wstrzyknięcie dożylne
Wstrzyknięcie dożylne to technika podawania leków lub płynów bezpośrednio do żyły pacjenta. Jest to jedna z najszybszych dróg podania substancji leczniczych, ponieważ zapewnia natychmiastowe dotarcie do krążenia ogólnoustrojowego, z pominięciem bariery przewodu pokarmowego.
Procedura wymaga zastosowania sterylnej igły lub kaniuli dożylnej, którą wprowadza się do światła żyły, najczęściej w zgięciu łokciowym, na przedramieniu lub na grzbiecie dłoni. Wstrzyknięcia dożylne mogą być podawane jako szybki bolus lub jako powolna infuzja, w zależności od rodzaju leku i stanu klinicznego pacjenta.
Ta droga podania jest szczególnie istotna w stanach nagłych, gdy konieczne jest szybkie uzyskanie efektu terapeutycznego, a także przy podawaniu leków, które nie mogą być aplikowane innymi drogami ze względu na ich właściwości fizykochemiczne lub farmakologiczne. Wstrzyknięcia dożylne wymagają odpowiedniego przeszkolenia personelu medycznego oraz zachowania zasad aseptyki, aby zminimalizować ryzyko powikłań, takich jak zakażenia, wynaczynienia czy zatory powietrzne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anidulafungina Accord 100 mg
Anidulafungina Accord jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym do leczenia inwazyjnych zakażeń grzybiczych, wymagającym precyzyjnego dawkowania dostosowanego do pacjenta i rodzaju infekcji. U dorosłych dawka nasycająca wynosi 200 mg podana jednorazowo w pierwszym dniu, a dawka podtrzymująca to 100 mg/dobę, z czasem leczenia co najmniej 14 dni po ostatnim dodatnim posiewie, maksymalnie do 35 dni. U dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 18 lat stosuje się dawkę nasycającą 3,0 mg/kg mc. (maksymalnie 200 mg) oraz dawkę podtrzymującą 1,5 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 100 mg). Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (niewielkimi, umiarkowanymi lub ciężkimi) ani u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych. Lek podaje się wyłącznie dożylnie w formie infuzji, z szybkością nieprzekraczającą 1,1 mg/min (1,4 ml/min po rozcieńczeniu do stężenia 0,77 mg/ml), aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych związanych z wlewem.
anidulafungina, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, hemodializa, infuzja, inwazyjne zakażenie grzybicze, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwgrzybiczny, pacjent dializowany, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, roztwór do infuzji, szybkość infuzji, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Clexane 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej, szczególnie po podaniu dożylnym, pozaustrojowym lub podskórnym, stanowi poważne ryzyko powikłań krwotocznych, które mogą obejmować krwawienia o różnym nasileniu – od drobnych wybroczyn po masywne krwotoki zagrażające życiu. Objawy przedmiotowe obejmują krwiaki, krwawienia z nosa, krwioplucie, krwiomocz oraz krwawienia z przewodu pokarmowego, natomiast objawy podmiotowe to osłabienie, zawroty głowy, bladość powłok i hipotonia. W przypadku podania doustnego, ze względu na słabe wchłanianie enoksaparyny, przedawkowanie zwykle nie prowadzi do poważnych następstw klinicznych.
aktywność anty-Xa, antidotum, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hipotonia, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak, krwiomocz, krwioplucie, krwotok wewnętrzny, parametry krzepnięcia, podanie doustne, podanie dożylne, powikłanie krwotoczne, protamina, przedawkowanie leku, wstrzyknięcie dożylne, wybroczynę, zawroty głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tarcefoksym 1 g
Tarcefoksym 1 g to preparat zawierający 1 g cefotaksymu w postaci soli sodowej, stosowany do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Produkt nie zawiera substancji pomocniczych, co minimalizuje ryzyko interakcji i reakcji alergicznych. Zawartość sodu w jednej fiolce wynosi 48 mg (2,1 mmol), co jest istotne dla pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Preparat wymaga rekonstytucji: do podania domięśniowego cefotaksym rozpuszcza się w 4 ml wody do wstrzykiwań lub 1% roztworze lidokainy (ten ostatni podawany natychmiast po sporządzeniu), do dożylnego – w 10 ml wody do wstrzykiwań, 0,9% roztworu NaCl lub 5% roztworu glukozy. Roztwór izotoniczny uzyskuje się rozpuszczając 1 g cefotaksymu w 14 ml wody do wstrzykiwań. Infuzję dożylną przygotowuje się w 50–100 ml 0,9% NaCl lub 5% glukozy, podając przez 20–60 minut.
aminoglikozyd, antybiotykooporność, cefotaksym, działanie przeciwbakteryjne, infuzja dożylna, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór infuzyjny, roztwór izotoniczny, roztwór lidokainy, sód, sól sodowa cefotaksymu, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Detimedac 100 mg 100 mg
Produkt leczniczy Detimedac zawiera dakarbazynę w postaci cytrynianu dakarbazyny, dostępny w dawkach 100 mg i 200 mg, każda fiolka po rekonstytucji zawiera roztwór o stężeniu 10 mg/ml. Preparat występuje jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji dożylnej. Roztwór do wstrzykiwań przygotowuje się przez rozpuszczenie proszku w 10 ml (dla 100 mg) lub 20 ml (dla 200 mg) wody do wstrzykiwań, natomiast do infuzji dożylnej roztwór ten rozcieńcza się dodatkowo w 200-300 ml 0,9% NaCl lub 5% glukozy, podając w infuzji trwającej 15-30 minut. Roztwory muszą być klarowne, bez widocznych cząstek, a ich stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 48 godzin w temperaturze 2-8°C, pod warunkiem ochrony przed światłem i przechowywania w szklanych fiolkach. Należy unikać jednoczesnego stosowania z heparyną, hydrokortyzonem, L-cysteiną oraz wodorowęglanem sodu ze względu na niezgodności chemiczne.
9%, chlorek sodu 0, cytrynian dakarbazyny, dakarbazyna, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glukoza 5%, heparyna, hydrokortyzon, infuzja dożylna, kwas cytrynowy bezwodny, L-cysteina, lek cytotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, mannitol, niezgodność chemiczna, odpad cytotoksyczny, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, rozcieńczony roztwór do infuzji, roztwór do infuzji, wodorowęglan sodu, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biotaksym 2 g
Biotaksym (cefotaksym) jest antybiotykiem beta-laktamowym stosowanym wyłącznie pozajelitowo, w dawkach dostosowanych do rodzaju i ciężkości zakażenia, wieku, masy ciała oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat dawka w zakażeniach lekkich i umiarkowanych wynosi 1 g co 12 godzin (dobowa dawka 2 g), natomiast w ciężkich zakażeniach do 12 g na dobę podzielonych na 3-4 dawki co 6-8 godzin. U dzieci do 12 lat dawkowanie opiera się na masie ciała: standardowo 50-150 mg/kg/dobę w 2-4 dawkach, a w ciężkich zakażeniach do 200 mg/kg/dobę. Noworodki otrzymują 50 mg/kg co 8-12 godzin, z możliwością zwiększenia dawki do 150-200 mg/kg/dobę w ciężkich przypadkach. W profilaktyce okołooperacyjnej zaleca się pojedynczą dawkę 1 g podaną 30-90 minut przed zabiegiem, a w niepowikłanej rzeżączce pojedynczą dawkę domięśniową 1 g. Modyfikacja dawkowania jest konieczna u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <5 ml/min lub stężenie kreatyniny >751 µmol/l), gdzie dawkę dobową należy zmniejszyć o połowę po dawce nasycającej 1 g, zachowując częstotliwość podawania.
Biotaksym, cefotaksym, cewnik do żyły centralnej, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, dawka nasycająca, infuzja dożylna, kiła, klirens kreatyniny, podawanie pozajelitowe, profilaktyka zakażeń okołooperacyjnych, rzeżączka niepowikłana, stężenie kreatyniny, wrażliwość drobnoustroju, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wydolność nerek, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bortezomib medac 1 mg
Bortezomib medac, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierającego 1 mg bortezomibu na 1 ml roztworu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, bor lub jakąkolwiek substancję pomocniczą. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych objawów skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych zagrażających życiu. Ponadto, stosowanie bortezomibu jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z ostrą rozlaną naciekową chorobą płuc i osierdzia ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie przeanalizować wywiad alergiczny oraz stan układu oddechowego i sercowo-naczyniowego pacjenta. W przypadku terapii skojarzonej z bortezomibem konieczne jest szczegółowe zapoznanie się z przeciwwskazaniami i potencjalnymi interakcjami leków wchodzących w skład schematu terapeutycznego. Monitorowanie pacjenta przed i w trakcie leczenia powinno obejmować ocenę objawów nadwrażliwości oraz wczesne wykrywanie powikłań płucnych i sercowych, które mogą wymagać przerwania terapii. Ze względu na postać leku (1 mg bortezomibu w 1 ml roztworu do wstrzykiwań dożylnych), należy zachować szczególną ostrożność podczas przygotowywania i podawania, aby uniknąć błędów dawkowania i powikłań.
bortezomib, charakterystyka produktu leczniczego, duszność, działanie niepożądane, ester kwasu boronowego, interakcja lekowa, nadwrażliwość na lek, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, powikłanie leczenia, powikłanie płucne, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, schemat terapeutyczny, substancja czynna, terapia skojarzona, wstrzyknięcie dożylne, związek boronowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Crusia 60 mg/0,6 ml (6000 j.m.)
Produkt leczniczy Crusia to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową, będącą heparyną drobnocząsteczkową uzyskaną z błony śluzowej jelit świń. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa wynoszącej odpowiednio 2000, 4000, 6000, 8000 oraz 10 000 j.m., co odpowiada zawartości enoksaparyny sodowej od 20 mg do 100 mg w objętościach od 0,2 ml do 1 ml. Roztwór jest klarowny, bezbarwny do jasnożółtego, przeznaczony do podawania pozajelitowego, głównie podskórnego, z możliwością szybkiego wstrzyknięcia dożylnego w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Produkt nie powinien być mieszany z innymi lekami przy podaniu podskórnym, a do rozcieńczania dożylnego dopuszcza się roztwór soli fizjologicznej lub 5% roztwór dekstrozy. Ampułko-strzykawki są gotowe do użycia, wykonane ze szkła typu I, mogą być wyposażone w system zabezpieczający igłę.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, guma chlorobutylowa, jednostka międzynarodowa, niezgodność farmaceutyczna, podanie podskórne, podanie pozajelitowe, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny soli, roztwór wodny dekstrozy, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ondansetron Accord 4 mg
Ondansetron Accord, dostępny w ampułko-strzykawkach zawierających 4 mg (2 ml) lub 8 mg (4 ml) ondansetronu w formie chlorowodorku dwuwodnego, jest wskazany do leczenia i profilaktyki nudności oraz wymiotów wywołanych chemioterapią cytotoksyczną, radioterapią oraz w okresie pooperacyjnym u dorosłych. W populacji pediatrycznej zastosowanie leku jest ograniczone: u dzieci ≥ 6 miesięcy stosuje się go w leczeniu nudności i wymiotów po chemioterapii, natomiast w zapobieganiu i leczeniu nudności pooperacyjnych dopuszcza się podawanie dożylne u dzieci od 1 miesiąca życia. Preparat charakteryzuje się pH 3,3-4,0 oraz osmolalnością 270-330 mOsm/kg, a 1 ml roztworu zawiera 3,60 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
ampułko-strzykawka, chemioterapia cytotoksyczna, chlorowodorek dwuwodny, dieta niskosodowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, napromienianie całego ciała, nudności i wymioty chemioterapeutyczne, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, potencjał emetogenny, radioterapia, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amiodaron hameln 50 mg/ml
Amiodaron hameln (50 mg/ml) jest wskazany do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych lub pod nadzorem specjalisty, z dostępem do monitorowania czynności serca, defibrylacji i stymulacji. Standardowa dawka wynosi 5 mg/kg masy ciała podawana w infuzji dożylnej trwającej 20 minut do 2 godzin, rozcieńczona w 250 ml 5% roztworu glukozy. Maksymalna dawka dobowa to 1200 mg (około 15 mg/kg m.c.) w objętości do 500 ml 5% glukozy. W stanach zagrożenia życia dopuszcza się powolne wstrzyknięcie dożylne 150-300 mg w 10-20 ml 5% glukozy, trwające minimum 3 minuty, z możliwością powtórzenia po 15 minutach. W przypadku migotania komór lub częstoskurczu komorowego bez tętna opornego na defibrylację, zalecana dawka wynosi 300 mg (lub 5 mg/kg m.c.) w 20 ml 5% glukozy podawana szybko dożylnie, z możliwością dodatkowej dawki 150 mg (2,5 mg/kg m.c.). Po uzyskaniu odpowiedzi klinicznej należy natychmiast rozpocząć leczenie doustne dawką nasycającą 200 mg trzy razy na dobę, z stopniowym odstawianiem amiodaronu.
5% roztwór glukozy, alkohol benzylowy, amiodaron chlorowodorek, badanie czynności tarczycy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, dawka nasycająca, defibrylacja, działanie niepożądane, infuzja dożylna, migotanie komór, monitorowanie czynności serca, niezgodność farmaceutyczna, oddział intensywnej terapii, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Endoxan 1000 mg
Endoxan, zawierający cyklofosfamid, powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy, z indywidualnym doborem dawki uwzględniającym wskazanie terapeutyczne, schemat terapii skojarzonej, stan zdrowia pacjenta oraz wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza morfologii krwi. Preparat podaje się dożylnie, preferując powolny wlew lub bardzo powolne wstrzyknięcie, po rozpuszczeniu proszku w 0,9% roztworze NaCl (wstrzyknięcie) lub w jałowej wodzie (wlew). Zaleca się podawanie leku w godzinach porannych oraz zapewnienie odpowiedniej podaży płynów w celu zmniejszenia ryzyka toksyczności urologicznej. W terapii skojarzonej z innymi cytostatykami o podobnej toksyczności może być konieczna redukcja dawki lub wydłużenie odstępów między cyklami.
cyklofosfamid, czynnik stymulujący erytropoezę, czynnik stymulujący hematopoezę, czynnik wzrostu kolonii, dializa, diureza, infuzja, lek cytostatyczny, mielosupresja, morfologia krwi, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór hipotoniczny, stężenie leku w osoczu, system dializacyjny, terapia skojarzona, toksyczność dróg moczowych, toksyczność leku, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doxorubicinum Accord 2 mg/ml
Doksorubicyna chlorowodorek, dostępna jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 2 mg/ml, wymaga precyzyjnego dawkowania i podawania pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa. Lek podaje się dożylnie (bolus, krótki wlew do 1 godziny lub wlew ciągły do 96 godzin) lub dopęcherzowo, z zaleceniem stosowania wlewu dożylnego przez cewnik w czasie 3-10 minut, aby minimalizować ryzyko zakrzepowego zapalenia żył i wynaczynienia. Dawkowanie zależy od powierzchni ciała pacjenta i schematu leczenia: w monoterapii 60-75 mg/m² co 3 tygodnie, w terapii skojarzonej 30-60 mg/m² co 3-4 tygodnie, a u pacjentów z ograniczeniami immunologicznymi lub podeszłym wiekiem 15-20 mg/m² tygodniowo. W leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego stosuje się wlewkę dopęcherzową 30-50 mg w 25-50 ml 0,9% NaCl o stężeniu 1 mg/ml, utrzymując roztwór w pęcherzu przez 1-2 godziny z rotacją pacjenta co 15 minut.
bilirubina w surowicy, cyklofosfamid, daunorubicyna, doksorubicyna, epirubicyna, idarubicyna, immunosupresja, kardiomiopatia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, lek przeciwnowotworowy, martwica tkanek, naciek nowotworowy szpiku kostnego, nadciśnienie tętnicze, napromienianie śródpiersia, niewydolność nerek, ostra białaczka, podanie dożylne, powierzchnia ciała, przezcewkowa resekcja, rak pęcherza moczowego, środki alkilujące, uszkodzenie naczyń wieńcowych, wlewka dopęcherzowa, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie tkanki łącznej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meropenem Kabi 1 g
Dawkowanie meropenemu Kabi powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia oraz stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych i młodzieży dawki wahają się od 500 mg do 2 g podawanych co 8 godzin, z wyższymi dawkami (do 2 g trzy razy na dobę) zalecanymi w ciężkich zakażeniach wywołanych przez mniej wrażliwe bakterie, takie jak Enterobacteriaceae, Pseudomonas aeruginosa czy Acinetobacter spp. Standardowa podaż odbywa się w formie infuzji dożylnej trwającej 15-30 minut, z możliwością podania dawki do 1 g w bolusie dożylnym trwającym około 5 minut, choć bezpieczeństwo podawania 2 g w bolusie jest słabo udokumentowane. U pacjentów z upośledzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny <51 ml/min) konieczne jest zmniejszenie dawki i wydłużenie odstępów między podaniami, np. dawka jednostkowa co 12 lub 24 godziny w zależności od stopnia niewydolności nerek. Meropenem jest usuwany podczas hemodializy, dlatego dawkę należy podać po jej zakończeniu. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby ani u osób starszych z prawidłową funkcją nerek.
Acinetobacter, bakterie chorobotwórcze, dializa otrzewnowa, Enterobacteriaceae, hemodializa, hemofiltracja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, meropenem, Meropenem Kabi, mukowiscydoza, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie poporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Skład i postać leku – Propofol 2% MCT/LCT Fresenius 20 mg/ml
Propofol 2% MCT/LCT Fresenius to emulsja do wstrzykiwań i infuzji, zawierająca 20 mg propofolu w 1 ml emulsji o charakterystycznym wyglądzie białej emulsji typu olej w wodzie. Produkt dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 20 ml (400 mg propofolu), 50 ml (1000 mg propofolu) oraz 100 ml (2000 mg propofolu). Skład preparatu obejmuje również substancje pomocnicze takie jak oczyszczony olej sojowy (50 mg/ml), triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, fosfatydy jaja kurzego, glicerol, kwas oleinowy oraz maksymalnie 0,06 mg sodu na ml. Fiolki wykonane są ze szkła typu I lub II i zamknięte korkiem z gumy bromobutylowej. Propofol przeznaczony jest do podania dożylnego, a przed użyciem należy dezynfekować membranę fiolki alkoholem.
emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, emulsja typu olej w wodzie, fosfatydy jaja kurzego, glicerol, kwas oleinowy, niezgodność farmaceutyczna, olej sojowy oczyszczony, podanie dożylne, propofol, Propofol MCT/LCT, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, triglicerydy kwasów tłuszczowych, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Amiokordin 50 mg/ml
Produkt leczniczy Amiokordin zawiera chlorowodorek amiodaronu w stężeniu 50 mg/ml (odpowiadającemu 47,33 mg amiodaronu w formie zasadowej na 1 ml). Każda ampułka o objętości 3 ml zawiera 150 mg chlorowodorku amiodaronu (141,98 mg amiodaronu). Substancje pomocnicze obejmują alkohol benzylowy (20,2 mg/ml, 60,6 mg/ampułka), polisorbat 80 oraz wodę do wstrzykiwań. Produkt jest przeznaczony do podawania dożylnego, w formie wstrzyknięć trwających co najmniej 3 minuty lub wlewów dożylnych z 5% roztworem glukozy, z dawką nasycającą podawaną w 250 ml glukozy przez 20 minut do 2 godzin oraz dawką podtrzymującą również w 250 ml 5% glukozy. Wlewy należy podawać przez centralny cewnik żylny przy użyciu pompy objętościowej.
alkohol benzylowy, amiodaron chlorowodorek, centralny cewnik żylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, polisorbat 80, pompa objętościowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, wlew dożylny, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glunektik 1 GBq/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego GLUNEKTIK, zawierającego 18F-fluorodeoksyglukozę, wykazały niski profil toksyczności ostrej. W badaniach na myszach i szczurach, pojedyncze dożylne podanie dawki 0,0002 mg/kg masy ciała nie powodowało śmierci zwierząt, co potwierdza bezpieczeństwo jednorazowego stosowania diagnostycznego. Ze względu na charakter produktu, nie przeprowadzono badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, mutagenności ani długoterminowych badań karcynogenności, co jest uzasadnione krótkim okresem półtrwania izotopu 18F oraz jednorazowym zastosowaniem w praktyce klinicznej.
- Leksykon substancji czynnych
Mitomycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mitomycyna, substancja czynna w produkcie leczniczym Mitomycin Accord, wykazuje wysoką toksyczność wobec tkanek o intensywnej proliferacji, zwłaszcza komórek szpiku kostnego i błony śluzowej przewodu pokarmowego, co koreluje z często obserwowaną mielosupresją i zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi w praktyce klinicznej. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały zahamowanie spermatogenezy, wskazując na ryzyko zaburzeń płodności u mężczyzn, co jest istotne przy planowaniu terapii u pacjentów w wieku rozrodczym. Ponadto mitomycyna wykazuje działanie genotoksyczne, mutagenne oraz rakotwórcze, co sugeruje potencjalne ryzyko rozwoju nowotworów wtórnych po ekspozycji na lek. Działanie teratogenne potwierdzone w badaniach podkreśla wysokie ryzyko dla płodu, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży lub planujących ciążę.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, lek cytostatyczny, martwica tkanek, mielosupresja, mitomycyna, nowotwór wtórny, potencjał mutagenny, spermatogeneza, szpik kostny, toksyczność tkankowa, wada rozwojowa, wstrzyknięcie dożylne, wynaczynienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon substancji czynnych
Glukagon – Dawkowanie i sposób podawania
Glukagon jest stosowany terapeutycznie w leczeniu ciężkiej hipoglikemii oraz diagnostycznie do hamowania motoryki przewodu pokarmowego. U dorosłych w hipoglikemii zaleca się dawkę 1 mg podawaną podskórnie lub domięśniowo, z oczekiwaną reakcją w ciągu 10 minut. Dzieci poniżej 18 roku życia otrzymują dawkę dostosowaną do masy ciała: 0,5 mg dla dzieci <25 kg lub <6-8 lat oraz 1 mg dla dzieci >25 kg lub >6-8 lat. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie wymaga się modyfikacji dawkowania. Po ustąpieniu objawów hipoglikemii należy podać doustnie węglowodany w celu uzupełnienia glikogenu wątrobowego; w przypadku braku poprawy w ciągu 10 minut konieczne jest dożylne podanie glukozy.
bańka dwunastnicy, ciężka hipoglikemia, glikogen wątrobowy, glukagon, jelito cienkie, motoryka przewodu pokarmowego, nawrót hipoglikemii, pacjent w podeszłym wieku, podanie glukozy, relaksacja okrężnicy, relaksacja żołądka, substancja czynna, węglowodany doustne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esomeprazole SUN 40 mg
Esomeprazole SUN w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji zawiera 40 mg esomeprazolu sodowego i jest wskazany do stosowania pozajelitowego, gdy podanie doustne jest niemożliwe. Dawkowanie wynosi od 20 do 40 mg raz na dobę, zależnie od wskazania klinicznego: 40 mg na dobę w refluksowym zapaleniu przełyku, 20 mg na dobę w objawowym leczeniu GERD, leczeniu i profilaktyce wrzodów żołądka związanych z NLPZ. W przypadku ostrego krwawienia z wrzodu stosuje się schemat: 80 mg we wlewie 30-minutowym, następnie ciągły wlew 8 mg/godzinę przez 72 godziny, po czym kontynuuje się terapię doustną. Podanie dożylne może odbywać się jako wstrzyknięcie (20 mg – 2,5 ml, 40 mg – 5 ml roztworu 8 mg/ml, minimum 3 minuty) lub wlew dożylny (20 mg lub 40 mg w 10-30 minut). Niewykorzystany roztwór należy usunąć.
choroba refluksowa, choroba refluksowa przełyku, ciągły wlew dożylny, esomeprazol sodowy, GERD, hamowanie wydzielania żołądkowego, krwawienie z wrzodu żołądka, leczenie endoskopowe, leczenie pozajelitowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostre krwawienie, profilaktyka wrzodów, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, terapia doustna, wlew dożylny, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aciclovir Accord 25 mg/ml
Aciclovir Accord w postaci koncentratu do infuzji (25 mg/ml) należy podawać wyłącznie w formie powolnej infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę, bez podawania bolusowego. Czas terapii zależy od rodzaju zakażenia: opryszczkowe zapalenie mózgu – 10 dni, zakażenia noworodków wirusem opryszczki – 14-21 dni, inne zakażenia opryszczką pospolitą i półpaścem – standardowo 5 dni z możliwością modyfikacji. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat jest uzależnione od rodzaju zakażenia i stanu immunologicznego: 5 mg/kg mc. co 8 godzin przy prawidłowej odporności i czynności nerek, 10 mg/kg mc. co 8 godzin u pacjentów z obniżoną odpornością lub przy opryszczkowym zapaleniu mózgu. U noworodków dawka wynosi 20 mg/kg mc. co 8 godzin, z czasem leczenia 14-21 dni w zależności od lokalizacji zakażenia.
hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, niewydolność nerek, obniżona odporność, opryszczka noworodków, opryszczkowe zapalenie mózgu, ospa wietrzna, półpasiec, prawidłowa odporność, profilaktyka przeciwwirusowa, wirus opryszczki pospolitej, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie OUN, zakażenie rozsiane, zakażenie wirusem opryszczki - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – MultiHance 529 mg/ml (0,5 mmol/ml)
MultiHance (gadobenian dimegluminy) w stężeniu 529 mg/ml (0,5 mmol/ml) jest paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej metodą MRI wątroby u dorosłych oraz dzieci powyżej 2. roku życia. Preparat dostępny jest w postaci bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań dożylnych o osmolalności 1970 mOsm/kg i lepkości 5,3 mPa.s (w 37°C). Każdy ml zawiera 334 mg kwasu gadobenowego (0,5 mmol) w formie soli dimegluminy, co odpowiada 529 mg gadobenianu dimegluminy. Dostępne objętości fiolek to 5, 10, 15 i 20 ml, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do masy ciała pacjenta i rodzaju badania (np. 5 ml zawiera 1670 mg kwasu gadobenowego, 10 ml – 3340 mg itd.).
diagnostyka wątroby, faza opóźniona, gadobenian dimegluminy, kwas gadobenowy, obrazowanie rezonansem magnetycznym, paramagnetyczny środek kontrastowy, pierwotny nowotwór wątroby, radiolog, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, wstrzyknięcie dożylne, wzmocnienie kontrastowe, zmiana ogniskowa wątroby, zmiana przerzutowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cytarabina Accord 20 mg/ml
Cytarabina Accord (20 mg/ml) jest stosowana w leczeniu ostrych białaczek i może być podawana dożylnie (szybkie wstrzyknięcie lub wlew 1-24h), domięśniowo, podskórnie lub dooponowo, w zależności od fazy terapii i stanu pacjenta. Standardowa dawka indukcyjna wynosi 2 mg/kg mc./dobę podawana dożylnie przez 10 dni, z możliwością zwiększenia do 4 mg/kg mc./dobę w przypadku braku odpowiedzi lub toksyczności. Alternatywnie stosuje się wlew 0,5-1 mg/kg mc./dobę przez 10 dni, a następnie 2 mg/kg mc./dobę do wystąpienia toksyczności. W schematach konsolidujących i podtrzymujących dawki wahają się od 1 mg/kg mc. (podskórnie lub dożylnie) do 100-200 mg/m² pc. w ciągłym wlewie przez 5-7 dni. W terapii dokanałowej stosuje się dawki 5-30 mg/m² pc., a w przypadku zajęcia OUN standardowo 30 mg/m² pc. co 4 dni. Terapia wysokodawkowa obejmuje 2-3 g/m² pc. co 12 godzin przez 2-6 dni, z maksymalną łączną dawką 36 g/m² pc., wymagającą ścisłego nadzoru medycznego.
antracyklina, białaczka, ciągły wlew, cytostatyk, dializa, dializoterapia, indukcja remisji, leczenie konsolidujące, leczenie wspomagające, leczenie wysokodawkowe, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra białaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie dooponowe, podanie dożylne, podanie podskórne, protokół chemioterapii, roztwór do wstrzykiwań, szpik kostny, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zajęcie opon mózgowo-rdzeniowych, zajęcie ośrodkowego układu nerwowego, zajęcie OUN - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fraxiparine 7600 j.m. a.Xa/0,8 ml
Fraxiparine (nadroparyna wapniowa) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml, przeznaczona do podawania podskórnego i dożylnego. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta oraz wskazań klinicznych, z uwzględnieniem specyficznej aktywności biologicznej preparatu. W profilaktyce pooperacyjnej ortopedycznej stosuje się dawki od 1 900 j.m. do 3 800 j.m. anty-Xa raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki o 50% od czwartego dnia po zabiegu. W hemodializie dawka początkowa podawana do linii tętniczej wynosi od 2 850 j.m. do 5 700 j.m. anty-Xa, z możliwością modyfikacji w zależności od ryzyka krwawienia i czasu trwania zabiegu. W leczeniu przeciwzakrzepowym stosuje się podskórne podawanie co 12 godzin, z dawkami od 3 800 j.m. do 8 550 j.m. anty-Xa, dostosowanymi do masy ciała pacjenta. W terapii skojarzonej z kwasem acetylosalicylowym dawka początkowa dożylna i podskórna jest dostosowana do masy ciała, nie przekraczając 1 ml (do 9 500 j.m. anty-Xa).
ampułko-strzykawka, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nadroparyna wapniowa, niestabilna dławica piersiowa, ortopedyczny zabieg chirurgiczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daptomycin Accordpharma 350 mg
Daptomycyna jest antybiotykiem peptydowym stosowanym do leczenia poważnych zakażeń bakteryjnych, takich jak powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (cSSTI) oraz infekcyjne zapalenie wsierdzia prawego serca (RIE) wywołane przez Staphylococcus aureus. Lek podaje się dożylnie w 0,9% roztworze chlorku sodu, w formie infuzji trwającej 30 minut lub wstrzyknięcia trwającego 2 minuty (tylko u dorosłych). Dawkowanie u dorosłych wynosi 4 mg/kg mc. raz na dobę dla cSSTI bez bakteriemii oraz 6 mg/kg mc. raz na dobę dla cSSTI z bakteriemią i RIE, z czasem leczenia odpowiednio 7-14 dni lub dłużej niż 14 dni. U dzieci i młodzieży (1-17 lat) dawki są wyższe i zależą od wieku oraz rodzaju zakażenia, np. 5-10 mg/kg mc. raz na dobę dla cSSTI bez bakteriemii i 7-12 mg/kg mc. dla cSSTI z bakteriemią, podawane w infuzji trwającej 30-60 minut. Monitorowanie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) w surowicy jest obligatoryjne przed rozpoczęciem terapii i co najmniej raz w tygodniu podczas leczenia.
bakteriemia, chlorek sodu, daptomycyna, dializa, fosfokinaza kreatynowa, infuzja dożylna, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, pacjent w podeszłym wieku, proszek do sporządzania roztworu, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, skala Child-Pugh, Staphylococcus aureus, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteryjne, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biotum 1 g
Produkt leczniczy Biotum zawiera ceftazydym w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu, dostępny w fiolkach o zawartości 1 g lub 2 g substancji czynnej. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji ma barwę białą lub jasnożółtą, a po rekonstytucji może przyjmować zabarwienie od jasnożółtego do bursztynowego, co nie wpływa na skuteczność leku. Każda fiolka zawiera odpowiednio 60 mg (1 g) lub 120 mg (2 g) sodu. Roztwory do wstrzyknięć domięśniowych przygotowuje się z 3 ml rozpuszczalnika (stężenie 260 mg/ml dla 1 g), dożylnych z 10 ml (90 mg/ml dla 1 g, 170 mg/ml dla 2 g) lub infuzyjnych z 50 ml rozpuszczalnika (20 mg/ml dla 1 g, 40 mg/ml dla 2 g), z zaleceniem dwustopniowego dodawania rozpuszczalnika w przypadku infuzji. Do przygotowania roztworów do infuzji można stosować szeroki zakres rozpuszczalników, w tym roztwory chlorku sodu, mleczanu sodu, glukozy oraz dekstranu, a do wstrzyknięć domięśniowych roztwory lidokainy 0,5% lub 1%.
aminoglikozydy, ceftazydym, chlorowodorek lidokainy, dializa otrzewnowa, guma bromobutylowa, infuzja dożylna, mleczan sodu, płyn dożylny, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstranu, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, wankomycyna, wodorowęglan sodu, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cefuroxime TZF 1500 mg
Cefuroxime TZF jest dostępny w dawkach 750 mg i 1500 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia, np. pozaszpitalne zapalenie płuc wymaga 750 mg co 8 godzin, zakażenia tkanek miękkich 1,5 g co 8 godzin, a ciężkie zakażenia 750 mg co 6 godzin. Profilaktycznie w chirurgii podaje się 1,5 g podczas wprowadzania do znieczulenia, z możliwością uzupełnienia dawkami 750 mg. U dzieci <40 kg dawka wynosi 30-100 mg/kg/dobę podzielone na 2-4 dawki, z uwzględnieniem wieku i masy ciała. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, dlatego dawkowanie należy modyfikować w zależności od klirensu kreatyniny: przy >20 mL/min/1,73 m² stosuje się dawki standardowe, przy 10-20 mL/min/1,73 m² 750 mg 2x/dobę, a przy <10 mL/min/1,73 m² 750 mg 1x/dobę. U pacjentów hemodializowanych dawkę 750 mg podaje się po każdej dializie, a w dializie otrzewnowej cefuroksym można dodawać do płynu dializacyjnego (250 mg/2 L). Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby.
antybiotyk, cefuroksym, cesarskie cięcie, chirurgia przewodu pokarmowego, chirurgia sercowo-naczyniowa, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niskoprzepływowa hemofiltracja, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie rany, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Trasylol 277,8 j. Ph. Eur. (500 000 KIU)
Trasylol, zawierający aprotyninę, wymaga ostrożnego dawkowania ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaktycznych. Przed terapią zaleca się wykonanie testu na obecność przeciwciał IgG przeciw aprotyninie, jeśli jest dostępny. U dorosłych dawka próbna wynosi 1 ml (10 000 KIU), podawana powoli co najmniej 10 minut przed dawką terapeutyczną. Premedykacja antagonistami receptorów H1 i H2 jest opcjonalna i powinna być podana 15 minut przed dawką próbną. Dawka nasycająca to 1-2 miliony KIU podawane dożylnie przez 20-30 minut po rozpoczęciu znieczulenia, przed nacięciem mostka. Dodatkowo, 1-2 miliony KIU aprotyniny dodaje się do płynów wypełniających aparaturę do krążenia pozaustrojowego, a wlew ciągły powinien wynosić 250 000-500 000 KIU/godz., kontynuowany do zakończenia zabiegu. Maksymalna dawka całkowita nie powinna przekraczać 7 milionów KIU na cykl leczenia.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Taromentin 500 mg + 100 mg
Lek Taromentin, zawierający amoksycylinę z kwasem klawulanowym, dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji w dawkach 500 mg + 100 mg oraz 1000 mg + 200 mg. Dawkowanie ustala się głównie na podstawie zawartości amoksycyliny, uwzględniając patogeny, ciężkość i lokalizację zakażenia, wiek, masę ciała oraz funkcję nerek pacjenta. Maksymalna całkowita dawka dobowa wynosi 3000 mg amoksycyliny i 600 mg kwasu klawulanowego. W profilaktyce okołooperacyjnej dawki zależą od czasu trwania zabiegu, z zaleceniem podania 1000 mg + 200 mg do 2000 mg + 200 mg podczas wprowadzania do znieczulenia oraz ewentualnych kolejnych dawek w ciągu 24 godzin. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała i wieku, np. 25 mg + 5 mg/kg mc. co 8 godzin dla dzieci powyżej 3 miesięcy. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawki modyfikuje się w zależności od klirensu kreatyniny, a u hemodializowanych zalecane są dodatkowe dawki po dializie.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, funkcja nerek, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, patogen, podanie domięśniowe, podanie dożylne, profilaktyka okołooperacyjna, proszek do sporządzania roztworu, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie, zapalenie szpiku kostnego, znieczulenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Enoksaparyna sodowa (Clexane) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml i stosowana jest głównie w profilaktyce oraz leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zatorowości płucnej, niestabilnej dławicy piersiowej oraz świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka pacjenta i wskazania klinicznego: np. profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem to 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem chirurgicznym. W leczeniu zakrzepicy stosuje się schematy oparte na masie ciała: 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg) dwa razy na dobę, z czasem leczenia około 10 dni i możliwością kontynuacji doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi. U pacjentów z aktywną chorobą nowotworową zaleca się początkowo 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, a następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
chirurgia ortopedyczna, choroba nowotworowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dostęp naczyniowy, enoksaparyna, fibryna, fibrynoliza, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, leczenie trombolityczne, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka ŻChZZ, przezskórna interwencja wieńcowa, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Somatostatyna – Dawkowanie i sposób podawania
Somatostatyna, ze względu na krótki okres półtrwania w osoczu (1-2 minuty), wymaga podawania w formie ciągłego wlewu dożylnego. Preparat Somatostatin-Eumedica jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku, który należy rozpuścić bezpośrednio przed podaniem w 1 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, uzyskując stężenie 0,25 mg/ml lub 3 mg/ml. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 3,5 μg/kg mc./godz., co dla pacjenta o masie 75 kg odpowiada 6 mg na dobę (250 μg/godz.). Czas trwania wlewu wynosi od 12 do 24 godzin, zależnie od dawki. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) dawkę należy zmniejszyć do 1,75 μg/kg mc./godz., zarówno przy wlewie ciągłym, jak i bolusie. U osób z zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki. Somatostatyny nie zaleca się stosować u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych.
działanie niepożądane, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, okres półtrwania, podanie w bolusie, proszek liofilizowany, rozpuszczalnik, roztwór chlorku sodu, Somatostatin-Eumedica, somatostatyna, wlew ciągły, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kwas ibandronowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas ibandronowy, należący do bisfosfonianów, jest stosowany w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej oraz w zapobieganiu zdarzeniom kostnym u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do kości, głównie raka piersi. Dawkowanie zależy od postaci farmaceutycznej i wskazań: doustnie 150 mg raz w miesiącu w osteoporozie, 50 mg codziennie w profilaktyce powikłań kostnych w nowotworach, dożylnie 3 mg co 3 miesiące w osteoporozie, 6 mg co 3-4 tygodnie w zapobieganiu zdarzeniom kostnym u chorych na raka piersi oraz 2-6 mg (zwykle 2-4 mg) w leczeniu hiperkalcemii nowotworowej. Podawanie doustne wymaga przyjmowania na czczo, co najmniej 60 minut przed posiłkiem, w pozycji wyprostowanej, z unikaniem pozycji leżącej przez godzinę po podaniu. W przypadku pominięcia dawki doustnej 150 mg, zaleca się przyjęcie tabletki następnego dnia, jeśli do kolejnej dawki pozostaje ponad 7 dni, lub pominięcie dawki, jeśli mniej niż 7 dni. Dawkowanie dożylne wymaga dostosowania czasu infuzji i objętości wlewu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.
bisfosfoniany, bisfosfoniany w osteoporozie, hiperkalcemia nowotworowa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas ibandronowy, niewydolność nerek, nowotwór, osteoporoza, osteoporoza pomenopauzalna, owrzodzenie jamy ustnej, przerzuty do kości, rak piersi z przerzutami, roztwór do wstrzykiwań, suplementacja wapnia, tabletka powlekana, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biofuroksym 750 mg
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy, jest dostępny w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg jako proszek do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Dawkowanie u dorosłych i dzieci ≥40 kg wynosi od 750 mg co 6-8 godzin do 1,5 g co 8 godzin, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia, podawane dożylnie lub domięśniowo. U dzieci <40 kg dawka wynosi 30-100 mg/kg mc./dobę, podzielona na 2-4 dawki dożylne. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: >20 ml/min/1,73 m² bez zmiany, 10-20 ml/min/1,73 m² 750 mg 2x/dobę, <10 ml/min/1,73 m² 750 mg 1x/dobę, a u pacjentów hemodializowanych dawkę 750 mg podaje się po każdej dializie. Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki, więc niewydolność wątroby nie wymaga korekty dawki.
Biofuroksym, cefuroksym, cefuroksym sodowy, cesarskie cięcie, chirurgia przewodu pokarmowego, ciągła infuzja, ciężkie zakażenie, dializa otrzewnowa, hemodializa, klirens kreatyniny, niskoprzepływowa hemofiltracja, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, róża, tętniczo-żylna hemodializa, wlew kroplowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wysokoprzepływowa hemofiltracja, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie tkanki podskórnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tranexamic acid Sunho 100 mg/ml
Tranexamic acid Sunho jest dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji o stężeniu 100 mg/mL, w ampułkach lub fiolkach po 5 mL (500 mg) oraz 10 mL (1000 mg). Podawanie leku odbywa się wyłącznie jako powolne wstrzyknięcie dożylne lub infuzja z maksymalną szybkością 1 mL/min. Dawkowanie u dorosłych zależy od wskazania: w przypadku miejscowej fibrynolizy zaleca się 0,5–1 g (odpowiednio 5–10 mL) 2–3 razy na dobę, natomiast przy uogólnionej fibrynolizie 1 g co 6–8 godzin (15 mg/kg mc.). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania zgodnie z poziomem kreatyniny w surowicy (120–249 µmol/L: 10 mg/kg co 12 h; 250–500 µmol/L: 10 mg/kg co 24 h; >500 µmol/L: 5 mg/kg co 24 h), a w ciężkich niewydolnościach nerek lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z niewydolnością wątroby nie wymaga się korekty dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, fibrynoliza miejscowa, fibrynoliza uogólniona, kumulacja leku, kwas traneksamowy, niewydolność nerek, operacja kardiochirurgiczna, podeszły wiek, powolne wstrzyknięcie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, stężenie kreatyniny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej, szczególnie przy podaniu dożylnym, pozaustrojowym lub podskórnym, wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań krwotocznych, takich jak krwawienia miejscowe (np. krwiaki, przedłużone krwawienie z miejsc wkłuć przy dawkach powyżej 6000 j.m. (60 mg)) oraz ogólnoustrojowe (wybroczyny, wylewy podskórne, krwawienia z przewodu pokarmowego, układu moczowego czy wewnątrzczaszkowe). Objawy te wynikają z nadmiernego działania przeciwzakrzepowego leku i są związane z dawkami przekraczającymi zalecane dawkowanie terapeutyczne. W przypadku podania doustnego, ze względu na słabe wchłanianie enoksaparyny, ryzyko poważnych następstw klinicznych jest minimalne.
aktywność anty-Xa, działanie przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z miejsca wkłucia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak w miejscu iniekcji, neutralizacja działania przeciwzakrzepowego, objaw przedawkowania, podanie doustne, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie pozaustrojowe, powikłanie krwotoczne, protamina, wskaźnik koagulologiczny, wstrzyknięcie dożylne, wybroczyna, wydłużony czas krzepnięcia, wylew podskórny, zaburzenie parametrów krzepnięcia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amiokordin 50 mg/ml
Amiokordin to roztwór do wstrzykiwań zawierający amiodaron chlorowodorek w stężeniu 50 mg/ml (47,33 mg amiodaronu na ml), gdzie jedna ampułka 3 ml zawiera 150 mg amiodaronu chlorowodorku (141,98 mg amiodaronu). Lek podaje się wyłącznie dożylnie w warunkach intensywnej opieki z monitorowaniem kardiologicznym, defibrylacją i stymulacją serca. Infuzje ciągłe lub powtarzane powinny być podawane przez centralny dostęp żylny, aby ograniczyć ryzyko miejscowych reakcji niepożądanych. Wstrzyknięcia dożylne stosuje się tylko w nagłych przypadkach, gdy inne leki są nieskuteczne, ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zapaści krążeniowej. Preparat wykazuje niezgodność z roztworem chlorku sodu i należy go rozcieńczać wyłącznie 5% roztworem glukozy; roztwory o stężeniu amiodaronu poniżej 300 mg w 500 ml 5% glukozy są niestabilne i nie powinny być stosowane.
5% roztwór glukozy, amiodaron chlorowodorek, Amiokordin, bolus dożylny, bradykardia, centralny dostęp żylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, defibrylacja, infuzja dożylna, intensywna opieka, migotanie komór, migotanie komór oporne na defibrylację, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, stymulacja serca, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia przewodzenia, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Etoposide Kabi 20 mg/ml
Etoposide Kabi jest dostępny jako koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 20 mg/ml, zawierający etopozyd oraz substancje pomocnicze takie jak alkohol benzylowy (30 mg/ml) i etanol bezwodny (241,4 mg/ml). Produkt jest konfekcjonowany w fiolkach o pojemnościach 5 ml (100 mg etopozydu), 10 ml (200 mg), 25 ml (500 mg) oraz 50 ml (1000 mg). Koncentrat wymaga rozcieńczenia w roztworze glukozy 5% lub chlorku sodu 0,9% do docelowego stężenia 0,2–0,4 mg/ml, aby uniknąć wytrącenia osadu. Rozcieńczony roztwór zachowuje stabilność fizykochemiczną przez 24 godziny w temperaturze 15–25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia powinien być zużyty natychmiast lub przechowywany maksymalnie 12 godzin w warunkach aseptycznych, bez chłodzenia (2–8°C). Podawanie leku w formie szybkiego wstrzyknięcia dożylnego jest przeciwwskazane.
Ze względu na cytotoksyczne właściwości etopozydu, podczas przygotowania i podawania Etoposide Kabi należy stosować rygorystyczne środki ostrożności, w tym aseptyczne warunki pracy, użycie rękawiczek, masek, okularów ochronnych oraz odzieży ochronnej, a także preferowanie pracy w komorze laminarnej z pionowym przepływem powietrza (LAF). Kontakt z koncentratem powinien być bezwzględnie unikany, a w przypadku ekspozycji na skórę lub błony śluzowe należy natychmiast przemyć te miejsca wodą i mydłem. Kobiety w ciąży nie powinny mieć kontaktu z lekiem. Należy również przestrzegać odpowiednich procedur utylizacji odpadów cytotoksycznych zgodnie z lokalnymi przepisami, aby zapewnić bezpieczeństwo personelu i środowiska.
alkohol benzylowy, etanol bezwodny, etopozyd, fiolka szklana, komora laminarna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, korek z gumy bromobutylowej, kwas cytrynowy, lek przeciwnowotworowy, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, polisorbat, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stabilność fizykochemiczna, substancja cytotoksyczna, warunki aseptyczne, właściwości cytotoksyczne, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ceftriaxon-MIP i.v./i.m 1 g 1 g
Ceftriaxon-MIP to antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g (ceftriakson sodowy 1,193 g, zawartość sodu 83 mg/3,6 mmol) oraz 2 g (ceftriakson sodowy 2,386 g, zawartość sodu 166 mg/7,2 mmol). Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, a roztwory po przygotowaniu mają charakterystyczne żółtawe zabarwienie, które nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku. Ceftriaxon-MIP można podawać dożylnie (infuzja co najmniej 30 minut lub bezpośrednie wstrzyknięcie dożylne dla dawki 1 g) oraz domięśniowo (1 g rozpuszczone w 3,5 ml 1% roztworu chlorowodorku lidokainy, dawki powyżej 1 g należy podzielić na więcej niż jedno miejsce podania). Do rozpuszczania stosuje się wyłącznie płyny infuzyjne bez wapnia, takie jak woda do wstrzykiwań, roztwory chlorku sodu, glukozy, dekstranu czy skrobi hydroksyetylowanej.
amsakryna, antybiotyk aminoglikozydowy, aseptyka, cefalosporyna III generacji, ceftriakson, chlorowodorek lidokainy, działanie przeciwbakteryjne, flukonazol, infuzja dożylna, korek bromobutylowy, niezgodność farmaceutyczna, płyn infuzyjny, roztwór dekstranu, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, skrobia hydroksyetylowana, substancja czynna, wankomycyna, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Esomeprazole SUN 40 mg
Esomeprazole SUN to lek w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający 40 mg esomeprazolu sodowego w każdej fiolce. Substancją pomocniczą jest disodu edetynian oraz sodu wodorotlenek, który reguluje pH roztworu (9,00-11,00). Produkt charakteryzuje się niską zawartością sodu (<1 mmol/fiolka), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Po rekonstytucji roztwór ma osmolalność 300-350 mOsm i powinien być bezbarwny do jasnożółtego, bez obecności cząstek stałych. Fiolki o pojemności 5 ml są wykonane ze szkła typu I i zabezpieczone korkiem z gumy bromobutylowej oraz aluminiowym uszczelnieniem typu flip-off. Produkt należy przechowywać w temperaturze poniżej 30°C, chroniąc przed światłem, a okres ważności wynosi 18 miesięcy od daty produkcji.
disodu edetynian, droga podania, esomeprazol, esomeprazol sodowy, liofilizowany proszek, niezgodność farmaceutyczna, osmolalność, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja roztworu, roztwór chlorku sodowego, sodu wodorotlenek, stabilność chemiczna i fizyczna, warunki jałowe, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meropenem Genoptim 500 mg
Meropenem Genoptim jest dostępny w dawkach 500 mg i 1 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Standardowe dawkowanie u dorosłych i młodzieży wynosi od 500 mg do 2 g co 8 godzin, w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia. W ciężkich zakażeniach, zwłaszcza wywołanych przez bakterie o obniżonej wrażliwości, dawka może być zwiększona do 2 g trzy razy na dobę. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała i wieku, z dawkami od 10 mg/kg do 40 mg/kg co 8 godzin, przy czym dzieci powyżej 50 kg otrzymują dawki jak dorośli. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od klirensu kreatyniny, z podawaniem dawek co 12 lub 24 godziny, a u pacjentów dializowanych dawkę należy podać po zakończeniu hemodializy.
Acinetobacter, dializa otrzewnowa, Enterobacteriaceae, hemodializa, hemofiltracja, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, meropenem, mukowiscydoza, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, terapia przeciwbakteryjna, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie poporodowe, zakażenie skóry, zakażenie śródporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon substancji czynnych
Cyrkon – Przedawkowanie
Cyrkon (90Zr) jest stabilnym izotopem powstającym z rozpadu radioaktywnego itru (90Y), który jest stosowany jako radiofarmaceutyk w postaci chlorku itru (90Y) w produkcie leczniczym ItraPol. Dawka terapeutyczna zawiera od 0,925 do 37 GBq itru (90Y), co odpowiada 46-1840 ng itru w objętości 0,010-2 ml. Przedawkowanie prowadzi do poważnych uszkodzeń układu krwiotwórczego, głównie szpiku kostnego i hematopoetycznych komórek macierzystych, na skutek działania promieniowania beta o energii maksymalnej 2,28 MeV i okresie półtrwania 2,67 dnia. Objawy przedawkowania obejmują uszkodzenie szpiku, zaburzenia funkcji komórek macierzystych oraz nieprawidłowości w morfologii krwi, które mogą pojawić się w ciągu godzin do dni po ekspozycji i wymagają ścisłego monitorowania hematologicznego.
W przypadku nieumyślnego podania ItraPol kluczowe jest szybkie wdrożenie terapii chelatującej, najlepiej w ciągu 1 godziny od ekspozycji, z użyciem Ca-DTPA lub Ca-EDTA w dawce 1 g podawanej dożylnie (wstrzyknięcie 3-4 minuty lub infuzja rozcieńczona w 100-250 ml glukozy lub roztworu izotonicznego NaCl). Mechanizm działania polega na tworzeniu rozpuszczalnych kompleksów z itrem, które są szybko eliminowane przez nerki, co obniża radioaktywność wolnego itru (90Y) w organizmie. Terapia chelatująca nie powinna być kontynuowana dłużej niż 2 godziny. Po ekspozycji konieczne jest monitorowanie parametrów krwi i szybkie podjęcie działań terapeutycznych w przypadku uszkodzenia szpiku. Chelatacja może być również stosowana w przypadku uwalniania itru (90Y) in vivo ze znakowanych produktów leczniczych podczas terapii.
chlorek itru, cyrkon, dietylenotriaminooctan trisodu wapnia, etylenodiaminooctan disodu wapnia, hematopoetyczne komórki macierzyste, infuzja dożylna, itr-90, ItraPol, kwas solny, morfologia krwi, parametry krwi, promieniowanie beta, radiofarmaceutyk, rozpad promieniotwórczy, substancje chelatujące, układ krwiotwórczy, uszkodzenie szpiku kostnego, wstrzyknięcie dożylne