Endoxan
Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, 1000 mg
Produkt zawiera cyklofosfamid w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów, takich jak białaczki, chłoniaki złośliwe oraz złośliwe guzy lite, w tym rak jajnika, raka piersi i drobnokomórkowy rak płuc. Ponadto lek znajduje zastosowanie w leczeniu immunosupresyjnym podczas przeszczepów organów oraz jako czynnik kondycjonujący przed allogenicznym przeszczepem szpiku kostnego. Jego działanie opiera się na właściwościach przeciwnowotworowych i immunosupresyjnych cyklofosfamidu.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
- chłoniak nieziarniczy
- ciężka anemia aplastyczna
- drobnokomórkowy rak płuc
- kostniakomięsak
- mięsak Ewinga
- mięśniakomięsak prążkowany
- neuroblastoma
- ostra białaczka limfoblastyczna
- ostra białaczka szpikowa
- przewlekła białaczka limfoblastyczna
- przewlekła białaczka szpikowa
- rak jajnika
- rak piersi
- szpiczak mnogi
- ziarnica złośliwa
- ziarniniak Wegenera
-
Dawkowanie i sposób podawania
Endoxan, zawierający cyklofosfamid, powinien być podawany wyłącznie przez doświadczonych lekarzy, z indywidualnym doborem dawki uwzględniającym wskazanie terapeutyczne, schemat terapii skojarzonej, stan zdrowia pacjenta oraz wyniki badań laboratoryjnych, zwłaszcza morfologii krwi. Preparat podaje się dożylnie, preferując powolny wlew lub bardzo powolne wstrzyknięcie, po rozpuszczeniu proszku w 0,9% roztworze NaCl (wstrzyknięcie) lub w jałowej wodzie (wlew). Zaleca się podawanie leku w godzinach porannych oraz zapewnienie odpowiedniej podaży płynów w celu zmniejszenia ryzyka toksyczności urologicznej. W terapii skojarzonej z innymi cytostatykami o podobnej toksyczności może być konieczna redukcja dawki lub wydłużenie odstępów między cyklami.
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby może dochodzić do zmniejszonej aktywacji cyklofosfamidu, co wymaga modyfikacji dawkowania i interpretacji efektów leczenia. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek obserwuje się zwiększone stężenie leku i metabolitów w osoczu, co zwiększa ryzyko toksyczności; u pacjentów dializowanych konieczne jest zachowanie stałych odstępów między podaniem leku a dializą. W populacji geriatrycznej należy uwzględnić częstsze zaburzenia funkcji narządów, choroby współistniejące oraz polipragmazję. Profilaktycznie można stosować czynniki stymulujące hematopoezę w celu ograniczenia mielosupresji. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stanu pacjenta, w tym pełne badania laboratoryjne, zwłaszcza morfologia krwi oraz parametry funkcji nerek i wątroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Endoxan 1000 mg
cyklofosfamid, czynnik stymulujący erytropoezę, czynnik stymulujący hematopoezę, czynnik wzrostu kolonii, dializa, diureza, infuzja, lek cytostatyczny, mielosupresja, morfologia krwi, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór hipotoniczny, stężenie leku w osoczu, system dializacyjny, terapia skojarzona, toksyczność dróg moczowych, toksyczność leku, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Działania niepożądane
Endoxan (cyklofosfamid) w dawce 1g, stosowany jako cytostatyk, wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi o różnej częstości występowania. Najczęstsze i najpoważniejsze to mielotoksyczność manifestująca się leukopenią, neutropenią (w tym gorączką neutropeniczną), trombocytopenią oraz niedokrwistością, co zwiększa ryzyko infekcji i krwotoków. Cyklofosfamid wykazuje również toksyczność układu moczowego, prowadząc bardzo często do zapalenia pęcherza moczowego i krwinkomoczu, a rzadziej do krwotocznego zapalenia pęcherza, niewydolności nerek i martwicy kanalików nerkowych. Ze strony przewodu pokarmowego często obserwuje się nudności, wymioty, biegunkę i zapalenie jamy ustnej, a rzadziej ostre zapalenie trzustki i krwotoczne zapalenie okrężnicy. Rzadkie, ale poważne powikłania kardiologiczne obejmują kardiomiopatię, niewydolność serca, arytmie, zapalenie mięśnia sercowego i zawał mięśnia sercowego. Długotrwałe stosowanie zwiększa ryzyko nowotworów wtórnych, zwłaszcza pęcherza moczowego, a także białaczek i zmian mielodysplastycznych.
Cyklofosfamid ma istotny wpływ na układ rozrodczy, powodując często zaburzenia spermatogenezy u mężczyzn (oligospermia, azoospermia) oraz zaburzenia owulacji i bezpłodność u kobiet, z możliwym nieodwracalnym charakterem tych zmian. Lek jest silnie teratogenny i embriotoksyczny, dlatego jest przeciwwskazany w ciąży, a pacjentki w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii i przez co najmniej 12 miesięcy po jej zakończeniu. Inne często występujące działania niepożądane to gorączka, immunosupresja, łysienie, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy oraz objawy ze strony układu oddechowego i skóry. W trakcie terapii konieczne jest systematyczne monitorowanie parametrów hematologicznych, funkcji nerek, wątroby oraz układu sercowo-naczyniowego, a także profilaktyka krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego, m.in. poprzez odpowiednie nawodnienie i rozważenie podania mesny. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Endoxan 1000 mg
agranulocytoza, azoospermia, brak miesiączki, cyklofosfamid, drgawki, dusznica bolesna, embriotoksyczność, encefalopatia wątrobowa, gorączka neutropeniczna, immunosupresja, kardiomiopatia, krwinkomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, krwotoczne zapalenie pęcherza, leukopenia, limfopenia, łysienie, martwica kanalików nerkowych, martwica naskórka, mielotoksyczność, migotanie komór, migotanie przedsionków, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, nowotwór wtórny, nudność, oligospermia, ostra białaczka, ostre zapalenie trzustki, parestezja, skurcz oskrzeli, spermatogeneza, tachykardia, teratogenność, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia owulacji, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc śródmiąższowe, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zespół zamknięcia żył wątrobowych -
Profil bezpieczeństwa leku
Cyklofosfamid (Endoxan) jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie do mleka matki i ryzyko poważnych działań niepożądanych u niemowląt, takich jak neutropenia, trombocytopenia, obniżone stężenie hemoglobiny oraz biegunka. Podczas terapii należy zachować ostrożność u pacjentów prowadzących pojazdy, gdyż mogą wystąpić zawroty głowy oraz zaburzenia widzenia, które mogą wpływać na zdolność do bezpiecznego prowadzenia. Spożycie alkoholu podczas leczenia może nasilać nudności i wymioty oraz potencjalnie zmniejszać skuteczność przeciwnowotworową leku, co wymaga indywidualnej oceny i zachowania ostrożności.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby konieczne jest szczególne monitorowanie terapii i dostosowanie dawkowania. W przypadku niewydolności nerek może dojść do kumulacji cyklofosfamidu i jego metabolitów, zwiększając ryzyko toksyczności, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby możliwe jest zmniejszenie aktywacji leku, co może obniżać jego skuteczność. W tych grupach pacjentów zaleca się ścisłą kontrolę parametrów klinicznych i laboratoryjnych w celu optymalizacji leczenia i minimalizacji działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Endoxan 1000 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie cyklofosfamidu, cytostatyku alkilującego, może prowadzić do wielonarządowej toksyczności, w tym mielosupresji z pancytopenią, uszkodzenia nabłonka pęcherza moczowego (krwotoczne zapalenie pęcherza), kardiotoksyczności manifestującej się niewydolnością serca, choroby wenookluzyjnej wątroby oraz zapalenia błony śluzowej jamy ustnej. Wymaga to ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi, funkcji nerek, wątroby oraz kardiologicznego (ECG, markery uszkodzenia mięśnia sercowego). Nie istnieje specyficzne antidotum dla cyklofosfamidu, dlatego leczenie jest objawowe i podtrzymujące, obejmujące profilaktykę infekcji, transfuzje, podawanie czynników wzrostu (np. G-CSF) oraz leczenie powikłań toksycznych.
W terapii przedawkowania istotną rolę odgrywa hemodializa, która umożliwia eliminację zarówno cyklofosfamidu, jak i jego toksycznych metabolitów, co jest szczególnie wskazane w przypadkach zatrucia lub samobójczego przedawkowania. Profilaktycznie zaleca się stosowanie mesny (merkaptoetanosulfonianu sodu) w celu ochrony nabłonka pęcherza moczowego przed toksycznym działaniem metabolitów, co zmniejsza ryzyko krwotocznego zapalenia pęcherza. Postępowanie terapeutyczne powinno być indywidualizowane, uwzględniając nasilenie objawów i stan kliniczny pacjenta, z naciskiem na wczesne wykrycie i leczenie powikłań hematologicznych, kardiologicznych oraz wątrobowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Endoxan 1000 mg
antybiotykoterapia profilaktyczna, choroba wenookluzyjna wątroby, cyklofosfamid, cytostatyk alkilujący, czynnik wzrostu, EKG, G-CSF, hemodializa, kardiotoksyczność, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, merkaptoetanosulfonian sodu, mesna, mielosupresja, morfologia krwi, morfologia krwi obwodowej, nawodnienie dożylne, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pancytopenia, parametry krzepnięcia, przewód pokarmowy, szpik kostny, transfuzja, układ krwiotwórczy, układ moczowy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej -
Skład i postać leku
Endoxan w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera 1 g cyklofosfamidu jednowodnego (1069 mg substancji czynnej) w fiolce. Produkt jest bez substancji pomocniczych, przechowywany poniżej 25°C, z okresem ważności 3 lata. Należy unikać stosowania fiolek z widoczną cieczą (topienie substancji czynnej), a przygotowany roztwór przechowywać w 2-8°C i zużyć w ciągu 24 godzin. Kontrola wizualna roztworu przed podaniem jest obowiązkowa, a przygotowanie musi odbywać się zgodnie z zasadami aseptyki, ze względu na brak środków konserwujących i cytotoksyczny charakter leku.
Rekonstytucję cyklofosfamidu wykonuje się przez dodanie 50 ml rozpuszczalnika do 1 g proszku, uzyskując 2% roztwór (20 mg/ml). Do bezpośredniego wstrzyknięcia dożylnego stosuje się 2% roztwór przygotowany w 0,9% NaCl, natomiast roztwór w jałowej wodzie do wstrzykiwań jest hipotoniczny i nie nadaje się do bezpośredniego podania. Do infuzji dożylnej roztwór rozcieńcza się do 0,2% (2 mg/ml) w 5% glukozie, 0,9% NaCl, roztworze Ringera lub Ringer Lactate. Roztwory zawierające alkohol benzylowy nie powinny być stosowane ze względu na obniżoną stabilność cyklofosfamidu. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z przepisami dotyczącymi leków cytotoksycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Endoxan 1000 mg
alkohol benzylowy, chlorek sodu, cyklofosfamid, lek cytotoksyczny, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, rekonstytucja, roztwór glukozy, roztwór hipotoniczny, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, środek konserwujący, środek przeciwbakteryjny, wlew dożylny, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne -
Specjalne ostrzeżenia
Leczenie cyklofosfamidem wiąże się z ryzykiem mielosupresji manifestującej się leukopenią, neutropenią, trombocytopenią (<50 000 komórek/mm³) oraz anemią, co zwiększa podatność na ciężkie zakażenia, w tym sepsę i wstrząs septyczny. Monitorowanie hematologiczne jest kluczowe, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii, z kontrolą liczby leukocytów co 5-7 dni, a przy spadku poniżej 3000 komórek/mm³ co 2 dni. Cyklofosfamid może powodować poważne toksyczne uszkodzenia układu moczowego, takie jak krwotoczne zapalenie pęcherza, nefrotoksyczność i wtórne nowotwory pęcherza, co wymaga profilaktyki mesną i intensywnego nawodnienia. Działania niepożądane obejmują również kardiotoksyczność (zapalenie mięśnia sercowego, arytmie), pulmonotoksyczność (zapalenie i zwłóknienie płuc) oraz ryzyko rozwoju wtórnych nowotworów hematologicznych i innych, nawet po latach od zakończenia terapii.
Cyklofosfamid wykazuje działanie genotoksyczne i mutagenne, prowadząc do zaburzeń płodności u obu płci, w tym oligospermii, azoospermii oraz trwałej lub przejściowej amenorrhe, a także zwiększonego ryzyka przedwczesnej menopauzy. Konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji podczas terapii i do 6 miesięcy po jej zakończeniu. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby dawkę należy dostosować ze względu na zmienioną farmakokinetykę leku. W przypadku niezamierzonego podania pozanaczyniowego należy natychmiast przerwać wlew i usunąć lek z miejsca podania. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z ciężką immunosupresją, zaburzeniami hematologicznymi, chorobami serca, a także u osób poddawanych jednoczesnej radioterapii lub terapii innymi lekami kardiotoksycznymi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Endoxan
anemia, arytmia nadkomorowa, azoospermia, choroba wenookluzyjna płuc, choroba wenookluzyjna wątroby, częstoskurcz komorowy, gorączka neutropeniczna, hematuria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, immunosupresja, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, liczba leukocytów, martwica kanalików nerkowych, martwica mięśnia sercowego, mesna, mielosupresja, migotanie przedsionków, nefrotoksyczność, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, oligospermia, ostra białaczka, reakcja anafilaktyczna, SIADH, tamponada serca, wodobrzusze, wtórny nowotwór, wydłużenie QT, zaburzenie szpiku kostnego, zakażenia bakteryjne, zapalenie błony śluzowej, zapalenie miedniczek nerkowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie moczowodów, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zespół wątrobowo-nerkowy, zmiany mielodysplastyczne, zwłóknienie płuc -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Cyklofosfamid, substancja czynna preparatu Endoxan, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią ze względu na ryzyko teratogenności i toksycznego wpływu na płód oraz noworodka. Dane kliniczne dotyczące stosowania leku w ciąży są ograniczone, jednak udokumentowano liczne wady wrodzone po ekspozycji w pierwszym trymestrze. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają działanie teratogenne i toksyczne na procesy reprodukcyjne. Stosowanie Endoxanu w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze, jest przeciwwskazane, a decyzja o terapii powinna być podejmowana indywidualnie, po dokładnym omówieniu ryzyka i korzyści z pacjentką. Cyklofosfamid przenika do mleka matki, co może powodować u noworodków poważne powikłania hematologiczne, takie jak neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość oraz biegunka, dlatego karmienie piersią jest przeciwwskazane podczas terapii i przez odpowiedni czas po jej zakończeniu.
Lek wywiera istotny wpływ na płodność u obu płci, zaburzając gametogenezę. U kobiet może powodować przejściowy lub trwały brak miesiączki, prowadząc do przedwczesnej niewydolności jajników i niepłodności. U mężczyzn i chłopców w okresie dojrzewania obserwuje się oligospermię lub azoospermię, co skutkuje niepłodnością. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować pacjentów płci męskiej o możliwości zabezpieczenia płodności poprzez kriokonserwację nasienia oraz skierować ich do specjalistycznych ośrodków. Stopień zaburzeń płodności zależy od dawki, czasu trwania terapii, wieku pacjenta oraz indywidualnych predyspozycji, a wpływ może być zarówno przejściowy, jak i trwały.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Endoxan 1000 mg
amenorrhea, azoospermia, bankowanie nasienia, brak miesiączki, cyklofosfamid, działanie teratogenne, hemoglobina, kriokonserwacja nasienia, liczba plemników, mechanizm działania leku, neutrofile, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność jajników, oligospermia, płytki krwi, przenikanie do mleka matki, toksyczność cyklofosfamidu, trombocytopenia, wady wrodzone, zaburzenia elektrolitowe -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Podczas terapii cyklofosfamidem (Endoxan) istotne jest uwzględnienie wpływu leku na zdolności psychomotoryczne pacjenta, zwłaszcza w kontekście prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Do najważniejszych działań niepożądanych wpływających na bezpieczeństwo ruchu należą zawroty głowy, niewyraźne widzenie oraz zaburzenia widzenia, które mogą powodować zaburzenia koordynacji, równowagi, percepcji pola widzenia i czasu reakcji. Decyzja o dopuszczeniu pacjenta do prowadzenia pojazdów powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem nasilenia objawów, schematu dawkowania, indywidualnej tolerancji oraz stosowania leków towarzyszących. Zaleca się szczegółowy wywiad, edukację pacjenta oraz systematyczną ocenę stanu klinicznego podczas wizyt kontrolnych.
W praktyce klinicznej lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności unikania prowadzenia pojazdów w okresach największego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza bezpośrednio po podaniu leku oraz w ciągu 24-48 godzin po terapii. Rekomendowane jest przeprowadzanie samooceny zdolności do prowadzenia pojazdów oraz zapewnienie alternatywnych środków transportu. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub zaburzeń widzenia należy bezwzględnie zaniechać prowadzenia pojazdów i skierować pacjenta na konsultacje okulistyczne, a także rozważyć dostosowanie dawki cyklofosfamidu. Dokumentacja medyczna powinna odzwierciedlać udzielone pacjentowi informacje, co ma znaczenie zarówno kliniczne, jak i prawne w kontekście bezpieczeństwa pacjenta i odpowiedzialności lekarza.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Endoxan 1000 mg
cyklofosfamid, działanie niepożądane, Endoxan, interakcja lekowa, nasilenie działania niepożądanego, niewyraźne widzenie, obsługa maszyn, schemat dawkowania, terapia cyklofosfamidem, widzenie peryferyjne, zaburzenia widzenia, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie postrzegania kolorów, zaburzenie równowagi, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmniejszenie pola widzenia -
Wskazania do stosowania
Endoxan (cyklofosfamid) w dawce 1g w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań jest cytotoksycznym lekiem z grupy oksazafosforan, stosowanym zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej w leczeniu szerokiego spektrum nowotworów hematologicznych (białaczki ostre i przewlekłe, chłoniaki złośliwe, szpiczak mnogi) oraz nowotworów litych (rak jajnika, rak piersi, drobnokomórkowy rak płuc, nowotwory wieku dziecięcego). Ponadto, cyklofosfamid pełni istotną rolę w terapii immunosupresyjnej, m.in. w ziarniniaku Wegenera oraz w procedurach przeszczepiania narządów i tkanek krwiotwórczych, gdzie stosowany jest w celu zapobiegania odrzutom oraz jako element leczenia kondycjonującego przed allogenicznym przeszczepem szpiku kostnego. Wskazania obejmują także ciężką anemię aplastyczną oraz różne formy białaczek, z zastosowaniem w protokołach indukcji remisji, konsolidacji oraz terapii podtrzymującej.
Endoxan powinien być podawany wyłącznie przez lekarzy specjalistów w warunkach szpitalnych, z pełnym monitorowaniem klinicznym i laboratoryjnym pacjenta. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena morfologii krwi z rozmazem, funkcji nerek, wątroby oraz stanu kardiologicznego. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wskazań, stanu pacjenta oraz protokołu leczenia, z zachowaniem szczególnej ostrożności u osób z upośledzoną funkcją nerek, wątroby lub szpiku kostnego. Regularne monitorowanie parametrów laboratoryjnych i klinicznych jest niezbędne do wczesnego wykrycia działań niepożądanych i powikłań terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Endoxan 1000 mg
allogeniczny przeszczep szpiku kostnego, białaczka szpikowa, chemioterapia przeciwnowotworowa, chłoniak nieziarniczy, chłoniak złośliwy, choroba autoimmunologiczna, choroba Hodgkina, ciężka anemia aplastyczna, cyklofosfamid, drobnokomórkowy rak płuc, guz lity, indukcja remisji, kostniakomięsak, leczenie immunosupresyjne, mięsak Ewinga, mięśniakomięsak prążkowany, morfologia krwi, nerwiak niedojrzały, neuroblastoma, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, protokół mieloablacyjny, przeszczep organów, przewlekła białaczka szpikowa, rak jajnika, rak piersi, szpiczak mnogi, terapia konsolidacyjna, układ krwiotwórczy, ziarnica złośliwa, ziarniniak Wegenera, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń