Interakcje leku
Lonamo Duo 50 mg + 1000 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Równoczesne podawanie dawek wielokrotnych sytagliptyny (50 mg dwa razy na dobę) i metforminy (1000 mg dwa razy na dobę) u pacjentów z cukrzycą typu 2 nie powoduje istotnych klinicznie zmian w farmakokinetyce obu składników – sytagliptyny ani metforminy.¹

Należy zauważyć, że dla produktu leczniczego Lonamo Duo nie przeprowadzono specyficznych farmakokinetycznych badań interakcji, jednak takie badania zostały wykonane oddzielnie dla poszczególnych substancji czynnych – sytagliptyny i metforminy.²

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne stosowanie produktu Lonamo Duo z alkoholem jest przeciwwskazane. Spożywanie alkoholu podczas terapii lekiem Lonamo Duo wiąże się ze znaczącym zwiększeniem ryzyka wystąpienia kwasicy mleczanowej. Ryzyko to jest szczególnie podwyższone w przypadkach:³

• Głodzenia się pacjenta
• Niedożywienia
• Zaburzeń czynności wątroby

Mechanizm tej interakcji wynika z faktu, że alkohol wpływa na metabolizm kwasu mlekowego w wątrobie, dodatkowo metformina również może powodować zwiększone stężenie kwasu mlekowego. Połączenie tych dwóch czynników znacząco zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, która jest stanem zagrażającym życiu.

Interakcje ze środkami kontrastowymi zawierającymi jod

Stosowanie produktu leczniczego Lonamo Duo musi zostać bezwzględnie przerwane przed przeprowadzeniem badania obrazowego z użyciem jodowych środków kontrastowych lub podczas takiego badania. Wznowienie leczenia jest możliwe dopiero po upływie minimum 48 godzin od badania oraz po ponownej ocenie czynności nerek, która musi potwierdzić stabilny stan funkcji nerek.⁴

Skojarzenia leków wymagające środków ostrożności podczas stosowania

Niektóre produkty lecznicze mogą negatywnie wpływać na funkcję nerek, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej podczas stosowania leku Lonamo Duo. Do tych leków zaliczamy:⁵

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), włączając selektywne inhibitory cyklooksygenazy 2 (COX-2)
• Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE)
• Antagoniści receptora angiotensyny II
• Leki moczopędne, szczególnie pętlowe

W przypadku rozpoczynania terapii wymienionymi lekami u pacjentów przyjmujących Lonamo Duo lub dodawania Lonamo Duo do terapii tymi lekami, konieczne jest dokładne monitorowanie czynności nerek.⁶

Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wpływające na wspólny układ transportu w kanalikach nerkowych, który odpowiada za wydalanie metforminy. Inhibitory transportera kationów organicznych 2 (OCT2) oraz transportera usuwania wielu leków i toksyn (MATE), takie jak:⁷

• Ranolazyna
• Wandetanib
• Dolutegrawir
• Cymetydyna

Wymienione leki mogą zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na metforminę, a tym samym podwyższać ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania tych leków z produktem Lonamo Duo należy rozważyć:⁸

• Dokładne bilansowanie korzyści i zagrożeń
• Ścisłe monitorowanie kontroli glikemii
• Dostosowanie dawki w ramach zalecanego dawkowania
• Ewentualne modyfikacje w schemacie leczenia cukrzycy

Leki o wewnętrznej aktywności hiperglikemicznej

Niektóre leki wykazują działanie zwiększające stężenie glukozy we krwi, co może wpływać na skuteczność leczenia produktem Lonamo Duo. Do tej grupy zaliczamy:⁹

• Glikokortykosteroidy (podawane ogólnie lub miejscowo)
• Agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych
• Diuretyki

Pacjenci powinni zostać poinformowani o możliwości wystąpienia takich interakcji, a kontrola stężenia glukozy we krwi powinna być przeprowadzana częściej, szczególnie w początkowym okresie równoczesnego stosowania tych leków. W razie konieczności należy dostosować dawkę produktu leczniczego Lonamo Duo zarówno w trakcie leczenia dodatkowym lekiem, jak i podczas jego odstawiania.¹⁰

Inhibitory ACE

Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) mogą w przeciwieństwie do wcześniej wymienionych grup leków obniżać stężenie glukozy we krwi, co również może wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów stosujących produkt Lonamo Duo. W przypadku dołączenia inhibitora ACE do terapii lub jego odstawienia konieczne może być dostosowanie dawki leku przeciwcukrzycowego.¹¹

Interakcje specyficzne dla poszczególnych składników produktu Lonamo Duo

Wpływ innych produktów leczniczych na sytagliptynę

Badania in vitro oraz dane kliniczne wskazują, że ryzyko wystąpienia istotnych klinicznie interakcji po jednoczesnym podaniu innych produktów leczniczych z sytagliptyną jest niewielkie.¹²

Głównym enzymem odpowiedzialnym za ograniczenie metabolizmu sytagliptyny jest CYP3A4 ze współudziałem CYP2C8. U pacjentów z prawidłową czynnością nerek metabolizm enzymatyczny sytagliptyny ma jedynie niewielki wpływ na jej klirens. Znaczenie metabolizmu może wzrosnąć w przypadku pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ze schyłkową niewydolnością nerek (ESRD).¹³

W związku z powyższym, silnie działające inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna) mogą zmieniać farmakokinetykę sytagliptyny szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub schyłkową niewydolnością nerek. Wpływ silnych inhibitorów CYP3A4 w przypadku upośledzonej funkcji nerek nie był jednak dotychczas oceniany w badaniach klinicznych.¹⁴

Badania transportu leku w warunkach in vitro wykazały, że sytagliptyna jest substratem dla glikoproteiny p oraz transportera anionów organicznych-3 (OAT3). Transport sytagliptyny, w którym pośredniczy OAT3, był hamowany in vitro przez probenecyd, ale ryzyko wystąpienia znaczących klinicznie interakcji jest uznawane za niewielkie. Jednoczesne stosowanie inhibitorów OAT3 nie było oceniane w warunkach in vivo.¹⁵

Interakcja sytagliptyny z cyklosporyną

Przeprowadzono badanie oceniające wpływ cyklosporyny, silnego inhibitora glikoproteiny p, na farmakokinetykę sytagliptyny. Jednoczesne podanie sytagliptyny (pojedyncza dawka doustna 100 mg) z cyklosporyną (pojedyncza dawka doustna 600 mg) zwiększało wartość AUC oraz Cmax sytagliptyny odpowiednio o około 29% i 68%. Zmiany te nie zostały uznane za istotne klinicznie. Klirens nerkowy sytagliptyny nie uległ znaczącej zmianie. Dlatego nie należy spodziewać się znaczących interakcji z innymi inhibitorami glikoproteiny p.¹⁶

Wpływ sytagliptyny na inne produkty lecznicze

Wpływ sytagliptyny na digoksynę: Sytagliptyna wywiera niewielki wpływ na stężenie digoksyny w osoczu krwi. Po stosowaniu przez 10 dni digoksyny w dawce 0,25 mg jednocześnie z sytagliptyną w dawce 100 mg na dobę, osoczowe AUC dla digoksyny zwiększyło się średnio o 11%, a osoczowe wartości Cmax wzrosły średnio o 18%. Nie jest zalecane dostosowywanie dawki digoksyny, jednak pacjenci z grupy ryzyka zatrucia digoksyną powinni być monitorowani w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków.¹⁷

Badania in vitro wskazują, że sytagliptyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów cytochromu P450. W badaniach klinicznych sytagliptyna nie powodowała znaczących zmian farmakokinetyki metforminy, gliburydu, symwastatyny, rozyglitazonu, warfaryny czy doustnych środków antykoncepcyjnych, co wskazuje na niewielkie prawdopodobieństwo interakcji z substratami CYP3A4, CYP2C8, CYP2C9 i transporterem kationów organicznych (OCT) w warunkach in vivo. Sytagliptyna może być słabym inhibitorem glikoproteiny p w warunkach in vivo.¹⁸

Tabela interakcji produktu leczniczego Lonamo Duo