działanie rakotwórcze
Działanie rakotwórcze (kancerogenne) to zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworowego. Substancje o takim działaniu nazywane są kancerogenami lub karcynogenami. Mogą one inicjować mutacje w DNA, promować proliferację komórek nowotworowych lub działać jako kofaktory w procesie kancerogenezy.
Mechanizm działania rakotwórczego obejmuje najczęściej uszkodzenie materiału genetycznego komórki, zaburzenia w procesach naprawy DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, aktywację onkogenów lub inaktywację genów supresorowych nowotworów. Kancerogeny mogą działać bezpośrednio lub po metabolicznej aktywacji w organizmie.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje rakotwórcze w pięciu grupach, od udowodnionego działania rakotwórczego u ludzi (grupa 1), przez prawdopodobne (grupa 2A) i możliwe (grupa 2B), do niesklasyfikowanych pod względem rakotwórczości (grupa 3) oraz prawdopodobnie nierakotwórczych (grupa 4). Do znanych kancerogenów należą m.in. azbest, niektóre wirusy (np. HPV), promieniowanie jonizujące, aflatoksyny czy związki zawarte w dymie tytoniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z ziela męczennicy cielistej – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg płynny z ziela męczennicy cielistej (Passiflora incarnata L.) stanowi aktywny składnik produktu leczniczego Passminum MED LUNIS, zawierającego 183 mg ekstraktu w 5 ml syropu, co odpowiada 366 mg surowca roślinnego. Dane przedkliniczne wskazują na niski profil toksyczności ostrej, potwierdzony badaniami na modelach zwierzęcych, gdzie dootrzewnowe podanie ekstraktu w dawkach do 500 mg/kg (myszy) oraz 900 mg/kg nie wywołało toksycznych efektów. Długotrwałe (21-dniowe) podawanie wodno-etanolowego ekstraktu w dawce 10 ml/kg samicom szczurów, zarówno drogą podskórną, jak i doustną, nie spowodowało istotnych zmian w masie ciała, temperaturze ani koordynacji motorycznej, co świadczy o braku negatywnego wpływu na podstawowe funkcje fizjologiczne i neurologiczne przy wielokrotnym stosowaniu.
aktywny składnik leczniczy, biodostępność, działanie rakotwórcze, ekstrakt wodno-etanolowy, ekstrakt z passiflory, funkcje neurologiczne, genotoksyczność, karcinogeneza, koordynacja motoryczna, męczennica cielista, podanie dootrzewnowe, podanie parenteralne, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, wyciąg z ziela męczennicy cielistej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lidoposterin 50 mg/g
Badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa lidokainy (produkt leczniczy Lidoposterin) wykazały brak toksycznych efektów u ludzi przy wielokrotnym stosowaniu w dawkach terapeutycznych na skórę i błonę śluzową okolicy odbytu. Częstość reakcji alergicznych jest niska, jednak długotrwałe stosowanie dużych dawek, zwłaszcza u dzieci, może prowadzić do działań niepożądanych opisanych w charakterystyce produktu. W badaniach na gryzoniach przy pozajelitowym podawaniu dużych dawek obserwowano objawy takie jak hiperwentylacja, hipotensja, arytmie, osłabienie mięśniowe, mioza, a w ciężkich przypadkach drgawki, wymioty, hipotermia, śpiączka i depresja oddechowa. Nie przeprowadzono kompleksowych badań toksykologicznych dotyczących wpływu na reprodukcję.
6-ksylidyna, arytmia, badanie toksykologiczne, depresja oddechowa, drgawki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja przezłożyskowa, hiperwentylacja, hipotensja, hipotermia, hipotonia mięśniowa, lidokaina, małżowina nosowa, mioza, reakcja alergiczna, śpiączka, toksyczność reprodukcyjna, wymioty - Leksykon substancji czynnych
2-bromo-2-nitropropano-1,3-diol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
2-bromo-2-nitropropano-1,3-diol (Bronopol) jest substancją czynną w teście płatkowym TRUE Test 36, stosowaną w stężeniu 250 mikrogramów/cm² (200 mikrogramów/płatek). Dane przedkliniczne, oparte na badaniach toksykologicznych na modelach zwierzęcych oraz analizach laboratoryjnych, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy zastosowaniu tej substancji w formie płatków testowych. Pomimo doniesień o potencjalnym działaniu rakotwórczym niektórych alergenów zawartych w TRUE Test 36, specyfika ekspozycji klinicznej – krótki czas aplikacji (48-96 godzin), miejscowe działanie na niewielkim obszarze skóry, jednorazowe lub sporadyczne stosowanie oraz kontrolowana dawka – minimalizuje ryzyko kliniczne związane z Bronopolem.
2-bromo-2-nitropropano-1, 3-diol, alergiczny wyprysk kontaktowy, analiza laboratoryjna, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo stosowania, diagnostyka alergologiczna, działanie rakotwórcze, model zwierzęcy, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, ryzyko kliniczne, ryzyko toksyczne, test płatkowy, test płatkowy TRUE Test, zagrożenie toksykologiczne - Leksykon substancji czynnych
Atrakuriowy bezylan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atrakuriowego bezylanu, stosowanego jako środek zwiotczający mięśnie podczas zabiegów chirurgicznych, wykazały brak mutagenności w testach bakteryjnych oraz w komórkach szpiku szczurów. Aktywność mutagenna zaobserwowana in vitro w komórkach ssaków pojawiała się jedynie przy stężeniach cytotoksycznych, znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne. Krótkotrwała ekspozycja, niskie dawki oraz ograniczona dystrybucja farmakokinetyczna w warunkach klinicznych minimalizują ryzyko mutagenne, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji w praktyce medycznej.
aktywność mutagenna, Atracurium Kalceks, atrakuriowy bezylan, dawka terapeutyczna, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, komórki szpiku szczurów, model bakteryjny, płytka nerwowo-mięśniowa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil farmakokinetyczny, środek zwiotczający mięśnie, zabieg chirurgiczny, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Viatris 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki ostre u gryzoni powodowały objawy neuroleptyczne, takie jak sedacja, drżenia i drgawki, z medianą dawki śmiertelnej (LD50) około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów tolerowano dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) stwierdzono hamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany hormonalne, takie jak hiperprolaktynemia i zmniejszenie masy narządów rozrodczych.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, prostracja, sedacja, śpiączka, szpik kostny, test mutacji, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvetrend 25 mg
Przedkliniczne badania karwedylolu, substancji czynnej leku Carvetrend, wykazały brak potencjału rakotwórczego i mutagennego. Testy na szczurach i myszach obejmowały dawki do 75 mg/kg mc./dobę (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg mc./dobę (100-krotność MRHD) i nie ujawniły zwiększonego ryzyka nowotworzenia ani mutacji genetycznych. Badania in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa genetycznego leku.
Wpływ karwedylolu na płodność i rozwój potomstwa zaobserwowano jedynie przy dawkach toksycznych, przekraczających 100-krotność MRHD (≥200 mg/kg mc.). W tych warunkach odnotowano osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżenia zarodka u szczurów. Dawki powyżej 60 mg/kg mc. (ponad 30-krotność MRHD) powodowały opóźnienia wzrostu i rozwoju potomstwa, a dawki 200 mg/kg u szczurów i 75 mg/kg u królików wywoływały embriotoksyczność, jednak bez występowania wad rozwojowych. Wyniki te potwierdzają dobry profil bezpieczeństwa karwedylolu przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
aktywność reprodukcyjna, badania rakotwórczości, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, embriotoksyczność, implantacja zarodka, karwedylol, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, wada rozwojowa, zaburzenia płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Idarubicin Accord 5 mg/5 ml
Dane toksykologiczne przedkliniczne idarubicyny chlorowodorku wskazują na istotną toksyczność ostrą i przewlekłą, ze szczególnym uwzględnieniem układu krwiotwórczego, limfatycznego, przewodu pokarmowego, nerek, wątroby oraz narządów rozrodczych. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) po podaniu dożylnym wyniosła 4,4 mg/kg u myszy, 2,9 mg/kg u szczurów oraz 1,0 mg/kg u psów. Badania kardiotoksyczności wykazały, że idarubicyna wywołuje łagodne do umiarkowanych uszkodzenia mięśnia sercowego jedynie w dawkach śmiertelnych, co odróżnia ją od innych antracyklin, takich jak doksorubicyna i daunorubicyna, które uszkadzają serce nawet w dawkach terapeutycznych. Ponadto, idarubicyna wykazuje działanie genotoksyczne i rakotwórcze, indukując uszkodzenia DNA i nowotwory u szczurów, a także embriotoksyczne i teratogenne efekty, wpływając negatywnie na spermatogenezę, cykl owulacyjny oraz rozwój płodów.
antracyklina, badanie toksykologiczne, cykl owulacyjny, daunorubicyna, doksorubicyna, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, genotoksyczność, idarubicyna chlorowodorek, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, martwica tkanki, mediana dawki śmiertelnej, przewód pokarmowy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie materiału genetycznego, uszkodzenie mięśnia sercowego, wada rozwojowa, wynaczynienie leku, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMirta ORO 45 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mirtazapiny, substancji czynnej produktu AuroMirta ORO, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów stosujących lek w dawkach terapeutycznych. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu potwierdziły brak istotnych efektów niepożądanych przy długotrwałej ekspozycji. Testy genotoksyczności wykazały brak działania mutagennego i uszkadzającego DNA, co eliminuje ryzyko mutacji genetycznych u pacjentów. W badaniach rakotwórczości zaobserwowano guzy tarczycy u szczurów oraz nowotwory wątrobowokomórkowe u myszy, jednak zmiany te uznano za specyficzne gatunkowo i nieistotne klinicznie dla ludzi, związane z wysokimi dawkami indukującymi enzymy wątrobowe.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, guz tarczycy, induktor enzymów wątrobowych, mirtazapina, mutacja genu, nowotwór wątrobowokomórkowy, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie po implantacji, specyficzność gatunkowa, substancja czynna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie chromosomu, uszkodzenie DNA, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kalinox 50% + 50%
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania mieszaniny gazowej KALINOX (50% podtlenek azotu + 50% tlen) wskazują na brak istotnych zagrożeń genotoksycznych i rakotwórczych w standardowych badaniach farmakologicznych. Jednakże badania na zwierzętach wykazały neurotoksyczność podtlenku azotu przy długotrwałej, ciągłej ekspozycji w stężeniach od 15% do 50%, prowadzącą do rozwoju neuropatii u różnych gatunków, w tym nietoperzy, świń i małp. Działanie teratogenne zaobserwowano u szczurów przy wielokrotnym narażeniu na wysokie stężenia (≥ 50%) w krytycznym okresie ciąży (6-12 dni) oraz przy całodobowym podawaniu przez 24 godziny. Ponadto, nawet niskie stężenia podtlenku azotu (≤ 1%) mogą negatywnie wpływać na płodność samców i samic szczurów, manifestując się zwiększoną resorpcją płodów i zmniejszoną liczbą urodzeń żywych.
- Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja czynna glicerolu triazotan (Glyceroli trinitras) w roztworze do infuzji Perlinganit (1 mg/ml) została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania farmakologiczne potwierdziły brak niekorzystnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały zmian patologicznych w narządach docelowych, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania terapeutycznego u ludzi.
badanie chromosomowe, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glicerolu triazotan, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, Perlinganit, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, roztwór do infuzji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania teriflunomidu, stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, wykazały toksyczność głównie w tkankach o wysokim wskaźniku proliferacji, takich jak szpik kostny, narządy limfatyczne, jama ustna, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustka. Objawy toksyczności obejmowały niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię, zakażenia wtórne oraz zmiany błon śluzowych i strukturalne. W badaniach na zwierzętach wielokrotnie podawano teriflunomid przez okres od 3 do 12 miesięcy, przy czym toksyczne efekty obserwowano przy ekspozycji na dawki równoważne lub niższe niż terapeutyczne u ludzi. Działanie to jest związane z mechanizmem hamowania podziału komórek. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani rakotwórczości teriflunomidu in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenne i klastogenne działanie in vitro. Wpływ na reprodukcję obejmował embriotoksyczność i teratogenność u szczurów i królików przy dawkach terapeutycznych, jednak nie stwierdzono wpływu na płodność samców szczurów mimo zmniejszenia liczby plemników. Przenikanie teriflunomidu przez nasienie oceniono jako minimalne, z osoczem kobiety zawierającym stężenie około 100 razy niższe niż po dawce 14 mg u ludzi.
czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie utleniające, hamowanie podziałów komórkowych, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyty B, limfocyty T, limfopenia, narządy limfatyczne, niedokrwistość, odpowiedź limfoidalna, płytki krwi, potencjał genotoksyczny, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, szpik kostny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ, układ immunologiczny, zakażenia wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 80 mg + 5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telam, zawierającego telmisartan (80 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazały brak nakładania się profili toksyczności obu substancji, co sugeruje niskie ryzyko nasilenia działań niepożądanych przy jednoczesnym stosowaniu. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, potwierdzając bezpieczeństwo skojarzenia. Telmisartan wywoływał zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny i potasu w surowicy) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka. Zmiany te były typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II i możliwe do zapobiegania przez doustne uzupełnienie soli. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego telmisartanu, a badania rakotwórczości nie wykazały istotnych zagrożeń. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną u ludzi (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast w dawkach do 10 mg/kg nie wpływała na płodność szczurów. Badania mutagenności i rakotwórczości amlodypiny również nie wykazały działań niepożądanych.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, nadżerki i owrzodzenia, potas w surowicy, spermatydy, telmisartan i amlodypina, teratogenność, testosteron, toksyczność podprzewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Diabufor XR 500 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa metforminy chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Diabufor XR, obejmowała szeroki zakres badań nieklinicznych, w tym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, kancerogenność oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych negatywnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy w testowanych dawkach. Testy toksyczności po wielokrotnym podaniu potwierdziły brak istotnego ryzyka nawet przy długotrwałej ekspozycji na metforminę w formie o przedłużonym uwalnianiu. Standardowe testy mutagenności i klastogenności, przeprowadzone in vitro i in vivo, nie wykazały potencjału genotoksycznego, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego.
aberracja chromosomowa, Diabufor XR, działanie rakotwórcze, ekspozycja w ciąży, farmakologia bezpieczeństwa, kancerogeneza, metformina chlorowodorek, mutagenność, ocena histopatologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój zarodka i płodu, toksyczność, toksyczny wpływ, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octenisept oral mono 1 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa oktenidyny dwuchlorowodorku w roztworze do stosowania w jamie ustnej o stężeniu 1 mg/ml wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Ocena farmakologiczna nie ujawniła negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie substancji nie spowodowało istotnych działań toksycznych, co potwierdziły zarówno parametry kliniczne, jak i badania histopatologiczne narządów wewnętrznych. Testy genotoksyczności, przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi wytycznymi in vitro i in vivo, nie wykazały ryzyka uszkodzeń materiału genetycznego.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, ocena ryzyka środowiskowego, Octenisept oral mono, oktenidyna dwuchlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, roztwór do stosowania w jamie ustnej, rozwój nowotworu, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, test in vitro, test in vivo, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gadovist 1,0 604,72 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Gadovist 1,0 (gadobutrol) wykazały brak istotnego ryzyka dla pacjentów przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami. W toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano opóźnienie rozwoju zarodkowego i zwiększoną śmiertelność zarodków u szczurów i królików przy dawkach 8-16-krotnie (powierzchnia ciała) lub 25-50-krotnie (masa ciała) wyższych niż dawka diagnostyczna u ludzi. Nie stwierdzono działania teratogennego nawet przy dawkach przekraczających 8-32 razy (powierzchnia ciała) lub 25-100 razy (masa ciała) dawkę ludzką. Badania toksyczności u noworodków i młodych szczurów nie wykazały zagrożeń, co sugeruje bezpieczeństwo stosowania u dzieci, w tym noworodków donoszonych i niemowląt. Ocena genotoksyczności nie wykazała mutagenności in vivo i in vitro, a badania rakotwórczości uznano za zbędne ze względu na brak właściwości genotoksycznych i toksyczności na szybko rosnące tkanki.
dawka diagnostyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, gadobutrol, Gadovist, kurczliwość mięśnia sercowego, margines bezpieczeństwa, mutacja genowa, noworodek donoszony, organogeneza, podanie pozanaczyniowe, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowy, śmiertelność zarodków, środek kontrastowy oparty na gadolinie, środek kontrastowy z gadolinem, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mirvedol 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny, substancji czynnej leku Mirvedol, wykazały, że neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) pojawiały się jedynie po podaniu bardzo wysokich dawek, przekraczających znacznie dawki terapeutyczne, i były poprzedzone objawami takimi jak ataksja. W badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach nie zaobserwowano tych efektów, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych zmian. Dodatkowo, nieregularne zmiany w narządzie wzroku stwierdzono u psów i gryzoni, ale nie u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały wpływu memantyny na funkcje wzrokowe. W płucach gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją leku w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne i jego znaczenie kliniczne pozostaje niejasne.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, lizosomy, memantyna, memantyny chlorowodorek, neurotoksyczność, odkładanie fosfolipidów, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Augmentin ES (600 mg + 42,9 mg)/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Augmentin ES, zawierającego amoksycylinę trójwodną oraz potasu klawulanian, nie wykazały istotnych klinicznie zaburzeń funkcjonowania głównych układów organizmu ani przeciwwskazań do stosowania leku w docelowej populacji pacjentów. Analizy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału do uszkodzeń DNA lub aberracji chromosomowych, co eliminuje ryzyko mutagenności. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy potomstwa, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w kontekście reprodukcyjnym.
aberracja chromosomowa, amoksycylina trójwodna, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, Augmentin ES, badanie farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, błona śluzowa, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, mutacja genowa, podrażnienie żołądka, potasu klawulanian, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, uszkodzenie genetyczne - Leksykon substancji czynnych
Aldehyd amylocynamonowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Aldehyd amylocynamonowy jest składnikiem mieszaniny substancji zapachowych (pozycja 6) w plastrze do prób prowokacyjnych TRUE Test 36, występując w stężeniu 430 µg/cm² (348 µg/płatek). Dane przedkliniczne nie wykazują istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu w zalecanych dawkach diagnostycznych. Pomimo obserwacji potencjalnego działania rakotwórczego niektórych alergenów w modelach zwierzęcych, brak jest jednoznacznych dowodów na rakotwórczość aldehydu amylocynamonowego w warunkach klinicznych. Ekspozycja podczas testów jest krótka, a powierzchnia kontaktu ograniczona, co dodatkowo minimalizuje ryzyko dla pacjenta.
aldehyd amylocynamonowy, aldehyd cynamonowy, alergen testowy, alkohol cynamonowy, działanie rakotwórcze, ekspozycja na substancję, eugenol, geraniol, hydroksycytronellal, izoeugenol, mieszanina substancji zapachowych, plaster do prób prowokacyjnych, próba prowokacyjna, przemysł perfumeryjny, test diagnostyczny, test płatkowy, toksyczność, TRUE Test, wyciąg z mchu dębowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ospamox 750 mg
Ocena bezpieczeństwa amoksycyliny w postaci trójwodnej, substancji czynnej leku Ospamox (tabletki powlekane w dawkach 500 mg, 750 mg i 1000 mg), opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym testy wielokrotnych dawek, nie wykazały istotnych zagrożeń ani efektów toksycznych przy stosowaniu terapeutycznym i długotrwałym. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego potencjału, a badania toksyczności reprodukcyjnej nie wskazały na ryzyko dla płodności, rozwoju płodu ani procesów rozrodczych, co jest istotne dla pacjentów w wieku rozrodczym i kobiet w ciąży.
amoksycylina, antybiotyk, antybiotyk beta-laktamowy, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcynogen, Ospamox, profil bezpieczeństwa, rakotwórczość, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, trójwodna - Leksykon substancji czynnych
Biotyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Biotyna (witamina B7) wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi, obejmującymi toksyczność ostrą i przewlekłą, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Dawki toksyczne u zwierząt przekraczały wielokrotnie (nawet kilka tysięcy razy) dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego biotyny. W kontekście teratogenności, biotyna generalnie nie wykazuje właściwości teratogennych ani nie powoduje poronień, choć u królików zaobserwowano działanie teratogenne przy dawce 30 mg/kg/dobę, co znacznie przekracza dawki stosowane klinicznie u ludzi. U szczurów nawet wyższe dawki nie wywołały efektów teratogennych ani fetotoksycznych, co podkreśla międzygatunkowe różnice wrażliwości.
badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania genotoksyczności, badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, BiotinoZin, biotyna z cynkiem, dawka terapeutyczna, dawka teratogenna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Elevit Pronatal, fetotoksyczność, genotoksyczność, maksymalna ekspozycja, podawanie pozajelitowe, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój płodowy, rozwój płodu, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, Viantan, witamina B7, właściwości teratogenne, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, psach i małpach. Po jednorazowym podaniu obserwowano charakterystyczne objawy neuroleptyczne, takie jak sedacja, ataksja, drżenia oraz zmniejszenie aktywności i zahamowanie przyrostu masy ciała. Średnia dawka śmiertelna (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, z rozwojem tolerancji na hamowanie czynności OUN. U szczurów odnotowano odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.
ataksja, cytotoksyczność szpiku kostnego, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie neuroleptyczne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie aktywności OUN, małopłytkowość, model zwierzęcy, neutropenia, niedokrwistość, opóźnienie rozwoju płodu, parametr hematologiczny, prolaktyna, prostracja, sedacja, śpiączka, toksyczność ostra, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie aktywności - Leksykon substancji czynnych
Kasztanowiec – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kasztanowiec zwyczajny (Aesculus hippocastanum) jest składnikiem preparatu Avenoc w postaci czopków, występującym w potencji homeopatycznej 3 CH w ilości 0,01 g na czopek. Pomimo jego zastosowania w terapii, w oficjalnej dokumentacji produktu leczniczego (ChPL) brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji. Nie przeprowadzono ani nie udokumentowano badań oceniających toksyczność ostrą, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję i rozwój w kontekście kasztanowca zawartego w preparacie Avenoc.
Avenoc, charakterystyka produktu leczniczego, czopek, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, kasztanowiec zwyczajny, oczar wirginijski, piwonia lekarska, potencja homeopatyczna, potencjał rakotwórczy, ratania, rozcieńczenie homeopatyczne, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranlosin 0,4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku tamsulosyny, substancji czynnej leku Ranlosin, obejmowały kompleksową ocenę toksyczności, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję. Badania toksyczności przeprowadzono na myszy, szczurach i psach, uwzględniając zarówno pojedyncze, jak i wielokrotne dawki, wykazując, że działania niepożądane korelują z farmakologicznym mechanizmem antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo dużych dawkach, jednak ich kliniczna istotność nie została potwierdzona, co wskazuje na minimalne ryzyko zaburzeń przewodnictwa sercowego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi (0,4 mg). Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo wykazały brak właściwości mutagennych, co eliminuje ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego.
antagonista receptorów adrenergicznych alfa-1, antagonista receptorów alfa-1 adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, badania toksykologiczne, chlorowodorek tamsulosyny, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, hodowla komórkowa, potencjał genotoksyczny, poziom prolaktyny, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia przewodnictwa sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TRUE Test 36 –
Preparat TRUE Test 36, stosowany w diagnostyce alergii kontaktowej, przeszedł szczegółowe badania przedkliniczne potwierdzające brak istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu dawek diagnostycznych. Produkt zawiera 35 alergenów na 36 płatkach, z dawkami od 0,81 µg (budezonid) do 972 µg (kalafonia) na płatek, co jest znacznie niższe niż dawki wykazujące toksyczność w badaniach na modelach zwierzęcych. Mimo wykrycia potencjalnego działania rakotwórczego niektórych alergenów, analiza uwzględniająca dawki, czas ekspozycji oraz doświadczenia kliniczne wskazuje, że ryzyko to nie przekłada się na praktykę kliniczną.
aldehyd amylocynamonowy, aldehyd cynamonowy, alergeny, alergia kontaktowa, alkohol cynamonowy, benzokaina, budezonid, chlorowodorek cynchokainy, chlorowodorek tetrakainy, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, eugenol, geraniol, hydroksycytronellal, interakcje substancji, izoeugenol, kalafonia, mieszanina kain, parabeny, plaster do prób prowokacyjnych, płatek kontrolny, substancje zapachowe, test prowokacyjny, wyciąg z mchu dębowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xancodal 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa oksykodonu chlorowodorku w produkcie Xancodal wykazały brak istotnych zagrożeń dla człowieka. Ocena toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz analiza genotoksyczności nie ujawniły negatywnego wpływu substancji czynnej. W badaniach na szczurach i królikach nie stwierdzono wpływu na płodność ani wczesny rozwój zarodków przy dawkach do 8 mg/kg m.c. (szczury) oraz 125 mg/kg m.c. (króliki). Jednakże u królików przy dawce 125 mg/kg m.c. zaobserwowano zależne od dawki anomalie rozwojowe, takie jak zwiększona liczba 27 kręgów przedkrzyżowych i dodatkowych par żeber, co korelowało z ciężką farmakotoksycznością u ciężarnych samic. W ocenie całych miotów efekt ten ograniczał się do zwiększenia liczby kręgów przedkrzyżowych przy najwyższej dawce.
anomalia rozwojowa, badanie farmakologiczne, dodatkowa para żeber, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, farmakotoksyczność, kręg przedkrzyżowy, NOAEL, oksykodonu chlorowodorek, parametr rozwojowy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowy, toksyczność wielokrotna, wada rozwojowa, wskaźnik reprodukcyjny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neomycinum TZF 250 mg
Dokumentacja przedkliniczna dotycząca bezpieczeństwa stosowania siarczanu neomycyny w dawce 250 mg jest niewystarczająca, zwłaszcza w kontekście braku długoterminowych badań na zwierzętach oceniających potencjalne działanie rakotwórcze i mutagenne. Brak tych danych stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie profilu bezpieczeństwa neomycyny, co utrudnia jednoznaczną ocenę ryzyka związanego z długotrwałym stosowaniem tego antybiotyku aminoglikozydowego.
Mimo braku kompleksowych badań przedklinicznych, neomycyna posiada dobrze udokumentowany kliniczny profil działań niepożądanych, który należy uwzględnić podczas terapii. Produkt leczniczy Neomycinum TZF zawiera sacharozę jako substancję pomocniczą, co może mieć znaczenie u pacjentów z określonymi schorzeniami metabolicznymi. Stosowanie neomycyny w praktyce klinicznej jest możliwe, jednak wymaga starannego monitorowania pacjentów oraz uwzględnienia znanych działań niepożądanych, zważywszy na brak pełnych danych dotyczących bezpieczeństwa długoterminowego.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantin NeuroPharma 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny wykazały, że krótkoterminowa ekspozycja na bardzo wysokie dawki leku u szczurów prowadziła do neurotoksycznych zmian, takich jak wakuolizacja i martwica neuronów (uszkodzenie typu Olney’a), jednak te efekty nie pojawiały się w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach. W badaniach toksyczności narządu wzroku u psów i gryzoni odnotowano sporadyczne zmiany, które nie występowały u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi, co wskazuje na ograniczone kliniczne znaczenie tych obserwacji. W płucach gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten pojawiał się tylko przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego memantyny, co potwierdza niski profil ryzyka w tym zakresie.
aberracja chromosomowa, amfifilowy kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie genotoksyczności, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipidy, lizosomy, makrofagi płucne, martwica, memantyna, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, wakuolizacja tkanki płucnej, zaburzenia reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Roswera 40 mg
Przedkliniczne badania rozuwastatyny, przeprowadzone zgodnie z wytycznymi oceny bezpieczeństwa nowych leków, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Testy farmakologiczne nie ujawniły szczególnych zagrożeń, choć brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu na kanał potasowy hERG, co pozostawia pewien obszar niepewności w kontekście ryzyka arytmii. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie u myszy i szczurów oraz zmiany w pęcherzyku żółciowym u psów, które nie występowały u małp, wskazując na różnice międzygatunkowe. Zmiany te są prawdopodobnie związane z farmakologicznym mechanizmem działania rozuwastatyny, czyli hamowaniem syntezy cholesterolu.
badanie genotoksyczności, dawka lecznicza, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, kanał potasowy hERG, ocena bezpieczeństwa leku, pęcherzyk żółciowy, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozuwastatyna, substancja czynna, synteza cholesterolu, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie jąder, zaburzenia rytmu serca, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin Orion 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu, przeprowadzone na szczurach, myszach i psach. Wyniki wskazują, że obserwowane efekty toksyczne były związane głównie z nasilonym działaniem farmakologicznym leku, bez specyficznej toksyczności narządowej. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności w większości badań in vitro i in vivo, z wyjątkiem pozytywnego wyniku testu aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej maksymalne stężenia kliniczne. Test mikrojąderkowy in vivo oraz badania metabolitu NAP226-90 potwierdziły niski potencjał genotoksyczny. W badaniach rakotwórczości nie stwierdzono działania kancerogennego przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 12 mg/dobę.
aberracje chromosomowe, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratogenności, działanie farmakologiczne leku, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyty obwodowe, maksymalna dawka tolerowana, podrażnienie oczu, podrażnienie śluzówki, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Histigen 16 mg
Dane przedkliniczne dotyczące dichlorowodorku betahistyny wykazują korzystny profil bezpieczeństwa w modelach zwierzęcych. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej, przeprowadzone na szczurach i psach, wykazały brak objawów toksyczności przy dawkach do 500 mg/kg masy ciała (szczury, 18 miesięcy) oraz do 25 mg/kg masy ciała (psy, 6 miesięcy), co znacznie przekracza dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego obserwowano jedynie przy dożylnym podaniu dawki ≥120 mg/kg u psów i pawianów, co również jest dawką wielokrotnie wyższą niż kliniczna. Ocena genotoksyczności nie wykazała działania mutagennego, a badania długoterminowe nie potwierdziły potencjału rakotwórczego betahistyny.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, dichlorowodorek betahistyny, droga dożylna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja na lek, margines bezpieczeństwa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ontipria 18 mcg
Przedkliniczne badania bromku tiotropiowego, substancji czynnej leku Ontipria, wykazały charakterystyczne działania przeciwcholinergiczne, takie jak zmniejszenie łaknienia, obniżenie przyrostu masy ciała, suchość w jamie ustnej i nosie, zmniejszenie wydzielania łez i śliny, mydriaza oraz tachykardia. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym odnotowano łagodne podrażnienie dróg oddechowych (zapalenie błony śluzowej nosa, zmiany w nabłonku jamy nosowej i krtani) oraz zmiany w układzie moczowo-płciowym (zapalenie gruczołu krokowego, złogi białkowe i kamica pęcherza moczowego u szczurów). Wpływ na reprodukcję był obserwowany jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, bez działania teratogennego u szczurów i królików, a także bez negatywnego wpływu na płodność i cykle płciowe u szczurów, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa w tym zakresie.
badanie farmakologiczne, bromek tiotropiowy, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kamica pęcherza moczowego, kserostomia, mydriaza, nabłonek jamy nosowej, podrażnienie dróg oddechowych, receptor cholinergiczny, receptor M2, receptor muskarynowy, tachykardia, toksyczność reprodukcyjna, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gruczołu krokowego, złogi białkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, nie był badany bezpośrednio jako połączenie tych substancji w badaniach przedklinicznych. Dane dotyczące bezpieczeństwa opierają się na badaniach poszczególnych składników. Atorwastatyna nie wykazała działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i psów, jednak toksyczne dawki u ciężarnych samic powodowały toksyczność płodu, opóźniony rozwój potomstwa i zmniejszoną przeżywalność poporodową. Przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są porównywalne do stężeń w mleku, choć brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a długoterminowe badania u szczurów nie potwierdziły działania rakotwórczego, choć u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie mutagenności, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, opóźnienie porodu, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przezłożyskowe, przeżywalność noworodków, rak wątrobowokomórkowy, rozwój zarodkowy i płodowy, spermatyda, teratogenność, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amisulpryd Holsten 200 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne amisulprydu wykazały brak ogólnego ryzyka toksyczności oraz specyficznego działania toksycznego na narządy. Nie stwierdzono potencjału teratogennego, genotoksycznego ani rakotwórczego. Maksymalne tolerowane dawki wynosiły 200 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 120 mg/kg mc./dobę u psów, co odpowiadało wartościom AUC odpowiednio 2- i 7-krotnie wyższym niż u ludzi stosujących dawki terapeutyczne. Zmiany obserwowane w badaniach na zwierzętach przy dawkach poniżej maksymalnych były związane z działaniem farmakologicznym lub nie miały istotnego znaczenia toksykologicznego.
amisulpryd, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, maksymalna dawka tolerowana, model zwierzęcy, pole pod krzywą stężenia, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko toksyczności, substancja lecznicza, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Liść bobrka trójlistnego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Liść bobrka trójlistnego (Menyanthes trifoliata L.) jest składnikiem nalewki gorzkiej (Amara tinctura) w produkcie leczniczym Krople Żołądkowe. Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tej substancji są ograniczone – nie przeprowadzono kompleksowych badań toksykologicznych, genotoksyczności ani oceny potencjalnego działania rakotwórczego. Podobnie brak jest formalnych badań toksykologicznych dla pozostałych składników Kropli Żołądkowych, takich jak nalewka miętowa i nalewka kozłkowa. W praktyce klinicznej bezpieczeństwo liścia bobrka trójlistnego opiera się głównie na tradycyjnym zastosowaniu i braku doniesień o istotnych działaniach niepożądanych przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych.
Amara tinctura, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, Hyperici intractum, liść bobrka trójlistnego, Menyanthes trifoliata, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, proces nowotworowy, profil bezpieczeństwa, promieniowanie UVA, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ na reprodukcję, wyciąg z dziurawca, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Frimig 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sumatryptanu, substancji czynnej leku Frimig, wykazały brak działania genotoksycznego oraz rakotwórczego w testach in vitro i na modelach zwierzęcych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy przewlekłym stosowaniu. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów zaobserwowano zmniejszenie zdolności do inseminacji po doustnym podaniu sumatryptanu przy stężeniach w osoczu około 200-krotnie wyższych niż u ludzi po standardowej dawce 100 mg, natomiast podanie podskórne, nawet przy stężeniach 150-krotnie wyższych, nie wywołało takiego efektu. U królików stwierdzono śmiertelność zarodków, jednak bez wyraźnych wad wrodzonych, co wskazuje na brak teratogenności substancji.
badanie in vitro, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inseminacja, model zwierzęcy, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, śmiertelność zarodków, stężenie terapeutyczne, sumatryptan, teratogenność, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Triveram 20 mg + 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych jako całość; bezpieczeństwo opiera się na danych poszczególnych składników. Atorwastatyna wykazuje toksyczność dla płodu u szczurów i królików przy dawkach toksycznych, opóźniony rozwój potomstwa oraz zmniejszoną przeżywalność poporodową, a także przenikanie przez łożysko z podobnymi stężeniami w osoczu i mleku. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, jednak u myszy przy dawkach 6-11-krotnie wyższych niż u ludzi zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp, brak działania embriotoksycznego i teratogennego, ale jako inhibitor ACE może powodować śmierć płodu i wady wrodzone, zwłaszcza uszkodzenia nerek. Nie wykazano mutagenności ani rakotwórczości peryndoprylu w badaniach długoterminowych.
amlodypina, atorwastatyna, badanie mutagenności, bezylan amlodypiny, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, inhibitor reduktazy HMG-CoA, komórka Sertoliego, opóźniony rozwój potomstwa, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, testosteron w osoczu, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne na szczurach i małpach szerokonosych oceniły toksyczność przewlekłego stosowania skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu. Uszkodzenia nerek, objawiające się nefropatią z bazofilią, wzrostem stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększoną diurezą i wydalaniem elektrolitów, obserwowano przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9x MRHD dla walsartanu i 3,5x MRHD dla hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3x MRHD i 1,2x MRHD odpowiednio). Wysokie dawki powodowały także zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka stwierdzono u małp przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu. Mechanizmy toksyczności wiązano z hemodynamicznymi efektami blokady receptora angiotensyny II, podobnymi do działania inhibitorów ACE, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
badania przedkliniczne, blokada angiotensyny II, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, małpa szerokonosa, mocznik i kreatynina, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, renina, rozwój embrionalny płodowy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomów, uszkodzenie nerek, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo zawiera bisoprolol fumaran oraz ramipryl, których badania przedkliniczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Bisoprolol nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak w wysokich dawkach u ciężarnych samic obserwowano toksyczne efekty takie jak zmniejszenie masy ciała i przyjmowanego pokarmu oraz zwiększoną resorpcję płodu i opóźnienie rozwoju fizycznego. Ramipryl wykazuje dobrą tolerancję w dawkach dobowych do 2,0 mg/kg u szczurów, 2,5 mg/kg u psów oraz 8,0 mg/kg u małp, choć u młodych szczurów pojedyncza dawka spowodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek. W badaniach toksyczności przewlekłej u zwierząt zaobserwowano zmiany elektrolitów i morfologii krwi oraz powiększenie aparatu przykłębuszkowego nerek przy dawkach 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co odzwierciedla farmakodynamiczne działanie inhibitora ACE.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, inhibitor ACE, morfologia krwi, mutagenność, poszerzenie miedniczki nerkowej, ramipryl, resorpcja płodu, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie nerek, wada wrodzona, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna - Leksykon substancji czynnych
Sodu siarczan bezwodny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ocena bezpieczeństwa stosowania sodu siarczanu bezwodnego, stanowiącego 5,700 g w każdej saszetce produktu Fortrans (całkowita masa proszku 73,690 g), opiera się na badaniach przedklinicznych całej formulacji. Badania farmakologiczne i toksykologiczne, w tym toksyczność ostra oraz po podaniu wielokrotnym, nie wykazały istotnych zagrożeń zdrowotnych. Profil bezpieczeństwa oceniano w kontekście typowego dawkowania stosowanego jako środek przeczyszczający do przygotowania jelita przed procedurami diagnostycznymi. Ponadto, badania genotoksyczności całej formulacji nie wykazały potencjału genotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania sodu siarczanu bezwodnego w warunkach klinicznych.
badanie diagnostyczne, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcynogenność, makrogol 4000, oczyszczanie jelita, potasu chlorek, potencjał genotoksyczny, sodu chlorek, sodu siarczan bezwodny, sodu wodorowęglan, środek przeczyszczający, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon substancji czynnych
Aspartam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Aspartam (E 951), stosowany jako substancja pomocnicza w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej, takich jak Ayupil i Mirtagen, nie wykazuje istotnego ryzyka toksycznego w badaniach przedklinicznych. Zawartość aspartamu w tabletkach Ayupil waha się od 1,6 mg do 24,8 mg w zależności od dawki (12,5 mg do 200 mg substancji czynnej), natomiast w Mirtagen od 3 mg do 9 mg (dla dawek 15 mg do 45 mg). Badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz ocena potencjału rakotwórczego nie wykazały zagrożeń dla funkcji narządów, materiału genetycznego ani ryzyka nowotworowego u ludzi.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, marker biochemiczny, mutacja genowa, narząd wewnętrzny, ocena histopatologiczna, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, substancja pomocnicza, substancja słodząca, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa budezonidu, substancji czynnej produktu Budesonide Easyhaler 100 μg/dawkę, nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów przy stosowaniu terapeutycznych dawek. Konwencjonalne testy farmakologiczne potwierdziły profil działania typowy dla glikokortykosteroidów wziewnych, bez sygnałów niepokojących dotyczących toksyczności. Badania wielokrotnego podawania wykazały działania niepożądane mieszczące się w przewidywalnym zakresie dla tej klasy leków, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani zwiększonego ryzyka nowotworów.
Budesonide Easyhaler, budezonid, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, glikokortykosteroid wziewny, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, ryzyko nowotworowe, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania, układ kostny, wada rozwojowa, wada rozwojowa szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fampridine Zentiva 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa famprydyny opiera się na badaniach toksykologicznych przeprowadzonych na modelach zwierzęcych po wielokrotnym podaniu doustnym. Charakterystycznym zjawiskiem jest szybki początek działań niepożądanych, pojawiających się zwykle w ciągu pierwszych 2 godzin od podania. Objawy kliniczne, obserwowane u różnych gatunków, obejmowały drżenie, drgawki, ataksję, duszność, przyspieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic, prostrację, zaburzenia wokalizacji, zwiększone ślinienie, zaburzenia chodu oraz nadpobudliwość. W badaniach na szczurach odnotowano pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego prowadzące do zgonu, co wymaga dalszej analizy pod kątem potencjalnego związku przyczynowego z famprydyną. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach dawki toksyczne dla samic ciężarnych powodowały zmniejszenie masy i żywotności płodów, jednak bez zwiększenia ryzyka wad rozwojowych czy zaburzeń płodności.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, duszność, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, niedrożność układu moczowego, objaw neurologiczny, potencjał genotoksyczny, prostracja, rozszerzenie źrenicy, wada rozwojowa, zaburzenie chodu, żywotność płodu