wstrzyknięcie dożylne
Wstrzyknięcie dożylne to technika podawania leków lub płynów bezpośrednio do żyły pacjenta. Jest to jedna z najszybszych dróg podania substancji leczniczych, ponieważ zapewnia natychmiastowe dotarcie do krążenia ogólnoustrojowego, z pominięciem bariery przewodu pokarmowego.
Procedura wymaga zastosowania sterylnej igły lub kaniuli dożylnej, którą wprowadza się do światła żyły, najczęściej w zgięciu łokciowym, na przedramieniu lub na grzbiecie dłoni. Wstrzyknięcia dożylne mogą być podawane jako szybki bolus lub jako powolna infuzja, w zależności od rodzaju leku i stanu klinicznego pacjenta.
Ta droga podania jest szczególnie istotna w stanach nagłych, gdy konieczne jest szybkie uzyskanie efektu terapeutycznego, a także przy podawaniu leków, które nie mogą być aplikowane innymi drogami ze względu na ich właściwości fizykochemiczne lub farmakologiczne. Wstrzyknięcia dożylne wymagają odpowiedniego przeszkolenia personelu medycznego oraz zachowania zasad aseptyki, aby zminimalizować ryzyko powikłań, takich jak zakażenia, wynaczynienia czy zatory powietrzne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Meropenem AptaPharma 500 mg
Meropenem AptaPharma jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 500 mg (570 mg meropenemu trójwodnego) oraz 1000 mg (1140 mg meropenemu trójwodnego). Substancją pomocniczą jest sodu węglan, którego zawartość wynosi odpowiednio 104 mg (45 mg sodu, 1,96 mmol) dla dawki 500 mg oraz 208 mg (90,2 mg sodu, 3,92 mmol) dla dawki 1000 mg. Produkt ma postać krystalicznego proszku o barwie od białej do jasnożółtej i jest przeznaczony do podawania dożylnego, zarówno jako szybkie wstrzyknięcie, jak i infuzja. Roztwór do szybkiego wstrzyknięcia przygotowuje się w jałowej wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/ml, z fizykochemiczną stabilnością do 3 godzin w 25°C oraz 12 godzin w 2-8°C.
chlorek sodu, guma bromobutylowa, infuzja dożylna, meropenem, meropenem trójwodny, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stabilność fizykochemiczna, stężenie leku, substancja czynna, substancja pomocnicza, warunki aseptyki, węglan sodu, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Daptomycin Accordpharma 500 mg
Daptomycin Accordpharma jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 350 mg i 500 mg, gdzie po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 50 mg daptomycyny. Preparat należy rekonstytuować 0,9% roztworem chlorku sodu (9 mg/ml) – odpowiednio 7 ml dla dawki 350 mg i 10 ml dla dawki 500 mg, co zapewnia pH roztworu w zakresie 4,0–5,0. Produkt jest przeznaczony do podawania dożylnego w infuzji trwającej 30 minut (u dorosłych i dzieci powyżej 7 lat) lub w 2-minutowym wstrzyknięciu dożylnym (tylko u dorosłych). U dzieci poniżej 7 lat, przy dawkach 9-12 mg/kg mc., infuzja powinna trwać 60 minut, a szybkie wstrzyknięcie jest przeciwwskazane. Preparat jest fizycznie i chemicznie niezgodny z roztworami glukozy i należy go rozcieńczać wyłącznie 0,9% roztworem chlorku sodu.
antyseptyka, chlorek sodu, daptomycyna, igła medyczna, infuzja dożylna, jałowość, korek z gumy bromobutylowej, liofilizacja, liofilizat, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór antyseptyczny, środek bakteriostatyczny, substancja czynna, substancja pomocnicza, worek infuzyjny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxytocin Grindeks
Oxytocin Grindeks, dostępny w stężeniach 8,3 oraz 16,7 mikrogramów/ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem personelu medycznego. Indukcja porodu powinna być podejmowana jedynie przy ścisłych wskazaniach medycznych, a oksytocynę podaje się wyłącznie w formie infuzji dożylnej, gdyż bolus dożylny jest przeciwwskazany z powodu ryzyka ostrego niedociśnienia tętniczego i tachykardii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z chorobami układu sercowo-naczyniowego, w tym kardiomiopatią przerostową, chorobą zastawek serca oraz chorobą niedokrwienną serca, a także u osób z zespołem wydłużonego odstępu QT, gdzie wskazany jest monitoring EKG. Nadmierna stymulacja macicy może prowadzić do poważnych powikłań zarówno u matki (hipertonia macicy, skurcze tężcowe, pęknięcie macicy), jak i u płodu (bradykardia, niedotlenienie, śmierć płodu), co wymaga ciągłego monitorowania czynności serca płodu i skurczów macicy.
bradykardia płodu, choroba niedokrwienna serca, choroba zastawek serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca ciążowa, dekompensacja krążenia, fibrynoliza, hipertonia macicy, hiponatremia, indukcja porodu, infuzja dożylna, kardiomiopatia przerostowa, kardiotokografia, monitoring EKG, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie płodu, odruchowa tachykardia, ostry obrzęk płuc, pęknięcie macicy, przeładowanie płynami, reakcja krzyżowa, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skurcz tętnic wieńcowych, skurcz tężcowy, środek uterotoniczny, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie dożylne, zator płynem owodniowym, zatrucie wodne, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dolcontral
Produkt Dolcontral zawierający petydynę chlorowodorek (50 mg/ml) jest wskazany wyłącznie do leczenia ostrych epizodów bólu o dużym nasileniu, a nie do terapii przewlekłego bólu, ze względu na ryzyko kumulacji metabolitu norpetydyny i wtórnych działań niepożądanych. Stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z uzależnieniami, zaburzeniami świadomości, chorobami układu oddechowego, urazami czaszkowo-mózgowymi, niewydolnością wątroby i nerek, napadami padaczkowymi, zaburzeniami tarczycy, nadnerczy, chorobami gruczołu krokowego, a także u dzieci poniżej 16 roku życia i osób w podeszłym wieku, u których zaleca się zmniejszenie dawki. Petydyna wykazuje potencjał uzależniający, może powodować tachyfilaksję, tolerancję krzyżową z innymi opioidami oraz zespół odstawienny przy nagłym przerwaniu leczenia.
benzodiazepina, ból przewlekły, choroba Addisona, choroba gruczołu krokowego, częstoskurcz nadkomorowy, depresja oddechowa, hipowolemia, lek przeciwdrgawkowy, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, norpetydyna, petydyny chlorowodorek, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, przerost gruczołu krokowego, tachyfilaksja, tolerancja krzyżowa, uraz czaszkowo-mózgowy, uszkodzenie mięśni, uzależnienie od opioidów, uzależnienie psychiczne i fizyczne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie ośrodka oddechowego, zaburzenie świadomości, zastój moczu, zatrzymanie moczu, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zwężenie cewki moczowej, zwłóknienie mięśni - Leksykon substancji czynnych
Daptomycyna – Działania niepożądane
Daptomycyna jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz bakteriemii związanej z Staphylococcus aureus (SAB). Bezpieczeństwo stosowania oceniono w badaniach klinicznych obejmujących 2011 dorosłych pacjentów, z dawkami dobowymi 4 mg/kg mc. (1221 osób) oraz 6 mg/kg mc. (460 osób), a także u 372 dzieci i młodzieży z dawkami od 4 mg/kg mc. do 12 mg/kg mc. Najczęstsze działania niepożądane (częstość ≥ 1/100 do < 1/10) obejmują zakażenia grzybicze, zakażenia dróg moczowych, niedokrwistość, niepokój, bezsenność, zawroty i bóle głowy, nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, wzdęcia), nieprawidłowe wyniki enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, ALP), wysypkę, świąd, ból kończyn, podwyższoną aktywność fosfokinazy kreatynowej (CPK), reakcje w miejscu infuzji, gorączkę i osłabienie. Profil bezpieczeństwa jest podobny dla 2-minutowego wstrzyknięcia dożylnego i 30-minutowej infuzji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bakteriemia, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, Clostridioides difficile, cSSTI, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, eozynofilia płucna, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, fungemia, infuzja dożylna, kandydoza, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, SAB, Staphylococcus aureus, tachykardia nadkomorowa, toksyczna martwica naskórka, trombocytoza, wstrzyknięcie dożylne, wysypka polekowa z eozynofilią, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zapalenie mięśni, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Skład i postać leku – Neoparin 60 mg/0,6 ml
Neoparin to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową, będącą biologicznym produktem otrzymywanym z heparyny świnięcej poprzez zasadową depolimeryzację. Produkt dostępny jest w ampułko-strzykawkach o różnych dawkach: 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml, 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml, 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml, 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml oraz 10 000 j.m. (100 mg)/1,0 ml, gdzie j.m. oznacza jednostki międzynarodowe aktywności anty-Xa. Lek stosowany jest głównie podskórnie, z wyłączeniem szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, gdzie może być podawany z roztworem fizjologicznym lub 5% roztworem dekstrozy. Produkt zawiera jedynie wodę do wstrzykiwań jako substancję pomocniczą i jest dostępny w opakowaniach po 2 lub 10 ampułko-strzykawek, zabezpieczonych blistrem PVC/papier lub PVC/folia.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, depolimeryzacja estru benzylowego heparyny, enoksaparyna sodowa, fałd skórny, heparyna, jednostka międzynarodowa, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, reakcja niepożądana, roztwór fizjologiczny soli, roztwór wodny dekstrozy, siniak, tkanka bliznowata, tkanka tłuszczowa brzucha, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zawał mięśnia sercowego, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefepime AptaPharma 2 g
Cefepime AptaPharma, dostępny w dawkach 1 g i 2 g w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od rodzaju zakażenia, stanu pacjenta oraz funkcji nerek. Standardowe dawkowanie obejmuje 1 g lub 2 g podawane dożylnie (iv.) lub domięśniowo (im.) z częstotliwością od 2 do 3 razy na dobę, w zależności od ciężkości zakażenia (np. 2 g iv. 3 razy na dobę w ciężkich zakażeniach Pseudomonas). Terapia trwa zwykle 7-10 dni, z możliwością wydłużenia w cięższych przypadkach. U pacjentów z neutropenią stosuje się dawkę 2 g iv. 2-3 razy na dobę, a leczenie trwa co najmniej 7 dni lub do ustąpienia neutropenii. U dzieci powyżej 12 lat o masie ciała >40 kg dawkowanie jest analogiczne do dorosłych, natomiast u dzieci ≤40 kg zaleca się 50 mg/kg mc. iv. 3 razy na dobę, z zastrzeżeniem, że monoterapia nie jest zalecana w tej grupie wiekowej.
antybiotyk cefalosporynowy, dializa otrzewnowa, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, infuzja, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, monoterapia, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, posocznica, przesączanie kłębuszkowe, rekonstytucja, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie Pseudomonas, zapalenie płuc - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefepime Kabi 1 g
Dawkowanie cefepimu u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (masa ciała >40 kg) zależy od ciężkości zakażenia: w ciężkich zakażeniach (np. szpitalne zapalenie płuc, powikłane zakażenia dróg moczowych) zaleca się 2 g dożylnie co 12 godzin, natomiast w zakażeniach bardzo ciężkich lub zagrażających życiu (np. gorączka neutropeniczna) 2 g co 8 godzin. Standardowy czas terapii wynosi 7-10 dni, z możliwością wydłużenia w cięższych przypadkach. U dzieci (2 miesiące–12 lat, masa ≤40 kg) dawka wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (lub co 8 godzin w cięższych zakażeniach), a w gorączce neutropenicznej 50 mg/kg co 8 godzin przez 7-10 dni. Niemowlęta poniżej 2 miesięcy nie powinny otrzymywać cefepimu z powodu braku danych klinicznych. Dla pacjentów o masie ciała >40 kg stosuje się dawkowanie jak u dorosłych, a u młodzieży o masie <40 kg dawki analogiczne do dzieci. Maksymalna dawka u dzieci nie powinna przekraczać 2 g co 8 godzin.
cefepim, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, funkcja nerek, gorączka neutropeniczna, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, neutropenia, powikłane zakażenie dróg moczowych, powikłane zakażenie jamy brzusznej, szpitalne zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Teikoplanina BRADEX 400 mg* *odpowiada 400 000 IU
Teikoplanina BRADEX jest dostępna w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, infuzji lub podania doustnego, w dawkach 200 mg (≥200 000 IU) i 400 mg (≥400 000 IU) teikoplaniny na fiolkę. Po rekonstytucji 3 mL rozpuszczalnika zawiera odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny, o pH 7,2–7,8 i osmolalności 264–275 mOsm/kg (200 mg) oraz 285–305 mOsm/kg (400 mg). Preparat jest izotoniczny i może być podawany dożylnie (wstrzyknięcie lub infuzja), domięśniowo lub doustnie. Należy unikać mieszania teikoplaniny z aminoglikozydami bezpośrednio przed podaniem ze względu na niezgodności farmaceutyczne. Roztwory po przygotowaniu zachowują stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C, a rozcieńczone roztwory (4–20 mg/mL) dodatkowo przez kolejne 24 godziny w tych samych warunkach.
aminoglikozyd, ampułka polipropylenowa, ampułka szklana, dializa otrzewnowa, infuzja dożylna, leczenie skojarzone, liofilizowany proszek, niezgodność farmaceutyczna, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, roztwór Ringera, skażenie mikrobiologiczne, teikoplanina, warunki aseptyczne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daptomycin Reddy 350 mg
Daptomycyna, podawana dożylnie w formie infuzji (30-60 minut) lub wstrzyknięcia (2 minuty u dorosłych), wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny i bezpieczeństwa niezależnie od metody podania. Dawkowanie jest uzależnione od wskazania klinicznego oraz masy ciała pacjenta, z zaleceniami 4 mg/kg mc. raz na dobę dla powikłanych zakażeń skóry i tkanek miękkich (cSSTI) bez bakteriemii oraz 6 mg/kg mc. raz na dobę w przypadku bakteriemii wywołanej przez S. aureus lub infekcyjnego zapalenia wsierdzia (RIE). U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min dawkę należy podawać co 48 godzin, a u osób dializowanych po zakończeniu dializy. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do wieku i wskazania, z dawkami od 5 do 12 mg/kg mc. raz na dobę, podawanymi wyłącznie w infuzji dożylnej trwającej 30-60 minut. Daptomycyna nie jest zalecana u dzieci poniżej 1. roku życia ze względu na ryzyko toksyczności mięśniowej i neurologicznej.
bakteriemia Staphylococcus aureus, charakterystyka produktu leczniczego, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, daptomycyna, fosfokinaza kreatynowa, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, powikłane zakażenie skóry i tkanek miękkich, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rekonstytucja leku, roztwór chlorku sodu, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Calsiosol 95,5 mg/ml
Produkt Calsiosol (95,5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/infuzji) zawiera wapnia glukonian i jest wskazany do korekty hipokalcemii, utrzymując stężenie wapnia w osoczu w zakresie 2,25-2,75 mmol/l (4,5-5,5 mEq/l). Standardowa dawka u dorosłych wynosi 10-20 ml (2,2-4,4 mmol wapnia) podawana w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego 10 minut, z możliwością rozcieńczenia w 50-100 ml roztworu glukozy 5% lub NaCl 0,9%. Maksymalna dawka dobowa to 46 ml (10,12 mmol wapnia), a dawkowanie można powtarzać co 1-3 dni, dostosowując je do stężenia wapnia i stanu klinicznego. U dzieci dawka początkowa wynosi 0,3-0,6 ml/kg mc. (0,066-0,132 mmol/kg), nie przekraczając 0,9 ml/kg (0,198 mmol/kg) na dobę, z przeciwwskazaniem do podania domięśniowego i podskórnego. U osób starszych zaleca się stosowanie niższych dawek ze względu na ryzyko zaburzeń czynności nerek i niedożywienia.
badanie EKG, bradykardia, glukonian wapnia, hipotensja, infuzja dożylna, infuzja przerywana, martwica tkanek, niewydolność nerek, podanie pozanaczyniowe, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, ropień, rozszerzenie naczyń, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stężenie wapnia w osoczu, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Urapidil Kalceks 25 mg
Urapidil KALCEKS to roztwór do wstrzykiwań/infuzji zawierający 5 mg urapidylu/ml, dostępny w ampułkach 5 ml (25 mg) i 10 ml (50 mg). Preparat stosowany jest w stanach nagłych nadciśnienia tętniczego, w ciężkich i opornych postaciach nadciśnienia. Podawanie odbywa się wyłącznie dożylnie, metodami: pojedynczego lub wielokrotnego wstrzyknięcia, infuzji dożylnej, infuzji ciągłej z pompą infuzyjną lub kombinacji wstrzyknięcia z infuzją podtrzymującą. Dawki początkowe wstrzyknięć wynoszą 10-50 mg, podawane powoli, z monitorowaniem ciśnienia tętniczego, które powinno obniżyć się w ciągu 5 minut. Infuzję ciągłą przygotowuje się przez rozcieńczenie 250 mg urapidylu w 500 ml roztworu do infuzji, z początkową szybkością 2 mg/min, dostosowywaną do reakcji pacjenta. Dawka podtrzymująca średnio wynosi 9 mg/h (1 mg = 2,2 ml roztworu). Podczas terapii konieczne jest monitorowanie ciśnienia i pozycji pacjenta (leżąca).
ciśnienie tętnicze, dawka podtrzymująca, glikol propylenowy, infuzja ciągła, infuzja dożylna, lek przeciwnadciśnieniowy, monitorowanie ciśnienia krwi, nadciśnienie oporne na leczenie, nadciśnienie tętnicze, pompa infuzyjna, pozycja leżąca, roztwór do infuzji, substancja pomocnicza, terapia podtrzymująca, terapia pozajelitowa, urapidyl, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ampicillin Adamed 500 mg
Ampicillin Adamed to preparat zawierający 500 mg ampicyliny sodowej w każdej fiolce proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Proszek ma biały lub prawie biały kolor i nie zawiera substancji pomocniczych, co świadczy o wysokiej czystości farmaceutycznej. Każda fiolka zawiera około 33 mg sodu (1,4 mmol), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Preparat wymaga rekonstytucji: do podania domięśniowego rozpuszcza się w 1,8 ml wody do wstrzykiwań (stężenie 250 mg/ml), do podania dożylnego w 5 ml wody (stężenie 100 mg/ml), a do infuzji dożylnej po rozpuszczeniu w 5 ml wody roztwór rozcieńcza się w 0,9% NaCl, nie przekraczając stężenia 30 mg/ml, aby zachować stabilność leku. Roztwory należy podawać natychmiast po przygotowaniu, a niewykorzystane części usunąć.
ampicylina sodowa, antybiotyk aminoglikozydowy, guma bromobutylowa, inaktywacja aminoglikozydów, infuzja dożylna, niezgodność farmaceutyczna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, przejrzysty roztwór, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, stabilność leku, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie i infuzja - Leksykon leków
Skład i postać leku – Meropenem Genoptim 1000 mg
Meropenem Genoptim dostępny jest w dawkach 500 mg i 1000 mg, zawierając meropenem trójwodny w ilości odpowiadającej 500 mg lub 1000 mg bezwodnego meropenemu. Preparat występuje w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, z dodatkiem sodu węglanu (104 mg w fiolce 500 mg, 208 mg w fiolce 1000 mg), co odpowiada odpowiednio 2 mEq i 4 mEq sodu. Roztwór do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego przygotowuje się rozpuszczając proszek w jałowej wodzie do wstrzykiwań, uzyskując stężenie 50 mg/mL, natomiast do infuzji dożylnej stosuje się 0,9% roztwór chlorku sodu lub 5% roztwór glukozy, z końcowym stężeniem od 1 do 20 mg/mL. Przy dawkach powyżej 1 g konieczne jest użycie więcej niż jednej fiolki, a roztwory można łączyć w jednej strzykawce.
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, guma butylowa, igła jałowa, infuzja dożylna, korek gumowy, meropenem trójwodny, niezgodność farmaceutyczna, produkt leczniczy, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, uszczelnienie aluminiowe, węglan sodu, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zanieczyszczenie mikrobiologiczne, zasady aseptyki - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Dawkowanie i sposób podawania
Dawkowanie inhibitora C1-esterazy (Berinert) wymaga ścisłej kontroli lekarskiej i jest dostosowane do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz drogi podania. W leczeniu ostrego napadu obrzęku naczynioruchowego u dorosłych i dzieci stosuje się dawkę 20 j.m./kg masy ciała podawaną dożylnie, natomiast w profilaktyce przedzabiegowej u dorosłych podaje się 1000 j.m. dożylnie na mniej niż 6 godzin przed zabiegiem, a u dzieci i młodzieży dawkę 15-30 j.m./kg m.c. W przypadku podawania podskórnego (Berinert 2000 i 3000) zalecana dawka wynosi 60 j.m./kg m.c. dwa razy w tygodniu (co 3-4 dni), zarówno u dorosłych, jak i młodzieży. Roztwory do podania dożylnego powinny być bezbarwne i przezroczyste (Berinert 500) lub lekko opalizujące (Berinert 1500), a podanie dożylne powinno odbywać się powoli, z prędkością do 4 ml/min w przypadku Berinert 500.
Berinert, inhibitor C1-esterazy, niedobór inhibitora C1-esterazy, objaw niepożądany, obrzęk naczynioruchowy, podanie dożylne, podanie podskórne, profilaktyka przedzabiegowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, rekonstytucja leku, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon substancji czynnych
Wapnia cukrzan – Dawkowanie i sposób podawania
Wapnia cukrzan, obecny jako substancja pomocnicza w preparacie Calsiosol, dostarcza 0,01 mmol jonów wapnia na 1 ml roztworu (3 mg wapnia cukrzanu). Preparat stosowany jest do przywracania i utrzymania prawidłowego stężenia wapnia w osoczu (2,25-2,75 mmol/l). Dawkowanie u dorosłych wynosi 10-20 ml (2,2-4,4 mmol wapnia całkowitego) podawane dożylnie jako powolne wstrzyknięcie (minimum 10 minut) lub wlew po rozcieńczeniu w 50-100 ml roztworu glukozy 5% lub NaCl 0,9%, z monitorowaniem stężenia wapnia i EKG. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 46 ml (10,12 mmol wapnia). W resuscytacji krążeniowo-oddechowej zaleca się dawkę 7-15 ml (1,54-3,3 mmol wapnia), dostosowaną indywidualnie. U dzieci dawka początkowa to 0,3-0,6 ml/kg mc. (0,066-0,132 mmol/kg), z maksymalną dawką 0,9 ml/kg mc. (0,198 mmol/kg) na dobę; podanie domięśniowe i podskórne jest przeciwwskazane.
bradykardia, hiperkalcemia, infuzja dożylna, jon wapnia, martwica tkanek, monitorowanie EKG, obniżenie ciśnienia krwi, podanie pozanaczyniowe, przerywana infuzja dożylna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, ropień, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stężenie wapnia w osoczu, stężenie wapnia w surowicy, wapń cukrzan, wapń glukonian, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, złuszczenie naskórka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Adamed 2,5 mg
Bortezomib Adamed, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, wykazuje zróżnicowane parametry farmakokinetyczne w zależności od drogi podania i dawki. Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² lub 1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, maksymalne stężenia osoczowe (Cmax) wynosiły odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml, natomiast po podaniu podskórnym dawki 1,3 mg/m² Cmax było znacznie niższe (20,4 ng/ml), mimo że całkowita ekspozycja systemowa (AUClast) była równoważna (wskaźnik AUClast 0,99; 90% CI 80,18%-122,80%). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (średnio 82,9%, niezależnie od stężenia). Metabolizm zachodzi głównie przez oksydację z udziałem cytochromów P450 (3A4, 2C19, 1A2) oraz deboronację, prowadzącą do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania eliminacji (t₁/₂) jest zróżnicowany i wynosi od 40 do 193 godzin przy dawkach wielokrotnych, a klirens całkowity po pierwszej dawce jest wyższy (102-112 l/h) niż po kolejnych (15-32 l/h).
białka osocza krwi, cytochrom P450, deboronacja, dysfagia, ekspozycja systemowa, enzymy cytochromu P450, ester mannitolu i kwasu boronowego, guz lity, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, oksydacja, podanie podskórne, pole pod krzywą AUC, proteasom 26S, roztwór do wstrzykiwań, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe bortezomibu, szpiczak mnogi, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tranxene 20 20 mg/2 ml
Preparat Tranxene 20 zawiera 20 mg dipotasu klorazepatu i jest stosowany parenteralnie w leczeniu ostrych napadów lęku, stanów pobudzenia psychoruchowego, agresji, objawów zespołu abstynencji alkoholowej oraz tężca. Dawkowanie dobowe waha się od 20 do 2000 mg, w zależności od wskazania klinicznego: 20-200 mg/dobę w ostrych napadach lęku (domięśniowo lub dożylnie), 50-100 mg/dobę w zespole abstynencji alkoholowej (parenteralnie, z redukcją dawki o połowę po 2-3 dniach), 120-500 mg/dobę w tężcu bez tracheotomii oraz 500-2000 mg/dobę w ciężkim tężcu z oddychaniem wspomaganym (we wlewach dożylnych). U pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością nerek lub wątroby dawki należy indywidualnie zmniejszyć, często o połowę. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży.
bezdech, dipotasu klorazepat, intensywna terapia oddechowa, oddychanie wspomagane, ostry napad lęku, pacjent w podeszłym wieku, pobudzenie psychoruchowe, podanie parenteralne, roztwór do wstrzykiwań, tężec, tracheotomia, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół abstynencji alkoholowej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clexane 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Lek Clexane zawiera enoksaparynę sodową, będącą heparyną drobnocząsteczkową, dostępną w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg/0,2 ml) do 10 000 j.m. (100 mg/1 ml). Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 5,5-7,5 i jest przeznaczony do podawania podskórnego oraz dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. W składzie leku znajduje się jedynie enoksaparyna sodowa oraz woda do wstrzykiwań jako substancja pomocnicza. Ampułko-strzykawki wykonane są ze szkła typu I i mogą być wyposażone w systemy zabezpieczające ERIS™ lub PREVENTIS™. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach, od pojedynczych do zbiorczych, z różną liczbą ampułko-strzykawek w zależności od dawki.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, bolus, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, heparyna, igła injekcyjna, podanie dożylne, podanie podskórne, roztwór do wstrzykiwań, system zabezpieczający igły, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meropenem Kabi 500 mg
Meropenem Kabi jest stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, a dawkowanie powinno być dostosowane do rodzaju zakażenia, jego ciężkości oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek i czynność nerek. U dorosłych i młodzieży dawki wahają się od 500 mg do 2 g podawanych co 8 godzin, przy czym w ciężkich zakażeniach, zwłaszcza wywołanych przez mniej wrażliwe szczepy (np. Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter spp.), zaleca się dawkę do 2 g trzy razy na dobę. W przypadku pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 51 ml/min konieczne jest zmniejszenie dawki i/lub wydłużenie odstępów między podaniami (np. 1 dawka co 12 lub 24 godziny w zależności od stopnia niewydolności nerek). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę należy podać po zakończeniu zabiegu, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób starszych z prawidłową czynnością nerek modyfikacja dawkowania nie jest wymagana.
Acinetobacter, dializa otrzewnowa, Enterobacteriaceae, hemodializa, hemofiltracja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, meropenem, Meropenem Kabi, mukowiscydoza, neutropenia, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie poporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxycodone Polpharma 50 mg/ml
Produkt leczniczy Oxycodone Polpharma 50 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji może być podawany dożylnie (iv) lub podskórnie (sc.) zarówno jako bolus, jak i infuzja. Dawkowanie początkowe u dorosłych pacjentów nieleczonych wcześniej opioidami wynosi: dożylne wstrzyknięcie 1-10 mg podawane powoli w ciągu 1-2 minut co minimum 4 godziny, dożylna infuzja 2 mg/godz., PCA bolus 0,03 mg/kg masy ciała z minimalnym odstępem 5 minut, podskórne wstrzyknięcie 5 mg co 4 godziny oraz podskórna infuzja 7,5 mg/dobę. Przy przejściu z formy doustnej na pozajelitową stosuje się współczynnik konwersji 2 mg doustnego oksykodonu = 1 mg pozajelitowego, jednak dawkowanie wymaga indywidualnej korekty, zwłaszcza u pacjentów onkologicznych, którzy mogą potrzebować wyższych dawek. Terapia u osób geriatrycznych oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby powinna być prowadzona ostrożnie, rozpoczynając od najmniejszych dawek i stopniowo je zwiększając.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, ból, ból nienowotworowy, ból przewlekły, choroba krążków międzykręgowych, choroba nowotworowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, droga podania leku, działanie przeciwbólowe, farmakoterapia, infuzja dożylna, infuzja podskórna, leczenie bólu, oksykodon, opioidy, pacjent geriatryczny, PCA, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji nerek, zespół odstawienny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej charakteryzuje się niemal 100% biodostępnością po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (20 mg), 0,4 j.m./ml (40 mg), 1,0 j.m./ml (1 mg/kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (1,5 mg/kg mc.). Po dożylnym bolusie 30 mg i podskórnym podawaniu 1 mg/kg mc. co 12 godzin, początkowy szczyt anty-Xa wynosi 1,16 j.m./ml, a stan stacjonarny osiągany jest w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml (1 mg/kg mc. dwa razy na dobę) i 0,19 j.m./ml (1,5 mg/kg mc. raz na dobę). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 l, a eliminacja przebiega jednofazowo z okresem półtrwania 5-7 godzin. Klirens anty-Xa jest niski (0,74 l/h) i zależy od funkcji nerek, co jest istotne u pacjentów z niewydolnością nerek oraz u osób w podeszłym wieku, u których obserwuje się zmniejszoną eliminację leku.
aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens anty-Xa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepim MIP Pharma 2 g
Cefepim MIP Pharma dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g i 2 g cefepimu (w formie dichlorowodorku jednowodnego). Po rozpuszczeniu w 10 ml odpowiedniego rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań, roztwór glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9%) uzyskuje się roztwór o pH 4,0-7,0, o stężeniu około 90 mg/ml dla dawki 1 g i 160 mg/ml dla dawki 2 g. Roztwór do bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego podaje się powoli przez 3-5 minut, natomiast do infuzji dożylnej rozcieńcza się go do objętości 40-50 ml i podaje przez około 30 minut. Produkt zawiera L-argininę jako substancję pomocniczą i jest dostępny w fiolkach ze szkła typu I (1 g) lub typu II (2 g), przechowywanych w temperaturze poniżej 30°C, z okresem ważności 27 miesięcy.
antybiotyk, cefalosporyna, cefepim dichlorowodorek jednowodny, droga pozajelitowa, fiolka szklana, gentamycyna, infuzja dożylna, L-arginina, leczenie skojarzone, metronidazol, netylmycyna, płyn infuzyjny, pojemnik infuzyjny, roztwór do wstrzykiwań, stabilność chemiczna, tobramycyna, wankomycyna, warunki aseptyczne, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon substancji czynnych
Fludeoksyglukoza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności fludeoksyglukozy (18F), stosowanej w diagnostyce PET, wykazały niski potencjał toksyczności ostrej. W modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) podawano dawki znacznie przekraczające kliniczne (np. 0,0002 mg/kg u myszy i szczurów, 50-krotnie wyższe u psów oraz 1000-krotnie wyższe u myszy w przypadku preparatu FDGtomosil) bez obserwacji zgonów. Brak toksycznych efektów śmiertelnych potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa tego radiofarmaceutyku, który jest przeznaczony do jednorazowego podania dożylnego w celach diagnostycznych.
badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, FDG Pozyton, FDGtomosil, fludeoksyglukoza, genotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, pozytonowa tomografia emisyjna, radiofarmaceutyk, radiofarmaceutyk diagnostyczny, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, V-PET, wstrzyknięcie dożylne, zwierzęta laboratoryjne - Leksykon substancji czynnych
Sód tetradecylu siarczan – Dawkowanie i sposób podawania
Sód tetradecylu siarczan, dostępny w preparacie Fibrovein, jest stosowany do dożylnej skleroterapii żylaków, z doborem stężenia adekwatnym do rodzaju i wielkości zmian żylnych: 0,2% dla pajączków naczyniowych, 0,5% dla żylaków siatkowych, 1% dla małych i średnich żylaków oraz 3% dla większych zmian. Preparat można podawać w formie płynnej lub piany (1% i 3%), przy czym pianka jest preferowana do większych żył i powinna być stosowana pod kontrolą USG dla precyzyjnego umieszczenia środka. Standardowe dawki do wstrzyknięć wahają się od 0,1 do 2 ml, z maksymalnymi dawkami do 10 ml dla stężeń 0,2%-1% (płyn) i do 16 ml dla piany 1% i 3%. Zaleca się stosowanie minimalnie skutecznego stężenia, aby uniknąć powikłań takich jak martwica tkanek, a także wykonanie próby uczuleniowej (0,25-0,5 ml) w przypadkach wymagających szczególnej ostrożności.
Fibrovein, kontrola USG, martwica tkanki, pajączek naczyniowy, pianka sklerozacyjna, podanie pozajelitowe, próba uczuleniowa, reakcja alergiczna, sklerosant, skleroterapia, skleroterapia pianą, skleroterapia żylaków, sód tetradecylu siarczan, technika air-block, technika Tessariego, wstrzyknięcie dożylne, zmiana żylna, żylak, żylak siatkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa LEK-AM jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowana jest w profilaktyce oraz leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazań klinicznych i ryzyka pacjenta. U pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem profilaktyka wynosi 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, a u wysokiego ryzyka 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z możliwością przedłużenia do 5 tygodni w dużych zabiegach ortopedycznych. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schemat 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z wyższym ryzykiem nawrotu. W niestabilnej dławicy piersiowej i NSTEMI dawka wynosi 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w STEMI początkowo podaje się bolus 3000 j.m. (30 mg) dożylnie oraz 100 j.m./kg mc. podskórnie, następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m./100 mg dla pierwszych dwóch dawek). U pacjentów ≥75 lat z STEMI bolus jest pomijany, a dawka podskórna wynosi 75 j.m./kg mc. co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m./75 mg). Enoksaparyna jest podawana podskórnie, z wyjątkiem bolusa dożylnego w STEMI, i nie należy jej podawać domięśniowo.
antagonista witaminy K, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, roztwór do wstrzykiwań, świeży zawał mięśnia sercowego, terapia przeciwpłytkowa, tworzenie skrzepów, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca bez uniesienia odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Torasemid – Dawkowanie i sposób podawania
Torasemid, diuretyk pętlowy, wykazuje zróżnicowane dawkowanie zależne od wskazań klinicznych. W leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego zaleca się dawkę początkową 2,5 mg raz na dobę, maksymalnie do 5 mg/dobę, z pełnym efektem terapeutycznym po około 12 tygodniach. W terapii obrzęków, w tym w niewydolności serca, dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do 20 mg, a w wyjątkowych przypadkach do 40 mg/dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie jest indywidualizowane: standardowo 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg, a w razie konieczności do 200 mg/dobę, stosowanych wyłącznie przy klirensie kreatyniny <30 mL/min. W ostrym obrzęku płuc torasemid podaje się dożylnie, początkowo 20 mg, powtarzając dawkę co 30 minut do maksymalnie 100 mg/dobę.
ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, dostępność biologiczna, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze pierwotne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk i przesięk, okres półtrwania, ostry obrzęk płuc, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, torasemid, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon substancji czynnych
Joflupan – Właściwości farmakokinetyczne
Joflupan (123I), zawarty w produkcie Ioflupane (123I) ROTOP w stężeniu 74 MBq/ml, charakteryzuje się szybkim profilem farmakokinetycznym, co jest kluczowe dla jego zastosowania w diagnostyce obrazowej układu nerwowego. Po dożylnym podaniu tylko 5% podanej aktywności pozostaje w krwi pełnej już po 5 minutach, co wskazuje na błyskawiczną dystrybucję do tkanek docelowych. W mózgu substancja osiąga 7% podanej aktywności w ciągu 10 minut, a następnie spada do 3% po 5 godzinach. Istotne jest, że około 30% aktywności obecnej w mózgu lokalizuje się w prążkowiu, co ma szczególne znaczenie w diagnostyce chorób neurodegeneracyjnych związanych z układem dopaminergicznym.
aktywność molowa, choroby neurodegeneracyjne, diagnostyka obrazowa, Ioflupane ROTOP, joflupan, krążenie systemowe, krew pełna, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, prążkowie, roztwór do wstrzykiwań, tkanki docelowe, układ dopaminergiczny, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie moczu, wydalanie stolca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cytosar 20 mg/ml
Lek Cytosar zawierający cytarabinę (20 mg/ml) jest stosowany wyłącznie przez doświadczonych onkologów i podawany dożylnie (wlew lub wstrzyknięcie), podskórnie lub dokanałowo, w zależności od wskazań i schematu leczenia. Rozcieńczanie leku wymaga stosowania roztworów bez konserwantów, szczególnie przy podaniu dokanałowym (0,9% NaCl). Standardowa dawka w indukcji remisji ostrej białaczki nielimfocytarnej wynosi 100 mg/m²/dobę, podawana w ciągłym wlewie dożylnym lub co 12 godzin przez 7 dni. Duże dawki (2-3 g/m²) podaje się we wlewie trwającym 1-3 godziny co 12 godzin przez 2-6 dni, z wykluczeniem rozcieńczalników zawierających alkohol benzylowy. Podskórnie stosuje się dawki 20-100 mg/m², a dokanałowo 5-75 mg/m², najczęściej 30 mg/m² co 4 dni, w terapii ostrej białaczki z zajęciem OUN, często w skojarzeniu z hydrokortyzonem i metotreksatem (dawki odpowiednio 15 mg/m² i 15 mg/m²). U dzieci i młodzieży dawkowanie jest podobne jak u dorosłych, z uwzględnieniem wieku przy dawkowaniu metotreksatu oraz koniecznością stosowania rozcieńczalników bez konserwantów u niemowląt i dzieci do 3 lat.
cefalotyna, chemioterapia nowotworów, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, dawkowanie leku, indukcja remisji, lek przeciwnowotworowy, metotreksat, naciek białaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfatyczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka nielimfocytarna, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, prednizolon, radioterapia, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, sól sodowa bursztynianu hydrokortyzonu, terapia skojarzona, toksyczny wpływ na szpik kostny, układ krwiotwórczy, winkrystyna, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Wilate 1000 1000 j.m. + 1000 j.m.
Wilate jest koncentratem zawierającym ludzki czynnik von Willebranda (VWF) oraz czynnik VIII (FVIII), dostępny w dawkach 500 j.m. oraz 1000 j.m. obu czynników. Preparat, uzyskiwany z ludzkiego osocza, stosowany jest w leczeniu i profilaktyce krwawień u pacjentów z chorobą von Willebranda oraz hemofilią A. Wilate jest wskazany w sytuacjach, gdy leczenie desmopresyną jest nieskuteczne lub przeciwwskazane, a także w celu kontroli hemostazy podczas zabiegów operacyjnych. Po rekonstytucji zawiera około 100 j.m./ml VWF i 100 j.m./ml FVIII, z aktywnością swoistą 67 j.m. VWF:RCo/mg białka oraz 67 j.m. FVIII:C/mg białka, zgodnie z międzynarodowymi standardami WHO. Preparat zawiera również znaczącą ilość sodu: 11,7 mg/ml, co przekłada się na 58,7 mg w fiolce Wilate 500 oraz 117,3 mg w Wilate 1000.
aktywne krwawienie, choroba von Willebranda, czynnik von Willebranda, desmopresyna, epizod krwotoczny, hemofilia A, hemostaza, kofaktor rystocetyny, koncentrat czynnika VIII, koncentrat czynnika von Willebranda, krwotok, ludzkie osocze, niedobór czynnika VIII, okres okołooperacyjny, profilaktyka długoterminowa, profilaktyka krwawień, proszek i rozpuszczalnik, roztwór do wstrzykiwań, spontaniczne krwawienie, VIII czynnik krzepnięcia, wstrzyknięcie dożylne, zabieg operacyjny, zaburzenie gospodarki wodnej - Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen – Dawkowanie i sposób podawania
Fibrynogen, jako kluczowy czynnik krzepnięcia, wymaga indywidualnego dawkowania opartego na aktualnym stężeniu fibrynogenu w osoczu oraz stanie klinicznym pacjenta. W przypadku wrodzonych niedoborów, profilaktycznie należy podać preparat celem osiągnięcia stężenia 1 g/l, utrzymując je powyżej 0,5 g/l do zagojenia ran. Dawkowanie fibrynogenu ludzkiego (Fibryga) wylicza się według wzoru: dla dorosłych i młodzieży dawka (mg/kg) = [stężenie docelowe (g/l) – stężenie oznaczone (g/l)] ÷ 0,018, a dla dzieci <12 lat ÷ 0,014. Biologiczny okres półtrwania fibrynogenu wynosi 3-4 dni, co wpływa na częstotliwość podawania. W nabytym niedoborze u dorosłych stosuje się początkowo 1-2 g, a w ciężkich krwotokach 4-8 g, natomiast u dzieci i młodzieży dawka wynosi 20-30 mg/kg. Preparat podaje się dożylnie z maksymalną szybkością 5 ml/min (wrodzona afibrynogenemia) lub 10 ml/min (nabyty niedobór).
afibrynogenemia, aplikacja natryskowa, białko krzepnięcia krwi, biologiczny okres półtrwania, chirurgia małoinwazyjna, ciężki krwotok, dwutlenek węgla, hemostaza, hipofibrynogenemia, infuzja, klej tkankowy, koncentrat fibrynogenu, nabyty niedobór fibrynogenu, podanie podskórne, polimeryzacja kleju, przeszczep skóry, stężenie fibrynogenu w osoczu, terapia zastępcza, wrodzony niedobór fibrynogenu, wstrzyknięcie dożylne, zabieg laparoskopowy, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – 99mTc – Tektrotyd 16 mcg HYNIC-[De-Phe^1, Tyr^3-Oktreotyd] TFA
Preparat radiofarmaceutyczny ⁹⁹ᵐTc-Tektrotyd stosowany jest do diagnostyki obrazowej w medycynie nuklearnej, podawany jednorazowo dożylnie przez wykwalifikowany personel. Do wyznakowania preparatu używa się technetu-99m w ilości 1 ml roztworu technecjanu(VII) sodu o aktywności 740-1200 MBq (maksymalnie do 2200 MBq), co pozwala na wykonanie badania u 1-2 dorosłych pacjentów. Zalecana aktywność dla pojedynczego badania u dorosłych wynosi 370-925 MBq, bez konieczności modyfikacji dawki u osób powyżej 65 lat oraz pacjentów z niewydolnością nerek. Preparatu nie stosuje się u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych klinicznych. Akwizycję obrazów wykonuje się w okresie 2-4 godzin po podaniu, z możliwością dodatkowych akwizycji po 10 minutach, 1 godzinie oraz 24 godzinach, stosując techniki Whole Body oraz SPECT.
akwizycja obrazów, dieta lekkostrawna, generator radionuklidowy, lek przeczyszczający, medycyna nuklearna, niewydolność nerek, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, preparat radiofarmaceutyczny, radiofarmaceutyk, technecjan sodu, technet-99m, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, wstrzyknięcie dożylne, zakład medycyny nuklearnej, znacznik radioizotopowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lidocaine Grindeks 20 mg/ml
Przedawkowanie chlorowodorku lidokainy manifestuje się dwufazową toksycznością, obejmującą ośrodkowy układ nerwowy (OUN) oraz układ sercowo-naczyniowy. Toksyczność może pojawić się natychmiast po dożylnym podaniu lub z opóźnieniem 15-60 minut w przypadku innych dróg podania. Objawy rozwijają się progresywnie: od wczesnych symptomów takich jak zmęczenie, zawroty głowy i parestezje okołoustne (dawki doustne u dorosłych około 600 mg), przez umiarkowane (atakksja, splątanie przy dawkach doustnych ok. 2 g), aż do ciężkich (konwulsje, śpiączka, arytmie serca przy dawkach pozajelitowych 500 mg-1 g u dorosłych). W fazie zagrażającej życiu obserwuje się poszerzenie zespołu QRS, blok przedsionkowo-komorowy oraz zatrzymanie akcji serca (dawki dożylne u dorosłych około 1 g). Rzadko występuje methemoglobinemia. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, osób starszych oraz pacjentów z oparzeniami ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności.
arytmia, ataksja, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, chlorowodorek lidokainy, depresja oddechowa, diazepam, dobutamina, efedryna, intubacja dotchawicza, konwulsja, kurczliwość mięśnia sercowego, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, methemoglobinemia, migotanie komór, niewydolność serca, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja okołoustna, poszerzenie zespołu QRS, splątanie, stężenie leku w surowicy, tachykardia komorowa, tiopental sodu, toksyczność lidokainy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu komorowego, zatrzymanie akcji serca - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak – Dawkowanie i sposób podawania
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), stosowany jest w leczeniu bólu i stanów zapalnych, z dawkowaniem dostosowanym do postaci farmaceutycznej, wskazań klinicznych oraz indywidualnych cech pacjenta. U dorosłych zalecana dawka dobowa wynosi od 50 mg do 150 mg, podzielona na 2-3 dawki, z maksymalną dawką 150 mg/dobę. W przypadku postaci doustnych, tabletki powlekane stosuje się w dawce 25-50 mg 2-3 razy na dobę, tabletki dojelitowe 100-150 mg/dobę, a tabletki o przedłużonym uwalnianiu 100 mg raz na dobę. Preparaty do iniekcji (75 mg i.v. lub i.m.) przeznaczone są do krótkotrwałego stosowania (do 2 dni), z maksymalną dawką 150 mg/dobę. Preparaty miejscowe, takie jak żele (10-11,6 mg/g) i aerozole (40 mg/ml), aplikowane są 3-4 razy dziennie, z maksymalną dawką odpowiednio 160 mg i 120 mg diklofenaku na dobę. Krople do oczu (0,1%) stosuje się zgodnie z wskazaniami, nie dłużej niż 4 tygodnie, a czopki dostępne są w dawkach 50 mg (1-3 razy/dobę) i 100 mg (raz/dobę), z maksymalną dawką 150 mg/dobę.
choroba sercowo-naczyniowa, choroba układu krążenia, choroba zwyrodnieniowa stawów, hydroksypropylo-beta-cyklodekstryna, kreatynina w surowicy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, preparat do stosowania miejscowego, przesączanie kłębuszkowe, reakcja anafilaktyczna, stan zapalny tkanek miękkich, tabletka dojelitowa, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaćma - Leksykon leków
Skład i postać leku – Enoxaparin sodium LEK-AM 8 000 j.m. (80 mg)/0,8 ml
Produkt leczniczy Enoxaparin sodium LEK-AM to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową, otrzymywaną z depolimeryzacji heparyny pochodzącej z błony śluzowej jelit świń. Dostępny jest w pięciu dawkach: 20 mg (2000 j.m., 0,2 ml), 40 mg (4000 j.m., 0,4 ml), 60 mg (6000 j.m., 0,6 ml), 80 mg (8000 j.m., 0,8 ml) oraz 100 mg (10 000 j.m., 1,0 ml). Produkt zawiera jedynie wodę do wstrzykiwań jako substancję pomocniczą i jest dostarczany w ampułko-strzykawkach z bezbarwnego szkła typu I, wyposażonych w gumowy korek chlorobutylowy, tłoczek i igłę. Enoksaparynę można podawać podskórnie (podstawowa droga) lub dożylnie w formie bolusa, stosowanego wyłącznie w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Przy podaniu dożylnym dopuszczalne jest rozcieńczenie w 0,9% roztworze chlorku sodu lub 5% roztworze dekstrozy.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, enoksaparyna sodowa, fałd skórny, heparyna, igła medyczna, podanie dożylne, podanie podskórne, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny, substancja biologiczna, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voriconazole Fresenius Kabi 200 mg
Voriconazole Fresenius Kabi, zawierający worykonazol w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do masy ciała, wieku oraz stanu klinicznego pacjenta. Dawka nasycająca dożylna wynosi 6 mg/kg mc. co 12 godzin przez pierwsze 24 godziny, a dawka podtrzymująca 4 mg/kg mc. dwa razy na dobę u dorosłych. U dzieci (2–<12 lat) i młodzieży o masie ciała <50 kg dawka nasycająca to 9 mg/kg mc. co 12 godzin, a podtrzymująca 8 mg/kg mc. dwa razy na dobę. Podanie dożylne nie powinno przekraczać szybkości 3 mg/kg mc./godz. przez 1–3 godziny, a bolus jest przeciwwskazany. Worykonazol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (96%), co umożliwia przejście z terapii dożylnej na doustną (np. 400 mg co 12 godzin dla pacjentów ≥40 kg). Monitorowanie elektrolitów (K+, Mg2+, Ca2+) jest obligatoryjne przed i w trakcie terapii. Terapia powinna być możliwie krótka, a w przypadku leczenia długotrwałego (>180 dni) konieczna jest ocena stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa hydroksypropylobetadeksu – substancji pomocniczej w postaci dożylnej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bilirubina całkowita, biodostępność doustna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, fosfataza zasadowa, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksypropylobetadeks, immunosupresja, infuzja dożylna, inwazyjne zakażenie grzybicze, klirens, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, lek przeciwgrzybiczny, marskość wątroby, neutropenia, niewydolność wątroby, odpowiedź mikologiczna, parametry czynności wątroby, skala Childa-Pugha, stężenie terapeutyczne w osoczu, terapia dożylna, toksyczność leku, uszkodzenie wątroby, worykonazol, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluorouracil medac 50 mg/ml (500 mg/10 ml)
Fluorouracil medac (50 mg/ml) jest stosowany w leczeniu nowotworów, podawany dożylnie (wstrzyknięcie lub wlew) lub dotętniczo, z dawkowaniem dostosowanym do masy ciała pacjenta, z maksymalną dawką dobową 0,8-1 g i łączną dawką do 30 g na cykl. W przypadku pacjentów z otyłością lub retencją płynów stosuje się należną masę ciała. Redukcja dawki jest obowiązkowa u pacjentów z zespołem wyniszczenia nowotworowego, po dużych zabiegach chirurgicznych, z upośledzoną funkcją szpiku, wątroby lub nerek. Preferowaną metodą podania jest wlew dożylny 15 mg/kg (maksymalnie 1 g) przez 4 godziny, codziennie do wystąpienia toksyczności lub osiągnięcia dawki 12-15 g. Alternatywnie stosuje się krótsze wlewy lub ciągły 24-godzinny wlew.
chlorek sodu, choroby współistniejące, cykl terapeutyczny, fluorouracyl, monoterapia, objawy toksyczności, przerzuty do płuc, radioterapia, retencja płynów, roztwór glukozy, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, upośledzona czynność wątroby, wlew dotętniczy, wlew dożylny, wodobrzusze, wstrzyknięcie dożylne, zespół wyniszczenia nowotworowego - Leksykon substancji czynnych
Indygotyna – Dawkowanie i sposób podawania
Indygotyna (indygokarmin) jest podawana wyłącznie dożylnie w postaci roztworu 40 mg/5 ml (8 mg/ml). Standardowa dawka początkowa wynosi 40 mg (5 ml) podawana powolnym wstrzyknięciem dożylnym z monitorowaniem ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. W razie niewystarczającego efektu diagnostycznego możliwe jest podanie dodatkowej dawki 40 mg po 20-30 minutach. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosowanie indygotyny wymaga ostrożności: Indygokarmin SERB jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min, natomiast Provingo można stosować przy klirensie kreatyniny ≥ 10 ml/min, ale nie poniżej 10 ml/min. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby ani u osób w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały określone.
ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, filtracja, funkcja nerek, indygotyna, klirens kreatyniny, membrana polieterosulfonowa, parametry hemodynamiczne, parametry życiowe, podanie dożylne, podaż płynów, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Actilyse 50 50 mg
Actilyse 50 (alteplaza) jest lekiem trombolitycznym stosowanym w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego, ostrej masywnej zatorowości płucnej oraz ostrego udaru niedokrwiennego. W terapii zawału mięśnia sercowego stosuje się dwa schematy dawkowania: 90-minutowy (przyspieszony) dla pacjentów leczonych do 6 godzin od wystąpienia objawów, z dawką całkowitą do 100 mg (bolus 15 mg, następnie wlew 50 mg i 35 mg) oraz 3-godzinny schemat dla leczenia w okresie 6-12 godzin, z dawką do 100 mg (bolus 10 mg, wlew 50 mg i 40 mg). W ostrej masywnej zatorowości płucnej dawka całkowita wynosi do 100 mg (bolus 10 mg, wlew 90 mg przez 2 godziny), dostosowana do masy ciała (maks. 1,5 mg/kg). W leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego dawka wynosi 0,9 mg/kg m.c. (maksymalnie 90 mg), podawana jako 10% bolus dożylny, a pozostała część w ciągu 60 minut, terapia musi być rozpoczęta do 4,5 godziny od wystąpienia objawów. Roztwór po rekonstytucji podaje się dożylnie, w stężeniach 1 mg/ml lub 2 mg/ml, dostosowując objętość podawanego leku.
alteplaza, aPTT, bolus dożylny, dawkowanie, heparyna, inhibitor agregacji płytek, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek trombolityczny, rekonstytucja, schemat 3-godzinny, schemat przyspieszony, udar niedokrwienny, uniesienie odcinka ST, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxytocin Grindeks
Oksytocyna Grindeks powinna być stosowana wyłącznie w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem personelu medycznego, wyłącznie w formie infuzji dożylnej, z wykluczeniem bolusów dożylnych ze względu na ryzyko ostrego niedociśnienia tętniczego, uderzeń gorąca i tachykardii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z przebytym cięciem cesarskim, chorobami sercowo-naczyniowymi (w tym kardiomiopatią przerostową, chorobą zastawkową, niedokrwienną i zespołem wydłużonego QT), nadciśnieniem ciążowym, wiekiem powyżej 35 lat, uczuleniem na lateks oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Nadmierna stymulacja macicy może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak bradykardia płodu, hipertonii macicy, skurczów tężcowych oraz ryzyka pęknięcia macicy, dlatego konieczne jest monitorowanie czynności serca płodu (KTG) oraz aktywności skurczowej macicy.
bradykardia płodu, choroba niedokrwienna serca, choroba zastawkowa, cukrzyca ciążowa, działanie antydiuretyczne, hipertonia macicy, hiponatremia, indukcja porodu, infuzja dożylna, kardiomiopatia przerostowa, kardiotokografia, krwotok poporodowy, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedotlenienie płodu, ostry obrzęk płuc, pęknięcie macicy, przeładowanie płynami, retencja wody, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skurcz tętnic wieńcowych, skurcz tężcowy macicy, środek uterotoniczny, tachykardia odruchowa, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zator płynem owodniowym, zatrucie wodne, zatrzymane poronienie, zespół wydłużonego odstępu QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aciclovir Jelfa 250 mg
Przedawkowanie dożylnego acyklowiru wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań nefrologicznych i neurologicznych, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, odwodnionych, w podeszłym wieku oraz z istniejącą dysfunkcją nerek. Klinicznie obserwuje się wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, co wskazuje na pogorszenie funkcji nerek. Krytycznym zjawiskiem jest krystalizacja acyklowiru w kanalikach nerkowych przy stężeniu leku przekraczającym 2,5 mg/ml, prowadząca do mechanicznego uszkodzenia nerek. Objawy neurologiczne obejmują zaburzenia świadomości, drgawki oraz śpiączkę, które wymagają natychmiastowej interwencji i monitorowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na szybkie wstrzyknięcie dożylne oraz dawki przekraczające zalecenia terapeutyczne, które zwiększają ryzyko toksyczności.
acyklowir, anuria, azot mocznikowy, diureza, drgawka, hemodializa, kanaliki nerkowe, nawadnianie, neurotoksyczność, niewydolność nerek, objaw neurologiczny, przedawkowanie acyklowiru, śpiączka, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daptomycin Fosun Pharma 350 mg
Daptomycin Fosun Pharma jest podawany wyłącznie raz na dobę, a dawkowanie u dorosłych zależy od wskazania klinicznego: 4 mg/kg mc. dla cSSTI bez bakteriemii przez 7-14 dni, 6 mg/kg mc. dla cSSTI z bakteriemią S. aureus oraz infekcyjnego zapalenia wsierdzia prawej części serca (RIE). Lek podaje się dożylnie, najczęściej jako 30-minutową infuzję lub 2-minutowe wstrzyknięcie (u zdrowych osób). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) dawkowanie jest modyfikowane do podawania co 48 godzin, a u osób dializowanych lek podaje się po dializie. Monitorowanie stężenia fosfokinazy kreatynowej (CPK) jest obowiązkowe na początku i co najmniej raz w tygodniu podczas terapii. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh B) nie wymaga się zmiany dawki, natomiast u ciężko chorych (Child-Pugh C) zaleca się ostrożność.
bakteriemia, chlorek sodu, cSSTI, czynność nerek, daptomycyna, dializa otrzewnowa, fosfokinaza kreatynowa, hemodializa, infekcyjne zapalenie wsierdzia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, skala Child-Pugh, Staphylococcus aureus, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie skóry i tkanek miękkich