fosfataza zasadowa
Fosfataza zasadowa (ALP) to enzym hydrolaza fosforanowa występujący w wielu tkankach organizmu, głównie w wątrobie, kościach, jelitach, nerkach i łożysku. Fizjologicznie odpowiada za uwalnianie grup fosforanowych z różnych cząsteczek, działając optymalnie w środowisku zasadowym (pH 8,5-10,5).
W diagnostyce laboratoryjnej oznaczanie aktywności fosfatazy zasadowej w surowicy jest istotnym elementem oceny funkcji wątroby i dróg żółciowych oraz metabolizmu kostnego. Podwyższone wartości ALP obserwuje się w chorobach dróg żółciowych (cholestaza), chorobach wątroby (np. pierwotna marskość żółciowa, nowotwory), chorobach kości (np. choroba Pageta, osteomalacja, przerzuty nowotworowe do kości) oraz w okresie wzrostu u dzieci i młodzieży.
Interpretacja wyników ALP powinna uwzględniać wiek pacjenta (wyższe wartości u dzieci w okresie wzrostu oraz u osób starszych), ciążę (wzrost aktywności enzymu pochodzącego z łożyska) oraz współistniejące schorzenia. W diagnostyce różnicowej przyczyn podwyższonego ALP pomocne jest oznaczanie izoenzymów fosfatazy zasadowej oraz innych markerów biochemicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Eugia 2 g + 0,25 g
Preparat Piperacillin + Tazobactam Eugia (2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) jest antybiotykiem beta-laktamowym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najcięższe powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, występujące u 1-10 na 10 000 pacjentów. Inne poważne działania niepożądane, takie jak pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny czy zespół Stevensa-Johnsona, mają nieokreśloną częstość występowania. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, beta-laktamy mogą indukować encefalopatię i drgawki, co wymaga szczególnej uwagi u chorych z zaburzeniami neurologicznymi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dreszcze, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krwawienie z nosa, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Combsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie drożdżakami, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicopix 200 mg
Teikoplanina, substancja czynna leku Teicopix, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najważniejszych działań niepożądanych należą reakcje immunologiczne, takie jak anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny oraz osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS). Nefrotoksyczność jest istotnym ryzykiem, szczególnie przy dawkach nasycających 12 mg/kg mc. dwa razy na dobę, gdzie częstość potwierdzonej nefrotoksyczności wynosi 11,0% w ciągu pierwszych 10 dni terapii, a skumulowana do 60 dni po leczeniu wzrasta do 20,6%. U pacjentów otrzymujących więcej niż 5 dawek nasycających ryzyko to wzrasta do 27%. Ponadto, teikoplanina może powodować zaburzenia słuchu, w tym głuchotę i szumy uszne, które mogą mieć charakter nieodwracalny.
agranulocytoza, aminotransferaza, biegunka, eozynofilia, fosfataza zasadowa, głuchota, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, napad drgawkowy, neutropenia, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, ropień, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szum uszny, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenie przedsionkowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Posaconazole Teva
Posaconazole Teva w dawce 100 mg w tabletkach dojelitowych wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym podwyższenia aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej) oraz bilirubiny całkowitej, a także rzadkich, lecz ciężkich przypadków zapalenia wątroby, w tym śmiertelnych. Monitorowanie funkcji wątroby jest obligatoryjne przed rozpoczęciem terapii oraz regularnie w trakcie leczenia. W przypadku nieprawidłowości w próbach wątrobowych konieczne jest wdrożenie rutynowych badań kontrolnych i rozważenie przerwania terapii przy objawach klinicznych uszkodzenia wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować szczególną ostrożność ze względu na możliwość zwiększonych stężeń pozakonazolu w osoczu.
AlAT, antybiotyk ryfamycynowy, AspAT, benzodiazepiny, bilirubina całkowita, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, dysfagia, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, lek przeciwgrzybiczny, nadwrażliwość krzyżowa, napad drgawkowy, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedrożność porażenna jelit, niewydolność wątroby, pozakonazol, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół rozpadu guza, zespół wydłużonego odstępu QTc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Detimedac 200 mg 200 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość) pojawiające się z opóźnieniem 3-4 tygodni od rozpoczęcia terapii oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak brak łaknienia, nudności i wymioty. Rzadziej obserwuje się pancytopenię, agranulocytozę, reakcje anafilaktyczne, objawy ze strony OUN (bóle głowy, dezorientacja, drgawki), a także poważne powikłania wątrobowe, w tym martwicę wątroby związaną z chorobą wenookluzyjną (VOD) oraz zespół Budda-Chiariego. Wartości enzymów wątrobowych (fosfataza zasadowa, AspAT, AlAT) i LDH mogą ulec podwyższeniu, co wskazuje na uszkodzenie narządu. Objawy grypopodobne oraz miejscowe reakcje po podaniu leku również występują, choć rzadziej.
agranulocytoza, choroba wenookluzyjna wątroby, cytostatyk, dakarbazyna, dehydrogenaza mleczanowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocyt kwasochłonny, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość, objaw grypopodobny, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, tkankowy aktywator plazminogenu, wynaczynienie, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie układu nerwowego, zakrzepica żył wątrobowych, zespół Budda-Chiariego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Seronil 20 mg
Seronil zawiera 22,4 mg chlorowodorku fluoksetyny (odpowiadające 20 mg fluoksetyny) i należy do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Lek jest stosowany w terapii zaburzeń psychicznych, w tym depresji. Profil bezpieczeństwa fluoksetyny opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 9297 dorosłych pacjentów oraz zgłoszeniach spontanicznych. Najczęstsze działania niepożądane to bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie i biegunka. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Wśród istotnych działań niepożądanych wymienia się m.in. małopłytkowość, neutropenię, reakcje anafilaktyczne, hiponatremię, zaburzenia psychiczne (w tym myśli i zachowania samobójcze), wydłużenie QT (QTcF ≥450 ms), a także objawy odstawienne takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność i nudności. Ryzyko złamań kości jest podwyższone u pacjentów powyżej 50. roku życia stosujących SSRI.
akatyzja, arytmia komorowa, ataksja, bezsenność, ból głowy, chlorowodorek fluoksetyny, choroba posurowicza, depersonalizacja, drgawka, dyskineza, dystymia, fluoksetyna, fosfataza zasadowa, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, idiosynkratyczne zapalenie wątroby, jąkanie, kołatanie serca, krwotok poporodowy, leukopenia, małopłytkowość, mioklonia, myśli samobójcze, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, objawy odstawienne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, reakcja maniakalna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyna, wydłużenie odcinka QT, zapalenie naczyń, zespół Lyella, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Meropenem Kabi 500 mg
Meropenem Kabi, dostępny w dawkach 500 mg i 1 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawiera meropenem trójwodny i jest stosowany w terapii zakażeń bakteryjnych. Analiza 5026 zastosowań u 4872 pacjentów wykazała, że najczęstsze działania niepożądane to biegunka (2,3%), wysypka (1,4%), nudności i wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach laboratoryjnych dominowały trombocytoza (1,6%) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (1,5-4,3%). Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i narządów oraz częstości występowania, z uwzględnieniem potencjalnie zagrażających życiu reakcji, takich jak anafilaksja, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), drgawki oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna). Zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią, często wywołane przez Clostridioides difficile, stanowi poważne powikłanie wymagające natychmiastowego odstawienia leku i leczenia celowanego.
agranulocytoza, aminotransferazy, anafilaksja, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, Clostridioides difficile, dehydrogenaza mleczanowa, delirium, drgawki, drożdżyca jamy ustnej, drożdżyca pochwy, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, meropenem trójwodny, mocznik, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, odczyn zapalny, osutka krostkowa, parestezje, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytemia, trombocytoza, wysypka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita grubego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Inuprin Forte 1000 mg
Lek Inuprin Forte zawiera inozynę pranobeks w dawce 1000 mg na tabletkę, będącą kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest bardzo częste (≥1/10) zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi i moczu, co może predysponować do dny moczanowej i kamicy nerkowej, jednak poziomy te zwykle wracają do normy kilka dni po zakończeniu terapii. Często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się podwyższoną aktywność aminotransferaz, fosfatazy zasadowej oraz azotu mocznikowego (BUN), co wskazuje na potencjalny wpływ leku na funkcję wątroby i nerek. W zakresie układu nerwowego często występują bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie i złe samopoczucie, a niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) nerwowość, senność lub bezsenność. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności (z wymiotami lub bez) i dyskomfort w nadbrzuszu (często), a także biegunkę i zaparcia (niezbyt często). Często zgłaszane są również świąd i wysypka ze strony skóry oraz bóle stawów z układu mięśniowo-szkieletowego. Wielomocz występuje niezbyt często.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, aminotransferazy, azot mocznikowy, ból głowy, dna moczanowa, dyskomfort w nadbrzuszu, fosfataza zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, inozyna pranobeksu, Inuprin Forte, kamica moczowa, kamica nerkowa, kwas moczowy, obrzęk naczynioruchowy, parametry wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, układ MedDRA, wielomocz, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etadron 25 mg
Eksemestan w dawce 25 mg/dobę jest generalnie dobrze tolerowany przez pacjentki z rakiem piersi, z odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynoszącym 7,4% w leczeniu uzupełniającym w raku wczesnym oraz 2,8% w raku zaawansowanym. Najczęstsze działania niepożądane obejmują uderzenia gorąca (22% w raku wczesnym, 14% w zaawansowanym), bóle stawów (18%), zmęczenie (16%) oraz nudności (12%). Eksemestan wpływa na układ krwiotwórczy, powodując bardzo często leukopenię i często trombocytopenię, a u około 20% pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi obserwuje się zmniejszenie liczby limfocytów, bez istotnego wzrostu zakażeń wirusowych. Ponadto, lek może wywoływać jadłowstręt, zaburzenia snu (bezsenność u 12,9%), depresję, bóle głowy (13,6%) i zawroty głowy (10%), a także zmiany metaboliczne, takie jak hipercholesterolemia (3,7%) i obniżenie HDL o 7-9% oraz apolipoproteiny A1 o 5-6%.
apolipoproteina A1, bezsenność, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, ból kostno-mięśniowy, ból stawów, cholestaza, cholesterol HDL, choroba wrzodowa żołądka, depresja, dyspepsja, eksemestan, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, hipercholesterolemia, leukopenia, limfopenia, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, niedokrwienie serca, niewydolność serca, nudności, obrzęk obwodowy, osteoporoza, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rak piersi, świąd, tamoksyfen, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wymioty, wysypka, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał serca, zawroty głowy, zespół cieśni nadgarstka, złamanie kości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pemetrexed Eugia 500 mg
Pemetrexed Eugia, zawierający pemetreksed disodowy 2,5-wodny, jest stosowany wyłącznie pod nadzorem lekarza onkologa i dostępny w dawkach 100 mg oraz 500 mg (25 mg/ml po rekonstytucji). Zalecana dawka wynosi 500 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie w ciągu 10 minut co 21 dni, samodzielnie lub w skojarzeniu z cisplatyną (75 mg/m² w 2-godzinnym wlewie, rozpoczynanym 30 minut po pemetreksedzie). Przed terapią i w trakcie leczenia konieczna jest suplementacja kwasem foliowym (350-1000 µg/dobę) oraz witaminą B12 (1000 µg domięśniowo co 3 cykle), a także profilaktyczne podawanie deksametazonu (4 mg p.o. dwa razy dziennie przez 3 dni). Monitorowanie obejmuje pełną morfologię krwi, funkcje nerek i wątroby, z kryteriami rozpoczęcia cyklu: ANC ≥ 1500/mm³, płytki ≥ 100 000/mm³, klirens kreatyniny ≥ 45 ml/min, bilirubina ≤ 1,5x ULN oraz enzymy wątrobowe ≤ 3x ULN (lub ≤ 5x ULN przy przerzutach do wątroby).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezwzględna liczba neutrofilów, chemioterapia przeciwnowotworowa, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, klirens kreatyniny, kwas foliowy, leczenie skojarzone z cisplatyną, morfologia krwi, niedrobnokomórkowy rak płuca, odczyn skórny, pemetreksed disodowy, przerzut do wątroby, przesączanie kłębuszkowe, suplementacja witaminowa, toksyczność neurologiczna, witamina B12, wlew dożylny, wzór odsetkowy krwinek białych, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błon śluzowych, złośliwy międzybłoniak opłucnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Zentiva 250 mg/5 ml
Fulvestrant Zentiva (250 mg/5 ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które różnią się częstością i nasileniem, co wymaga starannego monitorowania podczas terapii. W monoterapii najczęściej obserwuje się odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest jako bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) oraz niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). W terapii skojarzonej z palbocyklibem, na podstawie badania PALOMA3, najczęstsze działania niepożądane to neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, zakażenia, zapalenie jamy ustnej, biegunka, małopłytkowość oraz zwiększona aktywność AspAT, z medianą czasu ekspozycji na fulwestrant wynoszącą 11,2 miesiąca. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko neutropenii stopnia ≥3 oraz żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, które wymagają intensywnego nadzoru klinicznego.
astenia, biegunka, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców, ból stawów, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, jadłowstręt, kandydoza pochwy, krwiak w miejscu podania, krwotok z pochwy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nasilone łzawienie, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, odczyn w miejscu podania, rak piersi, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, receptor hormonalny, stężenie bilirubiny, suchość oka, uderzenie gorąca, upławy, wymioty, wysypka, zaburzenie smaku, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie, zakażenie dróg moczowych, zakrzepica żylna, zapalenie jamy ustnej, zapalenie nerwu kulszowego, zapalenie wątroby, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefepime Solufarma 500 mg
Cefepime Solufarma, jako cefalosporynowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały zidentyfikowane na podstawie badań klinicznych obejmujących 5598 pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to dolegliwości żołądkowo-jelitowe (np. biegunka) oraz reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka i reakcje anafilaktyczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy. Profil bezpieczeństwa jest podobny u niemowląt, dzieci i dorosłych. Poważne powikłania hematologiczne obejmują agranulocytozę, leukopenię, neutropenię i trombocytopenię, natomiast powikłania neurologiczne, takie jak encefalopatia, drgawki i mioklonie, występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, zwłaszcza przy dawkach przekraczających zalecane. Wśród zmian laboratoryjnych najczęściej obserwowano podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (3,6%), aminotransferazy asparaginianowej (2,5%), fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, anemię, eozynofilię, wydłużenie czasu protrombinowego i częściowej tromboplastyny (2,8%) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy u 18,7% pacjentów.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, cefalosporyna, cefepim, drgawki, drgawki miokloniczne, drożdżyca jamy ustnej, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, glukozuria, leukopenia, małopłytkowość, nefropatia toksyczna, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Entocort 3 mg
Budezonid, substancja czynna leku Entocort w dawce 3 mg, jest glikokortykosteroidem o wysokim powinowactwie do receptora glikokortykosteroidowego (około 15-krotnie większym niż prednizolon), wykazującym silne działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie uwalniania mediatorów zapalnych i cytokin. Entocort działa głównie miejscowo, co przekłada się na mniejszy wpływ na oś podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), oceniany m.in. przez poranne stężenie kortyzolu w osoczu, 24-godzinne stężenie kortyzolu w osoczu i moczu oraz reakcję na test ACTH, w porównaniu z prednizolonem w dawce 20-40 mg/dobę. Dwuletnie badania wykazały, że Entocort powoduje mniejsze zmniejszenie gęstości mineralnej kości u pacjentów wcześniej nieleczonych steroidami, co jest istotne w kontekście długoterminowego bezpieczeństwa terapii. U dzieci z chorobą Crohna obserwowano nieznacznie większą supresję kortyzolu po 7-dniowym stosowaniu 9 mg Entocortu (64% vs 50% u dorosłych), jednak bez klinicznie istotnych problemów bezpieczeństwa.
budezonid, choroba Crohna, cytokina, czynność nadnerczy, działanie przeciwzapalne, fosfataza zasadowa, gęstość mineralna kości, kortyzol w moczu, kortyzol w surowicy, leczenie podtrzymujące, mediator reakcji zapalnej, okrężnica wstępująca, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, prednizolon, receptor glikokortykosteroidowy, remisja kliniczna, stężenie glukozy, supresja kortyzolu, twarz księżycowata, uwalnianie mediatorów, wysycenie mineralne kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxepilax 600 mg
Profil bezpieczeństwa okskarbazepiny (Oxepilax) opiera się na szerokich badaniach klinicznych oraz danych po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmują senność, bóle głowy, nieukładowe zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz uczucie zmęczenia. Hiponatremia występuje u 2,7% pacjentów, ze stężeniem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l, zwykle bezobjawowo i nie wymagając modyfikacji dawkowania. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię (≥1/1 000 do <1/100), a rzadziej poważniejsze zaburzenia, takie jak agranulocytoza czy pancytopenia. Reakcje anafilaktyczne i nadwrażliwość są rzadkie, ale wymagają natychmiastowej interwencji. Często występują zaburzenia psychiczne (stany splątania, depresja, pobudzenie), a objawy neurologiczne (ataksyja, drżenie, oczopląs) nasilają się przy zwiększaniu dawki. Podwójne widzenie i zaburzenia widzenia są bardzo częste i mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów.
agranulocytoza, amnezja, apatia, ataksja, białkomocz, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, ból głowy, chwiejność afektu, depresja, drżenie, duszność, encefalopatia wątrobowa, fosfataza zasadowa, hamowanie czynności szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, łysienie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, niemiarowość, nieostre widzenie, nieukładowy zawrót głowy, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, pancytopenia, pobudzenie, podwójne widzenie, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik, trombocytopenia, układowy zawrót głowy, wymioty, wysypka, zaburzenie mowy, zaburzenie uwagi, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie, zmniejszona gęstość mineralna kości - Leksykon substancji czynnych
Sód glicerofosforan – Właściwości farmakokinetyczne
Sód glicerofosforan, obecny w preparacie Glycophos (216 mg/ml, co odpowiada 1 mmol fosforu i 2 mmol sodu), jest organicznym źródłem fosforu metabolizowanym w organizmie poprzez hydrolizę. Kluczowym etapem jest enzymatyczna hydroliza grupy fosforanowej, która staje się biologicznie dostępna, a intensywność tego procesu wzrasta przy stężeniu glicerofosforanu w osoczu powyżej 0,7 mmol/l. U pacjentów z prawidłową aktywnością fosfatazy zasadowej tempo metabolizmu pozwala na przetworzenie 12-15 mmol glicerofosforanu sodu na dobę, co jest istotne przy ustalaniu dawkowania w terapii niedoborów fosforu.
dawkowanie produktu, fosfataza zasadowa, Glycophos, hydroliza, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, niedobór fosforu, osmolalność, osocze, podawanie dożylne, sód glicerofosforan, suplementacja fosforu, surowica krwi, zaburzenie gospodarki fosforanowej, związek organiczny, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gemcitabine SUN 10 mg/ml
Gemcitabine SUN (10 mg/ml roztwór do infuzji) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z częstością występowania zależną od dawki, szybkości wlewu i przerw między podaniami. Najczęstsze działania obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności i wymioty u około 60% pacjentów), podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza zasadowa u około 60%), białkomocz i krwiomocz (około 50%), duszność (10-40%, szczególnie u chorych na raka płuc) oraz reakcje skórne, takie jak alergiczna wysypka (25%) i świąd (10%). Mielosupresja, zwłaszcza neutropenia i trombocytopenia, jest głównym ograniczeniem dawki, a ciężkie powikłania hematologiczne (gorączka neutropeniczna, mikroangiopatia zakrzepowa) wymagają natychmiastowej interwencji. Profil toksyczności ulega nasileniu w terapii skojarzonej, np. z paklitakselem, cisplatyną lub karboplatyną, gdzie obserwuje się wzrost częstości działań niepożądanych stopnia 3. i 4., zwłaszcza neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości.
aminotransferaza wątrobowa, białkomocz, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, leukocytopenia, mielosupresja, mikroangiopatia zakrzepowa, neuropatia nerwów czuciowych, neutropenia, niedokrwienne zapalenie jelit, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, objawy grypopodobne, reakcja rzekomo-anafilaktyczna, roztwór do infuzji, rzekome zapalenie tkanki łącznej, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, terapia przeciwnowotworowa, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczność radioterapii, transferaza gamma-glutamylowa, trombocytopenia, wysypka alergiczna, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń obwodowych, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, zespół przesiąkania włośniczek, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Campto 20 mg/ml
Lek Campto (irynotekan chlorowodorek trójwodny) w dawce 350 mg/m² stosowany w monoterapii u pacjentów z rakiem okrężnicy i odbytnicy wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się późną biegunkę (występującą po 24 godzinach od podania, u 20% pacjentów) oraz zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię (78,7% pacjentów, z ciężką postacią <500 komórek/mm³ u 22,6%), niedokrwistość (58,7%, z hemoglobiną <8 g/dl u 8%) i małopłytkowość (7,4%). Neutropenia jest odwracalna, z nadirem około 8 dnia i powrotem do normy do 22. dnia. Gorączka neutropeniczna wystąpiła u 6,2% pacjentów, a infekcje związane z ciężką neutropenią u 5,3%, w tym dwa zgony. Ostry zespół cholinergiczny, objawiający się m.in. biegunką, bólem brzucha, poceniem i zwężeniem źrenic, pojawił się u 9% pacjentów i ustępował po podaniu atropiny.
astenia, atropina, bilirubina, ból brzucha, fosfataza zasadowa, gorączka neutropeniczna, hemoglobina, infekcja, irynotekan, kreatynina, lek przeciwwymiotny, łysienie, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, nudności, ostry zespół cholinergiczny, późna biegunka, rak okrężnicy i odbytnicy, transaminazy, układ krwiotwórczy, wczesna biegunka, wymioty, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie, zapalenie błony śluzowej, zaparcie, zmniejszenie apetytu, zwężenie źrenic, zwiększone ślinienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Okteva 10 mg
Oktreotyd, dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 10 mg, 20 mg i 30 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie badań klinicznych oraz obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego (biegunka, bóle brzucha, nudności, zaparcia, wzdęcia), układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), endokrynologicznego (hipoglikemia, hiperglikemia, zaburzenia czynności tarczycy z obniżeniem TSH, całkowitej T4 i wolnej T4), a także dróg żółciowych (kamica żółciowa u 15-30% pacjentów, zapalenie pęcherzyka żółciowego, błotko żółciowe). Działania te są często związane z hamowaniem kurczliwości pęcherzyka żółciowego i zmniejszeniem wydzielania żółci. Występują również reakcje w miejscu wstrzyknięcia oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej.
anafilaksja, analog somatostatyny, anoreksja, arytmia, błotko żółciowe, bradykardia, cholestaza, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hipoglikemia, hormon tyreotropowy, kamica żółciowa, małopłytkowość, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedrożność przewodu pokarmowego, objawy żołądkowo-jelitowe, oktreotyd, ostre zapalenie trzustki, ostre zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, reakcja alergiczna, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wydzielanie żółci, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie tolerancji glukozy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby cholestatyczne, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – AKVIR o smaku malinowym 250 mg/5 ml
Podczas terapii inozyną pranobeksem w postaci syropu AKVIR (250 mg/5 ml) najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest przemijające, odwracalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które zwykle pozostaje w granicach normy i ustępuje w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia. Działania niepożądane klasyfikowane według MedDRA obejmują bardzo często występujące reakcje immunologiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne, a także objawy skórne (świąd, rumień) i bóle stawów. Często zgłaszane są również objawy ze strony układu nerwowego (nerwowość) oraz zaburzenia ogólne, takie jak zmęczenie i złe samopoczucie. Występują także zaburzenia żołądkowo-jelitowe o nieznanej częstości, w tym nudności, wymioty, biegunka i ból w nadbrzuszu.
aminotransferazy, bezsenność, ból nadbrzusza, dna moczanowa, dyskomfort w nadbrzuszu, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeksu, kamica nerkowa, kwas moczowy, kwas moczowy w surowicy, MedDRA, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, syrop AKVIR, wielomocz, zaburzenia gospodarki purynowej, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Axipio 5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku Axipio, został oceniony w czterech badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 15 000 pacjentów, w tym ponad 11 000 z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) oraz ponad 4 000 z zakrzepicą żył głębokich (ZŻG) i zatorowością płucną (ZP). Średni czas ekspozycji wynosił 1,7 roku dla NVAF oraz 221 dni dla ZŻG i ZP. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były krwawienia (w tym z nosa, stłuczenia i krwiaki). W NVAF częstość działań niepożądanych związanych z krwawieniem wynosiła 24,3% (w porównaniu z warfaryną) oraz 9,6% (w porównaniu z ASA). Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego występowały z częstością 0,76% rocznie, a wewnątrzgałkowe z 0,18% rocznie. W badaniach dotyczących ZŻG i ZP częstość krwawień wynosiła 15,6% (w porównaniu z enoksaparyną/warfaryną) oraz 13,3% (w porównaniu z placebo).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, apiksaban, bilirubina, enoksaparyna, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, inhibitor czynnika Xa, krwiomocz, krwotok pozaotrzewnowy, krwotok spojówkowy, krwotok śródmózgowy, krwotok wewnątrzbrzuszny, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedokrwistość pokrwotoczna, niezastawkowe migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, warfaryna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceclor 250 mg/5 ml
Cefaklor, substancja czynna leku Ceclor dostępnego w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej w dawkach 125 mg/5 ml, 250 mg/5 ml oraz 375 mg/5 ml, może wywoływać różnorodne działania niepożądane. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunkę, która zwykle nie wymaga przerwania terapii, choć w rzadkich przypadkach może prowadzić do odstawienia leku. Rzadziej występuje zapalenie jelita grubego, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Reakcje uczuleniowe obejmują wysypkę odropodobną, świąd, pokrzywkę oraz objawy podobne do choroby posurowiczej, częściej u dzieci, manifestujące się rumieniem wielopostaciowym, zapaleniem stawów i gorączką. Rzadkie, ale poważne reakcje to zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka oraz anafilaksja, szczególnie u pacjentów z alergią na penicyliny.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, Ceclor, cefaklor, choroba posurowicza, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kandydoza, kortykosteroid, lek antyhistaminowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadpobudliwość, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, omam, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórkowa, trombocytopenia, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zolaxa 5 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolaxa (dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1% pacjentów) to senność, przyrost masy ciała przekraczający 7% wyjściowej masy ciała, eozynofilia, leukopenia, neutropenia, oraz zaburzenia metaboliczne obejmujące wzrost stężenia prolaktyny, cholesterolu, glukozy i triglicerydów. Dodatkowo zgłaszano objawy neurologiczne (zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskineza), działanie antycholinergiczne, niedociśnienie ortostatyczne, przemijające podwyższenie aminotransferaz wątrobowych, wysypkę, bóle stawów, astenie, gorączkę, obrzęki oraz zmiany w parametrach biochemicznych, takie jak podwyższona aktywność fosfatazy zasadowej, gamma-glutamylotransferazy, fosfokinazy kreatyninowej i stężenie kwasu moczowego. Ryzyko działań niepożądanych jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą, dyslipidemią, chorobami sercowo-naczyniowymi, zaburzeniami hematologicznymi oraz chorobami wątroby.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, astenia, ból stawów, cukromocz, dna moczanowa, dyskineza, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hipotonia ortostatyczna, kwas moczowy, lek mielosupresyjny, leukopenia, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, obrzęk, olanzapina, parkinsonizm, profil lipidowy, przyrost masy ciała, senność, wysypka skórna, wzmożony apetyt, zawroty głowy, zmęczenie przewlekłe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Pharmascience 250 mg/5 ml
Fulvestrant Pharmascience w dawce 500 mg stosowany w monoterapii raka piersi wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący bardzo często odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna). Często obserwuje się także bóle mięśniowo-szkieletowe (31,2% pacjentek w badaniu FALCON), które pojawiają się głównie w pierwszych trzech miesiącach terapii, jednak nie przekraczają stopnia 3 wg CTCAE i nie wymagają modyfikacji leczenia. Inne działania niepożądane o częstości ≥1/100 to m.in. zakażenia dróg moczowych, zmniejszenie liczby płytek krwi, reakcje nadwrażliwości, nudności, wymioty, biegunka, wysypka, krwawienia z pochwy oraz neuropatia obwodowa. Mediana czasu leczenia fulwestrantem wynosiła 6,5 miesiąca.
anastrozol, astenia, biegunka, bilirubina, ból mięśniowo-szkieletowy, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, jadłowstręt, kandydoza pochwy, leukopenia, małopłytkowość, nerwoból, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudność, palbocyklib, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, receptor hormonalny, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, rwa kulszowa, uderzenie gorąca, wymioty, wysypka, zakażenie dróg moczowych, zapalenie jamy ustnej, zapalenie wątroby, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Anastrozol – Działania niepożądane
Anastrozol, niesteroidowy inhibitor aromatazy, jest stosowany w leczeniu uzupełniającym raka piersi u kobiet po menopauzie. W badaniu klinicznym III fazy ATAC, obejmującym 9366 pacjentek leczonych przez 5 lat, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były uderzenia gorąca (35,7%), bóle i sztywność stawów (35,6%), depresja (19,3%), nudności (12,7%) oraz osłabienie (18,6%). Inne istotne działania obejmują hipercholesterolemię, hiperkalcemię, zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia funkcji wątroby (wzrost AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej), wysypkę, łysienie, zapalenie stawów, osteoporozę (10,5%) oraz zwiększone ryzyko złamań kości (10,2% vs. 6,8% w grupie tamoksyfenu). Rzadkie, ale poważne reakcje skórne to zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk naczynioruchowy i rumień wielopostaciowy. Anastrozol może także zwiększać ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, w tym choroby niedokrwiennej serca (4,1%), dławicy piersiowej i zawału mięśnia sercowego.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anastrozol, anoreksja, biegunka, bilirubina, ból stawów, choroba niedokrwienna serca, depresja, dławica piersiowa, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, gęstość mineralna kości, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, inhibitor aromatazy, niedokrwienie mięśnia sercowego, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, parestezja, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, tamoksyfen, uderzenia gorąca, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eloprine 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine, może powodować szereg działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii i poinformować o nich pacjenta. Najistotniejszym stałym działaniem jest hiperurykemia, czyli zwiększone stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi i moczu, które ulega samoistnej normalizacji w ciągu kilku dni po odstawieniu leku. Do często występujących działań niepożądanych (częstość >1/100 do <1/10) należą: nudności (z wymiotami lub bez), bóle w nadbrzuszu, podwyższenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej lub azotu mocznikowego (BUN), swędzenie i wysypka, bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie oraz bóle stawów. Niezbyt częste działania (częstość >1/1000 do <1/100) obejmują biegunkę, zaparcia, nerwowość, senność lub bezsenność oraz wielomocz, co może prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej.
aminotransferaza, azot mocznikowy, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, Eloprine, fosfataza zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kwas moczowy, nadwrażliwość, personel medyczny, układ nerwowy, wielomocz, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia nerek, zaburzenia skóry, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Leflunomid Egis 20 mg
Leflunomid Egis w dawce 20 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania przez lekarzy. Do najczęstszych należą łagodny wzrost ciśnienia tętniczego, leukopenia (leukocyty > 2 G/l), parestezje, bóle i zawroty głowy oraz zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności i zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Charakterystyczne są również reakcje skórne, w tym nadmierne wypadanie włosów, wyprysk i świąd. Istotne są także zaburzenia hematologiczne, w tym niedokrwistość, trombocytopenia (< 100 G/l), a rzadziej agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna. Leflunomid może zwiększać ryzyko zakażeń, w tym oportunistycznych i ciężkich, takich jak posocznica, co może prowadzić do zgonu. Wątroba jest szczególnie narażona na toksyczność, z częstym wzrostem enzymów wątrobowych (AlAT, gamma-GT), a w rzadkich przypadkach może dojść do niewydolności lub ostrej martwicy wątroby.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, AlAT, bilirubina, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, DRESS, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hiperlipidemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipourykemia, immunosupresja, kinaza kreatynowa, kolagenowe zapalenie okrężnicy, leflunomid, lek mielotoksyczny, leukopenia, limfocytowe zapalenie okrężnicy, łuszczyca krostkowa, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra martwica wątroby, parastezja, posocznica, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenie limfoproliferacyjne, zakażenie oportunistyczne, zapalenie okrężnicy, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glycophos 216 mg/ml
Glycophos to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający sód glicerofosforan, dostarczający fosfor w postaci organicznej, co wpływa na jego farmakokinetykę i biodostępność. Każdy mililitr preparatu zawiera 1 mmol fosforu oraz 2 mmol sodu, a roztwór charakteryzuje się osmolalnością 2760 mOsm/kg wody i pH 7,4. Kluczowym mechanizmem działania jest hydroliza glicerofosforanu, która uwalnia grupę fosforanową przyswajalną przez organizm. Maksymalne nasilenie hydrolizy obserwuje się przy stężeniu glicerofosforanu w osoczu powyżej 0,7 mmol/l, a u pacjentów z prawidłową aktywnością fosfatazy zasadowej w surowicy dochodzi do hydrolizy 12-15 mmol glicerofosforanu sodu na dobę.
- Leksykon substancji czynnych
Cylastatyna – Działania niepożądane
Cylastatyna, stosowana w połączeniu z imipenemem, działa jako inhibitor dehydropeptydazy-I w kanalikach nerkowych, co zapobiega degradacji imipenemu i zwiększa jego biodostępność. W badaniach klinicznych obejmujących 1723 pacjentów dożylnie leczonych tym połączeniem, najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były nudności (2,0%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%) oraz zakrzepowe zapalenie żył (3,1%). Inne istotne działania obejmują napady drgawek (0,4%), niedociśnienie tętnicze (0,4%) oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz i fosfatazy zasadowej w surowicy. Działania niepożądane dotyczą różnych układów, w tym krwiotwórczego (np. pancytopenia, agranulocytoza), nerwowego (encefalopatia, mioklonie), skórnego (toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona) oraz nerek (ostra niewydolność nerek). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje alergiczne i ciężkie reakcje skórne, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
agranulocytoza, aminotransferaza, azot mocznikowy, azotemia przednerkowa, bezmocz, biegunka, bilirubina, Clostridium difficile, cylastatyna, czas protrombinowy, dehydropeptydaza-I, drgawki, duszność, dyskineza, encefalopatia, eozynofilia, fosfataza zasadowa, granulocytopenia, hiperwentylacja, imipenem, kanaliki nerkowe, kandydoza, kołatanie serca, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, miastenia, mioklonie, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, sinica, skąpomocz, świąd, szumy uszne, tachykardia, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, utrata słuchu, wielomocz, wymioty, wysypka, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie języka, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine APC 20 mg
Olanzapine APC, zawierający olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia metaboliczne (wzrost masy ciała, hiperlipidemia, hiperglikemia), hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia), neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne) oraz ogólne (astenia, zmęczenie). Szczególnie istotny jest wzrost masy ciała, który w krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni) dotyczy 22,2% pacjentów z przyrostem ≥7%, a w długotrwałym (≥48 tygodni) aż 64,4%. Ponadto obserwuje się klinicznie istotne podwyższenie cholesterolu całkowitego (≥6,2 mmol/l), glukozy (≥7 mmol/l) i triglicerydów (≥2,26 mmol/l), co może predysponować do rozwoju cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, astenia, bezsenność, bradykardia, cholesterol, cukromocz, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotowrażliwość, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, nadmierna potliwość, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia lękowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzaran 10 mg
Olanzapina, stosowana u dorosłych, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstsze (≥1%) to senność, przyrost masy ciała, eozynofilia, wzrost stężenia prolaktyny, cholesterolu, glukozy i triglicerydów. Przyrost masy ciała jest istotnym klinicznie efektem, obserwowanym zarówno w krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni: wzrost ≥7% u 22,2% pacjentów), jak i długotrwałym (≥48 tygodni: wzrost ≥7% u 64,4%, ≥15% u 31,7%, ≥25% u 12,3%). Występują również zaburzenia metaboliczne, takie jak podwyższenie cholesterolu całkowitego (≥6,2 mmol/l), glukozy na czczo (≥7 mmol/l) oraz triglicerydów (≥2,26 mmol/l), często przechodzące z wartości granicznych do wysokich. Neurologicznie obserwuje się parkinsonizm, akatyzję i dystonię, choć rzadziej niż przy stosowaniu haloperydolu. Nagłe odstawienie olanzapiny może powodować objawy odstawienne, takie jak pocenie się, bezsenność i drżenie. W trakcie terapii notuje się także podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych i prolaktyny (około 30% pacjentów w badaniach do 12 tygodni). U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem zwiększa się ryzyko zgonów i zdarzeń naczyniowo-mózgowych, a u chorych z chorobą Parkinsona nasila się parkinsonizm i omamy.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, amnezja, bradykardia, cholesterol, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba dwubiegunowa, cukromocz, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, gamma-glutamylotransferaza, glukoza, halucynacje wzrokowe, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, letarg, leukopenia, migotanie komór, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, prolaktyna, psychoza polekowa, rabdomioliza, senność, triglicerydy, trombocytopenia, wydłużenie odcinka QTc, wzmożone łaknienie, zakrzep z zatorami, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceclor 125 mg/5 ml
Cefaklor, będący cefalosporynowym antybiotykiem, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują głównie układ pokarmowy, immunologiczny, hematologiczny, wątrobowy, nerkowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Najczęściej obserwowaną reakcją jest biegunka, zwykle o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, rzadko wymagająca przerwania terapii. Inne dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego to nudności i wymioty, a poważnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Reakcje nadwrażliwości obejmują wysypkę, świąd, pokrzywkę oraz objawy podobne do choroby posurowiczej, które częściej występują u dzieci i ustępują po odstawieniu leku. Rzadkie, ale ciężkie reakcje to zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka oraz anafilaksja, szczególnie u pacjentów z uczuleniem na penicyliny.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, antybiotyk cefalosporynowy, biegunka, cefaklor, choroba posurowicza, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kandydoza, leukopenia, limfocytoza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórkowa, trombocytopenia, wymioty, wysypka odropodobna, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rulid 50 mg
Roksytromycyna, substancja czynna leku Rulid 50 mg (tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (omamy, stan splątania), neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku i węchu), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Ponadto, roksytromycyna może powodować zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, co jest szczególnie istotne u pacjentów z predyspozycjami. W zakresie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego obserwuje się nudności, wymioty, biegunkę, w tym krwawą, zapalenie trzustki oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z nadkażeniem Clostridium difficile, co wymaga szybkiej diagnostyki i leczenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk, badanie EKG, Clostridium difficile, dezorientacja, eozynofilia, fosfataza zasadowa, makrolid, morfologia krwi, nadkażenie, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, parestezje, parosmia, pokrzywka, przemijająca głuchota, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, utrata węchu, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie cholestatyczne, zapalenie trzustki, zawroty głowy błędnikowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fulvestrant Sandoz 250 mg/5 ml
Fulvestrant Sandoz (250 mg/5 ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji i monitorowania pacjentów. Najczęściej obserwowane reakcje to odczyny w miejscu podania, astenia, nudności oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza zasadowa). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10) oraz niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Szczególną uwagę należy zwrócić na trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości, jadłowstręt, bóle głowy, uderzenia gorąca, wysypkę, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz krwotok z pochwy. Monitorowanie morfologii krwi, funkcji wątroby oraz objawów klinicznych jest kluczowe dla wczesnego wykrycia i odpowiedniego zarządzania działaniami niepożądanymi.
alkohol benzylowy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, benzylu benzoesan, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, ból stawów, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, fulwestrant, jadłowstręt, krwotok z pochwy, nudność, odczyn w miejscu podania, płytki krwi, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wysypka, zakażenie dróg moczowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Teva 100 mg
Produkt leczniczy Micafungin Teva (50 mg i 100 mg, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji) wykazuje działania niepożądane u 32,2% pacjentów. Najczęstsze objawy to nudności (2,8%), podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (2,3%). Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, m.in. hematologiczne (leukopenia, neutropenia, pancytopenia), immunologiczne (reakcje anafilaktyczne), metaboliczne (hipokaliemia, hipomagnezemia), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), sercowe (tachykardia), naczyniowe (zapalenie żył, nadciśnienie), wątrobowe (zwiększenie aktywności AlAT, AspAT, bilirubiny, niewydolność wątroby) oraz skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona). Ciężkie reakcje alergiczne i uszkodzenia wątroby występują rzadko, ale wymagają monitorowania i natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bradykardia, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperbilirubinemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mykafungina, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy krwi, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, przeszczep komórek krwiotwórczych, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Anastrozol Bluefish 1 mg
Anastrozol Bluefish, inhibitor aromatazy stosowany u kobiet po menopauzie z rakiem piersi, wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniu III fazy ATAC na 9366 pacjentkach. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle i sztywność stawów (35,6%), uderzenia gorąca (35,7%), nudności (12,7%), depresję (≥10%), oraz osłabienie (18,6%). Zaburzenia metaboliczne to anoreksja i hipercholesterolemia, a hiperkalcemia występuje niezbyt często. W zakresie układu nerwowego dominują bóle głowy, senność, zespół cieśni nadgarstka i parestezje. Wątroba reaguje podwyższeniem aktywności fosfatazy zasadowej, AlAT i AspAT, a skóra wysypką i reakcjami alergicznymi. Istotne jest zwiększone ryzyko osteoporozy (10,5%) i złamań kości (10,2%), w tym złamań kręgów, szyjki kości udowej lub nadgarstka (4,3%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anastrozol, anoreksja, biegunka, ból głowy, depresja, dławica piersiowa, dysfagia, fosfataza zasadowa, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperkalcemia, hormon przytarczycy, inhibitor aromatazy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, palec trzaskający, parestezje, plamica Henocha-Schönleina, pokrzywka, rak endometrium, rak piersi, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, suchość pochwy, tamoksyfen, uderzenia gorąca, zaburzenia czucia, zaćma, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół cieśni nadgarstka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micafungin Accord 100 mg
Mykafungina, substancja czynna leku Micafungin Accord, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane u około 32,2% pacjentów. Najczęściej obserwowane objawy to nudności (2,8%), podwyższenie aktywności fosfatazy zasadowej (2,7%), zapalenie żył (2,5%), wymioty (2,5%) oraz wzrost aminotransferazy asparaginianowej (AspAT, 2,3%). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, takimi jak zaawansowany AIDS czy nowotwory złośliwe, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktoidalnych (0,2%). Działania niepożądane dotyczące wątroby wystąpiły u 8,6% pacjentów, najczęściej jako łagodne do umiarkowanych podwyższenia enzymów wątrobowych (fosfataza zasadowa 2,7%, AspAT 2,3%, AlAT 2,0%) oraz bilirubiny (1,6%). Ciężkie uszkodzenia wątroby, choć rzadkie (0,4%), mogą prowadzić do zgonu, co wymaga monitorowania parametrów wątrobowych i ewentualnego przerwania terapii (1,1% przypadków). Reakcje alergiczne, w tym wysypka i dreszcze, są zwykle łagodne, jednak rzadkie ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cewnik dożylny, cholestaza, dehydrogenaza mleczanowa, działanie niepożądane leku, działanie niepożądane wątrobowe, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, hemoliza, hepatomegalia, hiperkaliemia, hipoalbuminemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, nadmierna potliwość, nadwrażliwość, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, terapia przeciwgrzybicza, toksyczna nekroliza naskórka, toksyczny wykwit skórny, trombocytopenia, uszkodzenie komórek wątrobowych, wstrząs anafilaktyczny, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zakażenie HIV, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka