biodostępność doustna
Biodostępność doustna to parametr farmakokinetyczny określający, jaka część podanej doustnie dawki leku dociera do krążenia ogólnoustrojowego w niezmienionej formie. Wyrażana jest jako wartość procentowa (0-100%) i stanowi kluczowy wskaźnik efektywności formy doustnej w porównaniu do podania dożylnego, które przyjmuje się za referencyjne (biodostępność 100%).
Na biodostępność doustną wpływa wiele czynników fizjologicznych i fizykochemicznych. Kluczowe znaczenie ma efekt pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie lek może ulegać metabolizmowi jeszcze przed dotarciem do krążenia systemowego. Istotne są również takie czynniki jak: rozpuszczalność leku, szybkość rozpadu postaci leku, stopień jonizacji, lipofilność, pH środowiska przewodu pokarmowego, obecność transporterów błonowych czy interakcje z pokarmem.
Znajomość biodostępności doustnej ma fundamentalne znaczenie w ustalaniu dawkowania leków. Substancje o niskiej biodostępności wymagają podawania wyższych dawek doustnych w porównaniu z formami parenteralnymi. Leki o wąskim indeksie terapeutycznym i zmiennej biodostępności mogą wymagać monitorowania stężeń terapeutycznych dla zapewnienia skuteczności i bezpieczeństwa terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depratal 60 mg
Duloksetyna jest podawana jako pojedynczy enancjomer i ulega intensywnemu metabolizmowi głównie przez enzymy CYP1A2 oraz polimorficzny CYP2D6, co powoduje znaczną zmienność farmakokinetyczną (50-60%) zależną od płci, wieku, palenia tytoniu i aktywności CYP2D6. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się biodostępnością w zakresie 32-80% (średnio 50%) oraz czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Cmax) około 6 godzin, który wydłuża się do 10 godzin przy spożyciu posiłku. Duloksetyna wiąże się silnie z białkami osocza (~96%), głównie albuminą i alfa-1-kwaśną glikoproteiną, a jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne i wydalane głównie z moczem. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi średnio 36 l/h, natomiast po podaniu doustnym jest bardziej zmienny (33-261 l/h, średnio 101 l/h), z istotnie niższym klirensem u kobiet (około 50% mniejszy).
U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh B) obserwuje się znaczące zmiany farmakokinetyczne: zmniejszenie klirensu o 79%, wydłużenie okresu półtrwania 2,3-krotnie oraz wzrost AUC 3,7-krotnie, co wymaga ostrożności klinicznej. U osób z krańcową niewydolnością nerek poddawanych dializie Cmax i AUC są dwukrotnie wyższe niż u zdrowych, natomiast dane dotyczące pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek są ograniczone. U kobiet w podeszłym wieku (≥65 lat) AUC i okres półtrwania są zwiększone o około 25% w porównaniu z młodszymi kobietami, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Duloksetyna przenika do mleka matki w stężeniu około 25% stężenia osoczowego, a dawka wydzielana do mleka wynosi około 7 μg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę. Farmakokinetyka u dzieci (7-17 lat) jest zbliżona do dorosłych, co potwierdzają analizy modelowania populacyjnego.
4-hydroksyduloksetyna, 5-hydroksy-6-metoksyduloksetyna, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność doustna, biodostępność leku, Cmax, CYP1A2, CYP2D6, cytochrom P450, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, enzym utleniający, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid, klasyfikacja Child-Pugh, klirens osoczowy, krańcowa niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, siarczan, stężenie w osoczu, T1/2, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Czynnik VIII – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Czynnik VIII jest kluczowym białkiem osocza w procesie hemostazy, stosowanym głównie w terapii substytucyjnej hemofilii typu A. Preparaty takie jak Beriate dostępne są w dawkach 250, 500, 1000 i 2000 j.m. Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet, dane kliniczne dotyczące stosowania czynnika VIII w ciąży i laktacji są ograniczone. W trakcie ciąży obserwuje się fizjologiczną hiperkoagulację, która może częściowo kompensować niedobór czynnika VIII, jednak przed procedurami inwazyjnymi i porodem wskazana jest suplementacja preparatu w celu zapewnienia odpowiedniej hemostazy. Terapia powinna być stosowana wyłącznie przy wyraźnych wskazaniach klinicznych, takich jak profilaktyka krwawień u kobiet z hemofilią A, nosicielek z obniżonym poziomem czynnika VIII, sytuacje nagłe związane z krwawieniami oraz przygotowanie do porodu i okres okołoporodowy.
białko osoczowe, biodostępność doustna, czynnik VIII krzepnięcia, degradacja w przewodzie pokarmowym, dziedziczenie recesywne sprzężone z chromosomem X, ginekolog-położnik, hematolog, hemofilia typu A, hemostaza, hiperkoagulacja, krwawienie, okres okołoporodowy, poziom czynnika VIII, procedura inwazyjna, terapia substytucyjna, układ krzepnięcia, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Entocort 3 mg
Budezonid w formie doustnej (Entocort 3 mg) wymaga ostrożności podczas stosowania u kobiet ciężarnych ze względu na potencjalne ryzyko rozwojowych wad płodu, takich jak rozszczepy podniebienia i anomalie układu kostnego, potwierdzone w badaniach na modelach zwierzęcych. Kliniczne znaczenie tych obserwacji u ludzi pozostaje niejednoznaczne, jednak długotrwałe stosowanie leku może wiązać się z obniżeniem masy urodzeniowej noworodków, mniejszą masą łożyska oraz zwiększonym ryzykiem niewydolności kory nadnerczy u noworodków. Decyzja o terapii powinna być indywidualna, oparta na bilansie korzyści i ryzyka, z uwzględnieniem monitorowania rozwoju płodu i współpracy interdyscyplinarnej między lekarzem prowadzącym, położnikiem i neonatologiem.
aktywność choroby podstawowej, bilans korzyści i ryzyka, biodostępność doustna, budezonid, budezonid wziewny, dane farmakokinetyczne, dawka terapeutyczna, ekspozycja na budezonid, farmakoterapia w ciąży, interwał dawkowania, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, limit oznaczalności, liniowa farmakokinetyka, masa łożyska, mleko kobiece, niewydolność kory nadnerczy, rozszczep podniebienia, stężenie budezonidu w osoczu, wady rozwojowe układu kostnego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Altan 400 mg
Imatynib, substancja czynna produktu Imatinib Altan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną (AGP). Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a jego głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, stanowiąca 16% AUC związku macierzystego i wykazująca podobną aktywność farmakologiczną. Imatynib i jego metabolity odpowiadają za około 65% radioaktywności we krwi. Wydalanie leku następuje głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację leku w stanie równowagi na poziomie 1,5–2,5-krotnej wartości początkowej AUC.
5-fluorouracyl, albumina, biodostępność doustna, biodostępność imatynibu, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, cytochrom P-450, dawkowanie dobowe, erytromycyna, farmakokinetyka populacyjna, flukonazol, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kumulacja leku, kwaśna alfa-glikoproteina, lipoproteina, okres półtrwania, paklitaksel, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa piperazyny, profil farmakokinetyczny, stan równowagi, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rivaroxaban STADA 15 mg; 20 mg
Rivaroxaban STADA to bezpośredni inhibitor czynnika Xa, dostępny w kapsułkach 15 mg i 20 mg, stosowany w leczeniu i profilaktyce zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) oraz zatorowości płucnej (ZP). Lek hamuje aktywność czynnika Xa, co prowadzi do zahamowania wytwarzania trombiny i powstawania zakrzepów, bez wpływu na trombinę i płytki krwi. Działanie rywaroksabanu jest dawko-zależne, co znajduje odzwierciedlenie w wydłużeniu czasu protrombinowego (PT) mierzonym odczynnikiem Neoplastin, z wartościami PT w 5/95 percentylach wynoszącymi dla dawki 15 mg dwa razy na dobę od 17 do 32 sekund w czasie maksymalnego działania (2-4 godziny po podaniu) oraz dla dawki 20 mg raz na dobę od 15 do 30 sekund. Wartości PT w najniższym stężeniu leku wynoszą odpowiednio 14-24 sekundy (15 mg x2/dobę) i 13-20 sekund (20 mg x1/dobę). U pacjentów z migotaniem przedsionków dawka 20 mg raz na dobę powoduje PT w zakresie 14-40 sekund w czasie maksymalnego działania, a u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek wartości PT wahają się od 10 do 50 sekund. Monitorowanie PT jest zalecane z użyciem odczynnika Neoplastin, natomiast INR nie jest odpowiedni do oceny działania rywaroksabanu. W razie potrzeby odwrócenia działania leku skuteczniejsze jest zastosowanie czteroczynnikowego koncentratu czynników zespołu protrombiny (PCC), który skraca PT o około 3,5 sekundy.
antagonista witaminy K, biodostępność doustna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, czteroczynnikowy PCC, czynnik Xa, HepTest, inhibitor czynnika Xa, kaskada krzepnięcia krwi, koncentrat czynników zespołu protrombiny, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migotanie przedsionków, profilaktyka udaru, rywaroksaban, test anty-Xa, trójczynnikowy PCC, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek, zakrzep, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rombidux 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rombidux 15 mg, charakteryzuje się wysoką i zależną od dawki biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg oraz 66% dla dawki 20 mg przy podaniu na czczo, z istotnym wzrostem AUC o 39% po podaniu dawki 20 mg z posiłkiem. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2-4 godzin. Rywaroksaban wykazuje umiarkowaną zmienność farmakokinetyczną (CV 30-40%) i silne wiązanie z białkami osocza (92-95%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. Wskazane jest przyjmowanie dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem, aby zapewnić odpowiednią biodostępność.
albumina, białko BCRP, białko osocza, biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, farmakokinetyka liniowa, hamowanie czynnika Xa, jelito cienkie, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, model Emax, Neoplastin, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okrężnica wstępująca, P-glikoproteina, przewód pokarmowy, Rombidux, rywaroksaban, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Razarxo 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Razarxo 10 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (80-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Farmakokinetyka jest niemal liniowa do dawki 15 mg/dobę, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), choć w dniu zabiegu chirurgicznego zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss około 50 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. Po podaniu dawki 10 mg raz na dobę, średnie stężenia rywaroksabanu w osoczu wynoszą 101 µg/l (Cmax) oraz 14 µg/l (Cmin). Zależność PK/PD wykazuje model Emax dla hamowania czynnika Xa oraz liniowy model odcięcia dla PT, z istotnym wpływem rodzaju odczynnika na wyniki PT.
białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, biotransformacja, czas protrombinowy, czynnik Xa, dysfagia, eliminacja leku, enzymy CYP, farmakokinetyka rywaroksabanu, granulat rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban APC 20 mg
Rywaroksaban wykazuje przewidywalny, niemal liniowy profil farmakokinetyczny przy dawkach do 15 mg podawanych na czczo, z biodostępnością 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg oraz 66% dla dawki 20 mg przy podaniu na czczo. Przy dawkach 15 mg i 20 mg zaleca się podawanie leku podczas posiłku, co zwiększa AUC o 39%, poprawiając biodostępność. Lek szybko się wchłania, osiągając Cmax w 2-4 godziny, a jego wchłanianie jest zależne od miejsca uwalniania w przewodzie pokarmowym – pomijanie żołądka może znacznie obniżyć ekspozycję. Rywaroksaban charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętością dystrybucji (Vss około 50 l u dorosłych, u dzieci zależną od masy ciała). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz szlaki niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 1/3 dawki w postaci niezmienionej), jak i z kałem (metabolity). Okres półtrwania u dorosłych wynosi 5-9 h u młodych i 11-13 h u osób starszych, a u dzieci jest krótszy i zależny od wieku (1,6-4,2 h). Klirens całkowity u dorosłych to około 10 l/h, u dzieci około 8 l/h (dla masy 82,8 kg).
biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, farmakokinetyka, farmakokinetyka rywaroksabanu, funkcja allometryczna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, model Emax, modelowanie farmakokinetyczne populacyjne, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, P-glikoproteina, proksymalny odcinek jelita cienkiego, rywaroksaban, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rivaroxaban OLIMP 15 mg
Rywaroksaban (Rivaroxaban OLIMP, 15 mg) charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność zależy od dawki i obecności pokarmu: dla dawek 2,5 mg i 10 mg wynosi 80-100%, niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg biodostępność wynosi 66% na czczo, ale wzrasta o 39% po posiłku, co uzasadnia przyjmowanie dawek 15 mg i 20 mg z jedzeniem. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 15 mg na czczo, a przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczenia wchłaniania. Rywaroksaban wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (92-95%) i umiarkowaną objętość dystrybucji (około 50 L u dorosłych). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (w tym 1/3 w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych dorosłych i 11-13 godzin u osób starszych. U dzieci farmakokinetyka jest zależna od masy ciała, z krótszym okresem półtrwania (1,6-4,2 godziny) i zmniejszoną biodostępnością przy większych dawkach.
białko BCRP, biodostępność doustna, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzymy CYP3A4, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, migotanie przedsionków, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, substrat białkowy, uwalnianie leku, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xerdoxo 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo w dawce 10 mg, charakteryzuje się wysoką i niemal całkowitą biodostępnością (80-100%) po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 2-4 godziny. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, z umiarkowaną zmiennością osobniczą (CV 30-40%), jednak w dniu zabiegu chirurgicznego zmienność ekspozycji wzrasta do 70%. Rywaroksaban silnie wiąże się z białkami osocza (92-95%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 50 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (ok. 50% dawki, w tym 1/3 w postaci niezmienionej), jak i z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u młodych osób i 11-13 godzin u osób starszych. W populacjach z różnym stopniem zaburzeń czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zmiany farmakokinetyczne, m.in. 1,4- do 1,6-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15-80 mL/min) oraz 2,3-krotne zwiększenie AUC u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby (Child-Pugh B). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens <15 mL/min) i ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C) stosowanie rywaroksabanu jest przeciwwskazane.
albumina, białko BCRP, biodostępność, biodostępność doustna, CYP2J2, CYP3A4, czynnik Xa, eliminacja rywaroksabanu, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby, model Emax, model odcięcia liniowego, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, P-glikoproteina, pacjent w podeszłym wieku, stężenie w osoczu, wydzielanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność osobnicza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bevimlar 15 mg; 20 mg
Rywaroksaban charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawek 15 mg i 20 mg jest zależna od przyjmowania pokarmu (dla 20 mg biodostępność na czczo wynosi 66%, a z posiłkiem AUC wzrasta o 39%). Rywaroksaban wykazuje umiarkowaną zmienność farmakokinetyczną (CV 30-40%) i silne wiązanie z białkami osocza (92-95%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od cytochromu P450, a eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie z kałem. Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin u osób młodych i 11-13 godzin u osób starszych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny 15-29 mL/min oraz w marskości wątroby stopnia B wg Child-Pugh, gdzie AUC wzrasta 2,3-krotnie.
białko BCRP, biodostępność doustna, biotransformacja leku, Cmax, czas protrombinowy, czynnik Xa, enzymy CYP, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, objętość dystrybucji, odczynnik Neoplastin, okres półtrwania leku, P-glikoproteina, przesączanie kłębuszkowe, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie nerkowe, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zmienność farmakokinetyczna - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Właściwości farmakokinetyczne
Erytromycyna, makrolidowy antybiotyk o złożonym profilu farmakokinetycznym, wykazuje zmienną biodostępność zależną od postaci farmaceutycznej i drogi podania. Tabletki powlekane (Erythromycinum TZF) chronią lek przed dezaktywacją w żołądku, jednak wchłanianie jest niepełne i zmienne, a obecność pokarmu obniża jego absorpcję. Cykliczny 11,12-węglan erytromycyny (Davercin) cechuje się większą odpornością na kwaśne środowisko i wolniejszym wchłanianiem, z maksymalnym stężeniem w surowicy 0,58-1,93 μg/ml po około 3 godzinach przy dawce 500 mg. Po podaniu dożylnym 500 mg stężenie osiąga 5-10 mg/l po 1 godzinie. Erytromycyna wiąże się z białkami osocza w 70-78%, dobrze przenika do tkanek (w tym płuc, płynów opłucnowego i otrzewnowego), przenika przez łożysko i do mleka ludzkiego, ale nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego w warunkach prawidłowych. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny u osób z prawidłową funkcją nerek, wydłużając się do 6-8 godzin przy niewydolności nerek, natomiast cykliczny węglan erytromycyny charakteryzuje się okresem półtrwania około 9,5 godziny, co umożliwia rzadsze dawkowanie.
antybiotyk makrolidowy, biodostępność doustna, cykliczny węglan erytromycyny, demetylacja, dializa otrzewnowa, działanie bakteriostatyczne, eliminacja z organizmu, enzymy mikrosomalne, hemodializa, krążenie ogólnoustrojowe, Micrococcus, motoryka przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn stawowy, podłoże leku, Propionibacterium acnes, przenikanie do tkanek, przenikanie przez łożysko, sok żołądkowy, Staphylococcus, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy krwi, tkanka płucna, wchłanianie erytromycyny, wiązanie z białkami osocza, właściwości prokinetyczne, wydzielina oskrzelowa, zmienność osobnicza - Leksykon substancji czynnych
Kwas alendronowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas alendronowy, stosowany w leczeniu osteoporozy, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną wynoszącą około 0,64% przy dawkach 5-70 mg podawanych po nocnej przerwie w posiłkach i co najmniej 2 godziny przed śniadaniem. Biodostępność ulega znacznemu zmniejszeniu przy podaniu leku bliżej posiłku: do 0,46% na godzinę przed śniadaniem, 0,39% na 30 minut przed śniadaniem oraz jest bliska zeru przy podaniu ze śniadaniem lub do 2 godzin po nim. Jednoczesne spożycie kawy lub soku pomarańczowego obniża biodostępność o około 60%. Kwas alendronowy wiąże się z białkami osocza w około 78%, a jego stężenia w osoczu po podaniu doustnym są bardzo niskie (<5 ng/ml). Prednizon nie wpływa istotnie na biodostępność leku.
biodostępność doustna, biotransformacja, choroba kości, dawka dożylna, dostępność biologiczna, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, kwas alendronowy, lek znakowany izotopowo, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoporoza, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie leku, uwalnianie leku, wiązanie z białkami, wydalanie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mantreda 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna produktu Mantreda, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 2-4 godzin. Biodostępność wynosi 80-100% dla dawek 2,5 mg i 10 mg niezależnie od posiłku, natomiast dla dawki 20 mg wynosi 66% na czczo, a przyjmowanie z posiłkiem zwiększa AUC o 39%, co uzasadnia zalecenie podawania dawek 15 mg i 20 mg z posiłkiem. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg, a większe dawki wykazują ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wiąże się z białkami osocza w 92-95%, ma umiarkowaną objętość dystrybucji (~50 l u dorosłych, ~113 l u dzieci o masie 82,8 kg) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz hydrolizę amidów. Klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h, a okres półtrwania eliminacji u dorosłych wynosi 5-9 godzin (młodzi) i 11-13 godzin (osoby starsze). U dzieci okres półtrwania jest krótszy, zależny od wieku (1,6-4,2 godz.).
albumina, białko oporności raka piersi, biodostępność doustna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dystalna część jelita cienkiego, farmakokinetyka, farmakokinetyka rywaroksabanu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, modelowanie farmakokinetyczne populacyjne, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, pole pod krzywą stężenia, proksymalny odcinek jelita cienkiego, przesączanie kłębuszkowe, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne w osoczu, zakrzepica żył głębokich, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zawiesina doustna, zgłębnik żołądkowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bramitob 300 mg/4 ml
Tobramycyna podawana w formie roztworu do nebulizacji u pacjentów z mukowiscydozą charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową wynoszącą około 9,1% dawki podanej wziewnie, z czego około 10% masy leku odkłada się w płucach. Po inhalacji pierwszej dawki 300 mg produktu Bramitob, średnie stężenie tobramycyny w plwocinie wynosiło 695,6 µg/g (zakres 36-2638 µg/g), a po 20 tygodniach leczenia utrzymywało się na podobnym poziomie 716,9 µg/g (zakres 40-2530 µg/g), co wskazuje na brak kumulacji leku. Stężenie tobramycyny w plwocinie szybko maleje, osiągając około 14% wartości początkowej już po 2 godzinach od inhalacji. Wiązanie leku z białkami osocza jest niskie (<10%), co sprzyja jego lokalnemu działaniu w drogach oddechowych.
biodostępność doustna, Bramitob, depozycja płucna, dystrybucja leku, działanie ogólnoustrojowe, faza eliminacji, mukowiscydoza, nebulizacja, nebulizator, odkrztuszanie plwociny, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, podanie ogólnoustrojowe, przesączanie kłębuszkowe, roztwór do nebulizacji, stężenie w plwocinie, stężenie w surowicy krwi, tobramycyna, wchłanianie ogólnoustrojowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibupar forte 400 mg
Farmakokinetyka ibuprofenu charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 80% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy (Tmax 1-2 godziny). Lek wykazuje liniowy wzrost stężenia w surowicy wraz ze wzrostem dawki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Ibuprofen wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminami, co ma istotne znaczenie dla interakcji lekowych i czasu działania. Objętość dystrybucji wynosi 0,12-0,2 l/kg, wskazując na ograniczoną dystrybucję do tkanek, a przenikanie do jam stawowych jest powolne, co powoduje opóźnienie efektu przeciwzapalnego nawet do kilkunastu godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity, a eliminacja odbywa się przede wszystkim drogą nerkową, z całkowitym wydaleniem w ciągu 24 godzin i okresem półtrwania około 2 godzin.
biodostępność doustna, biotransformacja ibuprofenu, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga nerkowa, działanie przeciwzapalne, efekt przeciwzapalny, farmakokinetyka ibuprofenu, gastroprotekcja, lek zobojętniający sok żołądkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powikłanie przewodu pokarmowego, przewlekłe schorzenie zapalne, schorzenie reumatyczne, stężenie w surowicy, wiązanie z albuminami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek