CYP1A2

CYP1A2 jest jednym z kluczowych enzymów z rodziny cytochromu P450, biorącym udział w metabolizmie wielu leków i związków chemicznych w organizmie. Zlokalizowany głównie w wątrobie, odpowiada za około 13% aktywności enzymatycznej cytochromu P450 w tym narządzie.

Enzym ten metabolizuje szereg substancji leczniczych, w tym teofilinę, klozapinę, olanzapinę, duloksetynę oraz niektóre leki przeciwdepresyjne. CYP1A2 odgrywa również istotną rolę w biotransformacji kofeiny, metabolizmie prokancerogenów oraz procesie detoksykacji wielu ksenobiotyków.

Aktywność CYP1A2 charakteryzuje się znaczną zmiennością międzyosobniczą, uwarunkowaną genetycznie oraz modyfikowaną przez czynniki środowiskowe. Palenie tytoniu indukuje ten enzym, podczas gdy niektóre substancje, jak fluwoksamina czy ciprofloksacyna, działają jako jego inhibitory. Zmienność w ekspresji i aktywności CYP1A2 może prowadzić do istotnych różnic w metabolizmie leków, wpływając na ich skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapin Krka 10 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Olanzapin Krka, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. W osoczu olanzapina wiąże się w około 93% z białkami, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 57% dawki w postaci metabolitów. Okres półtrwania olanzapiny w fazie eliminacji wykazuje zmienność zależną od wieku, płci oraz nawyków palenia tytoniu, wynosząc od około 30 do 52 godzin, a klirens waha się od 17,5 do 27,7 l/godz.
bariera krew-mózg, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, dawkowanie leku, ekspozycja na lek, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, klirens osoczowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, parametry farmakokinetyczne, schizofrenia, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, zmienność osobnicza, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zolaxa 15 mg

Olanzapina, substancja czynna Zolaxa (tabletki powlekane 15 mg i 20 mg), charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z Tmax wynoszącym 5-8 godzin, niezależnie od obecności pokarmu. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 93% (stężenia 7-1000 ng/ml), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sprzęganie i utlenianie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika przez barierę krew-mózg. Średni okres półtrwania olanzapiny wykazuje zmienność zależną od wieku, płci i palenia tytoniu: u osób młodszych 33,8 h, starszych 51,8 h, u kobiet 36,7 h, u mężczyzn 32,3 h, u palących 30,4 h, a u niepalących 38,6 h. Klirens osoczowy również różni się w zależności od tych czynników, wynosząc od 17,5 do 27,7 l/h. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 57% dawki w postaci metabolitów.
10-N-glukuronid, absorpcja doustna, ADME, bariera krew-mózg, CYP1A2, cytochrom P450, dostępność biologiczna, ekspozycja na lek, farmakokinetyka, faza eliminacji, indukcja enzymatyczna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, Tmax, utlenianie metaboliczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Interakcje leku – Persen Noc 445 mg

Produkt leczniczy Persen Noc zawiera 445 mg wyciągu z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L. s.l., radix) i wykazuje ograniczoną dokumentację dotyczącą interakcji farmakologicznych. Badania farmakokinetyczne nie wykazały klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450, w tym CYP2D6, CYP3A4/5, CYP1A2 oraz CYP2E1. Zalecane jest standardowe monitorowanie kliniczne podczas jednoczesnego stosowania z lekami metabolizowanymi przez te szlaki enzymatyczne. Jednakże, ze względu na potencjalne nasilenie działania sedatywnego, szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu Persen Noc z syntetycznymi lekami uspokajającymi (benzodiazepiny, barbiturany), co wymaga nadzoru lekarskiego i ewentualnej korekty dawek.
antybiotyk makrolidowy, azole, badanie farmakokinetyczne, barbiturany, benzodiazepina, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5, cytochrom P450, działanie sedatywne, działanie uspokajające, interakcja farmakologiczna, interakcja lekowa, izoenzym, izoenzym cytochromu P450, izoniazyd, klozapina, korzeń kozłka lekarskiego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, receptor GABA-ergiczny, statyna, teofilina, Valeriana officinalis
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivastigmine Mylan 1,5 mg

Rywastygmina, substancja czynna leku Rivastigmine Mylan dostępnego w kapsułkach o dawkach 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg i 6 mg, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Bezwzględna biodostępność po dawce 3 mg wynosi około 36% ±13%, a obecność pokarmu opóźnia Tmax o 90 minut, zmniejsza Cmax i zwiększa AUC o około 30%. Rywastygmina wiąże się z białkami osocza w około 40%, ma objętość dystrybucji 1,8-2,7 l/kg i łatwo przenika przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez hydrolizę z udziałem cholinoesterazy, z okresem półtrwania około 1 godziny; metabolit dekarbamylowany wykazuje aktywność hamującą acetylocholinoesterazę mniejszą niż 10%. Klirens osoczowy jest zależny od dawki, zmniejszając się z 130 l/h przy dawce 0,2 mg do 70 l/h przy dawce 2,7 mg, co sugeruje nasycenie szlaków metabolicznych. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (>90% dawki w 24h), bez obecności niezmienionej rywastygminy, a wydalanie z kałem jest minimalne (<1%).
acetylocholinoesteraza, AUC, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5, cytochrom P450, hydroliza cholinoesterazy, klirens osoczowy, metabolit dekarbamylowany, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Rivastigmine Mylan, rywastygmina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Zentiva 20 mg

Lenalidomid, składnik produktu leczniczego Lenalidomide Zentiva, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z czynnikami pobudzającymi erytropoezę (ESA) oraz hormonalną terapią zastępczą, zwłaszcza u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych także deksametazonem. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450, jednak deksametazon może indukować CYP3A4, co potencjalnie obniża skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W badaniach farmakokinetycznych lenalidomid w dawce 10 mg nie wpływał na warfarynę (25 mg) ani odwrotnie, jednak ze względu na możliwy wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny (0,5 mg) w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania poziomu digoksyny, zwłaszcza przy zmianach dawkowania.
białko transportujące, chinidyna, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4/5, cytochrom P450, czynnik pobudzający erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, induktor enzymu, inhibitor glikoproteiny p, INR, interakcja lenalidomidu, kinaza kreatynowa, lenalidomid, parametry krzepnięcia, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cinacalcet Reddy 90 mg

Cynakalcet, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym obejmującym wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i eliminację. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga się w 2-6 godzin, a biodostępność na czczo wynosi 20-25%, natomiast podanie z pokarmem zwiększa ją o 50-80%, niezależnie od zawartości tłuszczu w posiłku. Objętość dystrybucji wynosi około 1000 litrów, a lek wiąże się z białkami osocza w 97%. Okres półtrwania jest dwufazowy: początkowo około 6 godzin, a końcowo 30-40 godzin, z osiągnięciem stanu równowagi w ciągu 7 dni. Cynakalcet jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i częściowo przez CYP1A2, a jego metabolity są farmakologicznie nieaktywne. Wykazuje silne hamowanie CYP2D6, ale nie wpływa na inne enzymy cytochromu P450. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (80% dawki w moczu) po intensywnym metabolizmie oksydacyjnym i sprzęganiu. W zakresie dawek 30-180 mg AUC i Cmax rosną liniowo, a efekt farmakodynamiczny (spadek PTH) koreluje ze stężeniem leku, osiągając maksimum po 2-6 godzinach i utrzymując się do 24 godzin.
AUC, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, enzymy wątrobowe, hemodializa, indukcja metabolizmu, klirens, łagodna niewydolność wątroby, metabolity, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parathormon, schyłkowa choroba nerek, stan równowagi stężenia, stężenie w osoczu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depratal 60 mg

Duloksetyna jest podawana jako pojedynczy enancjomer i ulega intensywnemu metabolizmowi głównie przez enzymy CYP1A2 oraz polimorficzny CYP2D6, co powoduje znaczną zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu i aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się biodostępnością w zakresie 32-80% (średnio 50%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 6 godzin, który wydłuża się do 10 godzin przy spożyciu posiłku. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 36 l/h, natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy).
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) obserwuje się znaczące zmiany farmakokinetyczne: zmniejszenie klirensu o 79%, wydłużenie okresu półtrwania 2,3-krotnie oraz wzrost AUC 3,7-krotnie, co wymaga ostrożności klinicznej. U osób z krańcową niewydolnością nerek poddawanych dializie Cmax i AUC są dwukrotnie wyższe niż u zdrowych, natomiast dane dotyczące pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek są ograniczone. U kobiet w podeszłym wieku (≥65 lat) AUC i okres półtrwania są zwiększone o około 25% w porównaniu z młodszymi kobietami, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Duloksetyna przenika do mleka matki w stężeniu około 25% stężenia osoczowego, a dawka wydzielana do mleka wynosi około 7 μg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę. Farmakokinetyka u dzieci (7-17 lat) jest zbliżona do dorosłych, co potwierdzają analizy modelowania populacyjnego.
4-hydroksyduloksetyna, 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyna, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność doustna, biodostępność leku, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, enzym utleniający, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, siarczan, stężenie w osoczu, T1/2, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamegom 25 mg

Agomelatyna, metabolizowana głównie przez CYP1A2 (ok. 90%) oraz CYP2C9/19 (ok. 10%), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tych izoenzymów. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na agomelatynę (np. fluwoksamina – 60-krotne zwiększenie, zakres 12-412 razy), co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP1A2 (estrogeny, propranolol, enoksacyna) również podnoszą stężenia agomelatyny, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjentów. Induktory enzymatyczne, takie jak ryfampicyna i palenie tytoniu (≥15 papierosów/dobę), obniżają biodostępność agomelatyny, co może wymagać korekty dawki. Agomelatyna nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450, co potwierdzają badania kliniczne z udziałem m.in. benzodiazepin, litu, paroksetyny, flukonazolu i teofiliny.
agomelatyna, biodostępność, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, enoksacyna, estrogen, flukonazol, fluwoksamina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lit, metabolizm wątrobowy, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, paroksetyna, pochodna benzodiazepiny, propranolol, ryfampicyna, silny inhibitor CYP1A2, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, umiarkowany inhibitor CYP1A2
Leksykon leków
Interakcje leku – Valdispert 125 mg

Produkt leczniczy Valdispert zawiera 125 mg wyciągu suchego z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L. s.l.) i charakteryzuje się ograniczoną dokumentacją dotyczącą interakcji farmakologicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych klinicznie interakcji z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450, takie jak CYP2D6, CYP3A4/5, CYP1A2 oraz CYP2E1, co sugeruje niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Jednakże, ze względu na działanie uspokajające, szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o działaniu sedatywnym, w tym benzodiazepinami, barbituranami, opioidami oraz lekami przeciwhistaminowymi I generacji, gdzie może dochodzić do addytywnego lub synergistycznego nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Zaleca się nadzór lekarski i ewentualną korektę dawek w takich przypadkach.
barbituran, benzodiazepina, biotransformacja, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4/5, cytochrom P450, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, farmakolog kliniczny, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, izoenzym cytochromu P450, koordynacja psychoruchowa, korzeń kozłka lekarskiego, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, metabolizm etanolu, metabolizm kofeiny, mirtazapina, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy, receptor GABA, sedacja, teofilina, trazodon, Valeriana officinalis
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Sandoz 5 mg/ml

Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jednoczesne stosowanie z teofiliną, NLPZ (np. fenbufenem) oraz alkoholem zwiększa ryzyko obniżenia progu drgawkowego i wystąpienia drgawek. Fenbufen podnosi stężenie lewofloksacyny o około 13%. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co może wymagać dostosowania dawki u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Cyklosporyna pod wpływem lewofloksacyny wykazuje wydłużenie okresu półtrwania o 33%, co wymaga monitorowania jej stężenia i ewentualnej korekty dawkowania. Antagoniści witaminy K (np. warfaryna) w połączeniu z lewofloksacyną mogą powodować wzrost PT/INR i ryzyko ciężkich krwawień, dlatego konieczna jest regularna kontrola parametrów krzepnięcia.
antagonista witaminy K, cyklosporyna, cymetydyna, CYP1A2, cytochrom P450, digoksyna, drgawka, EKG, fenbufen, fluorochinolon, glibenklamid, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lewofloksacyna, makrolid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, PT/INR, ranitydyna, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Aristo 90 mg

Cynakalcet, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę) podwajają stężenie cynakalcetu w osoczu, co może wymagać redukcji dawki, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają jego stężenie, potencjalnie zmniejszając skuteczność leku. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co również może wymagać dostosowania dawkowania. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina (3,6-krotny wzrost ekspozycji) czy dekstrometorfan (11-krotny wzrost AUC), co wymaga szczególnej ostrożności i modyfikacji dawek tych leków. Jednoczesne stosowanie cynakalcetu z innymi lekami obniżającymi poziom wapnia, zwłaszcza etelkalcetydu, jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii.
alkohol etylowy, cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, enzym CYP2D6, etelkalcetyd, farmakokinetyka, flekainid, fluwoksamina, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hepatotoksyczność, hipokalcemia, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, metoprolol, midazolam, nortryptylina, palenie tytoniu, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Requip-Modutab 4 mg

Profil interakcji lekowych ropinirolu w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Requip-Modutab) wskazuje na brak istotnych farmakokinetycznych interakcji z lewodopą i domperydonem, co pozwala na stosowanie terapii skojarzonej bez konieczności modyfikacji dawkowania. Należy jednak unikać jednoczesnego stosowania neuroleptyków (np. sulpiryd) i metoklopramidu ze względu na antagonizm receptorów dopaminergicznych, który obniża skuteczność ropinirolu. U pacjentów przyjmujących duże dawki estrogenów obserwuje się wzrost stężenia ropinirolu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki przy rozpoczynaniu lub przerywaniu hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2, a inhibitory tego enzymu, takie jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, mogą zwiększać Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga dostosowania dawkowania.
agonista dopaminy, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, domperydon, działanie niepożądane, enoksacyna, estrogen, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, lek przeciwparkinsonowy, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie krwotoczne, receptor dopaminergiczny, ropinirol, sulpiryd, teofilina, warfaryna, zaburzenie kontroli impulsów
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dutilox 30 mg

Duloksetyna, będąca pojedynczym enancjomerem, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką z dużą zmiennością osobniczą (50-60%), na którą wpływają m.in. płeć, wiek, palenie tytoniu oraz aktywność enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym wykazuje biodostępność w zakresie 32-80% (średnio 50%) i osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 6 godzinach (wydłużonym do 10 godzin przy spożyciu posiłku). Duloksetyna wiąże się z białkami osocza w około 96%, a jej metabolizm odbywa się głównie przez enzymy CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6, prowadząc do powstania farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 godzin), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 36 l/h, natomiast po podaniu doustnym pozorny klirens jest znacznie wyższy i bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja duloksetyny, enancjomer, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, metabolizm duloksetyny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Bluefish 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19, CYP1A2, CYP2B6 i CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Okres półtrwania niezmienionego klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a głównego nieaktywnego metabolitu 8 godzin. Eliminacja odbywa się w równym stopniu przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%). Skuteczność leku jest silnie zależna od aktywności enzymu CYP2C19, co determinuje różnice w ekspozycji na aktywny metabolit i działaniu przeciwpłytkowym u pacjentów z różnym genotypem CYP2C19.
aktywny metabolit klopidogrelu, allel CYP2C19, biotransformacja, ciężka choroba nerek, ciężka choroba wątroby, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, działanie przeciwpłytkowe, farmakogenetyka, farmakokinetyka klopidogrelu, hamowanie agregacji płytek, hydroliza przez esterazy, inhibicja agregacji płytek, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, okres półtrwania, pochodna tiolowa klopidogrelu, polimorfizm genetyczny, receptory płytek krwi, słaby metabolizm, średni metabolizm, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Velaxin ER 150 mg 150 mg

Velaxin ER 150 mg zawiera wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, z dawką 150 mg substancji czynnej (169,68 mg chlorowodorku wenlafaksyny). Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) głównie przez CYP2D6, a także do mniej aktywnego metabolitu przez CYP3A4. Oba związki wykazują kinetykę liniową w dawkach 75-450 mg/dobę. Średni okres półtrwania wynosi 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV, a stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach. Biodostępność doustna wenlafaksyny jest wysoka (≥92%), jednak całkowita biodostępność wynosi 40-45% z powodu efektu pierwszego przejścia. Kapsułki ER charakteryzują się wolniejszym wchłanianiem (maksymalne stężenia wenlafaksyny po 5,5 h, ODV po 9 h) przy zachowaniu stopnia wchłaniania, a spożycie posiłków nie wpływa na farmakokinetykę. Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza w niewielkim stopniu (27% i 30%).
AUC, biodostępność, chlorowodorek wenlafaksyny, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, hemodializa, inhibitor CYP2D6, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, metabolizm ogólnoustrojowy, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, parametr farmakokinetyczny, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Velaxin ER, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Staveran 80 80 mg

Werapamil chlorowodorek, substancja czynna preparatu Staveran 80, jest podawany doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów R i S. Charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (>90%) z jelita cienkiego, jednak biodostępność systemowa wynosi 22% dla formy o niemodyfikowanym uwalnianiu i około 33% dla formy o przedłużonym uwalnianiu, z dwukrotnym wzrostem biodostępności podczas terapii wielodawkowej. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 1-2 godzinach (forma niemodyfikowana) i 4-5 godzinach (forma przedłużona), a dla metabolitu norwerapamil po 1 i 5 godzinach. Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (1,8-6,8 l/kg). Metabolizm wątrobowy jest intensywny, z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, prowadząc do powstania 12 metabolitów, z których norwerapamil stanowi około 6% wydalanego leku i wykazuje 10-20% aktywności farmakologicznej związku macierzystego. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3-7 godzin, z możliwością wydłużenia u osób starszych i pacjentów z niewydolnością wątroby.
biodostępność systemowa, CYP1A2, CYP2C18, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dealkilacja, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, hemodializa, klirens całkowity, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, uwalnianie przedłużone, werapamilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rulid 150 mg

Roksytromycyna, substancja czynna leku Rulid (150 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmaks) około 6,6 mg/l po 2,2 godzinach od podania pojedynczej dawki na czczo. Pokarm obniża wchłanianie, dlatego zaleca się podawanie leku przed posiłkami. Po wielokrotnym podaniu dawki 150 mg co 12 godzin przez 10 dni, stan stacjonarny osiągany jest między 2. a 4. dniem terapii, z Cmaks na poziomie 9,3 mg/l i minimalnym stężeniem (Cmin) 3,6 mg/l. Okres półtrwania wynosi około 10,5 godziny u dorosłych, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (96%), głównie z alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Roksytromycyna wykazuje dobrą penetrację do tkanek, szczególnie w płucach, migdałkach i gruczole krokowym, a jej stężenia w mleku matki są śladowe (<0,05% dawki), co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania w okresie laktacji.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, czynność wątroby, dekladynozoroksytromycyna, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, interakcje lekowe, klirens, metabolizm wątrobowy, N-didemetyloroksytromycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, roksytromycyna, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie w surowicy, substancja czynna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węzły chłonne, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Kofeina – Właściwości farmakokinetyczne

Kofeina charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) rzędu 9-10 μg/ml po 30-40 minutach od podania dawki 5 mg/kg masy ciała. Biodostępność wynosi prawie 100%, a objętość dystrybucji to 0,4-0,6 l/kg m.c., co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, w tym przenikanie przez barierę krew-mózg, łożysko oraz do mleka kobiet karmiących. Kofeina wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (10-36%, najczęściej 25-35%). Metabolizm kofeiny odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P-450, z wytworzeniem głównych metabolitów: 1-metyloksantyny, 7-metyloksantyny, paraksantyny oraz kwasu 1-metylomoczowego. Okres półtrwania u zdrowych dorosłych wynosi średnio 3-7 godzin (zakres 1,9-12,2 h), natomiast u noworodków i dzieci jest znacznie wydłużony (odpowiednio 80-100 h i 36-144 h).
acetylacja, bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, CYP1A2, cytochrom P-450, demetylacja, faza eliminacji, interakcja farmakokinetyczna, klirens, kumulacja leku, kwas metylomoczowy, lek przeciwmigrenowy, marskość wątroby, metyloksantyna, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania wchłaniania, oksydacja, paraksantyna, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, różnice międzyosobnicze, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z moczem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Agolek 25 mg

Agomelatyna, podawana doustnie w dawce terapeutycznej, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem (≥80%), jednak jej całkowita dostępność biologiczna jest niska (<5%) z dużą zmiennością międzyosobniczą. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a ekspozycja na lek rośnie proporcjonalnie do dawki, choć przy wyższych dawkach obserwuje się efekt nasycenia pierwszego przejścia. Czynniki takie jak płeć (większa dostępność u kobiet), stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych (zwiększenie dostępności) oraz palenie tytoniu (zmniejszenie dostępności) wpływają na farmakokinetykę agomelatyny. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na dostępność ani szybkość wchłaniania, choć posiłek bogatotłuszczowy może zwiększać zmienność parametrów. Objętość dystrybucji wynosi około 35 l, a lek wiąże się w 95% z białkami osocza, co jest niezależne od stężenia, wieku pacjenta i zaburzeń nerek, jednak u chorych z zaburzeniami czynności wątroby wolna frakcja leku jest podwojona.
agomelatyna, CYP1A2, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Child-Pugh, klirens, marskość wątroby, metabolity leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenie-czas, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluconazolum Aflofarm 5 mg/ml

Flukonazol jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP2C9 oraz umiarkowanym inhibitorem CYP3A4 i CYP2C19, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Hamowanie enzymów utrzymuje się przez 4-5 dni po odstawieniu flukonazolu, co wynika z jego długiego okresu półtrwania. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podania flukonazolu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak cyzapryd, terfenadyna (powyżej 400 mg/dobę flukonazolu), astemizol, pimozyd, chinidyna oraz erytromycyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i nagłej śmierci sercowej. Flukonazol zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4 i CYP2C9, m.in. benzodiazepin krótkodziałających (midazolam, triazolam), warfaryny (wydłużenie czasu protrombinowego dwukrotnie), inhibitorów reduktazy HMG-CoA (atorwastatyna, symwastatyna, fluwastatyna), fentanylu (ryzyko depresji oddechowej), leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus, takrolimus) oraz fenytoiny (wzrost AUC o 75%). Konieczne jest monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
alkaloid barwinka, amfoterycyna B, antagonista wapnia, benzodiazepina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, flukonazol, guz rzekomy mózgu, hepatotoksyczność, hipoglikemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, kardiotoksyczność, klirens osoczowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, miopatia i rabdomioliza, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, odstęp QTc, okres półtrwania, pochodna sulfonylomocznika, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symcloza 200 mg

Klozapina, substancja czynna Symcloza, charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania doustnego na poziomie 90-95%, jednak jej biodostępność bezwzględna wynosi 50-60% z powodu efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są średnio po 2,1 godzinach (zakres 0,4-4,2 h) po podaniu dawki, a objętość dystrybucji wynosi 1,6 L/kg masy ciała. Klozapina wiąże się z białkami osocza w 95%, co ma znaczenie przy potencjalnych interakcjach lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP3A4, a także w mniejszym stopniu CYP2C19 i CYP2D6. Aktywnym metabolitem jest demetylowana klozapina, o słabszym i krótszym działaniu farmakologicznym.
AUC, białko osocza, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, Cmax, Cmin, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, farmakokinetyka liniowa, klozapina, metabolit demetylowy, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, Symcloza, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoricoxib Teva 90 mg

Etorykoksyb charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną (~100%) po podaniu doustnym oraz liniową farmakokinetyką w dawkach klinicznych, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 3,6 µg/ml osiąganym po około 1 godzinie (Tmax) przy dawce 120 mg raz na dobę. Pole pod krzywą stężenie-czas (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg∙h/ml. Spożycie posiłku bogatotłuszczowego zmniejsza Cmax o 36% i wydłuża Tmax o 2 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~92%) oraz objętość dystrybucji około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez CYP3A4 oraz inne izoformy CYP450, z mniej niż 1% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, a klirens osoczowy po podaniu dożylnym 25 mg to około 50 ml/min. Eliminacja następuje głównie przez nerki w formie metabolitów.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, białko osocza, ciężka niewydolność wątroby, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, łagodna niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Anagrelide Vipharm 0,5 mg

Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i enoksacyna, mogą znacząco hamować metabolizm anagrelidu, prowadząc do wzrostu jego stężenia w osoczu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej redukcji dawki. Z kolei induktory CYP1A2, np. omeprazol, mogą obniżać ekspozycję na lek, co sugeruje konieczność ścisłego monitorowania klinicznego i rozważenia dostosowania dawki. Anagrelid wykazuje również ograniczoną aktywność hamującą CYP1A2, co może wpływać na metabolizm teofiliny, a także działa jako inhibitor PDE III, potencjalnie nasilając działanie leków inotropowych (milrynon, enoksymon, amrynon, olprynon, cylostazol). Nie stwierdzono wpływu anagrelidu na farmakokinetykę digoksyny i warfaryny, co eliminuje potrzebę modyfikacji dawkowania tych leków.
agregacja płytek krwi, amrynon, badanie farmakokinetyczne, cylostazol, CYP1A2, cytochrom P450, digoksyna, działanie niepożądane, enoksacyna, enoksymon, fluwoksamina, fosfodiesteraza typu III, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek inotropowy, lek przeciwpłytkowy, milrynon, nadpłytkowość samoistna, niedociśnienie, olprynon, omeprazol, tachykardia, teofilina, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Deksamfetamina – Interakcje

Deksamfetamina, aktywny metabolit lisdeksamfetaminy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hamowanie izoenzymów CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4 przez metabolity deksamfetaminy jest niewielkie, jednak wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez te układy. Współpodawanie z guanfacyną o przedłużonym uwalnianiu powoduje wzrost Cmax guanfacyny o 19% i AUC o 7%, bez wpływu na ekspozycję deksamfetaminy. Wenlafaksyna (225 mg, PR) w połączeniu z lisdeksamfetaminą (70 mg) wykazuje zmniejszenie Cmax i AUC o-desmetylowenlafaksyny odpowiednio o 9% i 17%, a wzrost Cmax i AUC wenlafaksyny o 10% i 13%, co wynika z hamowania CYP2D6 przez deksamfetaminę, jednak zmiany te nie wymagają modyfikacji dawkowania. Istotny wpływ na farmakokinetykę deksamfetaminy ma pH moczu: substancje zakwaszające (np. kwas askorbinowy, tiazydy) skracają okres półtrwania amfetaminy, natomiast alkalizujące (np. wodorowęglan sodu) go wydłużają, co może wymagać monitorowania efektu terapeutycznego i działań niepożądanych.
chlorpromazyna, cukrzyca, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, deksamfetamina, działanie hipertensyjne, działanie hipotensyjne, guanetydyna, guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroidy, kwas askorbinowy, kwasica oddechowa, lek hipotensyjny, lisdeksamfetaminy dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, opioidowy lek przeciwbólowy, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, steroidy w moczu, tiazydowy lek moczopędny, węglan litu, wenlafaksyna, witamina C, wodorowęglan sodu, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zakażenie układu moczowego, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomide Aurovitas 20 mg

Leflunomid, metabolizowany do aktywnego metabolitu A771726, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leflunomidu z metotreksatem, które może prowadzić do 2-3-krotnego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych u części pacjentów, wymagając ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych. Ponadto, leflunomid wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C8 (np. repaglinid – wzrost Cmax i AUC odpowiednio 1,7- i 2,4-krotnie), CYP1A2 (np. kofeina – zmniejszenie Cmax o 18% i AUC o 55%) oraz transportery OAT3 i BCRP/OATP1B1/B3 (np. wzrost ekspozycji na cefaklor i rosuwastatynę odpowiednio do 1,54- i 2,65-krotnie). W przypadku rosuwastatyny zaleca się ograniczenie dawki do maksymalnie 10 mg/dobę. Interakcje z warfaryną i pochodnymi kumaryny mogą powodować spadek szczytowego piku INR o 25%, co wymaga ścisłego monitorowania INR. Nie zaleca się stosowania cholestyraminy i węgla aktywnego ze względu na szybkie obniżenie stężenia A771726 w osoczu. W trakcie terapii leflunomidem nie powinno się stosować szczepionek żywych, atenuowanych ze względu na ryzyko infekcji, a po odstawieniu leku należy uwzględnić długi okres półtrwania metabolitu.
atorwastatyna, BCRP, cefaklor, cholestyramina, cymetydyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP3A4, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, doustny lek antykoncepcyjny, duloksetyna, etynyloestradiol, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, inhibitor cytochromu P450, INR, izoenzym cytochromu P450, ketoprofen, kofeina, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, lek hepatotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metabolit A771726, metotreksat, nateglinid, NLPZ, OAT3, OATP1B1/B3, paklitaksel, pioglitazon, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rosuwastatyna, roziglitazon, ryfampicyna, symwastatyna, szczepionka atenuowana, teofilina, transporter anionów organicznych, tyzanidyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Rasagiline Accord 1 mg

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie rasagiliny z innymi inhibitorami MAO oraz petydyną ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i ciężkich reakcji niepożądanych. Ponadto, współpodawanie z opioidami takimi jak meperydyna, tramadol, metadon czy propoksyfen może wywołać zagrażający życiu zespół serotoninowy. Niezalecane jest także łączenie rasagiliny z dekstrometorfanem oraz sympatykomimetykami (np. efedryną, pseudoefedryną), ze względu na ryzyko nasilonych działań niepożądanych, w tym podwyższonego ciśnienia krwi. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych – SSRI, SNRI oraz trój- i czteropierścieniowych – zwłaszcza fluoksetyny i fluwoksaminy, które są przeciwwskazane. W badaniach klinicznych dopuszczono jednoczesne stosowanie rasagiliny z amitryptyliną (≤50 mg/dobę), trazodonem (≤100 mg/dobę), cytalopramem (≤20 mg/dobę), sertraliną (≤100 mg/dobę) i paroksetyną (≤30 mg/dobę).
choroba Parkinsona, CYP1A2, cyprofloksacyna, dekstrometorfan, dziurawiec, entakapon, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, nagłe zasypianie, opioidy, petydyna, przełom nadciśnieniowy, rasagilina, SNRI, SSRI, teofilina, tyramina, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Klozapina – Właściwości farmakokinetyczne

Klozapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny, charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (90-95%) niezależnym od spożycia pokarmu oraz umiarkowanym efektem pierwszego przejścia, co skutkuje bezwzględną biodostępnością na poziomie 50-60%. Maksymalne stężenie we krwi osiąga średnio po 2,1 godzinie (zakres 0,4-4,2 h) przy dawkowaniu dwa razy na dobę. Objętość dystrybucji wynosi 1,6 l/kg, a klozapina wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (95%), co ma istotne znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP1A2 i CYP3A4, a eliminacja przebiega dwufazowo z terminalnym okresem półtrwania średnio 12 godzin (zakres 6-26 h), wykazującym znaczną zmienność międzyosobniczą. Wydalanie odbywa się głównie w postaci metabolitów – około 50% z moczem i 30% z kałem, natomiast ilość leku niezmienionego jest śladowa.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, bezwzględna biodostępność, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, efekt pierwszego przejścia, interakcja lekowa, klozapina, liniowość farmakokinetyczna, maksymalne stężenie we krwi, metabolit demetylowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, pole pod krzywą stężenia, schemat dawkowania, stan stacjonarny, terminalny okres półtrwania, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Sibilla 2 mg + 0,03 mg

Stosowanie tabletek antykoncepcyjnych Sibilla (2 mg dienogestu + 0,03 mg etynyloestradiolu) wiąże się z licznymi interakcjami farmakologicznymi, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcji oraz metabolizm innych leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV, takimi jak ombitaswir/parytaprewir/rytonawir ± dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir czy sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir, które mogą powodować hepatotoksyczność manifestującą się podwyższeniem aktywności aminotransferaz (AlAT) powyżej 5-krotnej górnej granicy normy. W takich przypadkach zaleca się zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną lub zawierającą wyłącznie progestagen na czas terapii przeciwwirusowej oraz powrót do Sibilla dopiero po 2 tygodniach od zakończenia leczenia. Ponadto, induktory enzymów mikrosomalnych (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna oraz ziele dziurawca) mogą zwiększać metabolizm hormonów, prowadząc do obniżenia ich stężenia, krwawień śródcyklicznych i zmniejszonej skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego leczenia induktorami zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii i 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy leczeniu długotrwałym rekomendowana jest zmiana metody antykoncepcji na niehormonalną.
aminotransferaza alaninowa, antykoncepcja progestagenowa, CYP1A2, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, enzymy cytochromu P450, enzymy mikrosomalne, etynyloestradiol, fibrynoliza, glekaprewir/pibrentaswir, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, hormonalne środki antykoncepcyjne, hormony płciowe, induktory enzymów, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy, krwawienie śródcykliczne, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, ombitaswir parytaprewir rytonawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożone środki antykoncepcyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lidocaini hydrochloridum Noridem 20 mg/ml

Lidocaini hydrochloridum Noridem (20 mg/ml) wykazuje zróżnicowaną farmakokinetykę zależną od drogi podania. Biodostępność dożylna wynosi 100%, z szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w ciągu 10-20 minut, a działanie terapeutyczne utrzymuje się 10-20 minut po bolusie. Przy blokadzie międzyżebrowej po podaniu 400 mg Cmax wynosi 6,48 mg/l (5-15 min), a przy zewnątrzoponowym 3-4 mg/l. Wlewy ciągłe bez dawki nasycającej osiągają stan równowagi po 5-10 godzinach, z terapeutycznym stężeniem już po 30-60 minutach. Lidokaina wiąże się z białkami osocza w 60-80%, a jej dystrybucja i metabolizm są modyfikowane przez stan kliniczny pacjenta, w tym choroby wątroby, serca i nerek. Okres półtrwania w fazie eliminacji u dorosłych wynosi 1,5-2 godziny, a u noworodków około 3 godziny, co wynika z wolniejszego metabolizmu i zwiększonej objętości dystrybucji.
4-hydroksy-2, 6-ksylidyna, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera łożyska, biodostępność, blokada międzyżebrowa, choroba wątroby, CYP1A2, CYP3A4, dealkilacja utleniająca, glicynian ksylidyny, glicynoksylidyd, hydroliza wiązania amidowego, klirens lidokainy, lidokaina, metabolizm lidokainy, monoetyloglicynian ksylidyny, monoetyloglicynoksylidyd, monooksygenaza wątrobowa, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie dokanałowe, podanie dożylne, podanie podskórne, wątrobowy przepływ krwi, właściwości farmakokinetyczne, wlew ciągły, wstrzyknięcie zewnątrzoponowe, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Egidon 120 mg

Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) dla dawki 120 mg wynosi średnio 3,6 μg/mL i osiągane jest po około 1 godzinie (Tmax), z polem pod krzywą AUC0-24h na poziomie 37,8 μg∙h/mL. Farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a podanie z posiłkiem, zwłaszcza bogatotłuszczowym, powoduje zmniejszenie Cmax o 36% i wydłużenie Tmax do około 3 godzin, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Lek wiąże się w około 92% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji (Vdss) wynosi około 120 L, co wskazuje na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm etorykoksybu jest intensywny, głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów cytochromu P450, a mniej niż 1% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
AUC, bariera krew-mózg, bariera łożyska, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, COX-1, COX-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, etorykoksyb, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, łagodna niewydolność wątroby, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, skala Child-Pugh, umiarkowana niewydolność wątroby, Vdss, wskaźnik kumulacji
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupropion Neuraxpharm 300 mg

Bupropion w dawce 300 mg w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) około 160 ng/ml po około 5 godzinach, z biodostępnością przekraczającą 87%. W organizmie powstają trzy aktywne metabolity: hydroksybupropion (Cmax i AUC odpowiednio 3- i 14-krotnie wyższe niż bupropion, Tmax 7 h), treohydrobupropion (Cmax podobne do bupropionu, AUC 5-krotnie wyższe, Tmax 8 h) oraz erytrohydrobupropion (stężenia porównywalne do bupropionu, Tmax 8 h). Farmakokinetyka wykazuje liniowość w zakresie dawek 50-200 mg (pojedyncza dawka) oraz 300-450 mg/dobę (długotrwałe podawanie). Objętość dystrybucji wynosi około 2000 l, a wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (bupropion 84%, hydroksybupropion 77%, treohydrobupropion 42%). Bupropion i metabolity przenikają do mleka oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową, wiążąc się z transporterem dopaminy w OUN (około 25% przy dawce 150 mg dwa razy dziennie). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2B6, z udziałem innych izoenzymów CYP450, a także redukcję grupy karbonylowej (treohydrobupropion). Bupropion i hydroksybupropion są inhibitorami CYP2D6 (Ki odpowiednio 21 i 13,3 μM). Klirens wynosi około 200 l/h, a okres półtrwania bupropionu i hydroksybupropionu to około 20 godzin, natomiast treohydrobupropionu i erytrohydrobupropionu odpowiednio 37 i 33 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 8 dniach.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność bupropionu, CYP1A2, CYP2D6, erytrohydrobupropion, farmakokinetyka bupropionu, hydroksybupropion, indukcja metabolizmu, inhibitor izoenzymu, izoenzym CYP2B6, izoenzym cytochromu P450, klirens bupropionu, marskość wątroby, metabolit bupropionu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tomografia pozytonowa emisyjna, treohydrobupropion, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Norfloksacyna – Interakcje

Norfloksacyna, będąca inhibitorem enzymu CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie w postaci doustnej. Istotne jest monitorowanie parametrów krzepliwości przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego. Wzrost stężenia cyklosporyny i teofiliny w surowicy wymaga odpowiedniego monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, norfloksacyna zmniejsza metabolizm kofeiny, co wydłuża jej okres półtrwania, a także wchłanianie norfloksacyny jest obniżone przez preparaty zawierające Fe, Zn, Al, Mg, leki zobojętniające oraz produkty mleczne, co wymaga zachowania odstępu czasowego minimum 2 godzin lub odpowiedniego dawkowania (np. Nolicin należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po mlecznym posiłku).
chinolony, cyklosporyna, CYP1A2, czas protrombinowy, doustne leki przeciwzakrzepowe, dydanozyna, działania niepożądane, działanie hipoglikemizujące, enzymy wątrobowe, fenbufen, fluorochinolony, glibenklamid, kofeina, kortykosteroidy, krzepliwość krwi, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki zobojętniające, makrolidy, naderwanie ścięgna, napad drgawkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nitrofurantoina, norfloksacyna, okres półtrwania, probenecyd, produkty mleczne, skuteczność terapii, stężenie glukozy, stężenie w surowicy, sukralfat, suplementy mineralne, teofilina, terapia antybiotykowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Agomelatine G.L. Pharma 25 mg

Agomelatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP1A2 (ok. 90%) oraz CYP2C9/19 (ok. 10%), co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, mogą powodować nawet 60-krotne zwiększenie ekspozycji na agomelatynę, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory (np. estrogeny, propranolol) również zwiększają stężenie leku, dlatego zaleca się ostrożność i monitorowanie działań niepożądanych. Induktory enzymów, takie jak ryfampicyna oraz palenie tytoniu (≥15 papierosów/dobę), obniżają biodostępność agomelatyny, co może wymagać dostosowania terapii. Agomelatyna nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm innych leków ani na wiązanie z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakodynamicznych z lekami metabolizowanymi przez CYP450.
agomelatyna, białko osocza, biodostępność agomelatyny, CYP1A2, CYP2C9, cyprofloksacyna, cytochrom P450, działanie depresyjne, działanie niepożądane agomelatyny, działanie prodrgawkowe, enoksacyna, estrogen, flukonazol, fluwoksamina, induktor enzymu CYP, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymu CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym cytochromu P450, lit, metabolizm agomelatyny, palenie tytoniu, paroksetyna, pochodna benzodiazepiny, propranolol, ryfampicyna, teofilina, terapia elektrowstrząsowa, umiarkowany inhibitor CYP1A2, zachowanie autoagresywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Lekam 5 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami i czynnikami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, zwiększają klirens olanzapiny, obniżając jej stężenie w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczące zwiększenie stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie obserwowano istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
agonista dopaminy, alkohol etylowy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, Cmax olanzapiny, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający sok żołądkowy, lit, metabolizm olanzapiny, objaw pozapiramidowy, odstęp QTc, palenie tytoniu, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny
Leksykon leków
Interakcje leku – Trelema 10 mg/ml

Lakozamid, substancja czynna preparatu Trelema, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych, nie indukując ani nie hamując istotnie enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4 oraz nie będąc transportowanym przez glikoproteinę P. W badaniach klinicznych nie zaobserwowano znaczącego wpływu lakozamidu na AUC midazolamu (metabolizowanego przez CYP3A4) przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, choć Cmax midazolamu wzrosło o 30%. Lakozamid nie wpływał również na farmakokinetykę omeprazolu (300 mg dwa razy na dobę) ani nie był istotnie modyfikowany przez omeprazol (40 mg raz na dobę). Współistniejące stosowanie induktorów enzymów (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejsza ekspozycję na lakozamid o 25% u dorosłych i 17% u dzieci. Lakozamid wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (<15%), co ogranicza ryzyko interakcji wynikających z wypierania z miejsc wiązania białkowego.
blokery kanałów sodowych, CYP1A1, CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C19, CYP2C8, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, Hypericum perforatum, induktor enzymu, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe, lewonorgestrel, metabolit O-desmetylowy, metformina, midazolam, odstęp PR, omeprazol, OUN, ryfampicyna, rytonawir, Trelema, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg

Olanzapina Aurobindo w dawce 7,5 mg charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 5-8 godzinach. Lek wiąże się w około 93% z białkami osocza, głównie albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP1A2 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności biologicznej niż substancja macierzysta. Eliminacja olanzapiny odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem, a okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny i zależy od wieku, płci oraz nałogu palenia tytoniu. U osób starszych (≥65 lat) okres półtrwania wydłuża się do 51,8 h (vs 33,8 h u młodszych), a klirens zmniejsza się do 17,5 l/h (vs 18,2 l/h). U kobiet obserwuje się dłuższy okres półtrwania (36,7 h vs 32,3 h u mężczyzn) i mniejszy klirens (18,9 l/h vs 27,3 l/h). Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, skracając okres półtrwania do 30,4 h i zwiększając klirens do 27,7 l/h u palaczy w porównaniu do niepalących (38,6 h i 18,6 l/h). Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między rasami.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, badanie bilansu masy, bariera krew-mózg, białko osoczowe, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, czas połowicznej eliminacji, dystrybucja leku, eliminacja leku, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolizm leku, metabolizm olanzapiny, niewydolność nerek, okres półtrwania, olanzapina, parametr farmakokinetyczny, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, schizofrenia, stężenie osoczowe, tabletka powlekana, wchłanianie leku, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ayupil 12,5 mg

Produkt leczniczy Ayupil zawiera klozapinę, która po podaniu doustnym w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej charakteryzuje się wysokim stopniem wchłaniania (90-95%) niezależnym od obecności pokarmu, jednak z umiarkowanym efektem pierwszego przejścia, co skutkuje bezwzględną biodostępnością na poziomie 50-60%. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągane są średnio po 2,1 godzinie (zakres 0,4-4,2 h) w stanie stacjonarnym przy dawkowaniu dwa razy na dobę. Objętość dystrybucji wynosi 1,6 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (95%), co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Klozapina jest intensywnie metabolizowana głównie przez enzymy CYP1A2 i CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP2D6, a jedynym aktywnym metabolitem jest demetylowana klozapina o słabszym i krótszym działaniu.
AUC, Ayupil, biodostępność, biotransformacja, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, klozapina, metabolit demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces metaboliczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne we krwi, stężenie minimalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Grenalvon 1 mg

Anagrelid, substancja czynna leku Grenalvon dostępnego w kapsułkach 0,5 mg i 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (≥70%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax anagrelidu o 14%, jednocześnie zwiększając AUC o 20%, natomiast dla aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu pokarm zmniejsza Cmax o 29% bez wpływu na AUC. Anagrelid jest intensywnie metabolizowany głównie przez enzym CYP1A2 do 3-hydroksyanagrelidu, który następnie ulega dalszej przemianie do nieaktywnego metabolitu 2-amino-5,6-dichloro-3,4-dihydrochinazoliny. Interakcje z omeprazolem (40 mg/dobę) wykazują istotne zmniejszenie AUC i Cmax zarówno anagrelidu (odpowiednio o 26-27% i 36%), jak i jego metabolitu (o 13-14% i 18%), co potwierdza rolę CYP1A2 w metabolizmie leku. Okres półtrwania anagrelidu wynosi około 1,3 godziny, a eliminacja nerkowa leku w formie niezmienionej jest minimalna (<1%), natomiast metabolit jest wydalany z moczem w 18-35% dawki. Farmakokinetyka anagrelidu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 0,5-2 mg, bez zjawiska autoindukcji eliminacji.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, aktywność enzymatyczna, anagrelid, AUC, autoindukcja eliminacji, biodostępność, biotransformacja, Cmax, CYP1A2, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, induktor enzymu, interakcja z omeprazolem, kumulacja leku, metabolizm leku, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania w osoczu, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, wydalanie leku
Leksykon leków
Interakcje leku – Nolpaza 40 mg

Pantoprazol, składnik aktywny Nolpazy 40 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez podwyższenie pH żołądkowego oraz wpływ na enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19. Istotne klinicznie jest zmniejszenie biodostępności leków zależnych od kwaśnego środowiska żołądka, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (szczególnie atazanawir). W przypadku inhibitorów proteazy HIV zaleca się nie przekraczać dawki pantoprazolu 20 mg/dobę i monitorować miano wirusa. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów koagulacji. W terapii wysokimi dawkami metotreksatu (np. 300 mg) obserwuje się wzrost stężenia metotreksatu, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu.
antybiotyk, atazanawir, azol przeciwgrzybiczy, choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, cytochrom P450, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, dolny zwieracz przełyku, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, kwas solny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm leku, metoprolol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, P-glikoproteina, pH żołądkowe, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, system enzymatyczny, teofilina, terapia antyretrowirusowa, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Mirtazapina – Właściwości farmakokinetyczne

Mirtazapina wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny umożliwiający podawanie leku w jednorazowej dawce dobowej, co sprzyja adherencji pacjentów w terapii depresji. Po doustnym podaniu biodostępność wynosi około 50%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2 godzinach, niezależnie od spożycia pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim (około 85%) wiązaniem z białkami osocza, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Mirtazapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez enzymy CYP2D6, CYP1A2 oraz CYP3A4, a aktywny metabolit demetylowy przyczynia się do długotrwałego działania leku. Okres półtrwania eliminacji wynosi średnio 20-40 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 dniach regularnego stosowania.
białka osocza, biodostępność, choroba nerek, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylacja, depresja, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka liniowa, hydroksymetabolit, interakcja lekowa, klirens, krzywa stężenia leku, lek przeciwdepresyjny, mechanizm działania, metabolit demetylowy, metabolit N-demetylowy, metabolit N-tlenkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xaleba 90 mg

Etorykoksyb wykazuje niemal całkowitą biodostępność po podaniu doustnym (około 100%) z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,6 µg/mL osiąganym w około 1 godzinę (Tmax) po dawce 120 mg. Pole pod krzywą stężenie-czas (AUC0-24h) wynosi średnio 37,8 µg∙h/mL, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek klinicznych. Pokarm, zwłaszcza bogatotłuszczowy, wydłuża Tmax o 2 godziny i zmniejsza Cmax o 36%, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Etorykoksyb wiąże się w około 92% z białkami osocza, ma dużą objętość dystrybucji (Vdss około 120 l) i przenika przez barierę łożyskową oraz krew-mózg u zwierząt. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów P450 (CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2, CYP2C19), a lek jest eliminowany głównie w postaci metabolitów, z mniej niż 2% wydalanym niezmienionym. Okres półtrwania wynosi około 22 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę, a czas do osiągnięcia stężenia stacjonarnego to około 7 dni.
bariera krew-mózg, bariera łożyska, biodostępność, cyklooksygenaza-1, cyklooksygenaza-2, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, farmakokinetyka etorykoksybu, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, maksymalne stężenie leku w osoczu, metabolizm etorykoksybu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenie-czas, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, wpływ pokarmu na wchłanianie leku
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Glenmark 1 mg

Bortezomib, podawany dożylnie w postaci bolusa, wykazuje zależną od dawki farmakokinetykę u pacjentów ze szpiczakiem mnogim z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny >50 ml/min). Maksymalne stężenia w osoczu po pierwszej dawce wynoszą średnio 57 ng/ml dla dawki 1,0 mg/m² pc. oraz 112 ng/ml dla dawki 1,3 mg/m² pc., z utrzymaniem stabilnych poziomów maksymalnych przy kolejnych podaniach (od 67 do 106 ng/ml i od 89 do 120 ng/ml odpowiednio). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l), co wskazuje na szerokie przenikanie do tkanek obwodowych, oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (średnio 82,9%), niezależnym od stężenia leku, co sugeruje liniową farmakokinetykę w zakresie wiązania białkowego. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez enzymy cytochromu P450: CYP3A4, CYP2C19 oraz CYP1A2, z podstawowym szlakiem metabolicznym obejmującym deboronację do nieaktywnych metabolitów, które nie wykazują działania terapeutycznego. Kinetyka eliminacji jest złożona i zmienna, z szybszą eliminacją po pierwszej dawce (klirens całkowity 102 l/h dla 1,0 mg/m² pc. i 112 l/h dla 1,3 mg/m² pc.) w porównaniu do kolejnych podań, gdzie klirens spada do 15-32 l/h i 18-32 l/h odpowiednio. Okres półtrwania eliminacji (t1/2) przy wielokrotnym podawaniu jest szeroko zmienny i wynosi od 40 do 193 godzin, co ma istotne znaczenie dla planowania dawkowania i monitorowania terapii.
bortezomib, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, deboronacja, ekspresja cDNA, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka liniowa, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, podanie dożylne, stężenie osoczowe leku, stężenie terapeutyczne, szlak metaboliczny leku, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Anagrelide Vipharm 0,5 mg

Anagrelid, stosowany w terapii nadpłytkowości samoistnej, charakteryzuje się wysoką biodostępnością (≥70%) po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po dawce. Spożycie posiłku przed podaniem leku powoduje zmniejszenie Cmax anagrelidu o 14%, ale zwiększa całkowitą ekspozycję (AUC) o 20%. Metabolizm anagrelidu odbywa się głównie przez enzym CYP1A2, prowadząc do aktywnego metabolitu 3-hydroksyanagrelidu, którego Cmax zmniejsza się o 29% po posiłku, bez istotnej zmiany AUC. Indukcja CYP1A2 przez omeprazol (40 mg/dobę) powoduje istotne obniżenie AUC i Cmax anagrelidu odpowiednio o 26-27% i 36%, a także zmniejszenie parametrów farmakokinetycznych metabolitu o 13-18%. Anagrelid ma krótki okres półtrwania około 1,3 godziny, co eliminuje ryzyko kumulacji, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 1% leku wydalanym z moczem w formie niezmienionej. Liniowa farmakokinetyka w zakresie dawek 0,5-2 mg umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania.
2-amino-5, 3-hydroksyanagrelid, 4-dihydrochinazolina, 6-dichloro-3, absorpcja leku, CYP1A2, dawkowanie leku, droga wydalania leku, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka anagrelidu, induktor enzymu, interakcja z omeprazolem, metabolit anagrelidu, metabolizm pierwszego przejścia, nadpłytkowość samoistna, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, proces metaboliczny, stężenie leku, stężenie leku w osoczu, szlak metaboliczny, wchłanianie leku, wpływ pokarmu na wchłanianie, zależność liniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Accord 30 mg

Cynakalcet, substancja czynna produktu Cinacalcet Accord, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z etelkalcetydem ze względu na bardzo wysokie ryzyko hipokalcemii. Inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 200 mg 2 razy/dobę) mogą podwoić stężenie cynakalcetu, co wymaga dostosowania dawki, podobnie jak induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą obniżać jego stężenie. Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38% przez indukcję CYP1A2, co również może wymagać korekty dawkowania. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu ekspozycji na leki metabolizowane przez ten enzym, takie jak dezypramina (3,6-krotny wzrost) i dekstrometorfan (11-krotny wzrost AUC), co wymaga szczególnej ostrożności i dostosowania dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym (np. flekainid, propafenon, metoprolol).
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek immunosupresyjny, lek trójpierścieniowy, metoprolol, midazolam, nortryptylina, osteoporoza, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, wtórna nadczynność przytarczyc
Leksykon leków
Interakcje leku – Framasnoa 14 mg

Teriflunomid, substancja czynna leku Framasnoa, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm teriflunomidu opiera się głównie na hydrolizie, a utlenianie jest procesem drugorzędnym. Silne induktory enzymów CYP (m.in. ryfampicyna 600 mg/dobę, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina) oraz białek transportowych (P-gp, BCRP) mogą obniżać stężenie teriflunomidu w osoczu o około 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Substancje takie jak cholestyramina i węgiel aktywowany powodują szybkie i znaczące zmniejszenie stężenia teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że celem jest przyspieszona eliminacja leku. Teriflunomid hamuje CYP2C8, co skutkuje istotnym wzrostem ekspozycji na repaglinid (Cmax 1,7x, AUC 2,4x) oraz innych substratów CYP2C8 (paklitaksel, pioglitazon, rozyglitazon), co wymaga monitorowania i dostosowania dawek. Ponadto, teriflunomid zwiększa stężenia etynyloestradiolu (Cmax 1,58x, AUC0-24 1,54x) i lewonorgestrelu (Cmax 1,33x, AUC0-24 1,41x), co należy uwzględnić przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych.
atorwastatyna, AUC, benzylopenicylina, białka transportowe, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cefaklor, cholestyramina, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, cyprofloksacyna, cytochrom P450, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie bronchodylatacyjne, działanie cytotoksyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie moczopędne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwspastyczne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, furosemid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indometacyna, induktor CYP, induktor CYP1A2, induktor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketoprofen, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, metotreksat, OAT3, paklitaksel, pioglitazon, polipeptydy transportujące aniony organiczne, prawastatyna, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, ryfampicyna, stwardnienie rozsiane, substrat BCRP, sulfasalazyna, symwastatyna, szpik kostny, teofilina, teriflunomid, topotekan, transporter anionów organicznych-3, tyzanidyna, warfaryna, węgiel aktywowany
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Olpinat 5 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Olpinat, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 5-8 godzin. Wchłanianie nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~93%), głównie z albuminami i α1-kwaśną glikoproteiną. Metabolizm olanzapiny zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP1A2 i P450-2D6, prowadząc do powstania metabolitu 10-N-glukuronidu, który nie przenika przez barierę krew-mózg, ograniczając wpływ na OUN. Okres półtrwania u osób młodych wynosi średnio 33,8 godziny, natomiast u osób starszych (>65 lat) jest wydłużony do 51,8 godzin, z jednoczesnym zmniejszeniem klirensu (odpowiednio 18,2 l/h vs 17,5 l/h). Płeć wpływa na farmakokinetykę – u kobiet okres półtrwania jest dłuższy (36,7 h) niż u mężczyzn (32,3 h), a klirens mniejszy (18,9 l/h vs 27,3 l/h). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (~57% w postaci metabolitów). Palenie tytoniu indukuje metabolizm olanzapiny, skracając okres półtrwania (30,4 h u palących vs 38,6 h u niepalących) i zwiększając klirens (27,7 l/h vs 18,6 l/h).
10-N-glukuronid, albumina, bariera krew-mózg, CYP1A2, cytochrom P450, ekspozycja na lek, farmakokinetyka olanzapiny, faza eliminacji, indukcja enzymów wątrobowych, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens osoczowy, metabolit 2-hydroksymetylowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, podeszły wiek, schizofrenia, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, α1-kwaśna glikoproteina
Leksykon leków
Interakcje leku – Ozzion 20 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco podnosi pH żołądka, co wpływa na biodostępność leków wymagających kwaśnego środowiska do wchłaniania, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, posakonazol), erlotynib oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir). Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z atazanawirem lub ograniczenie dawki pantoprazolu do 20 mg/dobę przy ścisłym monitorowaniu miana wirusa HIV. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) w połączeniu z pantoprazolem mogą prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu, co wymaga rozważenia czasowego przerwania terapii pantoprazolem. Ponadto, u pacjentów przyjmujących warfarynę lub fenprokumon obserwowano ryzyko wzrostu INR i wydłużenia czasu protrombinowego, co wskazuje na konieczność monitorowania tych parametrów w trakcie terapii.
choroba wrzodowa żołądka, CYP1A2, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, czas protrombinowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C19, fenprokumon, fluwoksamina, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, lek przeciwgrzybiczny azolowy, metotreksat, pochodna kumaryny, refluks kwasu żołądkowego, refluksowe zapalenie przełyku, ryfampicyna, schorzenie wątroby, tetrahydrokannabinol, warfaryna, współczynnik INR, zahamowanie wydzielania kwasu żołądkowego, zakażenie Helicobacter pylori
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rolpryna SR 4 mg

Rolpryna SR, zawierająca ropinirol w dawkach 2 mg, 4 mg lub 8 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się biodostępnością około 50% (zakres 36-57%) oraz medianą Tmax wynoszącą 6-10 godzin. Wysokotłuszczowy posiłek zwiększa AUC o 20% i Cmax o 44%, jednocześnie opóźniając Tmax o 3 godziny, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ropinirol wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (10-40%) oraz dużą objętość dystrybucji (~7 l/kg), co umożliwia efektywne przenikanie do OUN. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP1A2, a metabolity są wydalane z moczem; główny metabolit jest co najmniej 100 razy mniej aktywny dopaminergicznie niż substancja macierzysta. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, bez zmiany klirensu przy stosowaniu wielokrotnym.
AUC, biodostępność, chlorowodorek, choroba Parkinsona, Cmax, CYP1A2, ekspozycja ustrojowa, farmakokinetyka liniowa, klirens, lipofilność, metabolit SKF-104557, metabolit SKF-89124, metabolity ropinirolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, schyłkowa niewydolność nerek, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wpływ pokarmu, wysokotłuszczowy posiłek, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symcloza 100 mg

Klozapina, substancja czynna Symcloza, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (50-60%) pomimo umiarkowanego efektu pierwszego przejścia, z wchłanianiem na poziomie 90-95% niezależnym od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest średnio po 2,1 godzinie (zakres 0,4-4,2 h), a objętość dystrybucji wynosi 1,6 L/kg masy ciała. Klozapina wykazuje wysokie (95%) wiązanie z białkami osocza, co ma istotne znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzymy CYP1A2 i CYP3A4, z mniejszym udziałem CYP2C19 i CYP2D6, a jedynym aktywnym metabolitem jest demetylowana klozapina o słabszym i krótszym działaniu terapeutycznym. Eliminacja klozapiny przebiega dwufazowo, ze średnim okresem półtrwania w fazie końcowej wynoszącym około 12 godzin (zakres 6-26 h), przy czym po pojedynczej dawce 75 mg okres ten wynosił 7,9 h, a po 7-dniowym stosowaniu dawki 75 mg/dobę wydłużał się do 14,2 h. Liniowa farmakokinetyka w zakresie dawek terapeutycznych (37,5-150 mg dwa razy na dobę) przejawia się proporcjonalnym wzrostem AUC oraz stężeń maksymalnych i minimalnych w osoczu. Wydalanie leku odbywa się głównie w postaci metabolitów – około 50% z moczem i 30% z kałem, przy minimalnym wydalaniu klozapiny w formie niezmienionej. Te parametry farmakokinetyczne mają kluczowe znaczenie dla optymalizacji dawkowania i monitorowania terapii klozapiną.
AUC, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, CYP1A2, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, eliminacja dwufazowa, farmakokinetyka liniowa, klozapina, metabolit demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, Tmax, wchłanianie doustne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Venlafaxine Teva 75 mg

Venlafaxine Teva, zawierający wenlafaksyny chlorowodorek, jest dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Lek charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 75-450 mg/dobę, z okresem półtrwania wenlafaksyny wynoszącym 5±2 godziny oraz jej aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) 11±2 godziny. Stan stacjonarny stężeń osiągany jest w ciągu 3 dni, co umożliwia szybkie ustabilizowanie efektu terapeutycznego. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 40-45% z uwagi na efekt pierwszego przejścia, a maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV po podaniu kapsułek o przedłużonym uwalnianiu pojawiają się odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (wenlafaksyna 27%, ODV 30%) oraz dobrą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 4,4±1,6 L/kg). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 (powstaje ODV) i CYP3A4 (powstaje N-demetylowenlafaksyna), przy czym wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6 i nie wpływa istotnie na inne izoenzymy P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
biodostępność wenlafaksyny, CYP1A2, CYP2C9, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, farmakokinetyka wenlafaksyny, faza eliminacji, hemodializa, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens wenlafaksyny, metabolizm ogólnoustrojowy, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, skala Child-Pugh, stężenie terapeutyczne, wenlafaksyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby