dziurawiec

Dziurawiec (Hypericum perforatum), znany również jako ziele świętojańskie, to roślina lecznicza o udokumentowanych właściwościach przeciwdepresyjnych. Zawiera aktywne związki biologiczne, w tym hipercynę i hiperforynę, które wpływają na zwiększenie poziomu neuroprzekaźników (serotoniny, dopaminy i noradrenaliny) w mózgu, co tłumaczy jego działanie przeciwdepresyjne.

W praktyce klinicznej preparaty z dziurawca stosowane są w leczeniu łagodnych do umiarkowanych zaburzeń depresyjnych, wykazując skuteczność porównywalną z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi przy mniejszej liczbie działań niepożądanych. Badania kliniczne potwierdzają również jego potencjalne działanie przeciwlękowe i stabilizujące nastrój.

Należy pamiętać o istotnych interakcjach lekowych dziurawca, które wynikają z indukcji enzymów cytochromu P450. Może on zmniejszać stężenie i efektywność wielu leków, w tym doustnych środków antykoncepcyjnych, leków przeciwzakrzepowych, immunosupresyjnych i przeciwwirusowych. Dodatkowo, nie należy łączyć dziurawca z innymi lekami przeciwdepresyjnymi ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.

Działania niepożądane dziurawca obejmują reakcje fotouczulające (nadwrażliwość na światło słoneczne), zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz bóle głowy. Stosowanie preparatów z dziurawca powinno odbywać się pod kontrolą lekarza, szczególnie u pacjentów przyjmujących inne leki lub cierpiących na choroby przewlekłe.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol B. Braun 10 mg/ml

Paracetamol B. Braun (10 mg/ml, roztwór do infuzji) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco hamuje sprzęganie paracetamolu z kwasem glukuronowym, zmniejszając klirens leku prawie dwukrotnie, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Salicylamid wydłuża okres półtrwania paracetamolu, zwiększając ryzyko kumulacji. Induktory enzymów mikrosomalnych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna) nasilają metabolizm do toksycznych metabolitów, podnosząc ryzyko hepatotoksyczności. Doustne antykoagulanty (warfaryna, acenokumarol) w dawce 4000 mg paracetamolu/dobę przez ≥4 dni mogą powodować niewielkie zmiany INR, wymagając częstszego monitorowania. Flukloksacylina może indukować kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, co wymaga monitorowania równowagi kwasowo-zasadowej. Spożycie alkoholu, indukując CYP2E1, znacząco zwiększa produkcję toksycznego metabolitu NAPQI, potęgując ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby lub przewlekłym spożywaniem etanolu.
acenokumarol, cholestyramina, dna moczanowa, domperidon, doustny antykoagulant, dziurawiec, enzym CYP2E1, enzymy mikrosomalne wątroby, etanol, farmakokinetyka paracetamolu, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, hiperurykemia, induktor enzymów wątrobowych, izoniazyd, karbamazepina, kwas salicylowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek przeciwbólowy i przeciwgorączkowy, lek przeciwpadaczkowy, metoklopramid, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, morfologia krwi, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, neutropenia, okres półtrwania, paracetamol, penicylina, probenecyd, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, ryfampicyna, salicylamid, sprzęganie z kwasem glukuronowym, warfaryna, zidowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Letrox 100 100 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna Letroxu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej biodostępność i skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), kolesewelam, leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające glin, preparaty żelaza i wapnia, a także inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (2-5 godzin) lub regularnej kontroli funkcji tarczycy. Produkty sojowe i kawa również obniżają wchłanianie, a orlistat może pogarszać kontrolę niedoczynności tarczycy. Ponadto, inhibitory proteazy (lopinawir/rytonawir) i inhibitory kinazy tyrozynowej (imatynib, sunitynib) mogą obniżać skuteczność lewotyroksyny, co wymaga monitorowania TSH i ewentualnej korekty dawki.
amiodaron, antykoncepcja estrogenowa, barbiturat, beta-adrenolityk, biodostępność lewotyroksyny, biotyna, chlorochina, cholestyramina, cytochrom P-450, czynność tarczycy, dikumarol, dziurawiec, fenytoina, funkcja wątroby, furosemid, glibenklamid, glikokortykoid, glimepiryd, hormon tarczycowy, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, kolesewelam, kolestypol, lek przeciwcukrzycowy, lewotyroksyna sodowa, metformina, motesanib, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, propranolol, propylotiouracyl, ryfampicyna, salicylan, semaglutyd, sertralina, sorafenib, środek kontrastujący z jodem, sunitynib, suplement żelaza, warfaryna, żywice jonowymienne
Leksykon leków
Przedawkowanie – Vicks AntiGrip Complex 500 mg + 200 mg + 10 mg

Vicks AntiGrip Complex zawiera paracetamol (500 mg), gwajafenezynę (200 mg) oraz fenylefryny chlorowodorek (10 mg), a przedawkowanie każdej z tych substancji może prowadzić do poważnych, potencjalnie zagrażających życiu objawów. Szczególnie niebezpieczne jest przedawkowanie paracetamolu, które u dorosłych występuje przy dawce ≥10 g, a u pacjentów z czynnikami ryzyka (np. osoby starsze, dzieci, kobiety w ciąży, chorzy na wątrobę, przewlekli alkoholicy) już przy dawce ≥5 g, prowadząc do hepatotoksyczności i niewydolności wątroby. Objawy zatrucia paracetamolem mają charakter dwufazowy: w ciągu pierwszych 24 godzin pojawiają się nudności, wymioty, ból brzucha, a w okresie 12-72 godzin dochodzi do wzrostu transaminaz, bilirubiny i wydłużenia czasu protrombinowego, co może skutkować encefalopatią, krwotokami, hipoglikemią, obrzękiem mózgu i śpiączką. Fenylefryna może wywołać nadciśnienie, drgawki, zaburzenia rytmu serca i zapaść sercowo-naczyniową, natomiast gwajafenezyna w dużych dawkach powoduje zaburzenia neurologiczne i depresję oddechową, a długotrwałe stosowanie może prowadzić do kamicy nerkowej.
alkoholizm przewlekły, antagonista receptorów alfa, atropina, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, choroba wątroby, ciśnienie krwi, czas protrombinowy, depresja oddechowa, dezorientacja, drażliwość, drgawki, dysfagia, dziurawiec, encefalopatia, fenobarbital, fentolamina, fenylefryna, fenytoina, glutation, gwajafenezyna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, izoniazyd, jadłowstręt, kamień nerkowy, karbamazepina, kołatanie serca, kwasica metaboliczna, martwica kanalików nerkowych, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedożywienie przewlekłe, nudności, paracetamol, parestezje, pobudzenie, prymidon, ryfampicyna, senność, transaminaza, węgiel aktywowany, wyrzut serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Aricogan 15 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, co wymaga redukcji dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki. Z kolei induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenia arypiprazolu o około 70%, co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia leku, zwykle nie wymagające korekty dawkowania. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A2, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki u palaczy tytoniu. Ponadto, arypiprazol nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4.
antagonista receptora alfa₁-adrenergicznego, arypiprazol, arytmia komorowa, dehydroarypiprazol, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzymy CYP2D6 i CYP3A4, famotydyna, induktor CYP3A4, induktory CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, niestabilność autonomiczna, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, SNRI, spowolnienie psychomotoryczne, SSRI, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Gexiro (10 mg + 3 mg)/ml

Produkt leczniczy Gexiro, zawierający paracetamol (10 mg/ml) i ibuprofen (3 mg/ml) w roztworze do infuzji, wykazuje szerokie spektrum interakcji farmakologicznych ze względu na różne mechanizmy działania obu substancji czynnych. Ibuprofen może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i przeciwpłytkowych (np. tyklopidyny), zwiększając ryzyko krwawień, a także hamować wydzielanie kanalikowe metotreksatu, co podnosi jego stężenie i toksyczność, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ponadto, ibuprofen może zmniejszać skuteczność kwasu acetylosalicylowego w działaniu przeciwpłytkowym oraz zwiększać ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów angiotensyny II, cyklosporyny i takrolimusu. Istotne jest także zwiększone ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego przy kojarzeniu ibuprofenu z kortykosteroidami i SSRI. Paracetamol wchodzi w interakcje z probenecydem (zmniejszenie klirensu), lekami indukującymi enzymy (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), co obniża jego AUC do około 60% i zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, a także z izoniazydem, co potęguje ryzyko uszkodzenia wątroby. Alkohol etylowy nasila hepatotoksyczność paracetamolu i ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego przy jednoczesnym stosowaniu ibuprofenu.
agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, aminoglikozyd, antagonista angiotensyny II, antybiotyk chinolonowy, chloramfenikol, choroba wrzodowa, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, dziurawiec, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukloksacylina, glikozyd nasercowy, hamowanie płytek krwi, hepatotoksyczność, hepatotoksyczny metabolit, hiperkaliemia, hipoglikemia, HIV, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, interakcja lekowa, izoniazyd, karbamazepina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwzakrzepowe, metotreksat, mifepryston, nefrotoksyczność, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, płytki krwi, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stężenie cukru we krwi, sulfinpirazon, takrolimus, toksyczność paracetamolu, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby, zydowudyna
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Hepatosan fix –

Preparat leczniczy Hepatosan fix, zawierający kompozycję ziół takich jak ziele i korzeń mniszka lekarskiego, ziele karczocha, liść mięty pieprzowej, ziele krwawnika oraz ziele dziurawca, jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży oraz karmienia piersią. Brak jest wystarczających badań klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo jego stosowania u kobiet ciężarnych oraz wpływu na rozwijający się płód. Składniki aktywne mogą przenikać do mleka matki, co stwarza potencjalne ryzyko dla dziecka karmionego piersią. W związku z tym lekarz powinien jednoznacznie poinformować pacjentki o konieczności przerwania terapii tym preparatem w tych okresach oraz zaproponować alternatywne, bezpieczne metody leczenia.
ciąża, dziurawiec, Hepatosan, karczoch, karmienie piersią, kompozycja ziół, krwawnik, laktacja, mięta pieprzowa, mniszek lekarski, parametry płodności, płodność, preparat ziołowy, przenikanie do mleka matki, rozwój płodu, wiek rozrodczy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Irinotecan Eugia 20 mg/ml

Irynotekan, stosowany w terapii zaawansowanych nowotworów, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta. Należą do nich przewlekłe choroby zapalne jelit (np. choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), niedrożność jelit, nadwrażliwość na irynotekan lub substancje pomocnicze (w tym sorbitol w ilości od 90 mg do 1125 mg na fiolkę o pojemności 2-25 ml), karmienie piersią, stężenie bilirubiny przekraczające 3-krotność górnej granicy normy, ciężka niewydolność szpiku kostnego oraz stan czynnościowy WHO >2. Dodatkowo, stosowanie irynotekanu jest przeciwwskazane przy jednoczesnym podawaniu preparatów zawierających ziele dziurawca ze względu na indukcję enzymów cytochromu P450, co obniża skuteczność leku. W przypadku terapii skojarzonej z cetuksymabem, bewacyzumabem lub kapecytabiną należy uwzględnić także przeciwwskazania charakterystyczne dla tych leków.
bewacyzumab, cetuksymab, choroba Leśniowskiego-Crohna, cytochrom P450, działanie niepożądane, dziurawiec, irynotekan, kapecytabina, karmienie piersią, klasyfikacja WHO, lek przeciwnowotworowy, metabolizm leku, mielosupresja, nadwrażliwość na irynotekan, niedrożność jelit, nietolerancja fruktozy, niewydolność szpiku kostnego, przewlekła choroba zapalna jelit, sorbitol, stężenie bilirubiny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego
Leksykon leków
Interakcje leku – Esogno 2 mg

Eszopiklon (Esogno) w dawkach 1 mg, 2 mg i 3 mg jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem CYP2E1, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę przez 5 dni), azolowe leki przeciwgrzybicze, antybiotyki makrolidowe oraz sok grejpfrutowy, mogą podwoić ekspozycję na eszopiklon, co wymaga zmniejszenia dawki, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, gdzie stosowanie jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina i ziele dziurawca, mogą obniżyć stężenie eszopiklonu nawet o 80%, osłabiając jego działanie. Eszopiklon wykazuje również istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami depresyjnymi na OUN, w tym z lekami przeciwpsychotycznymi (np. olanzapiną), przeciwlękowymi, zwiotczającymi mięśnie, przeciwpadaczkowymi oraz uspokajającymi przeciwhistaminowymi, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji i wymagając ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, baklofen, benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dziurawiec, enzym CYP3A4, escitalopram, eszopiklon, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hydroksyzyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek opioidowy, lek przeciwbólowy narkotyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy uspokajający, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lorazepam, metabolizm eszopiklonu, olanzapina, paroksetyna, prometazyna, ryfampicyna, ryzyko upadku, sedacja ośrodkowa, sok grejpfrutowy, SSRI, tyzanidyna, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie pamięci, zopiklon
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Krople żołądkowe Amara –

Krople żołądkowe Amara to preparat doustny zawierający wyciągi roślinne i nalewki, w tym wyciąg ze świeżego ziela dziurawca (24 ml/100 ml), nalewkę z liści mięty pieprzowej (26,5 ml/100 ml), nalewkę z korzenia kozłka (24,5 ml/100 ml) oraz nalewkę gorzką (25 ml/100 ml), charakteryzujący się wysoką zawartością etanolu na poziomie 65-72% (V/V). Ze względu na obecność etanolu, lek może znacząco wpływać na funkcje psychomotoryczne, powodując wydłużenie czasu reakcji, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej, obniżenie koncentracji, pogorszenie oceny sytuacji, zmniejszenie zdolności przewidywania oraz zaburzenia równowagi. Szczególnie narażone na te efekty są osoby starsze, pacjenci z chorobami wątroby, stosujący leki depresyjne na OUN, z zaburzeniami neurologicznymi oraz z historią uzależnienia od alkoholu.
choroba wątroby, dawkowanie leku, dokumentacja medyczna, działanie depresyjne, dziurawiec, etanol, farmakokinetyka leku, funkcja psychomotoryczna, głód alkoholowy, interakcja lekowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, korzeń goryczki, kozłek, krople żołądkowe, metabolizm etanolu, mięta pieprzowa, nalewka, ośrodkowy układ nerwowy, pomarańcza gorzka, przepisywanie leków, sprawność psychofizyczna, substancja psychoaktywna, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Sandoz 50 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje lekowe wpływające na jego farmakokinetykę i skuteczność terapeutyczną. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna oraz rytonawir, mogą znacząco zwiększać stężenie dazatynibu w osoczu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/d przez 8 dni), obniżają AUC dazatynibu aż o 82%, co może prowadzić do utraty skuteczności leczenia. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki wpływające na pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol 40 mg) i antagoniści receptora H2 (famotydyna), mogą obniżać ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 43-61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin od podania dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, białko osocza, chinidyna, CYP3A4, deksametazon, dihydroergotamina, działanie niepożądane, dziurawiec, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, farmakokinetyka, farmakokinetyka leku, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas solny, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, metabolizm leku, omeprazol, pH żołądka, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie leku w osoczu, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, telitromycyna, toksyczność wątrobowa, wodorotlenek glinu
Leksykon leków
Interakcje leku – Suganet 25 mg

Sunitynib, substancja czynna leku Suganet, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na enzym CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują wzrost Cmax o 49% i AUC0-∞ o 51% sunitynibu, co wymaga zmniejszenia dawki do minimum 37,5 mg/dobę w leczeniu GIST i MRCC oraz do 25 mg/dobę w pNET. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może wymagać stopniowego zwiększania dawki do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET). Interakcje z inhibitorami BCRP są możliwe, ale dane kliniczne są ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.
AUC, białko oporności raka piersi, cytochrom P450, deksametazon, dyspepsja, dziurawiec, farmakokinetyka sunitynibu, fenobarbital, fenytoina, GIST, hepatocyt, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitory CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, maksymalne stężenie, MRCC, pNET, ryfampicyna, silny induktor CYP3A4, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, sunitynib, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivahib 15 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez P-gp, co determinuje jego liczne interakcje farmakologiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, co może być klinicznie istotne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wysokim ryzykiem krwawienia. Dronedaron należy unikać ze względu na brak wystarczających danych i potencjalne hamowanie CYP3A4 i P-gp. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi, NLPZ, inhibitorami agregacji płytek (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
azole przeciwgrzybicze, cytochrom P450 3A4, czas krzepnięcia, czynnik Xa, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, potencjał trombiny, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spożycie alkoholu, układ krzepnięcia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Omeprazol Mylan 40 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej i umiarkowany inhibitor enzymu CYP2C19, wywiera istotny wpływ na farmakokinetykę wielu leków poprzez podwyższenie pH żołądka oraz hamowanie metabolizmu enzymatycznego. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV, takimi jak nelfinawir (obniżenie ekspozycji o 40% i metabolitu M8 o 75-90%) oraz atazanawir (zmniejszenie stężenia o 75%), co skutkuje znacznym osłabieniem ich działania i przeciwwskazuje jednoczesne stosowanie. Omeprazol obniża także biodostępność klopidogrelu, zmniejszając ekspozycję na aktywne metabolity o około 42-46% i hamowanie agregacji płytek o 30-47%, co wymaga unikania kojarzenia tych leków. Ponadto, omeprazol zmniejsza wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (posakonazol, ketokonazol, itrakonazol) oraz erlotinibu, co może prowadzić do obniżenia ich skuteczności klinicznej i wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego podawania.
agregacja płytek, antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa żołądka, cylostazol, cytochrom P450, diazepam, digoksyna, dysfagia, dziurawiec, erlotinib, farmakokinetyka, fenytoina, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas żołądkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, nelfinawir, omeprazol, pH żołądka, posakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoxetine Vitabalans 20 mg

Fluoksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza ze względu na długi okres półtrwania jej i norfluoksetyny (do 5 tygodni). Przeciwwskazane jest łączenie fluoksetyny z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd) ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, miokloniami i niestabilnością układu autonomicznego. Zaleca się zachowanie odstępu 2 tygodni po odstawieniu MAOI przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5 tygodni po zakończeniu fluoksetyny przed włączeniem MAOI. Ponadto, fluoksetyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca z powodu ryzyka nadmiernej bradykardii oraz z tamoksyfenem, gdyż obniża stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może zmniejszać skuteczność leczenia onkologicznego.
astemizol, atomoksetyna, buprenorfina, bupropion, chlorochina, cyproheptadyna, desmopresyna, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, flekainid, halofantryna, haloperydol, hiponatermia, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory monoaminooksydazy, interakcje farmakodynamiczne, karbamazepina, kwas trichlorooctowy, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, meflochina, mekwitazyna, mizolastyna, moksyfloksacyna, napad padaczkowy, nebiwolol, niewydolność serca, okskarbazepina, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg pobudliwości drgawkowej, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, tamoksyfen, tramadol, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Sortis 10 10 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silni inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowani inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podwyższają ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenie atorwastatyny, co może osłabiać efekt hipolipemizujący i wymaga monitorowania skuteczności terapii. Ponadto, inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, co może wymagać dostosowania dawki.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor białka transportującego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, miopatia, noretysteron, P-glikoproteina, pibrentaswir, polipeptydy OATP1B, rabdomioliza, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, telitromycyna, transportery wątrobowe, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Kwiat cynamonowca – Interakcje

Kwiat cynamonowca (Cinnamomum cassia), obecny w produktach leczniczych opartych na olejkach eterycznych, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Szczególnie istotne jest jego działanie na enzymy wątrobowe z rodziny cytochromu P450, co może modyfikować metabolizm leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak warfaryna, fenytoina czy cyklosporyna. Preparaty zawierające kwiat cynamonowca, często rozpuszczone w etanolu (np. 66,8% V/V), mogą nasilać działanie sedatywne leków uspokajających (benzodiazepiny, barbiturany) oraz przeciwhistaminowych pierwszej generacji, zwiększając ryzyko nadmiernej sedacji, zaburzeń koordynacji i hipotensji. Zaleca się zachowanie co najmniej dwugodzinnego odstępu między podaniem tych preparatów a innymi lekami, a także unikanie jednoczesnego spożywania alkoholu, aby zminimalizować ryzyko addytywnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy.
barbituran, benzodiazepina, Cinnamomum cassia, cyklosporyna, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, dziurawiec, efekt hipotensyjny, efekt sedatywny, enzym wątrobowy, fenytoina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kłącze imbiru, kwiat cynamonowca, kwiat goździka, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, liść melisy, metabolizm alkoholu, metabolizm leków, miopatia, olejek eteryczny, statyna, takrolimus, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie psychomotoryczne, żeń-szeń, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron Combi 20 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Zahron Combi, zawierający rozuwastatynę i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulec znacznemu zwiększeniu (np. AUC wzrasta 7,1-krotnie przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną, 3,1-krotnie z atazanawirem/rytonawirem, 1,9-krotnie z gemfibrozylem), co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Wskazane jest dostosowanie dawki rozuwastatyny, tak aby nie przekraczała ekspozycji odpowiadającej 40 mg leku bez interakcji (np. maksymalna dawka 20 mg przy gemfibrozylu, 10 mg przy atazanawirze/rytonawirze). Ponadto, stosowanie kwasu fusydowego wymaga przerwania terapii rozuwastatyną ze względu na wysokie ryzyko miopatii. Leki zobojętniające kwas solny zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%, co można częściowo zminimalizować przez podanie ich 2 godziny po rozuwastatynie. Interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) mogą powodować zmiany wartości INR, wymagając monitorowania tego parametru. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zwiększa AUC etynyloestradiolu o 26% i norgestrelu o 34%, co należy uwzględnić w doborze dawki antykoncepcji.
antagonista witaminy K, azol przeciwgrzybiczny, BCRP, CPK, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, etynyloestradiol, ewerolimus, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, inhibitory transporterów, INR, klarytromycyna, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający kwas solny, makrolid, miopatia, niacyna, norgestrel, OATP1B1, parametry wątrobowe, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil, wodorotlenek glinu
Leksykon leków
Interakcje leku – Depo-Provera 150 mg/ml

Medroksyprogesteron octan (MPA), stosowany w preparacie Depo-Provera, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 układu cytochromu P450, co stanowi podstawę potencjalnych interakcji lekowych. Najistotniejszą klinicznie interakcją jest jednoczesne stosowanie aminoglutetymidu, który znacząco przyspiesza metabolizm MPA, prowadząc do obniżenia jego stężenia w osoczu i tym samym zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, mogą teoretycznie obniżać stężenie MPA, co wymaga zachowania ostrożności i rozważenia dodatkowych metod antykoncepcji. Z kolei inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna, ritonawir, sok grejpfrutowy) mogą potencjalnie zwiększać stężenie MPA, co może nasilać działania niepożądane, choć brak jest jednoznacznych danych klinicznych potwierdzających te efekty.
aminoglutetymid, bezpieczeństwo farmakoterapii, CYP3A4, cytochrom P450, Depo-Provera, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, farmakodynamika, fenobarbital, fenytoina, hydroksylacja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, medroksyprogesteron octan, ritonawir, ryfampicyna, skuteczność antykoncepcyjna, sok grejpfrutowy, terapia hormonalna, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Normodipine 5 mg

Amlodypina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co prowadzi do ryzyka ciężkiego niedociśnienia i wymaga zmniejszenia dawki oraz ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, klarytromycyna, diltiazem, werapamil) również podnoszą stężenie leku, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt hipotensyjny, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania ciśnienia tętniczego. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności amlodypiny. Dantrolen w połączeniu z amlodypiną może wywołać hiperkaliemię i zaburzenia rytmu serca, szczególnie u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą, co stanowi wskazanie do unikania takiego skojarzenia.
alkohol etylowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, choroba wieńcowa, ciężkie niedociśnienie, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, incydent niedokrwienny serca, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, interakcja produktu leczniczego, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, metabolizm amlodypiny, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, ryfampicyna, rytonawir, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, werapamil, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa
Leksykon substancji czynnych
Dziurawiec – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Dziurawiec (Hypericum perforatum L.) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, których wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest istotny z punktu widzenia bezpieczeństwa terapii. W preparacie Hepatosan fix, zawierającym 0,2 g ziela dziurawca na saszetkę 2,0 g, brak jest danych dotyczących wpływu na funkcje psychomotoryczne, gdyż nie przeprowadzono odpowiednich badań. Natomiast Krople żołądkowe, zawierające 25 g intraktu z dziurawca (DER 1:1, ekstrakt etanolowy 96% V/V) na 100 g produktu, zawierają 65-72% etanolu i mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co wynika z potencjalnego działania etanolu oraz samego dziurawca na ośrodkowy układ nerwowy.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, dziurawiec, ekstrahent, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, intraktum dziurawca, krople doustne, ośrodkowy układ nerwowy, postać farmaceutyczna, preparat ziołowy, produkt leczniczy, substancja aktywna, wyciąg roślinny, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Ziele męczennicy – Dawkowanie i sposób podawania

Ziele męczennicy (Passiflora incarnata L.) jest składnikiem aktywnym preparatu Neurapas, stosowanego w łagodzeniu przejściowych, łagodnych zaburzeń nastroju oraz trudności w zasypianiu na tle nerwowym. W jednej tabletce znajduje się 32 mg suchego wyciągu z ziela męczennicy, uzyskanego przy użyciu 68% etanolu, z DER 6-7:1. Dawkowanie dla dorosłych w przypadku zaburzeń nastroju to 2 tabletki trzy razy na dobę (maksymalnie 6 tabletek, czyli 192 mg wyciągu dziennie), natomiast przy trudnościach w zasypianiu zaleca się 2 tabletki jednorazowo około 30 minut przed snem (64 mg wyciągu). Preparat nie jest zalecany dla osób poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie zaleceń terapeutycznych.
bezsenność nerwowa, dziurawiec, etanol, glukoza suszona rozpyłowo, interakcja lekowa, korzeń kozłka lekarskiego, łagodzenie objawów, laktoza jednowodna, Neurapas, nietolerancja laktozy, Passiflora incarnata, schemat dawkowania, suchy wyciąg, tabletka powlekana, trudność w zasypianiu, współczynnik DER, wywiad medyczny, zaburzenia nastroju, ziele męczennicy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rivaxar 20 mg

Rywaroksaban w dawce 20 mg (Rivaxar) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (28,78 mg/tabletkę), oraz u osób z aktywnym krwawieniem o znaczeniu klinicznym. Nie należy go stosować u chorych z patologiami przewodu pokarmowego (czynne lub niedawne owrzodzenia), nowotworami o wysokim ryzyku krwawienia, po urazach i zabiegach neurochirurgicznych, okulistycznych, a także u pacjentów z krwawieniami wewnątrzczaszkowymi, patologiami naczyniowymi (żylaki przełyku, tętniaki) oraz poważnymi nieprawidłowościami naczyń OUN. Przeciwwskazane jest łączenie rywaroksabanu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna niefrakcjonowana, drobnocząsteczkowa, warfaryna, dabigatran, apiksaban), z wyjątkiem krótkotrwałej terapii przejściowej lub podtrzymania drożności cewników naczyniowych. U pacjentów z marskością wątroby stopnia B i C (Child-Pugh) oraz koagulopatią rywaroksaban zwiększa ryzyko krwawień i jest przeciwwskazany. Leku nie stosuje się u kobiet w ciąży i karmiących ze względu na przenikanie przez łożysko i do mleka matki.
apiksaban, choroba zakrzepowo-zatorowa, cytochrom P450, czynne krwawienie, czynniki krzepnięcia, dabigatran, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, fenytoina, glikoproteina p, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, koagulopatia, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, NLPZ, nowotwór złośliwy, ośrodkowy układ nerwowy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodne heparyny, posakonazol, przewlekła choroba nerek, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, tętniak naczyniowy, warfaryna, worykonazol, zabieg neurochirurgiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylaki przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Candezek Combi 8 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz amlodypinę, nie wykazuje interakcji pomiędzy swoimi składnikami czynnymi, jednakże należy uwzględnić potencjalne interakcje charakterystyczne dla każdego z nich oraz ich kombinacji. Działanie hipotensyjne może ulegać nasileniu przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, leków o właściwościach hipotensyjnych (np. baklofen, amifostyna, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne) oraz alkoholu, co zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Kortykosteroidy systemowe mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy. Kandesartan nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z hydrochlorotiazydem, warfaryną, digoksyną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, glibenklamidem, nifedypiną i enalaprylem, jednak wymaga monitorowania stężenia potasu przy stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu i heparyny ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Jednoczesne stosowanie litu jest niewskazane z powodu ryzyka wzrostu jego stężenia i toksyczności. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u osób starszych i z zaburzeniami nerkowymi.
aliskiren, amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Migrenofen

Migrenofen (ryzatryptan) jest wskazany wyłącznie u pacjentów z jednoznacznie rozpoznaną migreną, z wykluczeniem migreny podstawnej, porażennej oraz „nietypowych” bólów głowy, które mogą sugerować poważne schorzenia neurologiczne. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca oraz u osób z grup ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie tytoniu, wiek powyżej 40 lat u mężczyzn, kobiety po menopauzie, blok odnogi pęczka Hisa czy istotne obciążenie rodzinne. Podczas terapii mogą wystąpić przemijające bóle i ucisk w klatce piersiowej, które wymagają wykluczenia choroby niedokrwiennej serca przed kontynuacją leczenia. Standardowe badania kardiologiczne mogą nie wykryć wszystkich schorzeń, a rzadkie, ale poważne incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak skurcz naczyń wieńcowych, niedokrwienie mięśnia sercowego czy zawał serca, zostały opisane u pacjentów stosujących ryzatryptan.
agonista 5-HT1, agonista receptora 5-HT1B/1D, blok odnogi pęczka Hisa, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dihydroergotamina, działanie naczynioskurczowe, dziurawiec, ergotamina, incydent naczyniowo-mózgowy, incydent sercowo-naczyniowy, metysergid, migrena podstawna, migrena porażenna, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, pęknięty tętniak mózgu, pochodna sporyszu, polekowy ból głowy, ryzatryptan, skurcz naczyń wieńcowych, SNRI, SSRI, substytut nikotyny, sumatryptan, zawał serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Interakcje

Cyklosporyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na enzymy CYP3A4 oraz transportery glikoproteiny P (P-gp) i OATP. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, fenytoina oraz ziele dziurawca, znacząco obniżają stężenia cyklosporyny, co może wymagać zwiększenia dawki nawet 3-5-krotnie. Z kolei inhibitory CYP3A4 i P-gp, w tym makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna), azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol), werapamil, amiodaron czy telaprewir, mogą zwiększać AUC cyklosporyny wielokrotnie (np. erytromycyna 4-7-krotnie, telaprewir około 4,64-krotnie), co zwiększa ryzyko toksyczności, zwłaszcza nefrotoksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do stosowania z dziurawcem oraz takrolimusem ze względu na ryzyko poważnych interakcji i toksyczności nerkowej. Ponadto, spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego może zwiększać biodostępność cyklosporyny poprzez hamowanie jelitowego CYP3A4.
amfoterycyna B, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki makrolidowe, cyklosporyna, dziurawiec, enzym CYP3A4, enzymy metabolizujące, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitory ACE, kannabidiol, leki azolowe, leki oszczędzające potas, leki przeciwgrzybicze, metabolizm wątrobowy, miopatia, nefrotoksyczność, NLPZ, OATP, przerost dziąseł, rabdomioliza, repaglinid, ryfampicyna, sartany, sok grejpfrutowy, statyny, szczepionki żywe atenuowane, takrolimus, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycodone Vitabalans 10 mg

Oksykodon, silny opioidowy lek przeciwbólowy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (np. benzodiazepiny, inne opioidy, leki uspokajające), które mogą nasilać depresję OUN, zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Inhibitory MAO mogą wywoływać przełomy nadciśnieniowe lub niedociśnieniowe, a leki przeciwcholinergiczne nasilają działania niepożądane oksykodonu, takie jak zaparcia i suchość w jamie ustnej. Ponadto, jednoczesne stosowanie oksykodonu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. W przypadku antykoagulantów pochodnych kumaryny obserwuje się zmiany INR, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
antybiotyk makrolidowy, antykoagulant, benzodiazepina, depresja oddechowa, dziurawiec, fenytoina, hiperrefleksja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, leczenie przeciwbólowe, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek serotoninergiczny, metabolizm wątrobowy, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, wskaźnik INR, zatrzymanie oddychania, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bioprazol 40 mg

Omeprazol, substancja czynna Bioprazolu 40 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez zmianę pH żołądka oraz inhibicję enzymu CYP2C19. Zmiana pH wpływa na wchłanianie leków takich jak ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol (istotne zmniejszenie biodostępności), a także leków przeciwwirusowych stosowanych w terapii HIV, np. nelfinawiru (zmniejszenie ekspozycji o 40% i metabolitu M8 o 75-90%) oraz atazanawiru (zmniejszenie ekspozycji o 75%). Omeprazol zmniejsza także aktywację klopidogrelu, redukując ekspozycję na jego aktywny metabolit o 42-46% i osłabiając działanie przeciwpłytkowe. W przypadku digoksyny obserwuje się wzrost biodostępności o 10%, co wymaga monitorowania stężenia, zwłaszcza u osób starszych. Omeprazol wpływa również na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak warfaryna, fenytoina, diazepam, cylostazol i takrolimus, co może wymagać dostosowania dawkowania i monitorowania terapeutycznego.
agregacja płytek, antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa, cylostazol, cytochrom P450, diazepam, digoksyna, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, erlotynib, fenytoina, hepatotoksyczność, HIV, induktor enzymu, inhibitor enzymu, INR, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, kwas żołądkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, metabolizm leku, monitorowanie stężenia leku, nelfinawir, omeprazol, pH żołądkowe, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, toksyczność digoksyny, warfaryna, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon substancji czynnych
Korzeń kozłka – Interakcje

Korzeń kozłka (Valerianae radix) jest powszechnie stosowanym środkiem uspokajającym i nasennym, wykazującym brak klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450 (CYP 2D6, CYP 3A4/5, CYP 1A2, CYP 2E1). Jednakże, istotne klinicznie interakcje dotyczą synergistycznego działania sedatywnego z syntetycznymi lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami, barbituranami), co może prowadzić do nadmiernej sedacji, zaburzeń świadomości i koordynacji ruchowej. Z tego względu jednoczesne stosowanie preparatów z korzeniem kozłka z tymi lekami jest niewskazane. Ponadto, preparaty złożone zawierające korzeń kozłka i inne substancje aktywne (np. dziurawiec, melisa) mogą wchodzić w interakcje z teofiliną, cyklosporyną, warfaryną, digoksyną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania ze względu na umiarkowane ryzyko interakcji.
alkohol etylowy, barbiturat, benzodiazepina, cyklosporyna, CYP 1A2, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne na OUN, działanie sedatywne, działanie synergistyczne, działanie uspokajające i nasenne, dziurawiec, hiperforyna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, korzeń kozłka, melisa, nalewka z korzenia kozłka, ośrodkowy układ nerwowy, syntetyczny lek uspokajający, teofilina, Valerianae tinctura, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Luttagen 100 mg

Produkt Luttagen (progesteron w dawkach 100 mg lub 200 mg, kapsułki miękkie) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą istotnie wpływać na jego skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są leki indukujące izoenzymy CYP450-3A4, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, gryzeofulwina oraz preparaty ziołowe zawierające Hypericum perforatum, które zwiększają metabolizm progesteronu, obniżając jego stężenie w osoczu i potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny. Z kolei inhibitory CYP450-3A4, np. ketokonazol, mogą zwiększać biodostępność progesteronu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Progesteron może także wpływać na stężenia innych leków, np. zwiększając poziom cyklosporyny, co wymaga ścisłego monitorowania, oraz osłabiając działanie bromokryptyny. Ponadto, progesteron może modyfikować wyniki badań laboratoryjnych dotyczących funkcji wątroby i gruczołów endokrynnych, co należy uwzględnić w diagnostyce.
agonista dopaminy, antybiotyk, barbiturany, biodostępność progesteronu, bromokryptyna, choroba autoimmunologiczna, choroba Parkinsona, cukrzyca, cyklosporyna, czynność wątroby, dziurawiec, fenylobutazon, fenytoina, gruczół endokrynny, gryzeofulwina, hiperprolaktynemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor CYP450-3A4, insulinooporność, interakcja lekowa, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, mikroflora jelitowa, progestagen, progesteron, ryfampicyna, spironolakton, stężenie cyklosporyny, tolerancja glukozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cardilopin 2,5 mg

Amlodypina wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, klarytromycyna, erytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co prowadzi do nasilenia działania hipotensyjnego i wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego oraz ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt terapeutyczny, co również wymaga kontroli ciśnienia i dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem ze względu na zwiększenie biodostępności leku oraz z dantrolenem (we wlewie) z powodu ryzyka hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej. Ponadto, amlodypina może zwiększać stężenia takrolimusu, inhibitorów kinazy mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) oraz cyklosporyny (wzrost do 40%), co wymaga monitorowania poziomów tych leków i odpowiedniej modyfikacji dawkowania.
alkohol etylowy, amlodypina, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, omdlenie, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności wątroby, zapaść krążeniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Accordeon 10 mg

Oksykodon, aktywny składnik produktu Accordeon, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, wynikające głównie z wpływu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), metabolizmu przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6 oraz działania przeciwcholinergicznego. Współstosowanie oksykodonu z lekami hamującymi OUN (benzodiazepiny, neuroleptyki, opioidy, leki zwiotczające mięśnie) może prowadzić do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i ryzyka zgonu. Inhibitory MAO zwiększają ryzyko zaburzeń ciśnienia tętniczego i zespołu serotoninowego, natomiast leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI) mogą wywołać toksyczność serotoninową. Metabolizm oksykodonu jest silnie modulowany przez inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna), które zwiększają AUC oksykodonu nawet do 3,6-krotnie, oraz induktory CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina), które obniżają stężenie oksykodonu nawet o 86%, co może skutkować nieskutecznością terapii i objawami odstawienia. Inhibitory CYP2D6 (paroksetyna, fluoksetyna, chinidyna) powodują umiarkowany wzrost stężenia oksykodonu i metabolitu noroksykodonu, jednak bez istotnej zmiany efektu farmakodynamicznego.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, chinidyna, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, działanie synergistyczne, dziurawiec, fenytoina, fluoksetyna, hiperrefleksja, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, karbamazepina, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek trójpierścieniowy, lek zwiotczający mięśnie, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, SNRI, SSRI, toksyczność serotoninowa, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Nonpres Duo 25 mg + 40 mg

Produkt leczniczy Eplexemid zawiera eplerenon oraz furosemid, które wykazują liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Eplerenon zwiększa ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, inhibitorami ACE, AIIRA, cyklosporyną, takrolimusem oraz trimetoprimem, co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i czynności nerek. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na eplerenon nawet o 441%, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania, natomiast umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, amiodaron) podnoszą AUC eplerenonu o 98-187%, wskazując na konieczność ograniczenia dawki do 25 mg/dobę. Furosemid natomiast może powodować hipokaliemię i hipomagnezemię, nasilając toksyczność glikozydów nasercowych i leków wydłużających QT, a także osłabiać działanie moczopędne pod wpływem NLPZ. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwarytmicznymi i antybiotykami (aminoglikozydy) zwiększają ryzyko kardiotoksyczności i nefrotoksyczności, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania. Alkohol potęguje działanie hipotensyjne i ryzyko hipowolemii oraz zaburzeń rytmu serca, dlatego jego spożycie powinno być ograniczone lub wyeliminowane.
alfa-1-adrenolityk, aminoglikozyd, amiodaron, amisulpryd, antagonista receptora angiotensyny II, cisplatyna, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, eplerenon, eplerenon i furosemid, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flukonazol, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipowolemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, nefrotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odstęp QT, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pimozyd, równowaga elektrolitowa, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, salicylan, sertindol, sotalol, substancja czynna, sukralfat, takrolimus, telitromycyna, tetrakozaktyd, toksyczność litu, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ranozek

Ranolazyna wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami zwiększającymi ekspozycję na lek, takimi jak jednoczesne stosowanie umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów P-glikoproteiny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, niewydolność nerek o klirensie kreatyniny 30-80 ml/min, podeszły wiek, niska masa ciała (≤ 60 kg) oraz umiarkowana lub ciężka zastoinowa niewydolność serca (klasa III-IV wg NYHA). U pacjentów z wolnym metabolizmem CYP2D6 ryzyko działań niepożądanych jest szczególnie wysokie, co wymaga częstego monitorowania i ewentualnego zmniejszenia dawki. W przypadku nasilonych działań niepożądanych wskazane jest odstawienie leku. Ranolazyna blokuje prąd potasowy IKr, powodując wydłużenie odstępu QTc o około 2-7 ms przy dawkach terapeutycznych 500-1000 mg dwa razy na dobę, co wymaga ostrożności u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem wydłużonego QT oraz u osób stosujących inne leki wpływające na QTc.
blokada prądu potasowego, dziurawiec, farmakokinetyka ranolazyny, fenobarbital, fenytoina, genotypowanie, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-glikoproteiny, karbamazepina, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, korygujący prąd potasowy, metabolizm CYP2D6, monitorowanie EKG, niewydolność nerek, perfuzja narządów, ranolazyna, ryfampicyna, stężenie osoczowe, szybki metabolizm, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność krążenia, zespół wydłużonego QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Transtec 35 mcg/h 35 mcg/h (20 mg)

Buprenorfina w systemie transdermalnym Transtec wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Ponadto, współpodawanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowych przeciwdepresyjnych) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Metabolizm buprenorfiny odbywa się głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą podnosić stężenie leku, a induktory (np. rifampicyna, karbamazepina) je obniżać, co wymaga dostosowania dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu z benzodiazepinami i innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN, gdyż może to prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu.
alprazolam, amitryptylina, benzodiazepina, buprenorfina, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, duloksetyna, dziurawiec, efekt depresyjny, enzym CYP 3A4, erytromycyna, fenelzyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, hipotonia, induktor CYP 3A4, inhibitor CYP 3A4, inhibitor MAO, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, moklobemid, morfina, niewydolność oddechowa, oksykodon, olanzapina, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, rifampicyna, risperidon, rytonawir, sertralina, SNRI, środek znieczulający, SSRI, system transdermalny, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, zaburzenie oddechowe, zespół serotoninowy, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Proscar 5 mg

Finasteryd, substancja czynna Proscar (5 mg), wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji lekowych. Metabolizowany głównie przez cytochrom P450 3A4, nie wpływa znacząco na funkcjonowanie tego enzymu, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory (np. ketokonazol, klarytromycyna) mogą teoretycznie zwiększać stężenie finasterydu, a induktory (np. rifampicyna, karbamazepina) je obniżać, jednak ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa finasterydu, zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co potwierdza niski poziom ryzyka interakcyjnego.
antagonista witaminy K, antykoagulant, beta-bloker, choroba wieńcowa, cytochrom P450 2E1, cytochrom P450 3A4, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, dziurawiec, erytromycyna, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, inhibitory cytochromu P450, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgorączkowy, lek rozszerzający oskrzela, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodne sulfonylomocznika, POChP, propranolol, Proscar, rifampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Temsirolimus – Interakcje

Temsirolimus, jako inhibitor mTOR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie temsirolimusu (15 mg/tydzień) z sunitynibem (25 mg/dobę) wiąże się z wysokim ryzykiem toksyczności (wysypka rumieniowa st. 3/4, dna, zapalenie tkanki łącznej), co wymaga unikania takiego skojarzenia. Inhibitory ACE (np. ramipryl) oraz blokery kanału wapniowego (np. amlodypina) zwiększają ryzyko obrzęku naczynioruchowego, który może pojawić się nawet po 2 miesiącach terapii, dlatego konieczne jest unikanie lub ścisłe monitorowanie pacjentów. Silne induktory CYP3A4/5 (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenia aktywnego metabolitu syrolimusu (Cmax o 65%, AUC o 56%), co może zmniejszać skuteczność leczenia. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, nelfinawir, rytonawir, itrakonazol, worykonazol, nefazodon) powodują wzrost AUC syrolimusu 3,1-krotnie i sumarycznego AUC (temsirolimus + syrolimus) 2,3-krotnie, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, co wymaga unikania takich kombinacji.
amiodaron, amlodypina, aprepitant, AUC, bloker kanału wapniowego, chłoniak z komórek płaszcza, dabigatran, dezypramina, digoksyna, diltiazem, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosfolipidoza, glikoproteina p, induktor CYP3A4/5, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, nefazodon, nelfinawir, obrzęk naczynioruchowy, paklitaksel, przedział terapeutyczny, ramipryl, ryfampicyna, rytonawir, stężenie maksymalne, substrat glikoproteiny P, syrolimus, temsirolimus, toksyczność płucna, werapamil, winkrystyna, worykonazol, wysypka rumieniowa plamisto-grudkowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Normodipine 10 mg

Amlodypina, jako substrat CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych, wymagając ścisłej kontroli i ewentualnej redukcji dawki. Umiarkowane inhibitory (werapamil, diltiazem, makrolidy) również podnoszą stężenie leku, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga kontroli i możliwej korekty dawki. Spożycie grejpfruta i soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększoną biodostępność amlodypiny i ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia. Współstosowanie z dantrolenem (wlew) jest niebezpieczne z powodu ryzyka hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej, szczególnie u pacjentów z hipertermią złośliwą.
alkohol etylowy, amlodypina, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, klarytromycyna, leczenie amlodypiną, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, pacjent w podeszłym wieku, polipragmazja, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, terapia skojarzona, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib EVER Pharma 2,5 mg/ml

Bortezomib wykazuje słabe hamowanie izoenzymów CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 oraz CYP3A4, przy czym CYP2D6 odpowiada jedynie za 7% metabolizmu leku, co eliminuje istotny wpływ fenotypu słabego metabolizmu tego izoenzymu na farmakokinetykę bortezomibu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC bortezomibu o 35% (CI90% 1,032–1,772), co wymaga ścisłej obserwacji klinicznej pacjentów. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC o 45%, co może obniżać skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabi induktorzy CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Współpodawanie melfalanu i prednizonu zwiększa AUC o 17%, co nie wymaga modyfikacji dawkowania.
bortezomib, cytochrom P450, deksametazon, dziurawiec, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, farmakokinetyka leku, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hipoglikemia i hiperglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, krzywa AUC, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, melfalan i prednizon, metabolizm leku, modyfikacja dawki leku, omeprazol, parametr AUC, poziom glukozy, ryfampicyna, rytonawir, stężenie glukozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tenox 10 mg

Amlodypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz bezpieczeństwo terapii. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna) oraz antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), mogą powodować znaczne zwiększenie stężenia amlodypiny, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i ewentualnej redukcji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele dziurawca, obniżają stężenie amlodypiny, co może wymagać dostosowania dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności leku i nasilenia działania hipotensyjnego. Ponadto, interakcje z dantrolenem (wlew) u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą mogą prowadzić do hiperkaliemii i poważnych zaburzeń rytmu serca, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania.
alkohol etylowy, amlodypina, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie niepożądane, dziurawiec, efekt hipotensyjny, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, farmakokinetyka, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, niedociśnienie, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Zafrilla 2 mg

Dienogest, składnik aktywny leku Zafrilla, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 w jelitach i wątrobie, co predysponuje do istotnych interakcji farmakokinetycznych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina czy barbiturany, zwiększają metabolizm dienogestu, prowadząc do znacznego obniżenia jego stężenia (np. AUC zmniejszone o 83% przy ryfampicynie) i potencjalnego zmniejszenia skuteczności terapeutycznej oraz zmian w profilu krwawień. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i erytromycyna, powodują zmniejszenie metabolizmu dienogestu, co skutkuje wzrostem ekspozycji (2,9-krotne zwiększenie AUC przy ketokonazolu, 1,6-krotne przy erytromycynie) i może zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na inhibitory proteazy HIV, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy oraz inhibitory HCV, które mogą zmieniać stężenia hormonów płciowych w sposób zmienny, wymagając ścisłego monitorowania pacjentek podczas terapii skojarzonej.
barbiturat, biodostępność, CYP2E1, cytochrom P450 3A4, dehydrogenaza alkoholowa, dienogest, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie maciczne, metabolizm dienogestu, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, parametry biochemiczne nadnerczy, parametry biochemiczne tarczycy, parametry biochemiczne wątroby, parametry krzepnięcia, progestagen, ryfampicyna, topiramat, walerianian estradiolu
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Krople żołądkowe Aflofarm

Krople żołądkowe Aflofarm to preparat złożony zawierający nalewki z kozłka lekarskiego (Valerianae tinctura, DER 1:4,0-4,5, etanol 70% V/V), mięty pieprzowej z olejkiem miętowym (Menthae piperitae tinctura cum Menthae piperitae aetheroleo, DER 1:18-20, etanol 90% V/V), wyciąg z dziurawca (Hyperici intractum, DER 1:1, etanol 96% V/V) oraz nalewkę gorzką (Amara tinctura, DER 1:3,8-4,5, etanol 70% V/V). Preparat ma postać kropli doustnych o brunatnozielonym zabarwieniu, ziołowo-miętowym zapachu i gorzkim smaku, co wynika z zawartości ekstraktów roślinnych. Każda dawka 15 kropli (0,6 mL) zawiera 356 mg etanolu, co odpowiada 59,33% (w/v) alkoholu, a jego stężenie w preparacie wynosi 65-72% (V/V). Pomimo wysokiego stężenia procentowego alkoholu, ilość etanolu w pojedynczej dawce jest niewielka i nie wywołuje zauważalnych skutków fizjologicznych.
alkohol etylowy, dziurawiec, ekstrakt ziołowy, etanol, kozłek lekarski, krople doustne, mięta pieprzowa, nalewka gorzka, nalewka z kozłka, nalewka z mięty, olejek miętowy, postać farmaceutyczna, wyciąg z dziurawca
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Hepatosan fix –

Preparat ziołowy Hepatosan fix, zawierający w każdej saszetce 2,0 g mieszanki ziół (mniszek lekarski 0,7 g, karczoch 0,4 g, mięta pieprzowa 0,4 g, krwawnik 0,3 g oraz dziurawiec 0,2 g), nie był poddany specjalistycznym badaniom oceniającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Mimo braku jednoznacznych danych, składnik dziurawca (Hypericum perforatum) może wywoływać interakcje farmakologiczne oraz reakcje fotouczulające, co stanowi potencjalne ryzyko w kontekście terapii u osób prowadzących pojazdy. Liść mięty pieprzowej (Mentha x piperita) wykazuje działanie rozkurczowe i uspokajające, które w większych dawkach może wpływać na koncentrację i czas reakcji, co również wymaga uwagi klinicznej.
achillea millefolium, Cynara scolymus, działanie niepożądane, działanie rozkurczowe, działanie uspokajające, dziurawiec, fotouczulenie, Hypericum perforatum, interakcja farmakologiczna, karczoch, krwawnik, lek ziołowy, Mentha x piperita, mięta pieprzowa, mniszek lekarski, preparat ziołowy, Taraxacum officinale, terapia farmakologiczna, zaburzenie koncentracji, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoAmlo 10 mg

Amlodypina, jako antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez CYP3A4. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt przeciwnadciśnieniowy, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Grejpfrut i sok grejpfrutowy zwiększają biodostępność amlodypiny poprzez hamowanie CYP3A4 w jelitach, co może nasilać działanie hipotensyjne. Współstosowanie amlodypiny z dantrolenem dożylnym jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej. Ponadto, amlodypina sumuje się z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, co może prowadzić do nadmiernej hipotensji i wymaga ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego.
alkohol etylowy, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diuretyk, dziurawiec, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, migotanie komór, omdlenie, ryfampicyna, sartan, symwastatyna, takrolimus, warfaryna, wazodylatacja, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia krążenia wieńcowego, zapaść krążeniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluxemed 20 mg

Fluoksetyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania, zarówno samego leku, jak i aktywnego metabolitu norfluoksetyny, co ma kluczowe znaczenie przy zmianie terapii przeciwdepresyjnej. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, miokloniami, niestabilnością układu autonomicznego oraz zaburzeniami świadomości. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5-tygodniowego odstępu po odstawieniu fluoksetyny przed włączeniem IMAO. Fluoksetyna hamuje metabolizm metoprololu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych beta-adrenolityku, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Ponadto, fluoksetyna jako silny inhibitor CYP2D6 znacząco obniża stężenia endoksyfenu (o 65-75%), aktywnego metabolitu tamoksyfenu, co może osłabiać skuteczność leczenia przeciwnowotworowego.
astemizol, biegunka, błękit metylenowy, bupropion, chlorek metylotioniny, chlorochina, cyproheptadyna, depresja, desmopresyna, doustny lek przeciwkrzepliwy, drżenie, dziurawiec, endoksyfen, erytromycyna, fenotiazyna, fenytoina, flekainid, halofantryna, haloperydol, hipertermia, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwdepresyjne, leczenie przeciwnowotworowe, lek antyhistaminowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit, majaczenie, meflochina, mekwitazyna, metoprolol, mioklonia, mizolastyna, moksyfloksacyna, nadmierne pocenie, nebiwolol, niestabilność układu autonomicznego, niewydolność serca, norfluoksetyna, okres półtrwania, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, pentamidyna, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, śpiączka, splątanie, sztywność mięśni, tachykardia, tamoksyfen, toksyczność, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie poznawcze, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Owoc Borówki czernicy –

Produkt leczniczy Owoc Borówki czernicy (Vaccinum myrtillus L., fructus), dostępny w postaci ziół do zaparzania i zawierający 100% owoców borówki czernicy, nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym na funkcje poznawcze i motoryczne. Badania kliniczne potwierdziły, że stosowanie tego preparatu nie zaburza zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu. W przeciwieństwie do innych roślinnych produktów leczniczych o działaniu sedatywnym (np. dziurawiec, kozłek lekarski, melisa), Owoc Borówki czernicy nie wpływa na ośrodkowy układ nerwowy, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa pacjenta podczas terapii.
dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, dziurawiec, funkcje poznawcze, kozłek lekarski, leki pochodzenia roślinnego, melisa, ośrodkowy układ nerwowy, owoc borówki czernicy, reakcja na lek, staranność lekarska, Vaccinum myrtillus, właściwości sedatywne, zdolności psychomotoryczne, zioła do zaparzania
Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Interakcje

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, co wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz preparaty z dziurawca, obniżają stężenie dazatynibu w osoczu nawet o 82% (AUC), co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, długotrwałe stosowanie antagonistów receptora H2 (np. famotydyna) i inhibitorów pompy protonowej (np. omeprazol) istotnie obniża biodostępność dazatynibu (zmniejszenie AUC odpowiednio o 61% i 43%), dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin przed lub po podaniu dazatynibu.
antagonista receptora H2, badanie in vitro, białko osocza, biodostępność, dazatynib, dziurawiec, ekspozycja na lek, enzym CYP3A4, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcje farmakokinetyczne, interakcje metaboliczne, kwasowość żołądka, lek przeciwgrzybiczny, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, pole pod krzywą, stan stacjonarny, substrat CYP3A4, szpik kostny, uszkodzenie wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxydolor 80 mg

Oxydolor (oksykodonu chlorowodorek) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z alkoholem, co prowadzi do sumowania działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i zwiększa ryzyko ciężkiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki oraz zgonu. Interakcje farmakodynamiczne obejmują także leki hamujące czynność OUN (benzodiazepiny, barbiturany, neuroleptyki, leki nasenne, przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe), które nasilają działanie depresyjne oksykodonu, oraz leki serotoninergiczne (SSRI, SNRI), które mogą wywołać zespół serotoninowy. Ponadto, leki o działaniu przeciwcholinergicznym nasilają działania niepożądane oksykodonu, takie jak zaparcia i suchość w ustach. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu inhibitorów MAO, które mogą powodować przełomy nadciśnieniowe lub epizody niedociśnienia.
barbiturat, benzodiazepina, cytochrom P450, depresja oddechowa, dziurawiec, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyhistaminowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, sedacja, SNRI, SSRI, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Miravil 50 mg

Lek Miravil zawiera 50 mg chlorowodorku sertraliny i jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sertralinę lub substancje pomocnicze. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie sertraliny z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym oraz hipertermią. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 14 dni po zakończeniu terapii inhibitorem MAO przed rozpoczęciem sertraliny oraz co najmniej 7 dni odstawienia sertraliny przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO. Ponadto, stosowanie Miravil jest przeciwwskazane w połączeniu z pimozydem ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca i innych działań niepożądanych.
chlorowodorek sertraliny, cukrzyca, drżenie mięśniowe, dziurawiec, epizod manii, hipertermia, hiponatremia, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem, myśl samobójcza, nadwrażliwość na sertralinę, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, przewlekła choroba nerek, reakcja anafilaktyczna, skłonność samobójcza, SNRI, SSRI, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, układ serotoninergiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie psychotyczne, zespół serotoninowy, zespół Tourette’a
Leksykon leków
Interakcje leku – Fypalan 6 mg

Perampanel, substancja czynna leku Fypalan, nie wykazuje silnego działania indukującego lub hamującego na enzymy cytochromu P450 ani transferazę glukuronylową (UGT), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Analiza farmakokinetyczna populacji pacjentów z napadami częściowymi i pierwotnie uogólnionymi wykazała, że induktory enzymów metabolicznych, takie jak karbamazepina, fenytoina i okskarbazepina, znacząco zwiększają klirens perampanelu, powodując odpowiednio 3-, 2- i 2-krotne zmniejszenie jego stężenia. Fenobarbital i topiramat obniżają stężenie perampanelu o około 20%. Perampanel w dawkach do 12 mg/dobę nie wpływa istotnie na klirens większości leków przeciwpadaczkowych, z wyjątkiem okskarbazepiny, której klirens zmniejsza się o 26%, co wymaga monitorowania stężenia metabolitu monohydroksykarbazepiny. Ponadto, perampanel w dawce 12 mg/dobę obniża ekspozycję na lewonorgestrel o 40%, co wskazuje na konieczność stosowania dodatkowych metod antykoncepcji u kobiet.
cytochrom P450, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka populacyjna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja metabolizmu, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, klobazam, klonazepam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewodopa, lewonorgestrel, midazolam, monohydroksykarbazepina, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, profil interakcji, progesteron, ryfampicyna, topiramat, transferaza glukuronylowa, wkładka wewnątrzmaciczna, zonisamid
Leksykon leków
Interakcje leku – Luttagen 200 mg

Progesteron zawarty w leku Luttagen ulega metabolizmowi głównie przez izoenzymy cytochromu CYP450-3A4, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP3A4, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylobutazon, spironolakton, gryzeofulwina, ampicylina, tetracykliny oraz ziele dziurawca (Hypericum perforatum), powodują zwiększoną eliminację progesteronu, skutkując obniżeniem jego stężenia i potencjalnym zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. Z kolei inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, zwiększają biodostępność progesteronu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, progesteron może wpływać na farmakodynamikę bromokryptyny (antagonizm działania), zwiększać stężenie cyklosporyny w osoczu (ryzyko toksyczności) oraz zmniejszać tolerancję glukozy, co wymaga dostosowania dawek leków przeciwcukrzycowych u pacjentek z cukrzycą. Nadużywanie alkoholu zwiększa biodostępność progesteronu, natomiast palenie tytoniu ją zmniejsza, co może wpływać na skuteczność terapii.
barbiturany, biodostępność progesteronu, bromokryptyna, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, dziurawiec, fenylobutazon, fenytoina i karbamazepina, gruczół endokrynny, gryzeofulwina, guz przysadki wydzielający prolaktynę, hiperprolaktynemia, induktory CYP450-3A4, inhibitor CYP450-3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm progesteronu, nadużywanie alkoholu, oporność na insulinę, palenie tytoniu, progestagen, progesteron, przeszczep narządu, ryfampicyna, spironolakton, tolerancja glukozy