sepsa
Wskazanie

Sepsa, znana również jako posocznica, to zagrażający życiu stan spowodowany nieprawidłową reakcją organizmu na zakażenie. Charakteryzuje się zespołem ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS), dysfunkcją narządów i zaburzeniami hemodynamicznymi. Sepsa rozwija się, gdy zakażenie lokalne przechodzi do krwiobiegu, powodując rozległą reakcję zapalną, która może prowadzić do niewydolności wielonarządowej i wstrząsu septycznego.

W leczeniu sepsy kluczowe znaczenie ma szybkie wdrożenie antybiotykoterapii empirycznej o szerokim spektrum, która następnie jest modyfikowana w oparciu o wyniki posiewów. W Polsce stosuje się leki takie jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Zyvoxid (linezolid), Targocid (teikoplanina), Vancomycin (wankomycyna), Tienam (imipenem z cylastatyną) czy Invanz (ertapenem). W przypadku wstrząsu septycznego niezbędne jest także stosowanie leków wazopresyjnych, takich jak Levonor (noradrenalina) czy Dopaminum (dopamina).

Największym wyzwaniem w leczeniu sepsy jest jej wczesne rozpoznanie oraz szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia. Opóźnienie w podaniu antybiotyków o każdą godzinę zwiększa śmiertelność o około 8%. Problemem jest również narastająca antybiotykooporność patogenów, utrudniająca dobór skutecznej terapii. Ponadto, leczenie powikłań sepsy, takich jak niewydolność oddechowa, ostra niewydolność nerek czy zaburzenia krzepnięcia, wymaga zaawansowanych technik intensywnej terapii i często multidyscyplinarnego podejścia.

W ostatnich latach wprowadzono protokoły postępowania w sepsie (tzw. pakiety sepsowe), które mają na celu standaryzację i przyspieszenie diagnostyki oraz leczenia. Obejmują one szybkie podanie antybiotyków, odpowiednią płynoterapię, monitorowanie parametrów życiowych oraz markerów biochemicznych, takich jak poziom mleczanów czy prokalcytoniny (oznaczanej testem Brahms PCT).