empiryczne leczenie epizodu gorączkowego u pacjenta z neutropenią ciężką
Wskazanie

Empiryczne leczenie epizodu gorączkowego u pacjenta z neutropenią ciężką (gorączka neutropeniczna) to stan wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Gorączka neutropeniczna występuje u pacjentów z obniżoną liczbą neutrofili (poniżej 500/μl lub poniżej 1000/μl z prognozowanym spadkiem poniżej 500/μl) i temperaturą ciała ≥38,3°C lub ≥38,0°C utrzymującą się przez co najmniej godzinę. Jest to stan zagrażający życiu, najczęściej występujący u pacjentów onkologicznych po chemioterapii.

Leczenie empiryczne rozpoczyna się natychmiast po rozpoznaniu, jeszcze przed uzyskaniem wyników badań mikrobiologicznych. Podstawą jest antybiotykoterapia szerokospektralna. W Polsce stosowane są takie leki jak: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Fortum (ceftazydym), Maxipime (cefepim) jako monoterapia lub w skojarzeniu z aminoglikozydami jak Gentamycyna czy Amikacin. W przypadku podejrzenia zakażenia Gram-dodatniego często dołącza się Vancomycynę lub Targocid (teikoplanina).

Największą trudnością w leczeniu gorączki neutropenicznej jest szybka identyfikacja patogenu oraz rosnąca antybiotykooporność. Pacjenci często nie wykazują typowych objawów zakażenia ze względu na osłabioną odpowiedź immunologiczną. U około 60-70% pacjentów nie udaje się zidentyfikować źródła infekcji, co komplikuje ukierunkowanie terapii. Dodatkowym wyzwaniem jest balansowanie między agresywnym leczeniem przeciwinfekcyjnym a potencjalną toksycznością wielolekowej terapii.

W przypadku braku odpowiedzi na leczenie pierwszej linii lub pogorszenia stanu pacjenta, należy rozważyć dołączenie leków przeciwgrzybiczych takich jak Cancidas (kaspofungina), Vfend (worykonazol) lub Ecalta (anidulafungina). U pacjentów z grupy niskiego ryzyka powikłań można rozważyć ambulatoryjne leczenie doustnymi antybiotykami (np. Augmentin – amoksycylina z kwasem klawulanowym i Cipronex – ciprofloksacyna), jednak wymaga to ścisłego monitorowania stanu klinicznego.