działanie rakotwórcze
Działanie rakotwórcze (kancerogenne) to zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworowego. Substancje o takim działaniu nazywane są kancerogenami lub karcynogenami. Mogą one inicjować mutacje w DNA, promować proliferację komórek nowotworowych lub działać jako kofaktory w procesie kancerogenezy.
Mechanizm działania rakotwórczego obejmuje najczęściej uszkodzenie materiału genetycznego komórki, zaburzenia w procesach naprawy DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, aktywację onkogenów lub inaktywację genów supresorowych nowotworów. Kancerogeny mogą działać bezpośrednio lub po metabolicznej aktywacji w organizmie.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje rakotwórcze w pięciu grupach, od udowodnionego działania rakotwórczego u ludzi (grupa 1), przez prawdopodobne (grupa 2A) i możliwe (grupa 2B), do niesklasyfikowanych pod względem rakotwórczości (grupa 3) oraz prawdopodobnie nierakotwórczych (grupa 4). Do znanych kancerogenów należą m.in. azbest, niektóre wirusy (np. HPV), promieniowanie jonizujące, aflatoksyny czy związki zawarte w dymie tytoniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników oddzielnie. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trazodone Neuraxpharm 150 mg
Przedkliniczne badania trazodonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Trazodone Neuraxpharm, obejmowały kompleksową ocenę farmakologiczną bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 300 mg/kg mc./dobę. Efekty teratogenne i toksyczne dla rozwoju zarodkowo-płodowego pojawiały się jedynie przy dawkach toksycznych dla samic, tj. ≥150 mg/kg mc./dobę, manifestując się zwiększoną liczbą obumarłych zarodków oraz opóźnieniem kostnienia płodów. W okresie okołoporodowym u szczurów dawka 300 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie masy ciała potomstwa, co jednak znacznie przekracza dawki stosowane klinicznie u ludzi.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt niepożądany, obumarcie zarodka, okres okołoporodowy, opóźnienie kostnienia, opóźnienie rozwoju płodowego, płodność, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność matczyna, trazodon chlorowodorek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Undofen Amorolfina 50 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne amorolfiny chlorowodorku, substancji czynnej lakieru do paznokci Undofen Amorolfina (50 mg/ml), obejmowały ocenę toksyczności ostrej, przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału mutagennego na różnych gatunkach zwierząt. LD50 różniły się w zależności od drogi podania i gatunku: u myszy dożylnie 130 mg/kg, dootrzewnowo 200 mg/kg, doustnie 2500 mg/kg; u szczurów dootrzewnowo 450 mg/kg, doustnie 1900 mg/kg, na skórę >2000 mg/kg. Wielokrotne podawanie amorolfiny (do 60 mg/kg/dobę przez 13 tygodni i do 40 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) wykazało objawy toksyczności przy najwyższych dawkach, takie jak zmiany skórne, błon śluzowych, zaćma oraz hepatotoksyczność (rozrost dróg żółciowych, przekrwienie, zwłóknienie wątroby u psów), jednak nie stwierdzono bezpośredniego wpływu na śmiertelność poza pojedynczym przypadkiem u psa. Badania reprodukcyjne wykazały brak negatywnego wpływu na płodność, choć dawka 35 mg/kg/dobę opóźniała rozwój płodu u szczurów, a teratogenność nie została potwierdzona u szczurów, natomiast u królików dawki 10 mg/kg doustnie i 8 mg/kg dopochwowo wykazały działanie embriotoksyczne bez teratogenności.
amorolfina chlorowodorek, dawka śmiertelna, działanie alergiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fotoalergiczne, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, LD50, mutagenność, opatrunek okluzyjny, parakeratoza, podrażnienie skóry, rozrost dróg żółciowych, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność, zaćma, zakażenie grzybicze, zapalenie skóry, zmiany skórne, zmiany wątrobowe, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolafren-Swift 5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne olanzapiny, składnika leku Zolafren-Swift, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, psach i małpach. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz zmiany hematologiczne, takie jak odwracalna neutropenia i małopłytkowość przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę u psów, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. W badaniach wielomiesięcznych obserwowano hamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz zmiany hormonalne, w tym zwiększenie prolaktyny i zmiany w narządach rozrodczych szczurów, przy dawkach przekraczających wielokrotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
ataksja, AUC, cykl płciowy, drgawki kloniczne, drżenie, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie OUN, hipoaktywność, leukocyt, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodu, prolaktyna, prostracja, sedacja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, test mutacji bakteryjnej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie zdolności rozrodczych, Zolafren-Swift - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Sitagliptin + Metformin hydrochloride Grindeks opiera się na badaniach zarówno kombinacji substancji, jak i ich monoterapii. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie stwierdzono dodatkowej toksyczności połączenia sytagliptyny i metforminy, przy czym poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy 2,5-krotność. Toksyczność hepatonerkowa sytagliptyny u gryzoni pojawiła się przy narażeniu przekraczającym 58-krotnie ekspozycję u ludzi, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie obserwowano efektów toksycznych. Neurotoksyczność i miotoksyczność u psów wystąpiły przy 23-krotnym narażeniu, a przy 6-krotnym nie stwierdzono objawów. W badaniach genotoksyczności i kancerogenności sytagliptyna nie wykazała działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów przy 58-krotnym narażeniu zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Nie stwierdzono wpływu na płodność szczurów, a jedynie przy narażeniu >29-krotnym obserwowano niewielkie zniekształcenia żeber u płodów oraz toksyczność matczyną u królików. Sytagliptyna przenika do mleka szczurów w stosunku 4:1 względem osocza.
ataksja, drżenie, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, genotoksyczność, gruczolakorak wątroby, margines bezpieczeństwa, metformina, narażenie kliniczne, neurotoksyczność, potencjał rakotwórczy, poziom NOEL, sytagliptyna, terapia skojarzona, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wymioty pieniste, zniekształcenie żebra, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Concoram 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprolol fumaran oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W badaniach na szczurach i myszach amlodypina w dawkach około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższych niż u ludzi, w przeliczeniu na mg/m²) nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność szczurów. Jednakże podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni u samców szczurów skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego. Długoterminowe badania (2 lata) nie wykazały działania rakotwórczego amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg/dobę, a badania mutagenności nie potwierdziły działania mutagennego na poziomie genów i chromosomów.
amlodypina bezylan, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, badanie mutagenności, bisoprololu fumaran, dojrzałe spermatydy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, lek beta-adrenolityczny, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, wada wrodzona, wpływ na płodność, wpływ na rozród, wydłużony poród, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg tabletki 2 mg + 0,625 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Co-Prenessa, zawierającego peryndopryl z tert-butyloaminą 2 mg oraz indapamid 0,625 mg, wykazały nieznacznie zwiększoną toksyczność skojarzenia obu substancji w porównaniu do ich monoterapii. Toksyczność ta ma charakter narządowo- i gatunkowo-specyficzny, z istotnym działaniem toksycznym na układ pokarmowy u psów oraz zwiększonym efektem toksycznym u samic szczurów, co może sugerować różnice metaboliczne lub wrażliwości zależne od płci. Nie zaobserwowano natomiast nasilenia zaburzeń czynności nerek u szczurów, pomimo odmiennych mechanizmów działania peryndoprylu (inhibitor ACE) i indapamidu (diuretyk tiazydopodobny). Wszystkie działania niepożądane występowały przy dawkach znacznie przekraczających stosowane u ludzi, co wskazuje na wyraźny margines bezpieczeństwa w terapii klinicznej.
badanie przedkliniczne, diuretyk tiazydopodobny, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodynamika wewnątrznerkowa, inhibitor ACE, margines bezpieczeństwa leku, peryndopryl z indapamidem, peryndopryl z tert-butyloaminą, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność narządowa, toksyczność skojarzenia, toksyczność układu pokarmowego, toksyczny wpływ na rozród, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Ketoprofen – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje zróżnicowaną toksyczność w badaniach przedklinicznych na zwierzętach, z wartością LD50 po podaniu doustnym wynoszącą 360 mg/kg u myszy, 160 mg/kg u szczurów oraz 1300 mg/kg u świnek morskich. Ketoprofen z lizyną charakteryzuje się LD50 w zakresie 102-444 mg/kg w zależności od gatunku i drogi podania. Długotrwałe podawanie dawek ≥3 mg/kg/dobę u psów, ≥4,5 mg/kg/dobę u szczurów oraz ≥9 mg/kg/dobę u naczelnych skutkowało toksycznymi zmianami głównie w przewodzie pokarmowym (nadżerki, owrzodzenia, perforacje) oraz nerkach (martwica brodawek nerkowych). W badaniach porównawczych ketoprofen wykazywał lepszy profil tolerancji niż indometacyna. Podawanie ketoprofenu doodbytniczo i domięśniowo (w formie z lizyną) było lepiej tolerowane niż doustnie. Badania mutagenności i rakotwórczości nie wykazały działania genotoksycznego ani kancerogennego ketoprofenu i jego soli lizynowej.
badanie histopatologiczne, badanie toksykologiczne, dawka LD50, działanie kancerogenne, działanie mutagenne i rakotwórcze, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, ketoprofen z lizyną, martwica brodawek nerkowych, nadżerki i owrzodzenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej jelit, owrzodzenie żołądka, potencjał embriotoksyczny, spermatogeneza, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simratio 20 20 mg
Symwastatyna, substancja czynna leku Simratio, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które potwierdziły jej mechanizm działania jako inhibitora reduktazy HMG-CoA, kluczowego enzymu w biosyntezie cholesterolu. Badania farmakodynamiczne i toksykologiczne wykazały, że ryzyko dla pacjentów wynika wyłącznie z farmakologicznego mechanizmu działania, bez nieoczekiwanych efektów. Długotrwałe podawanie symwastatyny nie ujawniło istotnych zagrożeń toksycznych, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały właściwości mutagennych ani rakotwórczych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w terapii przewlekłej.
aberracja chromosomowa, biosynteza cholesterolu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, mutacja genowa, rozwój embrionalny, rozwój postnatalny, symwastatyna, test genotoksyczności, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, właściwość karcinogenna, zaburzenie rozwojowe, zniekształcenie płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Egolanza 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące olanzapiny (substancji czynnej produktu Egolanza) wskazują na typowy profil toksyczności neuroleptycznej, obejmujący objawy takie jak sedacja, drżenia, drgawki oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów tolerancja była wyższa (do 100 mg/kg bez zgonów). W badaniach przewlekłych obserwowano hamowanie aktywności OUN z rozwojem tolerancji, objawy przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym ekspozycja (AUC) była 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono zmiany reprodukcyjne związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
Olanzapina nie wykazuje działania teratogennego ani mutagennego, co potwierdzają negatywne wyniki testów in vitro i in vivo, w tym testów mutacji i klastogenności. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano zaburzenia cykli płciowych już przy dawce 1,1 mg/kg (trzykrotność dawki maksymalnej u człowieka) oraz zmiany parametrów reprodukcyjnych przy dawce 3 mg/kg (9-krotność dawki maksymalnej u człowieka). U potomstwa odnotowano opóźnienie rozwoju płodu i przejściowe zmniejszenie aktywności. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania kancerogennego. Ocena ryzyka środowiskowego wskazuje, że stosowanie Egolanza zgodnie z zaleceniami nie powinno negatywnie wpływać na środowisko.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 10 mg + 25 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Tolutris, zawierającego telmisartan, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazały, że łączne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można było zapobiegać poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Brak działania mutagennego i rakotwórczego potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hipertrofia i hiperplazja, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, liczba erytrocytów, parametr czerwonokrwinkowy, renina w osoczu, spermatyda, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron w osoczu, wartość hematokrytu, zmiana hematologiczna, zmiana hormonalna, zmiana nerkowa - Leksykon substancji czynnych
Magnezu wodorotlenek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne magnezu wodorotlenku, stosowanego w preparatach Manti oraz Manti Extra, nie wykazały działania mutagennego, teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność zwierząt doświadczalnych. W badaniach na modelach zwierzęcych dawki do 266 mg/kg mc./dobę (glinu wodorotlenek) oraz 384 mg/kg mc./dobę (szczury Sprague-Dawley) nie wywoływały istotnych efektów teratogennych, a symetykon i famotydyna wykazały brak embriotoksyczności i genotoksyczności. Dane toksykologiczne wskazują na brak istotnych zagrożeń przy stosowaniu terapeutycznym, a obserwowane działania toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne dawki u ludzi.
aktywność rakotwórcza, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, dane toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja u człowieka, famotydyna, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, glinu wodorotlenek, magnezu wodorotlenek, płodność, potencjał karcinogenny, proces rozrodczy, symetykon, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozrodczość, wada rozwojowa, wpływ teratogenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan EGIS 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także charakterystyczne zmiany strukturalne nerek u psów, takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te są typowe dla grupy antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów konwertazy angiotensyny, jednak prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie in vitro, chlorek sodu, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy samic. Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych oraz rozrost komórek mezangium w nerkach. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy transgeniczne rasH2 i szczury) wykazały występowanie nowotworów, takich jak rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających AUC u pacjentów (≥ 7,3-krotne). Znaczenie tych zmian dla ludzi pozostaje niejednoznaczne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangium, odstęp QTc, poliploidia, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Puder płynny (180 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Puder płynny, zawierający 180 mg tlenku cynku oraz 10 mg mentolu na 1 g zawiesiny, nie był poddany dedykowanym badaniom przedklinicznym oceniającym jego bezpieczeństwo. Ocena bezpieczeństwa opiera się na analizie literatury naukowej dotyczącej poszczególnych składników aktywnych. Zarówno tlenek cynku, jak i mentol wykazują niski profil toksyczności oraz brak działania kancerogennego i mutagennego w badaniach na różnych modelach, co potwierdza ich bezpieczeństwo w miejscowej aplikacji na skórę. Nie przeprowadzono jednak specyficznych badań obejmujących toksyczność ostrą, podostradą, przewlekłą, reprodukcyjną czy genotoksyczność dla samego preparatu w dawce 180 mg + 10 mg/g.
aplikacja miejscowa na skórę, badanie przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, mentol, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, tlenek cynku, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zawiesina na skórę - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nobaxin 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące azytromycyny, substancji czynnej leku Nobaxin 500 mg, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności na zwierzętach stosujących dawki do 40-krotnie wyższe niż kliniczne nie zaobserwowano istotnych objawów toksyczności, mimo wystąpienia przemijającej fosfolipidozy. Standardowe testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak genotoksyczności. Nie przeprowadzono badań długoterminowych oceniających potencjał rakotwórczy, co jest uzasadnione krótkotrwałym zastosowaniem leku w praktyce klinicznej.
azytromycyna, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, in vitro, in vivo, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój okołoporodowy, rozwój pourodzeniowy, substancja czynna, terapia krótkoterminowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eplenocard 25 mg
Eplerenon, selektywny antagonista aldosteronu, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo farmakologiczne, genotoksyczność, działanie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję. Testy farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały istotnych niekorzystnych efektów na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy, nerwowy ani metaboliczny przy dawkach terapeutycznych. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności i uszkodzeń materiału genetycznego. Długoterminowe testy na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a ocena wpływu na płodność i rozwój zarodkowo-płodowy nie ujawniła istotnych negatywnych efektów, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania eplerenonu w populacji ludzkiej.
aberracja chromosomowa, antagonista aldosteronu, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko onkogenne, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ fizjologiczny, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na reprodukcję, zanik gruczołu krokowego, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban OLIMP 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywaroksabanu wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa farmakologicznego i toksykologicznego, bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego przy stężeniach klinicznych. Toksyczność ostra po podaniu jednokrotnym nie ujawniła ryzyka przedawkowania, mimo mechanizmu hamowania czynnika Xa. W badaniach wielokrotnych zaobserwowano immunologiczne zwiększenie stężeń IgG i IgA u szczurów, jednak znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje niejasne. Rywaroksaban nie wykazał działania genotoksycznego (test Amesa, testy mutacji genowych i aberracji chromosomowych in vitro i in vivo) ani kancerogennego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowe. Ponadto, brak fototoksyczności po ekspozycji na promieniowanie UV wskazuje na bezpieczeństwo stosowania leku w warunkach ekspozycji na światło słoneczne.
aberracja chromosomowa, badanie kancerogenne, badanie toksykologiczne, działanie antykoagulacyjne, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt immunomodulacyjny, fototoksyczność, genotoksyczność, hamowanie czynnika Xa, immunoglobuliny, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia, lek antykoagulacyjny, mutacja genowa, poronienie, reakcja fototoksyczna, rozwój pourodzeniowy, rozwój prenatalny, rywaroksaban, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vincetan 5 mg
Preparat winpocetyny (Vincetan) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań toksykologicznych na modelach zwierzęcych. W badaniach toksyczności ostrej nie udało się ustalić LD50 u psów przy dawkach doustnych powyżej 400 mg/kg m.c. ze względu na objawy nietolerancji (wymioty). Toksyczność podostra i przewlekła wykazała tolerancję dożylną u szczurów do 8 mg/kg m.c. przez 14 dni oraz u psów do 5 mg/kg m.c. przez 28 dni bez działań niepożądanych, natomiast wyższe dawki indukowały objawy autonomiczne (ślinienie, tachykardia, tachypnoe). Długoterminowe podawanie doustne w dawkach do 100 mg/kg m.c. u szczurów nie wywołało zmian klinicznych ani laboratoryjnych, a u psów dawka 45 mg/kg m.c. wiązała się z obniżonym apetytem i wymiotami. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność samców i samic, jednak toksyczność rozwojowa wykazała istotne różnice międzygatunkowe: u szczurów dawki odpowiadające klinicznym wywoływały wady rozwojowe, natomiast u królików, bardziej zbliżonych metabolicznie do człowieka, toksyczność płodowa pojawiała się przy dawkach 15-krotnie wyższych (300 mg/kg/dobę). Podawanie dożylne nasilało toksyczność u ciężarnych, objawiając się krwawieniami z łożyska i poronieniami.
badanie histologiczne, badanie laboratoryjne, badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, krwawienie łożyskowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przepływ łożyskowy, śmiertelność zarodkowo-płodowa, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, winpocetyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duomox 750 mg
Przedkliniczne badania amoksycyliny, substancji czynnej produktu leczniczego Duomox, wykazały brak istotnych zagrożeń dla kluczowych układów organizmu, takich jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Wielokrotne podawanie leku nie wywołało toksycznych efektów narządowych, co potwierdzono poprzez ocenę parametrów biochemicznych, hematologicznych oraz badania histopatologiczne. Testy genotoksyczności, obejmujące mutacje genowe i aberracje chromosomowe, nie wykazały potencjału mutagennego amoksycyliny, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania tego antybiotyku.
aberracja chromosomowa, amoksycylina, antybiotyk, badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, Duomox, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa leku, rakotwórczość, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność leku, toksyczność narządowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Mitomycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mitomycyna, substancja czynna w produkcie leczniczym Mitomycin Accord, wykazuje wysoką toksyczność wobec tkanek o intensywnej proliferacji, zwłaszcza komórek szpiku kostnego i błony śluzowej przewodu pokarmowego, co koreluje z często obserwowaną mielosupresją i zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi w praktyce klinicznej. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały zahamowanie spermatogenezy, wskazując na ryzyko zaburzeń płodności u mężczyzn, co jest istotne przy planowaniu terapii u pacjentów w wieku rozrodczym. Ponadto mitomycyna wykazuje działanie genotoksyczne, mutagenne oraz rakotwórcze, co sugeruje potencjalne ryzyko rozwoju nowotworów wtórnych po ekspozycji na lek. Działanie teratogenne potwierdzone w badaniach podkreśla wysokie ryzyko dla płodu, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, lek cytostatyczny, martwica tkanek, mielosupresja, mitomycyna, nowotwór wtórny, potencjał mutagenny, spermatogeneza, szpik kostny, toksyczność tkankowa, wada rozwojowa, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Prestarium 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa peryndoprylu z argininą wykazały, że głównym narządem narażonym na toksyczność przewlekłą są nerki, jednak uszkodzenia te miały charakter odwracalny, co sugeruje zdolność regeneracji nerek po zaprzestaniu terapii. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach potwierdziły brak potencjału rakotwórczego. Ponadto, peryndopryl nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów, co wskazuje na brak zaburzeń funkcji rozrodczych po ekspozycji na lek.
- Leksykon substancji czynnych
Estradiol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Estradiol, naturalny żeński hormon płciowy, wykazuje niską toksyczność ostrą, co potwierdzają badania na różnych gatunkach zwierząt, gdzie dawki toksyczne znacznie przekraczają te stosowane klinicznie (np. LD50 etynyloestradiolu u szczurów wynosi 5,3 g/kg u samców i 3,2 g/kg u samic). Badania przewlekłe i rakotwórczości wskazują na nasilenie typowych efektów farmakologicznych estrogenów, bez wykazania dodatkowego ryzyka genotoksycznego czy mutagennego u ludzi. Estradiol i jego estry wykazują embriotoksyczność już przy niskich dawkach, powodując obumieranie zarodków, wady rozwojowe układu moczowo-płciowego oraz feminizację męskich płodów. Wyniki badań genotoksyczności są zróżnicowane, jednak brak jest jednoznacznych dowodów na poważne uszkodzenia DNA in vivo.
aberracja chromosomowa, aneuploidia, dienogest, drospirenon, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, estradiol półwodny, etynyloestradiol, feminizacja płodu, genotoksyczność, hormon płciowy, mikrojądro, nowotwór hormonozależny, obumarcie zarodka, octan noretysteronu, progestagen, rak jąder, rak macicy, rak piersi, rak pochwy, rak szyjki macicy, rak wątroby, syntetyczny estrogen, system transdermalny, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wady układu moczowo-płciowego, walerianian estradiolu, wirylizacja płodu, wymiana chromatyd siostrzanych - Leksykon substancji czynnych
Chmiel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania szyszek chmielu (Humulus lupulus L., flos) wskazują na niską toksyczność zarówno przy podawaniu krótkotrwałym, jak i przewlekłym. Testy mutagenności, takie jak test Amesa z wykorzystaniem szczepów Salmonella typhimurium TA98 i TA100, wykazały słaby potencjał mutagenny wyciągów wodno-alkoholowych z chmielu, jednak bardziej zaawansowane badania genotoksyczności przyniosły wyniki negatywne, sugerując brak istotnego ryzyka genotoksycznego. Brak jest jednak danych dotyczących genotoksyczności wyciągów wodnych oraz kompleksowych badań karcynogenności, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa. W dokumentacji produktu Nervosol K wskazano możliwość efektu genotoksycznego i rakotwórczego przy znacznej ekspozycji na promieniowanie UV, jednak bez potwierdzenia mechanizmu specyficznego dla substancji czynnych chmielu.
badanie karcynogenności, działanie estrogenne, działanie rakotwórcze, działanie uspokajające i nasenne, frakcja wodna, gonadotropina, Lupuli strobili, mutagenność i genotoksyczność, nalewka z szyszek chmielu, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, promieniowanie UV, rozwój potomstwa, ryzyko genotoksyczne, Salmonella typhimurium, szyszka chmielu, test Amesa, toksyczność ostra i przewlekła, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, wpływ na reprodukcję, wrażliwość jajników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xalacom (0,05 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Xalacom, zawierający latanoprost (0,05 mg/ml) i tymolol (5 mg/ml) w formie kropli do oczu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Zarówno działanie miejscowe, jak i ogólnoustrojowe obu składników nie wywołało istotnych działań niepożądanych u zwierząt doświadczalnych, w tym królików i małp. Badania farmakologiczne nie wykazały zagrożeń dla najważniejszych układów fizjologicznych, a testy genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak potencjału mutagennego i kancerogennego. W kontekście gojenia się ran rogówki, latanoprost nie wpływał negatywnie na ten proces, natomiast tymolol hamował gojenie przy podawaniu częstszym niż raz na dobę.
aborcja, badania rozrodczości, dawka terapeutyczna, działanie miejscowe, działanie ogólnoustrojowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, gojenie rogówki, krople do oczu, latanoprost i tymolol, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, resorpcja późna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daneb 5 mg
Na podstawie kompleksowych badań przedklinicznych nebiwololu, substancji czynnej leku Daneb 5 mg, nie stwierdzono istotnych zagrożeń genotoksycznych ani mutagennych. Standardowe testy oceniające zdolność do uszkadzania materiału genetycznego wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo farmakologiczne tego beta-blokera w kontekście potencjalnego ryzyka genetycznego u pacjentów.
badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, beta-bloker, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, model zwierzęcy, nebiwolol, nebiwololu chlorowodorek, ocena bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, potencjalne ryzyko, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paracetamolum Farmalider 1000 mg
Paracetamol (Paracetamolum) wykazuje brak genotoksyczności w dawkach terapeutycznych, co potwierdzają szeroko zakrojone badania przedkliniczne. Długoterminowe badania karcinogenności na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) stosujących dawki niepowodujące hepatotoksyczności nie wykazały działania rakotwórczego. Te dane są kluczowe dla oceny bezpieczeństwa stosowania paracetamolu w terapii przewlekłej, zwłaszcza w dawce 1000 mg, podkreślając jego korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie potencjału mutagennego i karcinogennego przy standardowym stosowaniu klinicznym.
charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna paracetamolu, działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, genotoksyczność paracetamolu, hepatotoksyczność, karcinogenność, paracetamolum, przedawkowanie paracetamolu, rozwój potomstwa, terapia przeciwbólowa, toksyczność paracetamolu - Leksykon substancji czynnych
Benzydamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Benzydamina, stosowana miejscowo w jamie ustnej, gardle oraz dopochwowo, wykazuje bardzo niski profil toksyczności ogólnej, z szerokim marginesem bezpieczeństwa (współczynnik LD50 do dawki leczniczej wynoszący 1000:1). Badania przedkliniczne nie wykazały uszkodzeń przewodu pokarmowego ani działania genotoksycznego czy rakotwórczego. Ponadto, wielokrotne podawanie benzydaminy nie powodowało istotnych efektów toksycznych, a jej stosowanie w połączeniu z cetylopirydyniowym chlorkiem cechuje się optymalną tolerancją i brakiem wpływu na bakteryjną florę jelitową. Wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy również nie budził zastrzeżeń w badaniach farmakologicznych.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, bakteryjna flora jelitowa, cetylopirydyniowy chlorek, chlorowodorek benzydaminy, dane toksykokinetyczne, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, kinetyka leku, LD50, margines bezpieczeństwa, okres okołoporodowy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólna, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na reprodukcję, toksyczny wpływ na rozwój płodu, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carmustine Zentiva 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa karmustyny wykazały istotne działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików przy dawkach zbliżonych do stosowanych klinicznie, co wskazuje na wysokie ryzyko wad rozwojowych płodu. Ponadto, u samców szczurów zaobserwowano zaburzenia płodności, jednak przy dawkach przekraczających te stosowane u ludzi. Te wyniki podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu karmustyny u pacjentów w wieku rozrodczym oraz wskazują na potrzebę monitorowania funkcji rozrodczych podczas terapii.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ridlip 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa rozuwastatyny, zawartej w produkcie leczniczym Ridlip, obejmowały standardowe badania farmakologiczne, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. Nie wykazano szczególnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie (myszy, szczury, psy), zmiany w pęcherzyku żółciowym (psy) oraz uszkodzenia jąder (małpy, psy) przy dawkach przekraczających kliniczne. Wystąpiły także niekorzystne efekty na rozrodczość szczurów, w tym zmniejszenie wielkości, masy i przeżycia potomstwa, przy ekspozycji wielokrotnie wyższej niż u ludzi. Nie prowadzono jednak szczegółowych badań wpływu na kanały potasowe hERG, istotne dla oceny ryzyka proarytmicznego.
badanie farmakologiczne, działanie farmakologiczne, działanie proarytmiczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kanał potasowy hERG, pęcherzyk żółciowy, reduktaza HMG-CoA, repolaryzacja mięśnia sercowego, rozuwastatyna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie jąder, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon substancji czynnych
Cyklosporyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania cyklosporyny wykazały brak działania mutagennego i teratogennego w standardowych testach u szczurów (dawki do 17 mg/kg mc./dobę) oraz królików (do 30 mg/kg mc./dobę), a także przy wyższych dawkach doustnych do 300 mg/kg mc./dobę. Jednakże dawki toksyczne (np. 30 mg/kg mc./dobę u szczurów i 100 mg/kg mc./dobę u królików) indukowały embriotoksyczność i fetotoksyczność, objawiające się zwiększoną śmiertelnością przed- i pourodzeniową, zmniejszoną masą ciała płodów oraz opóźnieniami w rozwoju kośćca. W badaniach rozwojowych u szczurów dawka 45 mg/kg mc./dobę powodowała zwiększoną śmiertelność potomstwa i zmniejszenie przyrostu masy ciała, przy czym NOEL był niższy niż maksymalna dawka zalecana u ludzi (MRHD) obliczana na podstawie powierzchni ciała (BSA). U szczurów poddanych dożylnemu podaniu cyklosporyny (12 mg/kg mc./dobę) zaobserwowano zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej, efekt ten występował już przy dawkach 6 mg/kg mc./dobę, poniżej MRHD, jednak brak potwierdzenia u innych gatunków ogranicza interpretację kliniczną. U królików ekspozycja in utero (10 mg/kg mc./dobę podskórnie) wiązała się z nefropatią, nadciśnieniem i niewydolnością nerek, co również nie zostało potwierdzone u innych gatunków.
chłoniak limfocytowy, cyklosporyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak z komórek wysepek trzustkowych, hipertrofia nerek, leczenie immunosupresyjne, nadciśnienie układowe, niewydolność nerek, nowotwór wątrobowokomórkowy, nowotwór z komórek wątrobowych, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozwój kośćca, śmiertelność poimplantacyjna, śmiertelność potomstwa, toksyczność embrionalna, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, ubytek przegrody międzykomorowej, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – VIXARGIO 10 mg
Dane przedkliniczne rywaroksabanu, stosowanego w dawce 10 mg (produkt leczniczy VIXARGIO), nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu terapeutycznym u dorosłych. Badania farmakologiczne bezpieczeństwa oraz toksyczności ostrej i wielokrotnej nie wskazały na ryzyko dla kluczowych układów fizjologicznych, a obserwowane efekty były związane z farmakodynamicznym działaniem inhibitora czynnika Xa, wpływającym na układ krzepnięcia. Testy genotoksyczności i kancerogenności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Ponadto, brak było efektów fototoksycznych, co jest istotne dla pacjentów narażonych na promieniowanie UV. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, jednak obserwowano toksyczność reprodukcyjną wynikającą z mechanizmu antykoagulacyjnego, w tym powikłania krwotoczne.
antykoagulant, dawka toksyczna, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, hamowanie krzepnięcia krwi, immunoglobulina, inhibitor czynnika Xa, kostnienie szkieletu, mutacja genowa, patologia łożyska, poronienie, powikłanie krwotoczne, reakcja skórna, rozwój pourodzeniowy, rywaroksaban, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, transformacja nowotworowa, układ immunologiczny, układ krzepnięcia, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allertec Kids 5 mg/5 ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania cetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej preparatu Allertec (5 mg/5 ml, syrop), nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Ocena farmakologiczna potwierdziła brak negatywnego wpływu na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy oraz oddechowy przy dawkach terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych, co wskazuje na bezpieczeństwo długotrwałego stosowania leku. Ponadto, testy genotoksyczności (in vitro i in vivo) nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania cetyryzyny, a badania karcinogenności na modelach zwierzęcych nie potwierdziły ryzyka rozwoju nowotworów.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, cetyryzyna dichlorowodorek, długotrwałe stosowanie leku, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, praktyka kliniczna, profil toksykologiczny, rozwój embrionalny, rozwój nowotworów, rozwój płodowy, test klastogenności, test mutagenności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ toksyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lexotan 3 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne bromazepamu wykazały brak działania kancerogennego oraz genotoksycznego, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo. W modelu szczurzym nie zaobserwowano indukcji nowotworów, a testy genotoksyczności nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego. Ponadto, codzienne podawanie bromazepamu drogą doustną nie wpłynęło negatywnie na płodność i zdolności reprodukcyjne szczurów, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów w wieku rozrodczym.
badanie genotoksyczności, badanie kancerogenności, bezpieczeństwo przedkliniczne, bromazepam, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, masa płodu, płodność, poród martwego płodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność młodych, przyrost masy ciała, resorpcja płodów, śmiertelność płodów, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Silodosin MSN 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sylodosyny, substancji czynnej leku Silodosin MSN, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Kompleksowa ocena farmakologiczna obejmowała wpływ na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy, nie ujawniając szczególnych działań niepożądanych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo były negatywne, co wyklucza potencjał mutagenny. Długoterminowe badania na zwierzętach nie potwierdziły działania rakotwórczego ani teratogennego sylodosyny, a obserwowane toksyczne efekty na tarczycę u gryzoni występowały jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi. Wpływ sylodosyny na płodność samców szczurów zaobserwowano przy dawkach przekraczających dwukrotnie maksymalne narażenie kliniczne, jednak zaburzenia te były całkowicie odwracalne po zaprzestaniu podawania leku. Całościowa analiza danych przedklinicznych potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa sylodosyny, wskazując na brak istotnego ryzyka przy stosowaniu terapeutycznym. Wyniki te wspierają stosowanie sylodosyny w praktyce klinicznej, pod warunkiem przestrzegania zalecanych dawek i wskazań terapeutycznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Viru-Pos 30 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, substancji czynnej maści do oczu Viru-POS (30 mg/g), wykazały brak właściwości mutagennych zarówno in vitro, jak i in vivo, co eliminuje ryzyko genotoksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Długoterminowe testy na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego acyklowiru, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa terapii. W badaniach nad funkcjami rozrodczymi u zwierząt (szczury, psy) zaobserwowano przemijające zaburzenia spermatogenezy przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, natomiast podawanie doustne acyklowiru kolejnym pokoleniom myszy nie wpłynęło negatywnie na płodność.
- Leksykon substancji czynnych
Cynakalcet – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cynakalcetu wykazały brak działania teratogennego przy dawkach do 0,4 (króliki) i 4,4-krotności (szczury) maksymalnej dawki ludzkiej stosowanej w wtórnej nadczynności przytarczyc (180 mg/dobę). Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 4-krotności dawki ludzkiej. Cynakalcet przenika przez łożysko u królików, a u ciężarnych szczurów obserwowano spadek masy ciała i spożycia pokarmu oraz zmniejszenie masy ciała płodów przy dawkach wywołujących ciężką hipokalcémię. Nie wykazano działania genotoksycznego ani rakotwórczego. Hipokalcemia ograniczała zakres dawek w badaniach toksykologicznych, a u gryzoni zaobserwowano specyficzne zmętnienie soczewki i zaćmę, prawdopodobnie wtórne do hipokalcemii, nieobserwowane u innych gatunków i w badaniach klinicznych.
badanie rakotwórcze, badanie toksykologiczne, cynakalcet, dawka kliniczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, hipokalcemia, kanał KATP, płodność, płytka wzrostu kości długich, przenikanie przez łożysko, przenośnik serotoniny, receptor wapniowy, rozrodczość, stężenie wapnia w surowicy, układ krwiotwórczy, węzeł chłonny, wpływ teratogenny, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 25 mg
Produkt złożony Telmidon (telmisartan 80 mg + hydrochlorotiazyd 25 mg) nie był poddawany odrębnym badaniom przedklinicznym; dostępne dane opierają się na wcześniejszych badaniach obu składników. W badaniach na szczurach i psach, przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, nie zaobserwowano nowych toksycznych efektów poza tymi znanymi z monoterapii. Charakterystyczne zmiany fizjologiczne telmisartanu obejmują obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), hemodynamiczne zmiany nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznej teratogenności, jednak toksyczne dawki wpływały na rozwój potomstwa (zmniejszona masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
aktywność reniny, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze, częstość nowotworów, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hipertrofia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, krwinka czerwona, mechanizm farmakologiczny, potencjał genotoksyczny, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actigra 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa syldenafilu, substancji czynnej leków Actigra (25 mg) oraz Actigra Forte (50 mg), obejmowały kompleksową ocenę wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, nie wykazując istotnych działań niepożądanych w dawkach terapeutycznych. Dodatkowo, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych zmian biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania syldenafilu zgodnie z zaleceniami. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego potencjału, a badania rakotwórczości nie dostarczyły dowodów na indukcję nowotworów, co eliminuje obawy dotyczące genotoksyczności i kancerogenności leku.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania genotoksyczności, badania histopatologiczne, badania przedkliniczne, działanie rakotwórcze, indukcja nowotworu, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, parametry reprodukcyjne, potencjał mutagenny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, substancja czynna, syldenafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aropilo 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu wykazały wpływ na reprodukcję, głównie poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co u szczurów skutkowało zaburzeniami implantacji zarodka, jednak efekt ten jest gatunkowo specyficzny i nie przekłada się na ludzi. W modelach zwierzęcych, przy dawkach toksycznych dla matki (60-150 mg/kg/dobę), obserwowano zmniejszenie masy ciała płodów, zwiększone obumieranie oraz wady wrodzone palców, przy czym dawki te odpowiadały ekspozycji AUC od 2- do 40-krotnie wyższej niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (MRHD: 24 mg/dobę dla choroby Parkinsona, 4 mg/dobę dla zespołu niespokojnych nóg). Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 120 mg/kg/dobę (4-30-krotność AUC MRHD). W badaniach na królikach ropinirol samodzielnie nie wpływał na organogenezę, jednak w połączeniu z L-dopą zwiększał częstość i ciężkość wad wrodzonych palców. Profil toksyczności obejmował hipoprolaktynemię, zmiany zachowania, obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardię oraz degenerację siatkówki u szczurów albinosów przy dawce 50 mg/kg/dobę, co wiązano z nadwrażliwością na światło.
AUC, choroba Parkinsona, Cmax, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, IC50, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, L-DOPA, obumieranie płodu, organogeneza, prolaktyna, ropinirol, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona palców, zespół niespokojnych nóg - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramizek Combi 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramizek Combi zawiera ramipryl i amlodypinę, których profil bezpieczeństwa oceniono w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą i przewlekłą, wpływ na rozród oraz potencjał mutagenny i rakotwórczy. Ramipryl wykazywał dobrą tolerancję w dawkach dobowych: szczury 2 mg/kg, psy 2,5 mg/kg, małpy 8 mg/kg, bez objawów ostrego zatrucia. W badaniach przewlekłych obserwowano zmiany elektrolitów i obrazu krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego u psów i małp przy dawce 250 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, jednak dawki ≥ 50 mg/kg/dobę u szczurów w ciąży powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa (poszerzenie miedniczek nerkowych).
aparat przykłębuszkowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity osocza, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, miedniczki nerkowe, obraz krwi, opóźnienie porodu, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek - Leksykon substancji czynnych
Etonogestrel – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etonogestrel, stosowany w systemach dopochwowych Adaring i Circlet oraz implancie podskórnym Implanon NXT, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. Konwencjonalne testy farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały specyficznych zagrożeń dla człowieka poza znanymi efektami charakterystycznymi dla progestagenów. W badaniach wielokrotnego podawania nie stwierdzono nieoczekiwanych działań toksycznych, a genotoksyczność i potencjał rakotwórczy etonogestrelu zostały wykluczone. Systemy dopochwowe uwalniają 0,120 mg etonogestrelu na dobę przez 3 tygodnie, natomiast implant Implanon NXT dostarcza substancję w dawkach od 60-70 µg/dobę w 5-6 tygodniu do 25-30 µg/dobę pod koniec 3-letniego okresu stosowania.
badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt biologiczny, etonogestrel, implant podskórny, konwencjonalne badanie farmakologiczne, ocena ryzyka środowiskowego, profil bezpieczeństwa, profil farmakologiczny, progestagen, ryzyko środowiskowe, substancja czynna, system terapeutyczny dopochwowy, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinpocetine Espefa Forte 10 mg
Badania przedkliniczne winpocetyny wykazały stosunkowo niski profil toksyczności ostrej, z wartością LD50 wynoszącą 503 mg/kg masy ciała przy podaniu doustnym u szczurów. Testy toksyczności podostrej (4 tygodnie) i przewlekłej (6 miesięcy) przy dawkach 25-100 mg/kg m.c. nie ujawniły istotnych działań toksycznych. Ponadto, badania na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani działania teratogennego, co sugeruje niskie ryzyko zaburzeń rozwojowych i reprodukcyjnych przy stosowaniu winpocetyny w zalecanych dawkach terapeutycznych.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka letalna, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, korzyść terapeutyczna, model zwierzęcy, płodność, profil bezpieczeństwa, test toksyczności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, winpocetyna