Dawkowanie i sposób podawania
Endoxan 1000 mg

Dawkowanie i sposób podawania leku ENDOXAN

ENDOXAN, zawierający substancję czynną cyklofosfamid, powinien być podawany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w stosowaniu tego produktu leczniczego. Dawkowanie musi być zawsze dobierane indywidualnie dla każdego pacjenta, z uwzględnieniem szczegółowych parametrów klinicznych i laboratoryjnych.¹

Czynniki wpływające na dawkowanie

Dawki oraz harmonogram leczenia (włącznie z przerwami terapeutycznymi) uzależnione są od następujących czynników:

• wskazanie terapeutyczne
• schemat terapii skojarzonej
• ogólny stan zdrowia pacjenta
• funkcjonowanie poszczególnych narządów
• wyniki kontrolnych badań laboratoryjnych, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania parametrów morfologii krwi

W przypadku terapii skojarzonej z innymi lekami cytostatycznymi o podobnym profilu toksyczności może zaistnieć konieczność redukcji dawki lub wydłużenia odstępów pomiędzy kolejnymi cyklami leczenia.²

Minimalizacja działań niepożądanych

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań mielosupresyjnych i/lub ułatwienia dostarczenia planowanej dawki leku można zastosować czynniki stymulujące hematopoezę (czynnik wzrostu kolonii i czynniki stymulujące erytropoezę).³

Aby zminimalizować ryzyko toksycznego działania na drogi moczowe, należy zapewnić pacjentowi odpowiednią podaż płynów doustnie lub w postaci infuzji w celu wymuszenia diurezy. Z tego względu zaleca się podawanie cyklofosfamidu w godzinach porannych.⁴

Droga podania

ENDOXAN w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań przeznaczony jest do podawania dożylnego. Przed podaniem produktu leczniczego należy przeprowadzić kontrolę wzrokową roztworu pod kątem obecności nierozpuszczalnych cząstek lub zmiany zabarwienia, o ile pozwalają na to właściwości roztworu i rodzaj opakowania.⁵

Preferowaną metodą podania dożylnego jest wlew. W celu zmniejszenia prawdopodobieństwa wystąpienia działań niepożądanych zależnych od szybkości podawania (takich jak obrzęk twarzy, ból głowy, niedrożność jamy nosowej, pieczenie skóry głowy), zaleca się bardzo powolne wstrzyknięcie lub wlew. Czas trwania wlewu powinien być dostosowany do objętości i rodzaju płynu użytego jako nośnik.⁶

Przygotowanie roztworu

• W przypadku bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego: cyklofosfamid należy rozpuścić w 0,9% roztworze chlorku sodu. Należy pamiętać, że roztwór przygotowany na bazie wody jest hipotoniczny i nie powinien być podawany w bezpośrednim wstrzyknięciu.⁷
• W przypadku wlewu dożylnego: cyklofosfamid należy rozpuścić w jałowej wodzie.⁸

Niezależnie od metody podania, przed zastosowaniem substancja musi być całkowicie rozpuszczona.⁹

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może dochodzić do zmniejszonej aktywacji cyklofosfamidu, co może wpływać na skuteczność leczenia. Ten fakt należy uwzględnić przy doborze dawki oraz interpretacji odpowiedzi pacjenta na zastosowaną dawkę produktu leczniczego.¹⁰

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie w przypadku ciężkich zaburzeń, może dojść do zwiększenia stężenia cyklofosfamidu i jego metabolitów w osoczu na skutek zmniejszonego wydalania nerkowego. Sytuacja ta może prowadzić do zwiększonej toksyczności i powinna być brana pod uwagę przy ustalaniu dawkowania.¹¹

Cyklofosfamid i jego metabolity podlegają dializie, choć efektywność oczyszczania może różnić się w zależności od zastosowanego systemu dializacyjnego. U pacjentów wymagających dializy zaleca się zapewnienie stałych odstępów czasowych pomiędzy podaniem cyklofosfamidu a zabiegiem dializy.¹²

Osoby w podeszłym wieku

Dostosowując dawkowanie i monitorując działania toksyczne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uwzględnić częstsze w tej populacji zaburzenia czynności narządów (wątroby, nerek, serca lub innych), współistniejące choroby oraz jednocześnie stosowane leki.¹³

Tabela dawkowania ENDOXAN

Przed rozpoczęciem terapii cyklofosfamidem należy zawsze przeprowadzić dokładną ocenę stanu pacjenta, uwzględniając pełne badania laboratoryjne, w szczególności morfologię krwi oraz parametry funkcji nerek i wątroby. Dawkowanie należy modyfikować z uwzględnieniem odpowiedzi klinicznej pacjenta oraz obserwowanych działań niepożądanych.¹⁴