Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Telmisartan EGIS 80 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Telmisartan EGIS

Badania przedkliniczne telmisartanu dostarczają istotnych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania tego leku antagonisty receptora angiotensyny II. Obserwacje pochodzące z tych badań obejmują wpływ na parametry hematologiczne, funkcję nerek, układ pokarmowy oraz potencjalne działanie teratogenne, mutagenne i rakotwórcze substancji czynnej.¹

Wpływ na parametry hematologiczne

W ramach ekspozycji na dawki telmisartanu odpowiadające dawkom terapeutycznym stosowanym u ludzi, zaobserwowano istotne zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych u badanych zwierząt. Dotyczyło to w szczególności liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz wartości hematokrytu. Zmiany te wystąpiły u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym.²

Wpływ na czynność nerek

Badania przedkliniczne wykazały istotne zmiany w hemodynamicznej czynności nerek pod wpływem telmisartanu. Obserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwi, a także podwyższenie stężenia potasu w surowicy u zwierząt laboratoryjnych. U psów stwierdzono charakterystyczne zmiany w strukturze nerek obejmujące poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych.³

Dodatkowo, u badanych gatunków zwierząt zaobserwowano zwiększenie aktywności reninowej osocza oraz przerost i/lub rozrost aparatu przykłębuszkowego nerek. Te zmiany są typowe dla całej grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny oraz antagonistów receptora angiotensyny II i prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego.⁴

Wpływ na układ pokarmowy

W badaniach przedklinicznych u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka, które manifestowały się jako:⁵

• Nadżerki – powierzchowne ubytki błony śluzowej
• Owrzodzenia – głębsze uszkodzenia tkanki żołądka
• Zmiany zapalne – reakcje zapalne w obrębie błony śluzowej

Co istotne, tym działaniom niepożądanym, które są znane z badań przedklinicznych zarówno inhibitorów konwertazy angiotensyny jak i antagonistów receptora angiotensyny II, można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu. Działania te wynikają z mechanizmu farmakologicznego telmisartanu.⁶

Potencjał teratogenny

W przeprowadzonych badaniach nie zaobserwowano jednoznacznych dowodów na działanie teratogenne telmisartanu. Jednakże po zastosowaniu toksycznych dawek substancji obserwowano pewien wpływ na rozwój noworodków zwierząt laboratoryjnych, który objawiał się:⁷

• Mniejszą masą ciała noworodków – co może wskazywać na zaburzenia rozwoju wewnątrzmacicznego
• Opóźnionym czasem otwarcia oczu – co sugeruje opóźnienie w rozwoju układu nerwowego

Należy podkreślić, że efekty te występowały wyłącznie przy zastosowaniu dawek toksycznych, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne.⁸

Potencjał mutagenny i rakotwórczy

Kompletne badania dotyczące potencjału genotoksycznego i rakotwórczego telmisartanu nie wykazały istotnych zagrożeń. W szczególności:⁹

• W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego telmisartanu
• Nie zaobserwowano znaczącego efektu klastogennego (powodującego uszkodzenia chromosomów)
• W długoterminowych badaniach na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego substancji

Rezultaty te wskazują na niski potencjał genotoksyczny i rakotwórczy telmisartanu w dawkach stosowanych terapeutycznie.¹⁰