digoksyna

Digoksyna to glikozyd nasercowy pozyskiwany z rośliny naparstnicy purpurowej (Digitalis purpurea). Jest stosowana w terapii niewydolności serca oraz w kontroli częstości rytmu serca u pacjentów z migotaniem przedsionków.

Mechanizm działania digoksyny polega na hamowaniu aktywności pompy sodowo-potasowej, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego sodu i wapnia w kardiomiocytach. Skutkuje to wzmocnieniem siły skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie) oraz spowolnieniem przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym.

Stosowanie digoksyny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na wąskie okno terapeutyczne. Monitorowanie stężenia leku w surowicy jest często konieczne dla uniknięcia toksyczności, która może manifestować się zaburzeniami widzenia, arytmiami, nudnościami, wymiotami i zaburzeniami neurologicznymi. Interakcje z innymi lekami oraz zaburzenia elektrolitowe (szczególnie hipokaliemia) zwiększają ryzyko działań niepożądanych.

W aktualnych wytycznych dotyczących leczenia niewydolności serca rola digoksyny została ograniczona na rzecz nowszych grup leków, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych przypadkach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z migotaniem przedsionków współistniejącym z niewydolnością serca.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin musująca 500 mg

Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia toksyczności lub osłabienia efektu terapeutycznego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie ASA z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko ciężkiej mielosupresji wynikającej ze zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu oraz wypierania go z połączeń z białkami osocza. W przypadku dawek metotreksatu <15 mg/tydzień interakcja ta wymaga szczególnej ostrożności. Jednoczesne stosowanie ASA z lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi i przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko krwawień poprzez wypieranie tych leków z białek osocza oraz dodatkowe działanie antyagregacyjne ASA. Podobnie, kojarzenie ASA z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) i selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego oraz uszkodzenia nerek, co wynika z synergistycznego hamowania syntezy prostaglandyn i drażniącego wpływu na błonę śluzową.
benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa, czas krwawienia, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, interakcja dwukierunkowa, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, metotreksat, mielosupresja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej, płytka krwi, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, salicylan, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, toksyczność szpiku kostnego, uszkodzenie nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Fina 5 mg

Finasteryd, substancja czynna leku Apo-Fina w dawce 5 mg, wykazuje niski potencjał do interakcji lekowych, co potwierdzają badania kliniczne obejmujące szerokie spektrum leków stosowanych u mężczyzn. Metabolizm finasterydu odbywa się głównie przez układ enzymatyczny cytochromu P450 3A4, jednak nie wpływa on istotnie na aktywność tego enzymu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Potencjalne interakcje z inhibitorami (np. ketokonazol, itrakonazol) i induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, jednak ich znaczenie kliniczne jest oceniane jako niskie. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co jest istotne ze względu na częste stosowanie tych substancji w populacji mężczyzn przyjmujących finasteryd.
antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, metyloksantyna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, teofilina, warfaryna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Reverantza 20 mg + 5 mg

Reverantza, zawierająca olmesartan medoksomil (antagonista receptora angiotensyny II) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ze względu na obecność dwóch substancji czynnych, lek wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami ACE, innymi antagonistami receptora angiotensyny II oraz aliskirenem ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Współpodawanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub substytutami soli zawierającymi potas wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w surowicy. Ponadto, jednoczesne stosowanie z litem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu i toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Reverantzy oraz zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, bloker kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, dysfagia, działanie hipotensyjne, dziurawiec, erytromycyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, klarytromycyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek zobojętniający kwas żołądkowy, makrolid, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, olmesartan medoksomil, prawastatyna, ryfampicyna, symwastatyna, takrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Carmustine Accordpharma 300 mg

Karmustyna, stosowana jako lek cytostatyczny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii przeciwnowotworowej. Szczególnie istotne są interakcje z fenytoiną i innymi lekami przeciwpadaczkowymi, które mogą zmniejszać działanie przeciwnowotworowe karmustyny poprzez zmianę jej metabolizmu. Deksametazon również może obniżać skuteczność karmustyny, prawdopodobnie przez modyfikację metabolizmu leku. Hamowanie metabolizmu karmustyny przez cymetydynę prowadzi do znacznego wzrostu toksyczności, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki karmustyny. W przypadku digoksyny obserwuje się umiarkowane zmniejszenie jej działania z powodu obniżonego wchłaniania, co wymaga monitorowania stężenia i ewentualnej korekty dawki. Połączenie karmustyny z melfalanem zwiększa ryzyko toksyczności płucnej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji oddechowych.
bloker H2, chemioterapeutyk, cymetydyna, deksametazon, digoksyna, etanol bezwodny, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, inhibicja enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karmustyna, lek alkilujący, lek cytostatyczny, lek przeciwpadaczkowy, melfalan, mielosupresja, nudności i wymioty, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa, stężenie digoksyny, terapia karmustyną, toksyczność płucna
Leksykon leków
Interakcje leku – Xiltess 20 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez P-gp, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie oraz Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3-1,5 raza i Cmax o 1,3-1,4 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (AUC do 2,0x, Cmax do 1,6x). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i innymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawienia. NLPZ, kwas acetylosalicylowy (500 mg) oraz inhibitory agregacji płytek (klopidogrel 300 mg dawka nasycająca, 75 mg podtrzymująca) zwiększają ryzyko krwawień, choć interakcje farmakokinetyczne są minimalne. SSRI i SNRI również podnoszą ryzyko krwawienia poprzez wpływ na funkcję płytek.
atorwastatyna, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie gastropatyczne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, enoksaparyna, epizod krwawienia, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja płytek krwi, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor czynnika Xa, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpłytkowy, midazolam, naproksen, NLPZ, omeprazol, parametr koagulologiczny, ryfampicyna, rytonawir, ryzyko krwawienia, skuteczność terapeutyczna, SNRI, SSRI, układ krzepnięcia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Alepton 75 mg

Kwas acetylosalicylowy, składnik aktywny Aleptonu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z metotreksatem w dawkach >15 mg/tydzień ze względu na nasilenie hematologicznej toksyczności poprzez zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi i trombolitycznymi zwiększają ryzyko krwawień, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów, zwłaszcza w pierwszych 24 godzinach po podaniu alteplazy. Ponadto, kwas acetylosalicylowy może osłabiać działanie leków urykozurycznych (probenecyd, sulfinpirazon) oraz nasilać hipoglikemię przy stosowaniu leków przeciwcukrzycowych (pochodne sulfonylomocznika, insulina), co wymaga dostosowania dawek i częstszego monitorowania glikemii. W przypadku digoksyny i soli litu konieczne jest monitorowanie stężenia tych leków w osoczu z uwagi na ryzyko ich kumulacji.
acetazolamid, agregacja płytek krwi, alkohol etylowy, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, błona śluzowa dwunastnicy, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, cyklosporyna, czynność płytek krwi, digoksyna, diuretyk pętlowy, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie nefrotoksyczne, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, inhibitor ACE, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klirens nerkowy, klopidogrel, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, kwasica, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, metamizol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, stężenie glukozy we krwi, synteza prostaglandyn, toksyczność hematologiczna, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z albuminami, wydalanie kwasu moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Aramlessa 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Aramlessa, zawierający peryndopryl z argininą (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem i walsartanem (przeciwwskazane, wymaga 36-godzinnego odstępu), aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (zwiększone ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia czynności nerek i śmiertelności sercowo-naczyniowej) oraz lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas i solami potasu (ryzyko hiperkaliemii potencjalnie zakończonej zgonem). Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, azole, inhibitory proteazy) mogą zwiększać stężenie amlodypiny, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać jej stężenie. W przypadku symwastatyny zaleca się ograniczenie dawki do 20 mg/dobę ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności.
alfuzosyna, amifostyna, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczy, beta-adrenolityk, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, doksazosyna, dziurawiec zwyczajny, estramustyna, ewerolimus, gliptyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, klarytromycyna, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek blokujący receptor alfa, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, linagliptyna, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prazosyna, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryfampicyna, saksagliptyna, sakubitryl, sitagliptyna, spironolakton, syrolimus, takrolimus, tamsulosyna, temsyrolimus, terazosyna, tetrakozaktyd, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ RAA, warfaryna, werapamil, wildagliptyna, zaburzenia czynności nerek, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Telmisartan Orion 80 mg

Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż telmisartan zwiększa jej Cmax o 49% i Cmin o 20%, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, telmisartan predysponuje do hiperkaliemii, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), substytutami soli zawierającymi potas, inhibitorami ACE, NLPZ, heparyną, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus) oraz trimetoprimem. W takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie poziomu potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom. Również jednoczesne stosowanie litu z telmisartanem wymaga kontroli stężenia litu ze względu na ryzyko toksyczności.
amifostyna, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, barbituran, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk, diuretyk pętlowy, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, ramipryl, spironolakton, stężenie digoksyny, tachykardia odruchowa, toksyczność litu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Rectanal Enema (14 g + 5 g)/100 ml

Produkt leczniczy Rectanal Enema w postaci roztworu doodbytniczego zawiera sodu diwodorofosforan jednowodny oraz disodu fosforan dwunastowodny, które mogą wpływać na gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami blokującymi kanały wapniowe (werapamil, diltiazem, nifedypina) oraz lekami moczopędnymi (furosemid, hydrochlorotiazyd, spironolakton, indapamid), które mogą prowadzić do istotnych klinicznie zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiponatremia, hipokaliemia czy zmiany stężenia wapnia i sodu. Zaleca się monitorowanie stężenia elektrolitów (sód, potas, fosforany, wapń, magnez) oraz stanu nawodnienia pacjenta przed i po zastosowaniu preparatu, zwłaszcza u osób z predyspozycjami do zaburzeń elektrolitowych oraz u pacjentów z chorobami nerek, wątroby, serca i osób w podeszłym wieku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanału wapniowego, digoksyna, disodu fosforan dwunastowodny, fosforan sodu, glikozyd nasercowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokalemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek moczopędny, lek wiążący fosforany, lek zobojętniający kwas żołądkowy, roztwór doodbytniczy, sodu diwodorofosforan jednowodny, toksyczność digoksyny, węglan wapnia, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Spironol 100 100 mg

Spironolakton, zawarty w produkcie SPIRONOL 100 w dawce 100 mg, jest antagonistą aldosteronu z grupy leków oszczędzających potas, stosowanym w leczeniu ciężkiej niewydolności serca. Mechanizm działania polega na zwiększeniu wydalania sodu i zmniejszeniu wydalania potasu w dystalnej części kanalika nerkowego, co prowadzi do stopniowego i przedłużonego efektu terapeutycznego. W badaniu RALES, obejmującym 1663 pacjentów z frakcją wyrzutową ≤ 35% oraz niewydolnością serca klasy III-IV wg NYHA, spironolakton w dawce początkowej 25 mg/dobę (z możliwością modyfikacji do 50 mg/dobę lub 25 mg co drugi dzień) wykazał istotne klinicznie korzyści, w tym 30% redukcję ryzyka zgonu z dowolnej przyczyny (p<0,001), zmniejszenie ryzyka zgonu sercowego, w tym nagłej śmierci i z powodu niewydolności serca, oraz redukcję hospitalizacji z przyczyn sercowych. Standardowa terapia pacjentów obejmowała diuretyki pętlowe, inhibitory ACE (97%) i digoksynę (78%), przy ograniczonym stosowaniu beta-adrenolityków (15%).
antagonista aldosteronu, ciężka niewydolność serca, digoksyna, diuretyk pętlowy, frakcja wyrzutowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hospitalizacja z przyczyn sercowych, inhibitor ACE, kanalik nerkowy, klasyfikacja NYHA, kreatynina w surowicy, laktoza jednowodna, lek beta-adrenolityczny, lek oszczędzający potas, nagła śmierć, niewydolność serca, populacja pediatryczna, śmiertelność, spironolakton, stężenie potasu, tabletka powlekana
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Teva 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą mieć istotne konsekwencje kliniczne. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi obniża maksymalne stężenie antybiotyku w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego ≥1 godziny przed lub ≥2 godzin po podaniu leku zobojętniającego. Azytromycyna zwiększa stężenie substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania ich poziomów, zwłaszcza digoksyny. Współpodawanie azytromycyny z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. Istotne jest także monitorowanie stężenia cyklosporyny, gdyż azytromycyna zwiększa jej Cmax i AUC0-5. W przypadku ryfabutyny obserwowano przypadki neutropenii, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Ponadto azytromycyna może wydłużać odstęp QT, zwłaszcza w połączeniu z lekami takimi jak hydroksychlorochina czy cyzapryd, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych i torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, jednojądrzasta komórka krwi obwodowej, karbamazepina, kolchicyna, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna kumaryny, pochodna sporyszu, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim-sulfametoksazol, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvalipin 40 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podnoszą ekspozycję na lek, wymagając rozważenia zmniejszenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabić jej skuteczność, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie jednoczesne podawanie jest zalecane z kontrolą efektu terapeutycznego. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki; stosowanie u pacjentów przyjmujących jednocześnie letermowir i cyklosporynę jest przeciwwskazane.
białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, ezetymib, fibrat, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, miopatia, P-glikoproteina, polipeptydy OATP1B, rabdomioliza, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sitagliptin Adamed 25 mg

Sytagliptyna wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z większością leków stosowanych jednocześnie, co potwierdzają badania kliniczne i in vitro. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez enzym CYP3A4 z udziałem CYP2C8, jednak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek ma on niewielkie znaczenie dla klirensu leku. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) metabolizm enzymatyczny może odgrywać większą rolę, co wymaga ostrożności przy stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna). Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny P oraz transportera OAT3, przy czym hamowanie OAT3 przez probenecyd ma niskie ryzyko kliniczne. Jednoczesne stosowanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, co jest istotne w terapii cukrzycy typu 2.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, gliburyd, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzymy CYP450, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, objawy hipoglikemii, rozyglitazon, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie lipidowe, zatrucie digoksyną
Leksykon substancji czynnych
Hyperforyna – Interakcje

Hyperforyna, aktywny składnik wyciągu z dziurawca (Hypericum perforatum L.), indukuje enzymy cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz transporter P-glikoproteinę, co prowadzi do istotnych interakcji farmakokinetycznych. Wskutek indukcji tych enzymów dochodzi do obniżenia stężenia w osoczu wielu leków, co może skutkować zmniejszeniem ich skuteczności terapeutycznej. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), inhibitorami proteaz HIV (amprenawir, indynawir), cytostatykami (irynotekan) oraz antykoagulantami (warfaryna), gdzie ryzyko kliniczne jest bardzo wysokie i stosowanie łączne jest bezwzględnie przeciwwskazane. Ponadto, hyperforyna może osłabiać działanie doustnych środków antykoncepcyjnych, prowadząc do krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcji, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcyjnych.
alkohol etylowy, amitryptylina, amprenawir, antykoagulant, benzodiazepina, buspiron, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, feksofenadyna, finasteryd, glikozyd nasercowy, hepatotoksyczność, hyperforyna, indynawir, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, irynotekan, izoenzym CYP2E1, izoenzym CYP3A4, krwawienie międzymiesiączkowe, lek anestezjologiczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek psychotropowy, metadon, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, paroksetyna, sertralina, statyna, symwastatyna, takrolimus, tryptan, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Levosimendan Zentiva 2,5 mg/ml

Levosimendan Zentiva, stosowany w terapii niewydolności serca, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z dożylnymi lekami naczynioaktywnymi oraz monoazotanem izosorbidu, co zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego i hipotonii ortostatycznej. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych, w tym ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca, oraz ewentualne dostosowanie dawkowania leków. Współpodawanie z digoksyną i beta-adrenolitykami nie wymaga modyfikacji terapii, gdyż nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych ani utraty skuteczności leku. Kluczowe jest także zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta przed i w trakcie terapii, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków o działaniu hipotensyjnym.
alkoholizm, azotan, choroba wątroby, ciężkie niedociśnienie, digoksyna, glikozyd nasercowy, hipotonia ortostatyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek naczynioaktywny, lewozymendan, metabolizm wątrobowy leków, monoazotan izosorbidu, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, padaczka, parametry hemodynamiczne, wąski indeks terapeutyczny, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – Neotigason 25 mg

Acytretyna, substancja czynna preparatu Neotigason, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie acytretyny z metotreksatem, tetracyklinami oraz witaminą A i innymi retynoidami ze względu na wysokie ryzyko hepatotoksyczności, nadciśnienia śródczaszkowego oraz hiperwitaminozy A. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z alkoholem, który prowadzi do przemiany acytretyny w silnie teratogenny etretynat, co wymaga całkowitego zakazu spożywania alkoholu u kobiet w wieku rozrodczym podczas terapii oraz przez 2 miesiące po jej zakończeniu. W przypadku antykoncepcji, minipigułki zawierające jedynie progesteron mogą być niewystarczająco skuteczne, natomiast złożone doustne środki antykoncepcyjne (estrogen + progesteron) nie wykazują istotnych interakcji z acytretyną.
acytretyna, cymetydyna, digoksyna, działanie teratogenne, etretynat, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hiperwitaminoza A, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm glukozy, metotreksat, monitorowanie glikemii, nadciśnienie śródczaszkowe, Neotigason, retynoidy, środki antykoncepcyjne, tetracykliny, tolerancja glukozy, warfaryna, witamina A, zaburzenia wątroby, złożone doustne środki antykoncepcyjne
Leksykon leków
Interakcje leku – Pancuronium Jelfa 2 mg/ml

Bromek pankuroniowy (PANCURONIUM JELFA) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie zwiotczające mięśnie szkieletowe. Szczególnie istotne jest nasilenie i przedłużenie blokady nerwowo-mięśniowej w obecności wziewnych anestetyków (halotan, izofluran, enfluran, metoksyfluran, cyklopropan), dożylnych leków anestetycznych (tiopenton, etamina, etomidat), opioidów (np. fentanyl) oraz antybiotyków aminoglikozydowych (gentamycyna, streptomycyna, amikacyna) i innych (tetracykliny, polimyksyna B, linkomycyna, klindamycyna, kapreomycyna, kolistyna). Dodatkowo, leki diuretyczne (furosemid, kwas etakrynowy), przeciwarytmiczne (ajmalina, propranolol, prokainamid, chinidyna), sole litu oraz beta-adrenolityki mogą nasilać i wydłużać efekt zwiotczający, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania pacjenta. Warto podkreślić, że hipokaliemia, hipermagnezemia, hiperkalcemia oraz kwasica oddechowa potęgują działanie pankuronium, natomiast hipotermia osłabia jego efekt.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek pankuroniowy, chinidyna, depresja oddechowa, digoksyna, enfluran, fentanyl, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, halotan, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipokaliemia, hipotermia, inhibitor acetylocholinoesterazy, izofluran, karbamazepina, kwasica oddechowa, lek diuretyczny, lek przeciwarytmiczny, linkomycyna, opioidowe leki przeciwbólowe, polimyksyna B, równowaga kwasowo-zasadowa, sole litu, tetracyklina, tiopenton, wziewne leki znieczulające, zaburzenia elektrolitowe, złącze nerwowo-mięśniowe, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg

Fingolimod Aurovitas 0,5 mg wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na mechanizm działania immunosupresyjnego, jednoczesne stosowanie z innymi lekami immunomodulującymi, przeciwnowotworowymi lub immunosupresyjnymi jest niewskazane z powodu ryzyka nadmiernej immunosupresji i zwiększonej podatności na infekcje. Szczególną ostrożność należy zachować przy zmianie terapii z leków takich jak natalizumab, teriflunomid czy mitoksantron, zapewniając odpowiedni okres wymywania. Fingolimod osłabia odpowiedź immunologiczną na szczepienia, zwłaszcza żywe szczepionki atenuowane, które są przeciwwskazane podczas terapii i przez 2 miesiące po jej zakończeniu. Ponadto, lek może powodować addycyjne bradykardyczne efekty w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol – zmniejszenie HR o 15%), lekami antyarytmicznymi klasy Ia i III, antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradyną, digoksyną, antagonistami cholinesterazy oraz pilokarpiną, co wymaga konsultacji kardiologicznej i monitorowania pacjenta, zwłaszcza po pierwszej dawce.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, cyklosporyna, CYP3A4, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, działanie immunosupresyjne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP4F2, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, immunosupresja, induktor enzymu, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek immunomodulujący, lek modyfikujący przebieg choroby, lek przeciwgrzybiczny, lewonorgestrel, metabolizm fingolimodu, monitorowanie kardiologiczne, natalizumab, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, progestagen, ryfampicyna, rzut stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, terapia wielolekowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Omeprazole Genoptim

Przed rozpoczęciem terapii omeprazolem należy wykluczyć obecność poważnych patologii przewodu pokarmowego, w tym nowotworów, zwłaszcza u pacjentów z objawami takimi jak niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, krwawe wymioty czy smolisty stolec. Omeprazol może maskować objawy nowotworów, co opóźnia ich rozpoznanie. Lekarz powinien unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu z atazanawirem, a jeśli jest to konieczne, zaleca się zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg wraz z 100 mg rytonawiru i nieprzekraczanie dawki omeprazolu 20 mg. Omeprazol jest inhibitorem CYP2C19, co może wpływać na metabolizm klopidogrelu, dlatego ich łączna terapia nie jest zalecana. Długotrwałe stosowanie (≥3 miesiące, zwłaszcza >1 rok) wiąże się z ryzykiem ciężkiej hipomagnezemii manifestującej się zmęczeniem, tężyczką, majaczeniem, zawrotami głowy i arytmiami komorowymi; zaleca się monitorowanie stężenia magnezu u pacjentów z ryzykiem, w tym przyjmujących digoksynę lub diuretyki.
achlorhydria, arytmia komorowa, atazanawir, bakteria Campylobacter, bakteria Salmonella, choroba nowotworowa, chromogranina A, ciężka hipomagnezemia, Clostridium difficile, cyjanokobalamina, digoksyna, dysfagia, guz neuroendokrynny, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C19, klopidogrel, majaczenie, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, smolisty stolec, tężyczka, witamina B12, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Norvasc 10 mg

Amlodypina, jako substrat enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem) znacząco zwiększają stężenie amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i dostosowania dawki, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając efekt terapeutyczny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego zwiększa biodostępność amlodypiny, co może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko poważnych powikłań kardiologicznych przy jednoczesnym dożylnym podawaniu dantrolenu, gdzie obserwowano hiperkaliemię, migotanie komór i zapaść krążeniową, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków u pacjentów z ryzykiem hipertermii złośliwej.
amlodypina, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, efekt wazodylatacyjny, enzym wątrobowy, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, interakcja farmakokinetyczna, makrolidy, migotanie komór, przeszczepienie nerki, rapamycyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Nalewka kozłkowa – Interakcje

Nalewka kozłkowa (Valerianae tinctura), stosowana w preparatach złożonych takich jak Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty zawierające jednocześnie nalewkę z dziurawca, gdyż ich stosowanie z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, TLPD) może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się bólem głowy, nadciśnieniem tętniczym i tachykardią. Ponadto, preparaty te mogą obniżać stężenia leków takich jak indinawir, cyklosporyna, warfaryna, teofilina i digoksyna, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawek. Warto podkreślić, że ryzyko interakcji jest mniejsze przy krótkotrwałym stosowaniu (do 2 tygodni) preparatów o niskiej zawartości hiperforyny (<1 mg/dobę), jednak brak precyzyjnych danych o zawartości hiperforyny w wielu produktach utrudnia ocenę bezpieczeństwa terapii.
cyklosporyna, digoksyna, etanol, hepatotoksyczność, hiperforyna, INR, krzepnięcie krwi, lek antyretrowirusowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nalewka kozłkowa, nalewka z dziurawca, papaweryna, powikłanie zakrzepowe, próg drgawkowy, sedacja, tachykardia, teofilina, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Spironol 50 mg

Spironolakton, antagonista aldosteronu z grupy leków oszczędzających potas (kod ATC: C03DA01), wykazuje kluczowe działanie w terapii niewydolności serca i zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej. Mechanizm działania polega na kompetytywnym blokowaniu receptorów aldosteronu w dystalnych kanalikach nerkowych, co skutkuje zwiększonym wydalaniem sodu i zatrzymaniem potasu. Efekt farmakologiczny jest stopniowy i długotrwały, co ma istotne znaczenie w leczeniu przewlekłym. W badaniu RALES, obejmującym 1663 pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa ≤ 35%, klasy III-IV wg NYHA), spironolakton w dawce początkowej 25 mg/dobę (z możliwością modyfikacji do 50 mg/dobę lub 25 mg co drugi dzień) znacząco zmniejszył ryzyko zgonu o 30% (p<0,001; 95% CI 18-40%) oraz ryzyko zgonu sercowego i hospitalizacji z przyczyn sercowych w porównaniu z placebo. Standardowa terapia pacjentów obejmowała diuretyki pętlowe (100%), inhibitory ACE (97%), digoksynę (78%) oraz beta-adrenolityki (15%).
antagonista aldosteronu, badanie RALES, ciężka niewydolność serca, digoksyna, diuretyk pętlowy, dystalny kanalik nerkowy, frakcja wyrzutowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hospitalizacja z przyczyn sercowych, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, kompetytywny antagonista aldosteronu, kreatynina, lek beta-adrenolityczny, lek oszczędzający potas, niewydolność serca, placebo, podwójna ślepa próba, populacja pediatryczna, spironolakton, wydalanie sodu, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivertaxo 10 mg

Rywaroksaban, substancja czynna preparatu Rivertaxo, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp). Silne inhibitory obu tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), zwiększają stężenia rywaroksabanu w mniejszym stopniu (1,3-1,5× AUC i Cmax), jednak u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek efekt ten może być nasilony (do 2,0× AUC). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyną 40 mg), a jednoczesne stosowanie NLPZ, inhibitorów agregacji płytek (np. klopidogrelu) oraz SSRI/SNRI zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjentów.
aPTT, atorwastatyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, omeprazol, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, stężenie w osoczu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacosamide Teva 100 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Lacosamide Teva, wykazuje stosunkowo niewielki potencjał interakcji lekowych, co jest istotne w kontekście polipragmazji u pacjentów z padaczką. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano istotnego wydłużenia odstępu PR u pacjentów stosujących lakozamid wraz z karbamazepiną lub lamotryginą. Metabolizm lakozamidu jest katalizowany głównie przez enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak w dawkach klinicznych nie indukuje on ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 i innych. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) oraz CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą zwiększać ekspozycję na lakozamid, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Z kolei silne induktory enzymów, takie jak ryfampicyna czy ziele dziurawca, mogą obniżać stężenia leku, co również wymaga monitorowania terapii.
digoksyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy blokujący kanały sodowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, napad padaczkowy, odstęp PR, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, padaczka, polipragmazja, próg drgawkowy, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zanacodar Combi 80 mg + 12,5 mg

Preparat Zanacodar Combi, zawierający telmisartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje wpływające na gospodarkę elektrolitową, zwłaszcza potasu, gdzie zarówno hipokaliemia (np. przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących utratę potasu) jak i hiperkaliemia (np. przy stosowaniu inhibitorów ACE, leków oszczędzających potas, suplementów potasu) mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca. W przypadku jednoczesnego stosowania z litem obserwuje się zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, telmisartan może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu (wzrost maksymalnego stężenia o 49%, minimalnego o 20%), co wymaga kontrolowania poziomu digoksyny podczas terapii. Należy także zwrócić uwagę na ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego przy łączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II i aliskirenem, ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
allopurynol, amfoterycyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, cyklosporyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, EKG, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek kaliuretyczny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, mielosupresja, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, ramipryl, reakcja nadwrażliwości, stężenie litu w surowicy, suplement potasu, telmisartan, torsades de pointes, zaburzenia rytmu serca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibuprofen B. Braun 200 mg/50 ml

Ibuprofen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza w kontekście terapii skojarzonej. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu z innymi NLPZ, w tym inhibitorami COX-2 i salicylanami, zwiększa ryzyko owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego, co wymaga unikania takiego połączenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z kwasem acetylosalicylowym, gdzie ibuprofen może kompetycyjnie hamować działanie przeciwpłytkowe ASA, potencjalnie osłabiając jego efekt kardioprotekcyjny. Ibuprofen wpływa również na leki układu sercowo-naczyniowego, m.in. zwiększając stężenie digoksyny, osłabiając działanie leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, beta-adrenolityki) oraz zwiększając ryzyko nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE i antagonistami angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Konieczne jest monitorowanie parametrów takich jak stężenie digoksyny, potasu, czynność nerek oraz ciśnienie tętnicze.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antybiotyk aminoglikozydowy, chinolon, cyklooksygenaza-2, cyklosporyna, digoksyna, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, flukonazol, glikozyd nasercowy, hemofilia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, klirens metotreksatu, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mifepryston, miłorząb dwuklapowy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, sulfinpirazon, takrolimus, terapia immunosupresyjna, tyklopidyna, warfaryna, worykonazol, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Wellbutrin XR 150 mg

Bupropion, składnik preparatu Wellbutrin XR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i innych działań niepożądanych. Bupropion silnie hamuje izoenzym CYP2D6, co prowadzi do 2-5-krotnego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym (np. dezypramina, rysperydon, metoprolol, propafenon, flekainid), zwiększając ryzyko toksyczności. Hamowanie CYP2D6 utrzymuje się do 7 dni po odstawieniu bupropionu. Ponadto, bupropion może zmniejszać skuteczność tamoksyfenu (proleku aktywowanego przez CYP2D6) oraz zwiększać stężenia cytalopramu o 30-40%, co może nasilać działania niepożądane. Interakcje z digoksyną prowadzą do obniżenia jej stężenia (zmniejszenie AUC0-24h i wzrost klirensu nerkowego), co wymaga monitorowania po odstawieniu bupropionu ze względu na ryzyko toksyczności.
amantadyna, beta-adrenolityk, bupropion, CYP2D6, cytalopram, cytochrom P450 CYP2B6, dezypramina, digoksyna, działanie niepożądane, efawirenz, hydroksybupropion, inhibitor CYP2B6, inhibitor enzymów, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens nerkowy, lek indukujący enzymy, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lewodopa, modyfikacja dawkowania, nadciśnienie tętnicze, nikotynowy przezskórny system terapeutyczny, plaster nikotynowy, rytonawir, substrat CYP2B6, tamoksyfen, wąski indeks terapeutyczny, Wellbutrin XR, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Promonta 5 mg 5 mg

Montelukast wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, co umożliwia jego bezpieczne stosowanie w terapii skojarzonej z wieloma lekami stosowanymi w leczeniu astmy. Metabolizm montelukastu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych, takich jak fenobarbital, który zmniejsza AUC montelukastu o około 40%. Inne induktory CYP3A4, jak fenytoina i ryfampicyna, również mogą obniżać stężenia montelukastu, szczególnie u dzieci. Montelukast jest substratem CYP2C8, a gemfibrozyl, silny inhibitor CYP2C8 i CYP2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast ponad 4,4-krotnie, jednak nie wymaga to rutynowej zmiany dawkowania, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, nie powodują istotnego wzrostu ekspozycji na montelukast. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z teofiliną, kortykosteroidami (prednizon, prednizolon), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, terfenadyną, digoksyną oraz warfaryną.
CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C8, itrakonazol, montelukast, noretyndron, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban OLIMP 10 mg

Rywaroksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory obu szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco nasila jego działanie przeciwzakrzepowe i zwiększa ryzyko krwawień. Z tego względu jednoczesne stosowanie tych leków z rywaroksabanem jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory, takie jak klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) czy flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax w zakresie 1,3-1,8-krotnym, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny ryzyka. Dronedaron ze względu na brak danych klinicznych powinien być stosowany z rywaroksabanem ostrożnie lub unikać takiego połączenia.
aktywność czynnika anty-Xa, atorwastatyna, cytochrom CYP3A4, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krwawienia, czas protrombinowy, digoksyna, dronedaron, działanie przeciwpłytkowe, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hamowanie aktywności czynnika Xa, HepTest, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor HIV-proteazy, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, stężenie rywaroksabanu w osoczu, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – AuroValsart 160 mg

Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE, inne ARB czy aliskiren, ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Interakcje z litem mogą prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu oraz zamienników soli kuchennej zawierających potas zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga regularnej kontroli poziomu potasu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie hipotensyjne walsartanu oraz pogarszać funkcję nerek, dlatego zaleca się kontrolę czynności nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta.
aliskiren, amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, efekt hipotensyjny, eplerenon, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, pochodna sulfonylomocznika, podwójna blokada układu RAA, ryfampicyna, rytonawir, spironolakton, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność litu, transporter MRP2, transporter wątrobowy OATP, transporter wychwytu, triamteren, walsartan, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramlolan 2,5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz bezpieczeństwo pacjenta. Przeciwwskazane jest łączenie ramiprylu z sakubitrylem i walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego oraz podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek. Procedury pozaustrojowe z użyciem błon o ładunku ujemnym (np. dializa z błoną poliakrylonitrylową) są przeciwwskazane z powodu ryzyka reakcji rzekomoanafilaktycznych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementów potasu oraz leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), które mogą nasilać hiperkaliemię – konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Ponadto, inhibitory ACE mogą zwiększać toksyczność litu poprzez zmniejszenie jego wydalania, co wymaga kontroli stężenia litu.
adrenalina, afereza lipoprotein, alfa-bloker, alfuzosyna, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azotan, baklofen, cyklosporyna, cytostatyk, dantrolen, dializa, digoksyna, diltiazem, diuretyk, dobutamina, doksazosyna, dopamina, erytromycyna, ewerolimus, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, izoproterenol, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prazosyna, prokainamid, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryfampicyna, sakubitryl z walsartanem, sole litu, spironolakton, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, tamsulozyna, temsyrolimus, terazosyna, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, zapaść sercowo-naczyniowa, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rosufy 10 mg

Rozuwastatyna, substancja czynna leku Rosufy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a inhibitory tych białek powodują wzrost stężenia rozuwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii. Nie wykazuje istotnych interakcji z układem CYP450, co ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną ze względu na 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny. Inhibitory proteaz, takie jak atazanawir/rytonawir, powodują 3-krotne zwiększenie AUC i 7-krotne Cmax, co wymaga redukcji dawki rozuwastatyny do maksymalnie 10 mg/dobę. Gemfibrozyl podwaja AUC i Cmax, a stosowanie fibratów z dawką 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazane. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają jej stężenie o około 50%, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podaniami.
antagonista witaminy K, atazanawir z rytonawirem, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir z pibrentaswirem, grazoprewir z elbaswirem, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, lek hipolipemizujący, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, lopinawir z rytonawirem, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, norgestrel, rabdomioliza, regorafenib, symeprewir, transporter BCRP, transporter OATP1B1, warfaryna, welpataswir
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod SUN 0,5 mg

Fingolimod SUN wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z innymi lekami immunomodulującymi, immunosupresyjnymi (w tym przeciwnowotworowymi) oraz podczas przejścia z natalizumabu, teriflunomidu czy mitoksantronu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ryzyka zakażeń. Szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu, natomiast skuteczność szczepień inaktywowanych może być obniżona. Ponadto, fingolimod może nasilać bradykardię w połączeniu z beta-adrenolitykami (np. atenolol, zmniejszenie HR o 15%), antagonistami kanału wapniowego, lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, iwabradyną, digoksyną oraz innymi lekami wpływającymi na rytm serca, co wymaga konsultacji kardiologicznej i odpowiedniego monitorowania, zwłaszcza przy niemożności odstawienia tych leków.
antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, CYP3A4, CYP4F2, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fingolimod, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek immunomodulujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnowotworowy, natalizumab, pilokarpina, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana, układ immunologiczny, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ristidic 1,5 mg

Rywastygmina, jako inhibitor cholinoesterazy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami o działaniu cholinomimetycznym i antycholinergicznym. Jednoczesne stosowanie z substancjami cholinomimetycznymi prowadzi do efektu addycyjnego, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, dlatego jest przeciwwskazane. Rywastygmina może osłabiać skuteczność leków antycholinergicznych, takich jak oksybutynina czy tolterodyna, co wymaga monitorowania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie (np. sukcynylocholiną), które mogą powodować przedłużony blok nerwowo-mięśniowy, wskazując na konieczność dostosowania dawki lub czasowego przerwania leczenia przed znieczuleniem ogólnym. Ponadto, rywastygmina w połączeniu z beta-adrenolitykami, zwłaszcza atenololem, może nasilać bradykardię (ryzyko omdleń), co wymaga ścisłego monitorowania częstości akcji serca. Interakcje z innymi lekami wywołującymi bradykardię (leki antyarytmiczne klasy III, antagoniści kanału wapniowego, glikozydy naparstnicy, pilokarpina) również zwiększają ryzyko powikłań kardiologicznych, w tym torsade de pointes, co uzasadnia konieczność regularnego monitorowania EKG.
antagonista kanału wapniowego, atenolol, beta-adrenolityk, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, cysapryd, cytalopram, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, droperydol, efekt addycyjny, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, inhibitor cholinoesterazy, lek antyarytmiczny, lek antycholinergiczny, lek antypsychotyczny, lek cholinomimetyczny, metadon, moksyfloksacyna, oksybutynina, pentamidyna, pilokarpina, rywastygmina, środek zwiotczający mięśnie, sukcynylocholina, tolterodyna, torsade de pointes, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Karbicombi, zawierający kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hydrochlorotiazyd może powodować zarówno hipokaliemię (w połączeniu z diuretykami kaliuretycznymi, amfoterycyną B, steroidami, ACTH), jak i hiperkaliemię (w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu, kotrimoksazolem), co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy. Hipokaliemia i hipomagnezemia zwiększają ryzyko kardiotoksyczności glikozydów naparstnicy oraz arytmii torsades de pointes przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III oraz niektórych leków przeciwpsychotycznych. Jednoczesne stosowanie z litem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności litu. NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe Karbicombi i zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego, czynności nerek oraz odpowiedniego nawodnienia.
adrenalina, aliskiren, amantadyna, amfoterycyna B, amifostyna, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, badanie farmakokinetyczne, baklofen, biodostępność, cholestyramina, cyklofosfamid, cyklosporyna, diazoksyd, digoksyna, diuretyk kaliuretyczny, dna moczanowa, doustny lek antykoncepcyjny, działanie hiperglikemizujące, działanie mielosupresyjne, działanie wazodilatacyjne, etynyloestradiol lewonorgestrel, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, heparyna sodowa, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, insulina, kandesartan cyleksetylu, karbenoksolon, kolestypol, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, kwasica mleczanowa, lek beta-adrenolityczny, lek cytostatyczny, lek oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, metformina, metotreksat, morfologia krwi, neuroleptyk, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pochodna kwasu salicylowego, selektywny inhibitor COX-2, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie potasu, stężenie wapnia w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, torsades de pointes, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Casaro HCT 32 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Casaro HCT, zawierający kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną, digoksyną, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, glibenklamidem oraz nifedypiną. Hydrochlorotiazyd może jednak powodować hipokaliemię, nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków powodujących utratę potasu (np. inne diuretyki tiazydowe, amfoterycyna B, steroidy, ACTH), co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Z kolei leki zwiększające stężenie potasu (diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, heparyna sodowa) mogą prowadzić do hiperkaliemii. Hipokaliemia i hipomagnezemia mogą nasilać kardiotoksyczność glikozydów naparstnicy oraz leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III, a także preparatów wywołujących torsades de pointes, co wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania elektrolitów. Jednoczesne stosowanie litu z Casaro HCT jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności litu, a w przypadku konieczności stosowania należy ściśle kontrolować jego stężenie.
amfoterycyna B, antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklofosfamid, cyklosporyna, czynność nerek, digoksyna, dna moczanowa, glibenklamid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hormon adrenokortykotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, metformina, metotreksat, mielosupresja, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, ostra niewydolność nerek, torsade de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron
Leksykon substancji czynnych
Wapnia cukrzan – Interakcje

Wapnia cukrzan, obecny w produkcie leczniczym Calsiosol w stężeniu 95,5 mg/ml (3 mg/ml odpowiadające 0,01 mmol jonów wapnia), stanowi istotny składnik całkowitej zawartości wapnia w preparacie (0,22 mmol/ml). W ampułkach 5 ml i 10 ml znajduje się odpowiednio 15 mg (0,05 mmol jonów wapnia) i 30 mg (0,09 mmol jonów wapnia) wapnia cukrzanu. Ze względu na obecność jonów wapnia, substancja ta może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do dożylnego podawania preparatów zawierających wapń u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi (np. digoksyną) ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności. Ponadto, wapń osłabia działanie β-adrenergiczne adrenaliny u pacjentów po operacji serca, a także antagonizuje działanie magnezu i może zmniejszać skuteczność antagonistów wapnia (blokery kanału wapniowego). W przypadku stosowania diuretyków tiazydowych istnieje ryzyko hiperkalcemii, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia wapnia w surowicy.
adrenalina, antagonista wapnia, bloker kanału wapniowego, ceftriakson, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie beta-adrenergiczne, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hipokalcemia, lek moczopędny, metabolizm wapnia, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, stężenie wapnia w surowicy, wapń cukrzan, wapń glukonian, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Atrox 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, rytonawir) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; w takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki atorwastatyny do maksymalnie 10-20 mg/dobę oraz ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, amiodaron) również podwyższają stężenie leku, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki i monitorowania klinicznego. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność, przy czym w przypadku ryfampicyny zaleca się jednoczesne podawanie i monitorowanie efektu terapeutycznego. Ponadto, inhibitory transporterów białkowych, takie jak cyklosporyna, mogą zwiększać ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, efawirenz, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, miopatia, noretysteron, OATP1B1, OATP1B3, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, telaprewir, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – XABOPLAX 2,5 mg

Rywaroksaban, aktywny składnik XABOPLAX, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na te szlaki. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco podnosi ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC i Cmax o 1,3-1,8-krotnie, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają AUC rywaroksabanu o około 50%, zmniejszając jego skuteczność przeciwzakrzepową, dlatego ich stosowanie powinno być unikane lub wymaga ścisłego monitorowania. Przejście między rywaroksabanem (20 mg) a warfaryną (INR 2,0-3,0) może powodować ponad-addytywne wydłużenie INR do wartości nawet 12, co wymaga intensywnego monitorowania i stosowania testów anty-Xa, PiCT lub HepTest do oceny działania rywaroksabanu.
antykoagulanty, aPTT, atorwastatyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja na lek, enoksaparyna, flukonazol, glikoproteina p, HepTest, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4 i P-gp, inhibitory proteazy HIV, INR, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpłytkowe, leki przeciwzakrzepowe, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niewydolność nerek, NLPZ, omeprazol, płytki krwi, ryfampicyna, rywaroksaban, SNRI, SSRI, warfaryna, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Vetira 100 mg/ml

Lewetyracetam, stosowany w postaci roztworu doustnego o stężeniu 100 mg/ml (Vetira), wykazuje minimalne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. U dzieci przyjmujących leki indukujące enzymy obserwuje się około 20% wzrost klirensu lewetyracetamu, jednak nie wymaga to korekty dawki. Probenecyd w dawce 500 mg cztery razy na dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu leku, nie wpływając na sam lewetyracetam. Nie stwierdzono wpływu lewetyracetamu w dawkach dobowych 1000-2000 mg na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny oraz warfaryny, a także na parametry układu endokrynnego i czas protrombinowy.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metotreksat, osmotyczny lek przeczyszczający, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, toksyczność lekowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertraline Medreg 100 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zarówno nieodwracalnymi (np. selegilina) jak i odwracalnymi (np. moklobemid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się m.in. drżeniem mięśniowym, miokloniami, hipertermią i zaburzeniami świadomości. Również linezolid, będący słabym, odwracalnym inhibitorem MAO, oraz pimozyd (z powodu wzrostu stężenia o około 35% i ryzyka arytmii) są przeciwwskazane w terapii z sertraliną. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (np. opioidy jak fentanyl, tryptany), leków wydłużających odstęp QTc, litu (monitorowanie drżeń), fenytoiny (monitorowanie stężenia), metamizolu (możliwe zmniejszenie stężenia sertraliny) oraz leków wpływających na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień i zaburzeń rytmu serca.
amfetamina, aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, cholinoesteraza, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, metamizol, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, NLPZ, odwracalny inhibitor MAO, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, sumatryptan, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vitamin D3 Krka 30 000 j.m.

Lek Vitamin D3 Krka w dawce 30 000 j.m. (750 µg cholekalcyferolu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (52,5 mg/tabletkę). Nie należy go stosować u osób z hiperkalcemią, hiperkalciurią, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, hiperwitaminozą D, kamicą nerkową oraz nefrokalcynozą, ze względu na ryzyko nasilenia objawów toksyczności, zwapnień tkanek miękkich i pogorszenia funkcji narządów. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami nerek oraz czynnikami predysponującymi do hiperkalcemii, takimi jak pierwotna nadczynność przytarczyc, sarkoidoza, nowotwory czy długotrwałe unieruchomienie, z koniecznością monitorowania stężenia wapnia w surowicy i moczu.
cholekalcyferol, digoksyna, diuretyk tiazydowy, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperwitaminoza witaminy D, kamica nerkowa, kamica wapniowa, nadczynność przytarczyc, nefrocalcinosis, sacharoza, sarkoidoza, Vitamin D3 Krka, wapnica nerek, witamina D3, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie wchłaniania tłuszczów, zwapnienie tkanek miękkich
Leksykon substancji czynnych
Szyszka chmielu – Interakcje

Szyszka chmielu (Humulus lupulus L., flos) jako pojedynczy surowiec zielarski nie wykazuje dotychczas udokumentowanych interakcji farmakologicznych. Jednak w preparatach złożonych, takich jak Nervomix Forte zawierający 52,5 mg szyszki chmielu wraz z innymi ziołami (korzeń kozłka lekarskiego, liść melisy, ziele dziurawca), odnotowano istotne interakcje z lekami o działaniu uspokajającym i nasennym, teofiliną, cyklosporyną, warfaryną, digoksyną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Mechanizmy tych interakcji obejmują indukcję enzymów wątrobowych, wpływ na metabolizm i wydalanie leków oraz synergistyczne działanie sedatywne, co może prowadzić do osłabienia skuteczności terapii lub nasilenia działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem etylowym ze względu na ryzyko nasilonego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy, objawiającego się zwiększoną sennością, zaburzeniami koordynacji i obniżeniem zdolności poznawczych.
benzodiazepiny, cyklosporyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie ośrodkowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, Humulus lupulus, indeks terapeutyczny, INR, kozłek lekarski, lek immunosupresyjny, lek nasercowy, lek uspokajający, lupulina, melisa lekarska, metabolizm leku, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, preparat złożony, szyszka chmielu, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Normeg 1000 mg

Lewetyracetam, substancja czynna preparatu Normeg, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna i prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawka do 60 mg/kg mc./dobę). U dzieci stosujących leki indukujące enzymy wątrobowe zaobserwowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20%, co jednak nie wymaga korekty dawkowania. Probenecyd w dawce 500 mg 4x/dobę zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co ma ograniczone znaczenie kliniczne. Lewetyracetam nie modyfikuje farmakokinetyki doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol, lewonorgestrel), digoksyny ani warfaryny (dawka dobową 2000 mg), a także nie wpływa na parametry hormonalne i czas protrombinowy.
czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie depresyjne na OUN, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, karbamazepina, klirens lewetyracetamu, klirens metotreksatu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek indukujący enzymy, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metabolit lewetyracetamu, metabolizm wątrobowy, metotreksat, napad drgawkowy, Normeg, osmotyczny środek przeczyszczający, padaczka, parametr farmakokinetyczny, politerapia, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, stężenie metotreksatu, warfaryna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nivalin

Bromowodorek galantaminy, parasympatykomimetyk stosowany w produkcie leczniczym Nivalin, wykazuje wagotoniczny wpływ na czynność serca, co może prowadzić do bradykardii oraz bloków przedsionkowo-komorowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, nadkomorowymi zaburzeniami przewodnictwa, niewyrównanymi zaburzeniami elektrolitowymi (hiperkaliemia, hipokaliemia), zastoinową niewydolnością serca oraz u osób stosujących leki zwalniające rytm serca (np. digoksyna, β-blokery). W dawkach terapeutycznych odnotowano wydłużenie odstępu QTc, a w przedawkowaniu ryzyko torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG u pacjentów z wydłużonym QTc, chorobami serca i zaburzeniami elektrolitowymi. Dodatkowo, galantamina może wywoływać uogólnione drgawki oraz nasilać objawy choroby Parkinsona, co wymaga ostrożności u chorych z tymi schorzeniami.
arytmia komorowa, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bromowodorek galantaminy, choroba Parkinsona, digoksyna, drgawki uogólnione, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor esterazy cholinowej, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwarytmiczny, nadkomorowe zaburzenia przewodnictwa, niedrożność dróg moczowych, parasympatykomimetyk, prostatektomia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia elektrolitowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół chorego węzła zatokowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Prenome 10 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez zmianę pH żołądka oraz hamowanie enzymu CYP2C19, co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania omeprazolu z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV, takimi jak nelfinawir (zmniejszenie ekspozycji o 40% i metabolitu M8 o 75%) oraz atazanawir (zmniejszenie ekspozycji o 75% przy dawce omeprazolu 40 mg/dobę). Omeprazol znacząco obniża biodostępność leków przeciwgrzybiczych azolowych (pozakonazol, ketokonazol, itrakonazol) oraz przeciwnowotworowego erlotynibu, co może prowadzić do zmniejszenia ich skuteczności terapeutycznej. Ponadto, omeprazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP2C19, takich jak cylostazol (wzrost Cmax o 18% i AUC o 26%), fenytoina (wymaga monitorowania stężenia), warfaryna (możliwe nasilenie działania przeciwzakrzepowego) oraz takrolimus (wymagana kontrola stężenia i funkcji nerek). Interakcje z klopidogrelem są szczególnie istotne – omeprazol w dawce 80 mg/dobę zmniejsza stężenie aktywnego metabolitu o 46% i hamowanie agregacji płytek o 16%, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
aktywny metabolit klopidogrelu, antagonista witaminy K, atazanawir, biodostępność, biodostępność digoksyny, błona śluzowa żołądka, cylostazol, diazepam, digoksyna, działanie przeciwzakrzepowe, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka omeprazolu, fenytoina, hamowanie agregacji płytek, indukcja metabolizmu, induktor CYP2C19, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwirusowy, metotreksat, monitorowanie stężenia fenytoiny, omeprazol, pH treści żołądkowej, pH żołądka, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, takrolimus, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Lonamo Duo 50 mg + 1000 mg

Równoczesne podawanie sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie powoduje istotnych klinicznie zmian w farmakokinetyce obu leków. Produkt Lonamo Duo, zawierający te substancje, nie był badany pod kątem interakcji farmakokinetycznych jako całość, jednak badania oddzielne wykazały brak znaczących interakcji. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie alkoholu z Lonamo Duo ze względu na wysokie ryzyko kwasicy mleczanowej, szczególnie u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Lek należy przerwać na co najmniej 48 godzin przed i po badaniu z użyciem jodowych środków kontrastowych, po czym należy ocenić funkcję nerek. Ryzyko kwasicy mleczanowej wzrasta także przy stosowaniu NLPZ, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków moczopędnych, dlatego konieczne jest monitorowanie czynności nerek.
agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, antagoniści receptora angiotensyny II, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, diuretyki, glikokortykosteroidy, glikoproteina p, inhibitory COX-2, inhibitory konwertazy angiotensyny, jodowe środki kontrastowe, kanaliki nerkowe, konwertaza angiotensyny, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metformina, niesteroidowe leki przeciwzapalne, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, transporter MATE
Leksykon leków
Interakcje leku – Calcium Polfarmex (o smaku bananowym) 114 mg Ca 2+/5 ml

Preparat Calcium Polfarmex, zawierający 114 mg jonów wapnia w 5 ml syropu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków. Wapń może nasilać działanie sulfonamidów, zwiększając ryzyko krystalizacji w moczu, oraz glikozydów naparstnicy, co podnosi ryzyko arytmii i toksyczności, zwłaszcza przy hiperkalcemii. Tworzy nierozpuszczalne kompleksy z tetracyklinami i chinolonami, obniżając ich biodostępność, dlatego zaleca się zachowanie odstępu 2-3 godzin między podaniem wapnia a tymi antybiotykami. Podobnie wpływa na wchłanianie związków fluoru, co może obniżać skuteczność preparatów fluorkowych. Tiazydowe diuretyki zmniejszają wydalanie wapnia, zwiększając ryzyko hiperkalcemii, a witamina D nasila wchłanianie wapnia, co wymaga monitorowania stężenia wapnia w surowicy.
arytmia, biodostępność, bisfosfonian, bloker kanału wapniowego, calcium polfarmex, chelat, chinolon, digoksyna, dwuwartościowy kation, działanie inotropowe dodatnie, glikozyd naparstnicy, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, interakcje lekowe, jony wapnia, krystalizacja w moczu, lewotyroksyna, metabolizm kostny, metabolizm witaminy D, nierozpuszczalny kompleks, osteoblast, osteoklast, osteoporoza, parathormon, preparat fluorkowy, profilaktyka próchnicy, sulfonamid, tetracyklina, tiazydowy lek moczopędny, witamina D, związek fluoru
Leksykon chorób i schorzeń
Podwójne ujście prawej komory – Leczenie

Podwójne ujście prawej komory (DORV) to złożona wada wrodzona serca, charakteryzująca się połączeniem zarówno aorty, jak i tętnicy płucnej z prawą komorą. Wymaga niemal zawsze interwencji chirurgicznej w pierwszym roku życia, a wybór metody operacyjnej zależy od typu DORV, lokalizacji i wielkości ubytku przegrody międzykomorowej (VSD), obecności innych wad serca oraz stanu klinicznego pacjenta. Standardowe techniki chirurgiczne obejmują tworzenie tunelu (baffle) przez VSD łączącego lewą komorę z aortą (preferowane w DORV z podaortalnym VSD), operację arterial switch (w DORV z podpłucnym VSD, serce Taussig-Bing) oraz rekonstrukcję etapową z procedurą Fontana w przypadkach z jedną funkcjonalną komorą. Dodatkowo stosuje się procedury takie jak Rastelli, REV czy Bex-Nikaidoh, a w ciężkich przypadkach paliatywne zespolenia systemowo-płucne (np. Blalock-Taussig). Farmakoterapia obejmuje diuretyki (furosemid, spironolakton), digoksynę, inhibitory ACE, beta-blokery oraz prostaglandynę E1 (PGE1) w celu utrzymania drożności przewodu tętniczego u noworodków z sinicą i hipoksemią.
aorta, arytmia, blok serca, digoksyna, diuretyk pętlowy, enteropatia z utratą białka, hipoksemia, lewa komora, nadciśnienie płucne, naprawa jednokomorowa, niedomykalność zastawki neoaortalnej, podwójne ujście prawej komory, prawa komora serca, procedura Fontana, prostaglandyna E1, przełożenie wielkich pni tętniczych, przewód tętniczy, serce Taussig-Bing, sinica, tętnica płucna, tętnica wieńcowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, zaburzenie rytmu serca, zespolenie Blalock-Taussig, zespolenie systemowo-płucne, zwężenie zastawki płucnej
Leksykon leków
Interakcje leku – Casaro 8 mg

Kandesartan cyleksetyl, substancja czynna preparatu Casaro, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową, takimi jak diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz heparyna, co może prowadzić do hiperkaliemii wymagającej regularnego monitorowania stężenia potasu. Ponadto, jednoczesne stosowanie kandesartanu z preparatami litu może powodować wzrost stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, dlatego takie połączenie jest przeciwwskazane lub wymaga ścisłej kontroli. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu kandesartanu z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawkach powyżej 3 g/dobę, ze względu na ryzyko osłabienia działania hipotensyjnego, pogorszenia czynności nerek, ostrej niewydolności nerek oraz hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami nerkowymi i osób w podeszłym wieku.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, bloker kanałów wapniowych, digoksyna, diuretyk tiazydowy, enalapryl, eplerenon, etynyloestradiol, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetyl, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lewonorgestrel, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, objaw ortostatyczny, ostra niewydolność nerek, preparat litu, selektywny inhibitor COX-2, spironolakton, substytut soli zawierający potas, suplement potasu, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna