenie witaminy D3 z glikozydami nasercowymi niesie bardzo wysokie ryzyko toksyczności glikozydów i zaburzeń rytmu serca, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie elektrokardiogramu i poziomu wapnia. Leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, prymidon) indukują metabolizm witaminy D3, co może wymagać zwiększenia dawki witaminy D3 pod kontrolą stężenia 25-hydroksywitaminy D w surowicy.
25-hydroksywitamina D, alkoholowa choroba wątroby, arytmia, cholekalcyferol, cholestyramina, cytochrom P450, diuretyki tiazydowe, elektrokardiogram, enterocyty, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroidy, glikozydy nasercowe, hiperkalcemia, hydroksylacja witaminy D, Juvit D3 Max, karbamazepina, kolestypol, lek zobojętniający kwas żołądkowy, leki przeciwpadaczkowe, metabolizm witaminy D, neomycyna, osteoporoza, preparat wapnia, prymidon, przewlekła choroba nerek, stężenie wapnia w surowicy, toksyczność glikozydów, witamina D3, zaburzenia rytmu serca, zatrucie glinem, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Szałwia Fix –
Szałwia (Salvia officinalis L.) wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne z lekami działającymi na receptor GABA, w tym barbituranami, benzodiazepinami (np. diazepam, alprazolam, klonazepam), zolpidemem, zaleplonem oraz pregabaliną. Mechanizm tych interakcji opiera się na modulacji receptorów GABA, co może prowadzić do nasilenia działania sedatywnego, uspokajającego oraz przeciwdrgawkowego. Poziom istotności klinicznej tych interakcji jest umiarkowany dla barbituranów i benzodiazepin, a niski do umiarkowanego dla pozostałych wymienionych leków. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania preparatów z liścia szałwii z tymi lekami lub zachowanie szczególnej ostrożności i monitorowanie pacjentów pod kątem objawów nadmiernej sedacji, zaburzeń koordynacji i koncentracji.
alprazolam, barbiturany, benzodiazepiny, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, działanie hepatotoksyczne, działanie sedatywne, fenobarbital, gabapentyna, klonazepam, kwas gamma-aminomasłowy, liść szałwii, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, preparat szałwii, receptor GABA, szałwia lekarska, układ GABA-ergiczny, zaleplon, zolpidem, zopiklon - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bellergot 0,3 mg + 0,1 mg + 20 mg
Przedkliniczne badania dotyczące bezpieczeństwa preparatu Bellergot, zawierającego ergotaminę winian 0,3 mg, atropinę 0,1 mg oraz fenobarbital 20,0 mg, wykazały istotne działanie teratogenne fenobarbitalu. W badaniach na gryzoniach fenobarbital indukował różnorodne wady rozwojowe, z rozszczepem podniebienia jako najczęściej i najbardziej konsekwentnie obserwowaną anomalią. Inne defekty obejmowały przepuklinę pępowinową, rozszczep kręgosłupa, egzencefalię, exomphalozis oraz zrośnięcie żeber, choć ich występowanie było zmienne w zależności od gatunku i protokołu badawczego. Wskazuje to na istotne ryzyko teratogenności fenobarbitalu, co wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu preparatu w okresie ciąży.
aktywność lokomotoryczna, atropina, deficyt pamięci, działanie neurotoksyczne, działanie teratogenne, egzencefalia, ergotamina winian, exomphalosis, fenobarbital, funkcja poznawcza, kanał kręgowy, pierścień pępkowy, przepuklina pępowinowa, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozwój neurologiczny, tkanka mózgowa, wada cewy nerwowej, wada morfologiczna, wpływ teratogenny, wytrzewienie, zaburzenie behawioralne, zaburzenie neurorozwojowe, zrośnięcie żeber - Leksykon leków
Interakcje leku – Epitrigine 50 mg tabletki 50 mg
Lamotrygina jest metabolizowana głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferazy (UGT), a jej klirens może być istotnie modyfikowany przez leki indukujące lub hamujące glukuronidację. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co wymaga dostosowania dawkowania. Leki indukujące enzymy UGT, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i prymidon, przyspieszają metabolizm lamotryginy, co również wymaga zwiększenia dawki. Hormonalne środki antykoncepcyjne zawierające 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co może wymagać korekty dawki. Inhibitory proteazy, takie jak lopinawir/rytonawir i atazanawir/rytonawir, obniżają stężenia lamotryginy odpowiednio o około 50% i 32%, co również wymaga odpowiedniego schematu dawkowania. Ryfampicyna znacząco zwiększa klirens lamotryginy i skraca jej okres półtrwania, co jest klinicznie istotne.
arypiprazol, ataksja, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450 3A4, diplopia, etynyloestradiol, felbamat, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, glukonian litu, glukuronidacja lamotryginy, haloperidol, indukcja enzymów, karbamazepina, klonazepam, klozapina, kwas walproinowy, lakozamid, lewetyracetam, lewonorgestrel, lopinawir/rytonawir, lorazepam, metformina, napad padaczkowy, oksykarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, perampanel, pregabalina, próg drgawkowy, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, topiramat, transporter kationów organicznych 2, trazodon, UDP-glukuronylotransferaza, wareniklina, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Aurovitas 20 mg
Rywaroksaban, aktywny składnik leku Rivaroxaban Aurovitas, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka krwawień. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cₘₐₓ 1,6-1,7-krotnie, co przeciwwskazuje ich jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory jednego z szlaków eliminacji (np. klarytromycyna, erytromycyna, flukonazol) powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cₘₐₓ o 1,3-1,4 razy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2-krotnie wyższe). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z heparyną i enoksaparyną, a także zwiększa ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, leków przeciwpłytkowych (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI. W trakcie zmiany terapii z warfaryny (INR 2,0-3,0) na rywaroksaban (20 mg) obserwuje się ponadaddytywne wydłużenie PT/INR, co wymaga ostrożności i monitorowania farmakodynamicznego (czynnik anty-Xa, PiCT, HepTest).
atorwastatyna, badanie układu krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor czynnika Xa, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja rywaroksabanu z alkoholem, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, mechanizm krzepnięcia, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pochodne azolowe, potencjał trombiny, ryfampicyna, rytonawir, SNRI, SSRI, warfaryna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Menero 10 mg
Badania farmakokinetyczne wykazały, że tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co implikuje istotne interakcje z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja ekspozycję na tadalafil (10 mg), a dawka 400 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) czterokrotnie, co może prowadzić do wzrostu częstości działań niepożądanych. Podobnie rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu (20 mg). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Ponadto, doksazosyna w dawkach 4-8 mg/dobę w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) znacząco nasila efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko omdleń, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotany, bendrofluazyd, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny tiazydowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptory alfa-adrenergiczne, riocyguat, ryfampicyna, sakwinawir, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – APAP 325 mg 325 mg
Paracetamol (APAP 325 mg) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego biodostępność, metabolizm oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki prokinetyczne (metoklopramid, domperydon) zwiększają szybkość wchłaniania paracetamolu, natomiast propantelina i kolestyramina ją zmniejszają. Induktory enzymów mikrosomalnych wątroby (barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają ryzyko hepatotoksyczności nawet przy dawkach terapeutycznych, co wynika ze zwiększonej produkcji toksycznego metabolitu NAPQI. Inhibitory MAO mogą wywołać stan pobudzenia i gorączkę, a probenecyd zmniejsza klirens nerkowy paracetamolu, co wymaga redukcji dawki. Izoniazyd i salicylamidy również zwiększają ryzyko toksyczności przez zmniejszenie klirensu i wydłużenie czasu wydalania. Regularne stosowanie paracetamolu powyżej 2 g/dobę przez co najmniej 3 dni nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień.
barbituran, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cytochrom P450 2E1, domperydon, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatocyt, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, izoniazyd, karbamazepina, klirens nerkowy, kofeina, kolestyramina, kumaryna, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lamotrygina, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinoimina, nefropatia, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie szpiku kostnego, warfaryna, zatrucie paracetamolem, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.
Walproinian sodu, substancja czynna produktu Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami neuropsychiatrycznymi (neuroleptyki, inhibitory MAO, leki przeciwdepresyjne, benzodiazepiny), które mogą ulegać nasileniu, co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Walproinian wpływa także na metabolizm i stężenia leków przeciwpadaczkowych, takich jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji), fenytoina (wzrost stężenia wolnej frakcji i toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania niemal dwukrotnie, zwiększone ryzyko ciężkiej wysypki) oraz karbamazepina (nasilenie toksyczności). Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) mogą obniżać stężenie walproinianu, co wymaga dostosowania dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na antybiotyki typu karbapenemu, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, zwiększając ryzyko napadów padaczkowych.
acetazolamid, aminotransferaza, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, białko osocza, biodostępność leku, cholestyramina, cymetydyna, encefalopatia, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hiperamonemia, hipokarnitynemia, hormon tarczycy, hormonalny środek antykoncepcyjny, imipenem, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakologiczna, kanabidiol, karbamazepina, ketonuria, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, meropenem, metabolizm wątrobowy, neuroleptyk, neutropenia, niedobór karnityny, niedoczynność tarczycy, okres półtrwania, olanzapina, panipenem, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek przeciwzakrzepowy, stężenie litu, supresja szpiku kostnego, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, związek ketonowy, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Dulxetenon 90 mg
Duloksetyna, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zwiększać stężenie duloksetyny w osoczu nawet sześciokrotnie (AUC0-t), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest również umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny, co wymaga ostrożności przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym (np. rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, flekainid, propafenon, metoprolol). Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu, mogą obniżać stężenie duloksetyny o około 50%, co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie duloksetyny z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna) zwiększa ryzyko krwawień, choć badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian INR w kontrolowanych warunkach.
antagonista receptora histaminowego H2, benzodiazepina, ciprofloksacyna, CYP1A2, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenelzyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metabolizm CYP2D6, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny IMAO, odwracalny inhibitor monoaminooksydazy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, pole pod krzywą AUC, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, tolterodyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Lapixen 2 mg
Lacydypina (Lapixen) jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, co stanowi kluczowy mechanizm licznych interakcji lekowych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol czy itrakonazol, mogą znacząco zwiększać stężenie lacydypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania ciśnienia tętniczego. Z kolei induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) przyspieszają metabolizm leku, obniżając jego stężenie i skuteczność, co może wymagać zwiększenia dawki. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie lacydypiny z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (diuretyki, beta-adrenolityki, inhibitory ACE) prowadzi do addytywnego efektu hipotensyjnego, co wymaga ostrożnego dostosowania dawek i regularnego monitorowania ciśnienia. Spożycie alkoholu i soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane lub wymaga ograniczenia ze względu na ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego, wynikające z nasilenia efektu wazodylatacyjnego i zwiększenia biodostępności lacydypiny (sok grejpfrutowy jako silny inhibitor CYP3A4).
Interakcje z innymi lekami obejmują również cymetydynę, która może zwiększać stężenie lacydypiny w osoczu, oraz kortykosteroidy i tetrakozaktyd, które osłabiają jej działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Lacydypina silnie wiąże się z białkami osocza (>95%), co może mieć znaczenie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o wysokim powinowactwie do białek. W kontekście terapii u pacjentów po przeszczepieniu nerki, lacydypina wykazuje korzystny wpływ na funkcję nerek upośledzoną przez cyklosporynę, normalizując przepływ osocza i przesączanie kłębuszkowe. Nie stwierdzono istotnych interakcji z digoksyną, tolbutamidem ani warfaryną, co ułatwia stosowanie lacydypiny u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Zalecane jest indywidualne dostosowanie terapii oraz ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych w trakcie leczenia.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, beta-adrenolityk, biodostępność leku, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, efekt hipotensyjny, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, kortykosteroid, lacydypina, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm wątrobowy, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep nerki, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tetrakozaktyd, warfaryna, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Hasco 125 mg
Paracetamol Hasco w formie czopków wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina oraz ryfampicyna, które zwiększają metabolizm paracetamolu i produkcję hepatotoksycznego metabolitu NAPQI, co może prowadzić do uszkodzenia hepatocytów. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie antagonistów witaminy K (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga monitorowania INR. Ponadto, paracetamol podwyższa stężenia kwasu acetylosalicylowego i chloramfenikolu w osoczu, potencjalnie nasilając ich działania niepożądane. Współstosowanie z NLPZ zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek.
antagonista witaminy K, antykoagulant, chloramfenikol, cytochrom P450, działanie przeciwzakrzepowe, efekt nefrotoksyczny, fenobarbital, fenytoina, funkcja nerek, funkcja wątroby, glutation, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, izoforma CYP2E1, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, martwica wątroby, N-acetylo-p-benzochinoniminę, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, ryfampicyna, warfaryna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voriconazole Fosun Pharma 200 mg
Worykonazol (Voriconazole Fosun Pharma, 200 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 217,6 mg sodu i 3,2 g betadeksu sulfobutylowego eteru sodowego na fiolkę, co ma znaczenie u chorych z niewydolnością serca, nadciśnieniem lub zaburzeniami nerek. Lek nie powinien być stosowany jednocześnie z substratami CYP3A4 wydłużającymi odstęp QTc (terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, iwabradyna) ze względu na ryzyko torsades de pointes. Przeciwwskazane jest także łączenie z silnymi induktorami CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital) oraz z efawirenzem ≥400 mg/dobę i rytonawirem ≥400 mg 2x/dobę, które obniżają stężenie worykonazolu i zmniejszają skuteczność terapii.
alkaloidy sporyszu, astemizol, chinidyna, cyzapryd, dihydroergotamina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP3A4, ergotamina, ergotyzm, fenobarbital, induktor enzymu CYP3A4, iwabradyna, karbamazepina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na worykonazol, niewydolność serca, ostra białaczka szpikowa, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, terfenadyna, torsades de pointes, wenetoklaks, worykonazol, wydłużenie odcinka QTc, zaburzenie czynności nerek, zatrucie alkaloidami sporyszu, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Teriflunomid, metabolizowany głównie przez hydrolizę z drugorzędnym utlenianiem, wchodzi w istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z silnymi induktorami enzymów CYP450 i białek transportowych, które mogą obniżać jego stężenie w osoczu nawet o około 40% (np. ryfampicyna 600 mg/d przez 22 dni). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami takimi jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina oraz zioło dziurawca, które mogą obniżać skuteczność terapeutyczną teriflunomidu. Cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczące zmniejszenie stężenia teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, co jest wykorzystywane do przyspieszonej eliminacji leku. Teriflunomid jest inhibitorem CYP2C8, co skutkuje wzrostem Cₘₐₓ repaglinidu o 1,7 raza i AUC o 2,4 raza, a także wpływa na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (wzrost Cₘₐₓ i AUC etynyloestradiolu odpowiednio 1,58 i 1,54 razy oraz lewonorgestrelu 1,33 i 1,41 razy). Ponadto, teriflunomid jest słabym induktorem CYP1A2, zmniejszającym Cₘₐₓ kofeiny o 18% i AUC o 55%, co może obniżać skuteczność leków metabolizowanych przez ten enzym.
alosetron, atorwastatyna, AUC, benzylopenicylina, białko BCRP, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, CYP2B6, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, induktor transporterów, inhibitor CYP2C8, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, karbamazepina, ketoprofen, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paklitaksel, pioglitazon, polipeptyd transportujący aniony organiczne, polipeptydy OATP, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, substrat OAT3, sulfasalazyna, symwastatyna, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych, transporter OAT3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany, współczynnik INR, zydowudyna