Właściwości farmakokinetyczne
Cefepime Panpharma 1 g

Właściwości farmakokinetyczne leku Cefepime Panpharma

Poniżej przedstawiono szczegółowe omówienie właściwości farmakokinetycznych cefepimu, substancji czynnej leku Cefepime Panpharma, który stosowany jest w postaci dichlorowodorku jednowodnego. Analiza obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania leku oraz charakterystykę farmakokinetyczną w specjalnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie i dystrybucja cefepimu

Po podaniu domięśniowym cefepim charakteryzuje się całkowitym i szybkim wchłanianiem do krwiobiegu. Profil stężeń w osoczu po podaniu dożylnym wykazuje szybki dystrybucję leku w organizmie.²

Stężenia cefepimu w osoczu po podaniu dożylnym przedstawiono w poniższej tabeli dla dawki 2,0 g podanej w 30-minutowym wlewie dożylnym u zdrowych dorosłych mężczyzn:

Dane te wskazują na szybki spadek stężenia leku w osoczu po podaniu dożylnym, co świadczy o efektywnej dystrybucji cefepimu w organizmie.³

Metabolizm cefepimu

Metabolizm cefepimu obejmuje przekształcenie do N-metylopirolidyny, która następnie ulega szybkiej transformacji do N-tlenku N-metylopirolidyny. Większość podanego dożylnie cefepimu (85%) jest wydalana przez nerki w postaci niezmienionej. W moczu pacjentów można zaobserwować wysokie stężenia niezmienionego cefepimu.⁴

Analiza składu moczu wykazuje następujący udział poszczególnych form cefepimu:

• Cefepim w postaci niezmienionej – dominująca forma (85% podanej dawki)
• N-metylopirolidyna – niecały 1% podanej dawki
• N-tlenek – 6,8% podanej dawki
• Epimer cefepimu – 2,55% podanej dawki

⁵

Wydalanie cefepimu

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji cefepimu wynosi 2 godziny i pozostaje stały w zakresie dawek od 250 mg do 2,0 g. U zdrowych osób otrzymujących dożylnie cefepim w dawkach do 2,0 g co 8 godzin przez okres 9 dni nie obserwowano kumulacji leku, co wskazuje na skuteczne usuwanie leku z organizmu.⁶

Charakterystyka procesu wydalania cefepimu:

• Średnie całkowite tempo wydalania: 120 ml/min
• Mediana klirensu nerkowego: 110 ml/min
• Główny mechanizm wydalania: nerki, przede wszystkim poprzez przesączanie kłębuszkowe

⁷

Farmakokinetyka cefepimu w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się znaczne wydłużenie okresu półtrwania cefepimu w fazie eliminacji. Zależność między całkowitym tempem wydalania a klirensem kreatyniny ma charakter liniowy, co pozwala na dostosowanie dawkowania w oparciu o stopień niewydolności nerek.⁸

Średni okres półtrwania w fazie eliminacji cefepimu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wynosi:

• 13 godzin u pacjentów poddawanych hemodializie
• 19 godzin u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CADO)

⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby farmakokinetyka cefepimu pozostaje niezmieniona po podaniu dawki pojedynczej wynoszącej 1,0 g. Z tego powodu nie ma konieczności modyfikowania schematu dawkowania cefepimu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁰

Pacjenci w podeszłym wieku

U ochotników w wieku ≥65 lat, po dożylnym podaniu pojedynczej dawki cefepimu wynoszącej 1,0 g, stwierdzono:

• Wyższe wartości pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC)
• Niższe wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszymi pacjentami

W związku z tym u pacjentów w podeszłym wieku z upośledzoną czynnością nerek zaleca się modyfikację dawkowania cefepimu.¹¹

Dzieci i niemowlęta

Farmakokinetykę cefepimu badano u dzieci w wieku od 2,1 miesiąca do 11,2 roku, podając dawkę 50 mg/kg masy ciała w dożylnym wstrzyknięciu lub infuzji. Analizowano parametry zarówno po podaniu jednorazowym, jak i wielokrotnym (co 8 lub 12 godzin przez co najmniej 48 godzin).¹²

Parametry farmakokinetyczne po jednorazowym podaniu dożylnym u dzieci:

• Całkowite tempo wydalania: 3,3 ml/min/kg
• Średnia objętość dystrybucji: 0,3 l/kg
• Całkowity średni okres półtrwania w fazie eliminacji: 1,7 godziny
• Odsetek dawki wykrywanej w moczu: 60,4%
• Klirens nerkowy: około 2,0 ml/min/kg mc. (główna droga eliminacji)

¹³

Istotne obserwacje dotyczące farmakokinetyki u dzieci:

• Średnie stężenie cefepimu w osoczu po podaniu pierwszej dawki było porównywalne ze stężeniem w stanie stacjonarnym
• Po podaniu dodatkowych dawek obserwowano jedynie nieznaczną kumulację leku
• Parametry farmakokinetyczne u niemowląt i dzieci wykazywały podobne wartości zarówno po podaniu pierwszej dawki, jak i w stanie stacjonarnym, niezależnie od odstępu między kolejnymi dawkami (12 lub 8 godzin)
• Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce w zależności od wieku czy płci pacjentów pediatrycznych

¹⁴

Penetracja cefepimu do płynu mózgowo-rdzeniowego

Badania penetracji cefepimu do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR) przeprowadzono u niemowląt i dzieci w wieku od 3,1 miesiąca do 12 lat (średnia wieku 2,6 ± 3,0 lat), u których podejrzewano zakażenie ośrodkowego układu nerwowego. Pacjenci otrzymywali cefepim w dawce 50 mg/kg mc. we wlewie dożylnym trwającym od 5 do 20 minut, podawanym co 8 godzin.¹⁵

Próbki osocza i PMR pobierano od wybranych pacjentów w 2. lub 3. dobie leczenia cefepimem w określonych przed badaniem punktach czasowych po zakończeniu wlewu dożylnego. Wyniki stężeń cefepimu w płynie mózgowo-rdzeniowym w porównaniu ze stężeniami w osoczu przedstawiono w poniższej tabeli:¹⁶

Dane z tabeli wskazują, że stosunek stężenia cefepimu w płynie mózgowo-rdzeniowym do stężenia w osoczu wzrasta wraz z upływem czasu od podania, osiągając wartości bliskie jedności po 8 godzinach. Świadczy to o dobrej penetracji cefepimu przez barierę krew-mózg i stopniowym wyrównywaniu stężeń w obu kompartmentach.¹⁷