wirusowe zapalenie wątroby typu C
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) to choroba zakaźna wywoływana przez wirus HCV (Hepatitis C Virus), który atakuje komórki wątroby, powodując ich stan zapalny i uszkodzenie. Zakażenie może mieć charakter ostry, jednak w około 75-85% przypadków przechodzi w formę przewlekłą, która nieleczona prowadzi do włóknienia, marskości wątroby i raka wątrobowokomórkowego.
Do zakażenia dochodzi głównie drogą krwiopochodną – poprzez przetaczanie zakażonej krwi, używanie niesterylnych narzędzi medycznych lub przedmiotów osobistego użytku (igły, strzykawki, przybory kosmetyczne), rzadziej drogą wertykalną (z matki na dziecko) czy seksualną. Okres inkubacji wynosi średnio 6-8 tygodni, a objawy są często niespecyficzne lub nieobecne, co skutkuje późnym rozpoznaniem choroby.
Diagnostyka opiera się na badaniach serologicznych wykrywających przeciwciała anty-HCV oraz badaniach molekularnych określających obecność i poziom wiremii (HCV RNA). Współczesne leczenie wykorzystuje leki przeciwwirusowe o bezpośrednim działaniu (DAA), które charakteryzują się wysoką skutecznością (>95% wyleczeń) i dobrą tolerancją. Terapia trwa zwykle 8-12 tygodni i prowadzi do całkowitej eliminacji wirusa z organizmu u większości pacjentów.
Obecnie nie istnieje szczepionka przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu C, dlatego kluczowe znaczenie ma profilaktyka polegająca na unikaniu sytuacji ryzykownych oraz wczesne wykrywanie zakażeń, szczególnie w grupach zwiększonego ryzyka. Regularne monitorowanie stanu wątroby u pacjentów z przewlekłym WZW C pozwala na wczesne wykrycie powikłań i wdrożenie odpowiedniego postępowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tulip Combo 10 mg + 20 mg
Lek Tulip Combo, zawierający ezetymib oraz atorwastatynę, posiada ściśle określone przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki aktywne lub pomocnicze, w tym laktozę (obecna w dawkach od 2,74 mg do 5,81 mg na tabletkę w zależności od formulacji), ciążę, okres karmienia piersią oraz brak stosowania skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby, utrzymującą się niewyjaśnioną aktywnością aminotransferaz przekraczającą 3-krotność górnej granicy normy oraz u chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu C leczonych glekaprewirem z pibrentaswirem ze względu na ryzyko interakcji i hepatotoksyczności. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie badań czynności wątroby oraz ich regularne monitorowanie podczas leczenia.
aminotransferazy, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, czynność wątroby, działanie teratogenne, ezetymib, ezetymib i atorwastatyna, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, interakcje lekowe, laktoza, leczenie skojarzone, nadwrażliwość, statyny, Tulip Combo, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Triveram 20 mg + 5 mg + 5 mg
Lek Triveram jest preparatem złożonym zawierającym atorwastatynę, peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, dostępny w pięciu kombinacjach dawek: 10 mg + 5 mg + 5 mg, 20 mg + 5 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg + 10 mg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana doustnie rano przed posiłkiem, bez dzielenia czy kruszenia. Preparat przeznaczony jest do kontynuacji terapii u pacjentów ze stabilnymi dawkami poszczególnych składników, a dobór dawki powinien uwzględniać odpowiedź kliniczną i tolerancję. Triveram jest wskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny ≥ 60 ml/min, a u osób z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawek. U pacjentów w podeszłym wieku kluczowa jest ocena i monitorowanie funkcji nerek, a u chorych z zaburzeniami czynności wątroby – ostrożność i regularne badania parametrów wątrobowych. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby oraz niezalecany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych klinicznych.
amlodypina, atorwastatyna, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynność nerek, działanie niepożądane, elbaswir z grazoprewirem, funkcja wątroby, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, letermowir, odpowiedź na leczenie, peryndopryl z argininą, podanie doustne, preparat złożony, substancja czynna, tabletka powlekana, tolerancja leku, upośledzenie czynności nerek, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg
Lek Triveram jest preparatem złożonym zawierającym atorwastatynę, peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, dostępny w różnych dawkach: od 10 mg atorwastatyny, 5 mg peryndoprylu i 5 mg amlodypiny do 40 mg atorwastatyny, 10 mg peryndoprylu i 10 mg amlodypiny. Standardowa dawka to jedna tabletka raz dziennie, przyjmowana rano przed posiłkiem, co zapewnia optymalne wchłanianie. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii, a zmiany dawkowania powinny być dokonywane poprzez indywidualne dostosowanie dawek poszczególnych składników, z późniejszym powrotem do preparatu złożonego. U pacjentów stosujących leki przeciwwirusowe (elbaswir z grazoprewirem lub letermowir) dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg/dobę, a stosowanie Triveramu jest przeciwwskazane u osób przyjmujących jednocześnie letermowir i cyklosporynę.
amlodypina, atorwastatyna, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, elbaswir z grazoprewirem, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, letermowir, pacjent w podeszłym wieku, peryndopryl z argininą, produkt złożony, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem - Leksykon chorób i schorzeń
Liszaj płaski jamy ustnej – Diagnostyka i diagnoza
Liszaj płaski jamy ustnej (OLP) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba błony śluzowej jamy ustnej, dotykająca 0,5-2% populacji, częściej kobiety w średnim wieku. WHO klasyfikuje OLP jako potencjalnie złośliwe zaburzenie z ryzykiem transformacji w raka płaskonabłonkowego jamy ustnej (OSCC) do 2%. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, gdzie charakterystyczne są białe siateczkowate prążki Wickhama, oraz na potwierdzeniu histopatologicznym. Typowe cechy histopatologiczne obejmują pasmowaty naciek limfocytarny w błonie podstawnej, zwyrodnienie wodniczkowe komórek warstwy podstawnej, hiperkeratozę, atrofię lub akantozę nabłonka oraz obecność ciałek Civattego. Biopsja 4 mm, szczególnie z obwodu zmian nadżerkowych, jest złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając wykluczenie atypii i innych schorzeń o podobnym obrazie klinicznym, takich jak reakcje lichenoidalne, leukoplakia czy pęcherzyce.
badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja, błona śluzowa jamy ustnej, choroba autoimmunologiczna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dysplazja nabłonkowa, hiperkeratoza, kandydoza jamy ustnej, leukoplakia, liszaj płaski jamy ustnej, naciek limfocytarny, naciek podnabłonkowy, nadżerka, owrzodzenie aftowe, pęcherzyca zwykła, pemfigoid błon śluzowych, prążki Wickhama, rak płaskonabłonkowy jamy ustnej, reakcja lichenoidalna, toczeń rumieniowaty, transformacja złośliwa, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złuszczające zapalenie dziąseł, zwyrodnienie wodniczkowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin MSN 10 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną, aktywną chorobą wątroby (w tym przy aminotransferazach przekraczających 3-krotność górnej granicy normy), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatią, stosowaniem skojarzenia sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru, cyklosporyny, a także w okresie ciąży, karmienia piersią i u kobiet nie stosujących skutecznej antykoncepcji. Dawka 40 mg jest dodatkowo przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, genetycznymi chorobami mięśni, wcześniejszymi epizodami miopatii po statynach lub fibratach, nadużywaniem alkoholu, pochodzeniem azjatyckim oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Produkt zawiera laktozę jednowodną w dawkach 1,26 mg (tabletki 5 i 10 mg) oraz 2,52 mg (tabletki 20 i 40 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
alirokumab, aminotransferazy, cholestyramina, choroba autoimmunologiczna, choroba wątroby, choroby mięśni, cyklosporyna, dyslipidemia, ewolokumab, ezetymib, fibraty, funkcja nerek, funkcja tarczycy, funkcja wątroby, hipercholesterolemia, immunosupresant, inhibitor PCSK9, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, klirens kreatyniny, kolestypol, kwas nikotynowy, miopatia, miotoksyczność, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, pochodzenie azjatyckie, rabdomioliza, ryzyko sercowo-naczyniowe, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, umiarkowana niewydolność nerek, uszkodzenie mięśni, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żywice wiążące kwasy żółciowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Accord 300 mg
Darunavir Accord jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, glikol propylenowy oraz barwnik żółcieni pomarańczowej FCF (E110). Nie należy stosować leku u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie Darunaviru Accord z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna) oraz preparatami zawierającymi ziele dziurawca, które obniżają stężenie darunawiru i mogą prowadzić do utraty skuteczności terapii oraz rozwoju oporności. Ponadto, nie należy łączyć darunawiru z lopinawirem/rytonawirem ze względu na niekorzystne interakcje farmakokinetyczne.
alfuzosyna, amiodaron, antagonista receptora P2Y12, antagonista receptorów opioidowych, arytmia komorowa, awanafil, chinidyna, ciężkie działanie niepożądane, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyzapryd, dapoksetyna, depresja oddechowa, dihydroergotamina, dławica piersiowa, domperydon, dronedaron, elbaswir z grazoprewirem, ergometryna, ergotamina, glikol propylenowy, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, iwabradyna, klasyfikacja Child-Pugh, kolchicyna, kwetiapina, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza jednowodna, lomitapid, lopinawir z rytonawirem, lowastatyna, lurazydon, metylergonowina, midazolam, migotanie przedsionków, miopatia i neuropatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niedociśnienie tętnicze, ostry zespół wieńcowy, pimozyd, pochodna alkaloidów sporyszu, priapizm, przedwczesny wytrysk, rabdomioliza, ranolazyna, sertindol, silny induktor CYP3A, syldenafil, symwastatyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, torsades de pointes, triazolam, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca, zaparcie wywołane opioidami, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Tourette’a, ziele dziurawca, żółcień pomarańczowa FCF, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Neuraminidaza – Interakcje
Neuraminidaza, jako kluczowy antygen powierzchniowy wirusa grypy obecny w szczepionkach Influvac oraz Influvac Tetra, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, które mają znaczenie kliniczne. Szczepionki te mogą być podawane jednocześnie z innymi preparatami szczepionkowymi, jednak zaleca się wykonywanie iniekcji w różne kończyny celem właściwej oceny reaktogenności oraz monitorowania potencjalnego nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów leczonych immunosupresyjnie, u których obserwuje się osłabioną odpowiedź immunologiczną na szczepionkę, co wymaga rozważenia dostosowania schematu immunosupresji lub optymalnego terminu szczepienia. Ponadto, po szczepieniu preparatami zawierającymi neuraminidazę mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki serologiczne w testach ELISA wykrywających przeciwciała przeciwko HIV-1, HCV oraz HTLV-1, zwłaszcza w przypadku HTLV-1, gdzie reakcja krzyżowa jest szczególnie silna. Weryfikacja wyników powinna być przeprowadzana metodą Western Blot, a interpretacja wyników musi uwzględniać niedawne szczepienie.
alkohol etylowy, badanie serologiczne, białko powierzchniowe wirusa grypy, dysfagia, HIV-1, HTLV-1, Influvac, Influvac Tetra, interakcja analityczna, interakcja farmakodynamiczna, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, neuraminidaza, odpowiedź immunologiczna, przeciwciało IgM, przeciwciało przeciwko wirusom, reakcja krzyżowa, technika Western Blot, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon substancji czynnych
Estriol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Estriol stosowany w terapii objawów pomenopauzalnych powinien być podawany wyłącznie u pacjentek z istotnym pogorszeniem jakości życia, z coroczną oceną stosunku korzyści do ryzyka. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania estriolu dopochwowo z ogólnoustrojowymi estrogenami ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa takiego połączenia. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, w tym rodzinnego, oraz wykonanie badania przedmiotowego narządów miednicy i piersi. W trakcie leczenia wskazane są regularne badania kontrolne, w tym mammografia zgodnie z aktualnymi wytycznymi, a także monitorowanie ewentualnych zmian w obrębie piersi i krwawień z dróg rodnych, które mogą wymagać diagnostyki endometrium, w tym biopsji. Dawkowanie estriolu nie powinno przekraczać 0,5 mg/dobę i nie powinno być stosowane dłużej niż 4 tygodnie bez ponownej oceny.
aminotransferaza alaninowa, astma, atrofia pochwy, badanie narządów miednicy, ból głowy migrenowy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, demencja, endometrioza, estriol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, globulina wiążąca tyroksynę, gruczolak wątroby, hiperplazja endometrium, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, mięśniaki macicy, migrena, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nowotwór estrogenozależny, nowotwór jajnika, objawy pomenopauzalne, obrzęk naczynioruchowy, otoskleroza, padaczka, rak endometrium, rak piersi, retencja płynów, stan przednowotworowy, toczeń rumieniowaty układowy, trombofilia, udar niedokrwienny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakażenie pochwy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zahron 40 mg
Rozuwastatyna w dawce 40 mg (Zahron) jest silnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w leczeniu zaburzeń lipidowych, jednak jej stosowanie wiąże się z licznymi przeciwwskazaniami. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki preparatu (w tym laktozę jednowodną 234,44 mg oraz barwniki E110 i E124), czynną chorobę wątroby z aminotransferazami przekraczającymi 3-krotnie GGN, ciężkie zaburzenia nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min, miopatię, jednoczesne stosowanie cyklosporyny lub terapii sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir, a także ciążę, karmienie piersią i brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym. Dawkę 40 mg należy szczególnie unikać u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii, takimi jak umiarkowane zaburzenia nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, genetyczne choroby mięśni, wcześniejsze uszkodzenie mięśni po statynach lub fibratach, nadużywanie alkoholu, pochodzenie azjatyckie oraz jednoczesne stosowanie fibratów, ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
choroba współistniejąca, cyklosporyna, czerwień koszenilowa A, czynna choroba wątroby, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, fibrat, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja z rozuwastatyną, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadużywanie alkoholu, nadwrażliwość, niedoczynność tarczycy, podeszły wiek, podwyższona aktywność aminotransferaz, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rozuwastatyna, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, statyna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wada rozwojowa płodu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie lipidowe, żółcień pomarańczowa FCF - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvagen 40 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii atorwastatyną (Atorvagen) należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania takie jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (8,75 mg w dawce 10 mg, 17,5 mg w dawce 20 mg, 35 mg w dawce 40 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby oraz utrzymująca się, niewyjaśniona, ponad 3-krotna podwyższona aktywność aminotransferaz w surowicy. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności. Należy również unikać stosowania Atorvagenu u pacjentów przyjmujących leki przeciwwirusowe zawierające glekaprewir z pibrentaswirem ze względu na ryzyko interakcji.
aminotransferazy, Atorvagen, atorwastatyna, ciąża, czynna choroba wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, karmienie piersią, laktoza, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość, nadwrażliwość na atorwastatynę, nietolerancja laktozy, podwyższona aktywność aminotransferaz, tabletka powlekana, wiek rozrodczy, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atorvastatin Krka
Atorvastatin Krka wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK) przed i w trakcie terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby, spożywających alkohol lub z czynnikami predysponującymi do rabdomiolizy. W przypadku podwyższenia aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (GGN) lub CK powyżej 5-krotnej GGN, konieczne jest rozważenie zmniejszenia dawki lub odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów po udarze krwotocznym, gdyż dawka 80 mg atorwastatyny może zwiększać ryzyko udaru krwotocznego. W przypadku objawów mięśniowych, takich jak bóle, osłabienie czy kurcze, należy niezwłocznie oznaczyć CK i w razie istotnego wzrostu (>5x GGN) przerwać leczenie, a przy podejrzeniu rabdomiolizy (>10x GGN) leczenie należy bezwzględnie odstawić.
aktywność CK, aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, ból mięśniowy, brak laktazy, choroba wieńcowa serca, cukrzyca, czynność nerek, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, mioglobinemia, miopatia, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, przejściowy atak niedokrwienny, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, udar krwotoczny, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zapalenie mięśni, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tulip 80 mg 80 mg
Atorwastatyna w dawce początkowej 10 mg raz na dobę stanowi podstawę terapii hipolipemizującej z lekiem Tulip 80 mg, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co minimum 4 tygodnie do maksymalnej dawki 80 mg/dobę, w zależności od wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. Pełny efekt terapeutyczny obserwuje się zwykle po 4 tygodniach, choć pierwsze zmiany pojawiają się już po 2 tygodniach. W leczeniu hipercholesterolemii pierwotnej i hiperlipidemii mieszanej dawka 10 mg/dobę jest zazwyczaj wystarczająca, natomiast w rodzinnej hipercholesterolemii heterozygotycznej dawkę można zwiększać do 40 mg, a w razie potrzeby do 80 mg lub zastosować terapię skojarzoną z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. U pacjentów z rodzinną hipercholesterolemią homozygotyczną dawki wahają się od 10 do 80 mg/dobę, stosując atorwastatynę jako uzupełnienie innych metod leczenia, np. aferezy LDL.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, czynna choroba wątroby, dieta obniżająca stężenie cholesterolu, dysfagia, elbaswir z grazoprewirem, hipercholesterolemia pierwotna, hiperlipidemia, hiperlipidemia złożona, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, letermowir, letermowir z cyklosporyną, profilaktyka chorób układu krążenia, profilaktyka zakażeń wirusem cytomegalii, rodzinna hipercholesterolemia heterozygotyczna, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, stężenie LDL-C, terapia hipolipemizująca, terapia skojarzona, Tulip, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Genoptim 40 mg
Atorvastatin Genoptim, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg, zawiera atorwastatynę wapniową i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, aktywną chorobą wątroby, a także przy trwałym, ponad 3-krotnym wzroście aminotransferaz powyżej górnej granicy normy (GGN). Lek jest również bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności i przenikanie atorwastatyny do mleka matki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem, które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i zwiększonego ryzyka miopatii, w tym rabdomiolizy.
aminotransferazy, atorwastatyna wapniowa, badanie czynności wątroby, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatotoksyczność, kontrola lipidów, lek hipolipemizujący, metoda antykoncepcji, miopatia, nadwrażliwość, rabdomioliza, reakcja alergiczna na statyny, reakcja anafilaktyczna, schemat leczenia przeciwwirusowego, statyny, synteza cholesterolu, terapia hipolipemizująca, teratogenność, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Feiba NF
Preparat FEIBA NF, stosowany w terapii pacjentów z hemofilią z inhibitorami czynników krzepnięcia, wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania i monitorowania ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak DIC, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego oraz udar mózgu. Szczególnie niebezpieczne jest przekraczanie dawki dobowej 200 j./kg masy ciała oraz jednorazowej 100 j./kg, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka (np. istniejące DIC, zaawansowana miażdżyca, uraz zmiażdżeniowy, posocznica). Współstosowanie rekombinowanego czynnika VIIa zwiększa ryzyko powikłań. W przypadku pacjentów leczonych emicizumabem, bezpieczeństwo i skuteczność FEIBA NF nie są ostatecznie ustalone, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz ścisłego monitorowania. Wystąpienie objawów zakrzepowo-zatorowych lub reakcji nadwrażliwości (np. pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie) wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
anemia hemolityczna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krzepnięcia krwi, hemofilia nabyta, inhibitor czynnika krzepnięcia, inhibitor czynnika VIII, mikroangiopatia zakrzepowa, niedociśnienie, objawy ze strony przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, parwowirus B19, płytka krwi, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rekombinowany czynnik VIIa, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, skurcz oskrzeli, test Coombsa, tromboelastogram, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół czynników krzepnięcia przeciw inhibitorowi czynnika VIII - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvasterol 80 mg
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Atorvasterol) pacjent powinien stosować standardową dietę hipolipemizującą, którą należy kontynuować przez cały okres leczenia. Dawkowanie ustala się indywidualnie, zależnie od wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co 4 tygodnie, maksymalnie do 80 mg/dobę. Efekt terapeutyczny obserwuje się już po 2 tygodniach, a maksymalną skuteczność po 4 tygodniach. W pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemi dawka 10 mg/dobę jest zwykle wystarczająca. W heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg/dobę, a następnie rozważyć zwiększenie do 80 mg/dobę lub dodanie leków wiążących kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawki od 10 do 80 mg/dobę stosuje się jako terapię wspomagającą inne metody, np. aferezę LDL.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, czynna choroba wątroby, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, mieszana hiperlipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, prewencja pierwotna, prewencja wtórna, terapia hipolipemizująca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Storvas CRT 80 mg
Atorwastatyna, substancja czynna leku Storvas CRT, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, czynna chorobą wątroby (w tym ostrą i przewlekłą z uszkodzeniem miąższu), a także przy trwale podwyższonej aktywności aminotransferaz przekraczającej 3-krotnie górną granicę normy. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności. Ponadto, stosowanie atorwastatyny jest zabronione w skojarzeniu z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir i pibrentaswir, co może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i ryzyka miopatii oraz rabdomiolizy. Preparat zawiera laktozę jednowodną (np. 306,8 mg w tabletce 80 mg) oraz sód (22,4 mg w tabletce 80 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy lub na diecie niskosodowej.
aminotransferazy, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, biosynteza cholesterolu, blokery kanału wapniowego, choroba wątroby, cyklosporyna, dziedziczne choroby mięśni, fibraty, glekaprewir z pibrentaswirem, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, klarytromycyna, laktoza jednowodna, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwgrzybicze azolowe, nadciśnienie oporne na leczenie, nadwrażliwość na leki, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, rabdomioliza, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvastatin Krka 20 mg
Atorvastatin Krka jest stosowany w leczeniu pierwotnej hipercholesterolemii, mieszanej hiperlipidemii oraz heterozygotycznej i homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co 4 tygodnie w zakresie 10-80 mg/dobę, w zależności od wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz odpowiedzi pacjenta. Maksymalna dawka dobowa to 80 mg. Efekt terapeutyczny obserwuje się już po 2 tygodniach, a maksymalną odpowiedź po 4 tygodniach. W przypadku heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg, a następnie do 80 mg lub stosować 40 mg w skojarzeniu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. U pacjentów z homozygotyczną postacią choroby atorwastatyna jest stosowana jako leczenie wspomagające, np. aferezę LDL, z dawkami od 10 do 80 mg/dobę. W profilaktyce pierwotnej chorób sercowo-naczyniowych zaleca się dawkę 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg w celu osiągnięcia docelowego stężenia LDL-C.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, cyklosporyna, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, letermowir, pierwotna hipercholesterolemia, podanie doustne, profilaktyka pierwotna chorób sercowo-naczyniowych, terapia hipolipemizująca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie wirusem cytomegalii, złożona hiperlipidemia - Leksykon leków
Interakcje leku – Bijuva 1 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Bijuva, zawierający 1 mg estradiolu i 100 mg progesteronu, jest metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450, co determinuje jego potencjalne interakcje farmakokinetyczne. Induktory enzymów CYP450, takie jak fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego oraz niektóre leki przeciwwirusowe (np. rytonawir, nelfinawir), mogą znacząco zwiększać metabolizm hormonów, prowadząc do obniżenia ich stężenia i zmniejszenia skuteczności terapeutycznej, a także zaburzeń krwawień i nasilenia objawów menopauzalnych. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać biodostępność progesteronu, co wiąże się z ryzykiem nasilenia działań niepożądanych, takich jak nudności, tkliwość piersi i bóle głowy. Ponadto, estradiol może indukować glukuronidację lamotryginy, obniżając jej stężenie i potencjalnie pogarszając kontrolę napadów padaczkowych, natomiast progesteron może zwiększać stężenie cyklosporyny, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności.
agregacja płytek krwi, aminotransferaza alaninowa, biodostępność, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cytochrom P450, czynnik krzepnięcia, dziurawiec zwyczajny, efekt terapeutyczny, estrogen, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP450-3A4, inhibitor proteazy, inhibitor proteazy HIV, interakcja międzylekowa, ketokonazol, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, nefrotoksyczność, progesteron, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żylna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Bluefish AB 60 mg
Atorvastatin Bluefish AB, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 30 mg, 40 mg, 60 mg oraz 80 mg, zawiera atorwastatynę w postaci trójwodnej soli wapniowej. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w tabletkach wynosi od 53,80 mg (10 mg dawka) do 430,40 mg (80 mg dawka). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby lub utrzymującym się, niewyjaśnionym wzrostem aminotransferaz przekraczającym 3-krotną górną granicę normy. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir i pibrentaswir, które mogą zwiększać ryzyko hepatotoksyczności i rabdomiolizy.
aminotransferazy, atorwastatyna, biosynteza cholesterolu, choroba wątroby, glekaprewir z pibrentaswirem, laktoza jednowodna, leki przeciwwirusowe, nadwrażliwość na leki, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, rabdomioliza, statyny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg
Lek Crosuvo Plus, łączący rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany w terapii zaburzeń lipidowych, jednak jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Preparat jest przeciwwskazany we wszystkich dawkach (5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 10 mg, 40 mg + 10 mg) u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, aktywną chorobą wątroby lub aminotransferazami przekraczającymi 3-krotnie GGN, w ciąży i laktacji, przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), miopatii oraz podczas jednoczesnego stosowania sofosbuwiru z welpataswirem i woksylaprewirem lub cyklosporyny. Dodatkowo, najwyższa dawka 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens <60 ml/min), niedoczynnością tarczycy, dziedzicznymi chorobami mięśni, wcześniejszymi objawami miopatii po statynach lub fibratach, nadużywających alkoholu, pochodzenia azjatyckiego oraz przy jednoczesnym stosowaniu fibratów ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
aminotransferazy, choroba wątroby, cyklosporyna, działanie teratogenne, ezetymib, fibrat, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, miopatia, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, rabdomioliza, rozuwastatyna, sofosbuwir, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie lipidowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atractin 40 mg
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Atractin) u pacjentów z hipercholesterolemią konieczne jest stosowanie diety ubogocholesterolowej przez cały okres leczenia. Dawkowanie leku ustala się indywidualnie, zaczynając standardowo od 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co minimum 4 tygodnie, maksymalnie do 80 mg/dobę. Efekt terapeutyczny obserwuje się już po 2 tygodniach, a maksymalny po 4 tygodniach stosowania. W przypadku heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg, a następnie do 80 mg lub stosować terapię skojarzoną z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną atorwastatyna jest stosowana jako uzupełnienie innych metod leczenia, takich jak afereza LDL, w dawkach 10-80 mg/dobę. W profilaktyce pierwotnej chorób sercowo-naczyniowych zalecana dawka początkowa to 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia w celu osiągnięcia docelowego stężenia LDL.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wątroby, cyklosporyna, dieta ubogocholesterolowa, efekt kliniczny, elbaswir z grazoprewirem, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hipercholesterolemia u dzieci, hiperlipidemia mieszana, hiperlipidemia pediatryczna, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, letermowir, profilaktyka pierwotna, terapia hipolipemizująca, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvastatin Aurovitas 20 mg
Atorvastatin Aurovitas stosuje się jako uzupełnienie diety ubogocholesterolowej, którą pacjent powinien kontynuować przez cały okres terapii. Dawkowanie ustala się indywidualnie na podstawie wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz odpowiedzi na leczenie. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co najmniej co 4 tygodnie, maksymalnie do 80 mg/dobę. W pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemii dawka 10 mg/dobę jest zwykle wystarczająca, a efekt terapeutyczny pojawia się po 2 tygodniach, osiągając maksimum po 4 tygodniach. W heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększać do 40 mg/dobę, a w razie potrzeby do 80 mg/dobę lub stosować leczenie skojarzone z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawki wahają się od 10 do 80 mg/dobę, stosując lek jako uzupełnienie innych metod, np. aferezy LDL-C.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba wątroby, choroby sercowo-naczyniowe, cyklosporyna, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperlipidemia, leczenie hipolipemizujące, leki wiążące kwasy żółciowe, mieszana hiperlipidemia, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon substancji czynnych
Ezetymib – Przeciwwskazania stosowania
Ezetymib, inhibitor wchłaniania cholesterolu w jelitach, jest stosowany w terapii hipercholesterolemii zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu ze statynami. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ezetymib lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy. Monoterapia ezetymibem nie jest bezwzględnie przeciwwskazana w ciąży i laktacji, jednak brak jest wystarczających danych bezpieczeństwa, natomiast terapia skojarzona ze statynami (np. Atozet, Inegy) jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży, karmiących oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. W przypadku zaburzeń czynności wątroby, terapia skojarzona jest przeciwwskazana przy czynnej chorobie wątroby, niewyjaśnionym wzroście aminotransferaz oraz przy aktywności aminotransferaz przekraczającej 3-krotnie GGN dla leków złożonych.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynna choroba wątroby, ezetymib, fibraty, genetycznie uwarunkowana choroba mięśni, hamowanie wchłaniania cholesterolu, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lomitapid, miopatia, monitorowanie funkcji wątroby, monoterapia, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, podwyższone aminotransferazy, próby wątrobowe, rabdomioliza, statyny, terapia hipolipemizująca, terapia skojarzona ezetymib statyna, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvastatin Medreg 20 mg
Atorvastatin Medreg jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg atorwastatyny (trójwodna sól wapniowa). Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co minimum 4 tygodnie, maksymalnie do 80 mg/dobę. W terapii pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemii dawka 10 mg/dobę jest zwykle wystarczająca, a efekt terapeutyczny pojawia się po około 2 tygodniach, osiągając maksimum po 4 tygodniach. W heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę początkową 10 mg można zwiększać do 40 mg/dobę, a następnie do 80 mg/dobę lub stosować 40 mg w połączeniu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawki od 10 do 80 mg/dobę stosuje się jako leczenie wspomagające, np. aferezę LDL-C. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, natomiast u chorych z aktywną chorobą wątroby stosowanie atorwastatyny jest przeciwwskazane.
afereza LDL-C, atorwastatyna, compliance pacjenta, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta ubogocholesterolowa, dyslipidemia, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek przeciwwirusowy, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir, mieszana hiperlipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, prewencja pierwotna chorób sercowo-naczyniowych, profilaktyka zakażeń wirusem cytomegalii, stężenie LDL-C, terapia hipolipemizująca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Wirusowe zapalenie wątroby typu c – Epidemiologia
Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) pozostaje istotnym problemem zdrowia publicznego globalnie, z około 50 milionami przewlekle zakażonych osób na świecie i rocznym przyrostem około 1 miliona nowych zakażeń. W USA w 2022 roku zgłoszono 4 848 przypadków ostrego WZW C (około 67 400 szacowanych zakażeń po korekcie), co stanowi spadek o 3,5% względem 2021, ale wzrost o 99% względem 2015 roku. Przewlekłe WZW C odnotowano u 93 805 osób (40,2/100 000 mieszkańców), a śmiertelność wyniosła 2,89 zgonów na 100 000 mieszkańców, co oznacza spadek o 9% względem 2021. Zakażenie HCV odpowiada za około 27% przypadków marskości i 25% raka wątrobowokomórkowego. Najwyższe wskaźniki zachorowań i umieralności obserwuje się wśród rdzennych Amerykanów, mieszkańców Alaski oraz osób rasy czarnej, a głównym czynnikiem ryzyka pozostaje używanie narkotyków drogą iniekcji. Epidemiologia wskazuje na wzrost zachorowalności od lat 60. do 80. XX wieku, z późniejszym spadkiem, jednak od 2013 roku obserwuje się ponowny wzrost nowych zakażeń, szczególnie wśród młodych dorosłych.
bezpośrednio działające leki przeciwwirusowe, ciężka choroba wątroby, dysfunkcja wątroby, ekspozycja zawodowa, epidemia opioidowa, leczenie antywirusowe, lek przeciwwirusowy, marskość wątroby, nadzór epidemiologiczny, narkotyki drogą iniekcji, ostre zakażenie HCV, przeszczepienie narządów, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, rak wątrobowokomórkowy, rdzenni Amerykanie, wirus HCV, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zachorowalność i umieralność, zakażenie HCV, zakażenie krwiopochodne, zakażenie przenoszone przez krew, zakłucie igłą - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atorvastatin Genoptim 80 mg
Atorvastatin Genoptim, dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera atorwastatynę wapniową jako substancję czynną. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na atorwastatynę lub substancje pomocnicze, u osób z czynną chorobą wątroby oraz przy trwale podwyższonej aktywności aminotransferaz przekraczającej 3-krotność górnej granicy normy (GGN). Ponadto, stosowanie atorwastatyny jest bezwzględnie przeciwwskazane w okresie ciąży, karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem stosowanymi w terapii wirusowego zapalenia wątroby typu C, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu stężenia atorwastatyny i powikłań miopatycznych, w tym rabdomiolizy.
aminotransferazy, atorwastatyna, czynna choroba wątroby, dyspnea, enzymy wątrobowe, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatotoksyczność, miopatia, nadwrażliwość na substancję czynną, przeciwwskazanie, rabdomioliza, reakcja alergiczna, stężenie lipidów, substancja czynna, terapia statynami, uszkodzenie hepatocytów, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Torvacard neo 80 mg
Torvacard neo, zawierający atorwastatynę w postaci trójwodnej soli wapniowej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (obecna w dawkach od 11,990 mg w tabletce 10 mg do 95,920 mg w tabletce 80 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby oraz niewyjaśnione, trwałe podwyższenie aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności i przenikania leku do mleka matki.
atorwastatyna, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, działanie teratogenne, glekaprewir z pibrentaswirem, górna granica normy, hepatotoksyczność statyn, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadwrażliwość na atorwastatynę, nietolerancja laktozy, podwyższone aminotransferazy, tabletka powlekana, terapia hipolipemizująca, trójwodna sól wapniowa, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sortis 20 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Sortis) pacjent powinien stosować dietę ubogocholesterolową, którą kontynuuje się przez cały okres leczenia. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co 4 tygodnie do maksymalnej dawki 80 mg/dobę, w zależności od wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz odpowiedzi pacjenta. Efekt terapeutyczny obserwuje się już po 2 tygodniach, a maksymalny efekt osiągany jest zwykle po 4 tygodniach i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. W pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemii zazwyczaj wystarcza dawka 10 mg/dobę, natomiast w heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę można zwiększyć do 80 mg/dobę, ewentualnie stosując 40 mg atorwastatyny w skojarzeniu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawki od 10 do 80 mg/dobę stosuje się jako leczenie wspomagające inne metody hipolipemizujące.
afereza LDL-C, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek przeciwwirusowy, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir, mieszana hiperlipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, terapia hipolipemizująca, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torvalipin
Atorwastatyna (Torvalipin) wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby, zwłaszcza aktywności aminotransferaz, które nie powinny przekraczać trzykrotnej wartości górnej granicy normy (GGN). W przypadku ich utrzymania się na podwyższonym poziomie zaleca się redukcję dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby oraz nadużywających alkoholu. W badaniu SPARCL wykazano zwiększone ryzyko udarów krwotocznych przy dawce 80 mg atorwastatyny, zwłaszcza u osób z przebytym udarem niedokrwiennym lub zawałem jamistym, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka terapii. Ponadto, atorwastatyna może wywoływać poważne zaburzenia mięśniowe, w tym rabdomiolizę z aktywnością kinazy kreatynowej (CK) przekraczającą 10-krotnie GGN, mioglobinemią i mioglobinurią, co może prowadzić do niewydolności nerek. W rzadkich przypadkach obserwowano immunozależną miopatię martwiczą oraz nasilenie objawów miastenii, co wymaga przerwania leczenia.
aktywność kinazy kreatynowej, aminotransferaza, atorwastatyna, BMI, fibrat, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, mioglobinemia, mioglobinuria, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, stężenie glukozy, triglicerydy, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności wątroby, zawał jamisty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvastatin Medical Valley 20 mg
Atorvastatin Medical Valley jest wskazany do leczenia pierwotnej hipercholesterolemii, złożonej hiperlipidemii oraz heterozygotycznej i homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej, a także do prewencji pierwotnej chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co 4 tygodnie w zależności od odpowiedzi klinicznej i docelowego stężenia LDL-C. Maksymalna dawka to 80 mg/dobę, z wyjątkiem sytuacji jednoczesnego stosowania leków przeciwwirusowych (elbaswir z grazoprewirem lub letermowir), gdzie dawka nie powinna przekraczać 20 mg/dobę. U pacjentów z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawkę można zwiększać do 40 mg/dobę, a następnie rozważyć leczenie skojarzone z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. U dzieci powyżej 10 roku życia dawka początkowa również wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg/dobę, przy czym stosowanie u dzieci poniżej 10 lat nie jest zalecane ze względu na ograniczone dane kliniczne.
afereza LDL-C, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek przeciwwirusowy, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir, pierwotna hipercholesterolemia, terapia hipolipemizująca, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie wirusem cytomegalii, złożona hiperlipidemia - Leksykon chorób i schorzeń
Suchość w ustach – Etiologia i przyczyny
Kserostomia, czyli suchość w ustach, jest wynikiem niedostatecznej produkcji śliny przez gruczoły ślinowe, co może być spowodowane wieloma czynnikami, w tym farmakoterapią, chorobami autoimmunologicznymi (np. zespół Sjögrena), cukrzycą, infekcjami (HIV/AIDS, COVID-19), leczeniem przeciwnowotworowym (radioterapia, chemioterapia, immunoterapia) oraz uszkodzeniami nerwów w obrębie głowy i szyi. Ponad 400-600 leków, w tym przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe, diuretyki i leki na nadciśnienie, mogą wywoływać suchość w ustach poprzez blokadę receptorów muskarynowych M3 i działanie antycholinergiczne. Ryzyko nasila się przy polipragmazji, szczególnie u osób powyżej 55 roku życia, u których problem dotyczy nawet 40% populacji. Suchość pojawia się przy zmniejszeniu przepływu śliny do około 50% normy lub zmianie jej składu, co prowadzi do dyskomfortu i zwiększa ryzyko powikłań stomatologicznych.
acetylocholina, bezdech senny, chemioterapia, choroba Alzheimera, choroba autoimmunologiczna, choroba Parkinsona, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba tarczycy, COVID-19, cukrzyca, diuretyk, działanie antycholinergiczne, gruczoł ślinowy, immunoterapia, kandydoza jamy ustnej, kortyzol, kserostomia, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek rozszerzający oskrzela, marskość żółciowa, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, neuropatia cukrzycowa, odwodnienie, polipragmazja, przewlekła choroba nerek, radioterapia, receptor muskarynowy M3, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, sialadenitis, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, układ cholinergiczny, układ współczulny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levomine midi
Levomine midi, zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 125 µg lewonorgestrelu, jest złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Ryzyko to wynosi około 6-7 przypadków na 10 000 kobiet rocznie, w porównaniu do 2 na 10 000 u kobiet niestosujących antykoncepcji hormonalnej. Szczególnie istotne jest pierwsze rok stosowania oraz wznowienie terapii po przerwie ≥4 tygodni. Czynniki ryzyka ŻChZZ obejmują m.in. otyłość (BMI >30 kg/m²), długotrwałe unieruchomienie, dodatni wywiad rodzinny, choroby współistniejące (np. nowotwory, toczeń rumieniowaty układowy), oraz wiek >35 lat. Objawy zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej wymagają natychmiastowej konsultacji lekarskiej. Ponadto, stosowanie Levomine midi jest przeciwwskazane przy obecności wielu czynników ryzyka zakrzepicy żylnej, gdyż ryzyko jest synergistyczne i może przekraczać sumę pojedynczych czynników.
aminotransferaza alaninowa, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, cukrzyca, dyslipoproteinemia, hemolityczny zespół mocznicowy, hiperhomocysteinemia, hipertriglicerydemia, incydent naczyniowo-mózgowy, kamica żółciowa, krwotok wewnątrzbrzuszny, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad naczyniowo-mózgowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nowotwór wątroby, obrzęk naczynioruchowy, oporność na insulinę, ostuda, otoskleroza, pemfigoid ciężarnych, pląsawica Sydenhama, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, rak szyjki macicy, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, wirus brodawczaka ludzkiego, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tulip 80 mg
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Tulip 80 mg) konieczne jest wykonanie i okresowe monitorowanie prób czynnościowych wątroby, zwłaszcza u pacjentów z objawami uszkodzenia wątroby lub zwiększoną aktywnością aminotransferaz. W przypadku utrzymującej się aktywności aminotransferaz przekraczającej 3-krotność górnej granicy normy (GGN) zaleca się zmniejszenie dawki lub odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą wątroby, spożywających alkohol oraz u osób po przebytym udarze krwotocznym lub lakunarnym, ze względu na zwiększone ryzyko udaru krwotocznego przy dawce 80 mg/dobę. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest wskazane przed i w trakcie leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka rabdomiolizy, takimi jak niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, wcześniejsze działania niepożądane na statyny, wiek >70 lat oraz stosowanie leków zwiększających stężenie atorwastatyny w osoczu. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli aktywność CK przekracza 5 x GGN.
aminotransferaza, atazanawir, atorwastatyna, boceprewir, choroba śródmiąższowa płuc, cyklosporyna, darunawir, delawirdyna, elbaswir, erytromycyna, ezetymib, hiperglikemia, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kwas fusydowy, letermowir, lopinawir, martwicza miopatia immunologiczna, miastenia, mioglobinuria, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, pozakonazol, próby czynnościowe wątroby, przemijający napad niedokrwienia, rabdomioliza, rytonawir, styrypentol, telaprewir, telitromycyna, udar krwotoczny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol, zaburzenia czynności wątroby, zawał lakunarny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apo-Atorva 10 mg
Stosowanie atorwastatyny wapniowej (Apo-Atorva) jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, aktywną chorobą wątroby oraz przy utrzymującym się, niewyjaśnionym wzroście aktywności aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy. Leku nie należy stosować w okresie ciąży i laktacji ze względu na potencjalne działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki. Ponadto, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Apo-Atorva z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir i pibrentaswir, stosowanymi w terapii WZW typu C, ze względu na ryzyko toksycznego wzrostu stężenia atorwastatyny w osoczu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas terapii.
aminotransferazy, atorwastatyna wapniowa, cytochrom P450 3A4, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, działanie teratogenne, glekaprewir z pibrentaswirem, lek przeciwwirusowy, metoda antykoncepcji, nadwrażliwość na atorwastatynę, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, tabletka powlekana, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia mięśniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atorvastatin Bluefish AB 10 mg
Atorvastatin Bluefish AB jest wskazany do leczenia pierwotnej hipercholesterolemii, mieszanej hiperlipidemii oraz heterozygotycznej i homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej, a także do prewencji chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 4 tygodnie do maksymalnej dawki 80 mg/dobę, w zależności od wyjściowego stężenia LDL-C, celu terapeutycznego oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta. U pacjentów z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawkę można zwiększać do 40 mg/dobę, a następnie rozważyć zwiększenie do 80 mg/dobę lub dodanie leków wiążących kwasy żółciowe. U dzieci powyżej 10. roku życia z tą samą jednostką chorobową dawka początkowa również wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg/dobę pod ścisłą kontrolą specjalistyczną. Efekt terapeutyczny obserwuje się zwykle po 2 tygodniach, a maksymalną odpowiedź po 4 tygodniach terapii.
afereza LDL-C, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, hipercholesterolemia pierwotna, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, hiperlipidemia mieszana, hiperlipidemia u dzieci, lek przeciwwirusowy, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir z cyklosporyną, parametry lipidowe, terapia hipolipemizująca, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ovulastan Forte 0,15 mg + 0,03 mg
Lek Ovulastan Forte, będący złożonym hormonalnym środkiem antykoncepcyjnym, jest przeciwwskazany u pacjentek z aktywną lub przebytą żylno-zakrzepową chorobą zakrzepowo-zatorową (w tym DVT i PE), a także u osób z dziedzicznymi lub nabytymi predyspozycjami do tej choroby, takimi jak oporność na aktywne białko C (APC), niedobory antytrombiny III, białka C i S. Przeciwwskazania obejmują również ryzyko tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym aktywne incydenty (np. zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, TIA), obecność hiperhomocysteinemii, przeciwciał antyfosfolipidowych oraz migrenę z aurą. Dodatkowo, lek jest niewskazany u pacjentek z ciężką chorobą wątroby, nowotworami wątroby, podejrzeniem nowotworów zależnych od hormonów płciowych, ciężką hipertrójglicerydemią, a także przy nieustalonych krwawieniach z dróg rodnych.
Stosowanie Ovulastan Forte jest również przeciwwskazane podczas terapii przeciwwirusowej w przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu C z lekami zawierającymi ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dasabuwir, glekaprewir/pibrentaswir oraz sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir. Przed planowanymi rozległymi zabiegami operacyjnymi z długotrwałym unieruchomieniem należy przerwać stosowanie leku i zastosować alternatywną, niehormonalną metodę antykoncepcji. W przypadku pojawienia się migreny z aurą w trakcie terapii, konieczne jest natychmiastowe odstawienie preparatu. Właściwa ocena przeciwwskazań i czynników ryzyka jest kluczowa dla bezpieczeństwa pacjentki, a w razie wątpliwości zaleca się wybór niehormonalnych metod antykoncepcji.
cukrzyca naczyniowa, dasabuwir, dezogestrel, dławica piersiowa, dyslipoproteinemia, etynyloestradiol, glekaprewir, hiperhomocysteinemia, hipertrójglicerydemia, hormonalne środki antykoncepcyjne, migrena z aurą, nadciśnienie tętnicze, niedobór antytrombiny III, niedobór białka C, niedobór białka S, ombitaswir, oporność na aktywne białko C, przeciwciała antyfosfolipidowe, przemijający napad niedokrwienny, sofosbuwir, tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, udar mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atrox 40 40 mg
Produkt Atrox, zawierający atorwastatynę, stosowany jest w leczeniu pierwotnej hipercholesterolemii, mieszanej hiperlipidemii oraz heterozygotycznej i homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej. Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 4 tygodnie do maksymalnej dawki 80 mg/dobę, podawanej jednorazowo. Efekt terapeutyczny obserwuje się już po 2 tygodniach, a maksymalna odpowiedź osiągana jest zwykle po 4 tygodniach. W przypadku heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej u dzieci powyżej 10. roku życia dawka początkowa również wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg/dobę pod ścisłym nadzorem specjalisty. U pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwwirusowe zawierające elbaswir i grazoprewir dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg/dobę ze względu na ryzyko interakcji. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, natomiast u osób z upośledzoną czynnością wątroby zaleca się ostrożność i regularne monitorowanie parametrów wątrobowych. Produkt Atrox dostępny jest w tabletkach o dawkach 10, 20, 40 i 80 mg, które można dzielić, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
afereza cholesterolu LDL, afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, dieta ubogocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, lek przeciwwirusowy, lek wiążący kwasy żółciowe, mieszana hiperlipidemia, parametr czynności wątroby, pierwotna hipercholesterolemia, terapia hipolipemizująca, upośledzona czynność nerek, upośledzona czynność wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Torvacard neo 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii atorwastatyną (Torvacard neo) pacjent powinien być poddany standardowej diecie obniżającej poziom cholesterolu, którą należy kontynuować przez cały okres leczenia. Początkowa dawka standardowa wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji co minimum 4 tygodnie, maksymalnie do 80 mg/dobę. W pierwotnej hipercholesterolemii i mieszanej hiperlipidemi dawka 10 mg/dobę jest skuteczna u większości pacjentów, z efektami widocznymi po 2 tygodniach i maksymalną odpowiedzią po 4 tygodniach. W heterozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawkę początkową 10 mg/dobę można zwiększać do 40 mg, a następnie do 80 mg lub stosować w skojarzeniu z lekami wiążącymi kwasy żółciowe. W homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej dawki wahają się od 10 do 80 mg/dobę, stosując lek jako terapię wspomagającą inne metody, np. aferezę LDL-C. U dzieci powyżej 10. roku życia z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to również 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 80 mg/dobę, przy czym dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane i monitorowane przez specjalistów.
afereza LDL, atorwastatyna, cholesterol LDL, cyklosporyna, dieta niskocholesterolowa, elbaswir z grazoprewirem, farmakoterapia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, leczenie hipolipemizujące, leki wiążące kwasy żółciowe, letermowir, mieszana hiperlipidemia, pierwotna hipercholesterolemia, prewencja sercowo-naczyniowa, terapia skojarzona, wirus cytomegalii, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby