trombocytopenia
Trombocytopenia (małopłytkowość) to stan charakteryzujący się obniżeniem liczby płytek krwi poniżej 150 tys./μl. Jest to jedno z najczęstszych zaburzeń hematologicznych, które może występować jako izolowany problem lub towarzyszyć innym schorzeniom.
Etiologia trombocytopenii jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny związane ze zmniejszonym wytwarzaniem płytek w szpiku kostnym (np. w przebiegu nowotworów hematologicznych, po chemioterapii, w zespołach mielodysplastycznych), zwiększonym niszczeniem obwodowym (immunologicznym, jak w ITP – immunologicznej trombocytopenii, lub nieimmunologicznym, np. w DIC – zespole rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego), sekwestracją śledzionową (w splenomegalii) oraz rozcieńczeniem (po masywnych przetoczeniach).
Objawy kliniczne małopłytkowości zależą od stopnia obniżenia liczby płytek krwi. Przy wartościach powyżej 50 tys./μl pacjenci zwykle nie wykazują objawów, przy wartościach 20-50 tys./μl mogą wystąpić krwawienia po urazach, zaś przy wartościach poniżej 20 tys./μl wzrasta ryzyko samoistnych krwawień śluzówkowych, skórnych (wybroczyny, krwawienie z dziąseł, nosa) oraz krwawień do narządów wewnętrznych.
Diagnostyka trombocytopenii obejmuje badanie morfologii krwi z oceną rozmazu, badania szpiku kostnego, testy na obecność przeciwciał przeciwpłytkowych oraz diagnostykę obrazową (USG jamy brzusznej z oceną śledziony). Leczenie zależy od przyczyny i stopnia nasilenia małopłytkowości oraz obecności objawów krwotocznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Renazol 15 mg
Lek Renazol zawierający 15 mg lanzoprazolu w postaci kapsułek dojelitowych może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, suchość w jamie ustnej, nudności, biegunki, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia oraz niestrawność, a także łagodne polipy dna żołądka. Niezbyt często występuje zapalenie trzustki, kandydoza przełyku, zapalenie języka i błony śluzowej jamy ustnej oraz charakterystyczne czarne zabarwienie języka. Reakcje skórne obejmują wysypkę, pokrzywkę, świąd, rumień wielopostaciowy, wybroczyny, wypadanie włosów, plamicę oraz poważne zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy naskórka, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Bardzo rzadko mogą pojawić się objawy neurologiczne, takie jak bóle i zawroty głowy, depresja, omamy, splątanie, bezsenność, drżenia, parestezje i niepokój ruchowy. Z nieznaną częstością obserwuje się zaburzenia funkcji wątroby (wzrost enzymów, zapalenie, żółtaczka), śródmiąższowe zapalenie nerek, zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, eozynofilia, pancytopenia, agranulocytoza) oraz inne poważne reakcje, w tym wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, duszność, enzym wątrobowy, eozynofilia, ginekomastia, hemodializa, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipomagnezemia, kandydoza przełyku, kołatanie serca, lanzoprazol, leukopenia, łysienie, mlekotok, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, omamy wzrokowe, pancytopenia, polip dna żołądka, Renazol, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Bluefish 15 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że lek ten wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów tolerowano dawki doustne do 100 mg/kg bez śmiertelności, choć obserwowano sedację, ataksję i inne objawy neurologiczne. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) stwierdzono hamowanie aktywności OUN, działanie antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, trombocytopenię i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie wykazano cytotoksycznego wpływu na szpik kostny. U szczurów odnotowano zwiększenie stężenia prolaktyny z towarzyszącymi zmianami w narządach rozrodczych.
ataksja, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, trombocytopenia, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Baxiren 2,5 mg
Apiksaban (Baxiren) to lek przeciwzakrzepowy, którego bezpieczeństwo potwierdzono w 7 badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 21 000 pacjentów. Stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych, zapobieganiu udarom u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Średni czas ekspozycji na lek wynosił odpowiednio 20 dni, 1,7 roku oraz 221 dni. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia (w tym z nosa, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego), stłuczenia i krwiaki. Częstość powikłań krwotocznych różni się w zależności od wskazania: około 10% po zabiegach ortopedycznych, 24,3% w porównaniu z warfaryną i 9,6% w porównaniu z ASA u pacjentów z NVAF, oraz 15,6% w leczeniu ZŻG/ZP w porównaniu z enoksaparyną/warfaryną. Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego występowały z częstością 0,76% rocznie, a wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie.
AlAT, anemia, apiksaban, AspAT, bilirubina, enoksaparyna, erythema multiforme, fosfataza alkaliczna, GGTP, hematuria, hemoptysis, hipotonia, krwawienie do jamy brzusznej, krwawienie dokomorowe, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z oka, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak, krwiak podtwardówkowy, krwotok móżdżkowy, krwotok mózgowy, krwotok śródmózgowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość pokrwotoczna, niezastawkowe migotanie przedsionków, nudność, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie krwotoczne, protezoplastyka stawu biodrowego, staw kolanowy, stłuczenie, trombocytopenia, udar, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zatorowość płucna, żylaki odbytu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Denofix 80 mg
Febuksostat w dawce 80 mg, stosowany w leczeniu przewlekłej hiperurykemii, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych (>4000 pacjentów), badania FAST (>3000 pacjentów) oraz nadzoru porejestracyjnego. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaostrzenie dny moczanowej (szczególnie w początkowej fazie terapii), zaburzenia czynności wątroby, biegunkę, nudności, objawy neurologiczne (ból i zawroty głowy), oddechowe (duszność), skórne (wysypka, świąd) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból stawów i mięśni). Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz reakcje anafilaktyczne, które mogą zagrażać życiu. Występują również rzadkie przypadki nagłego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.
agranulocytoza, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, dna moczanowa, eozynofilia, febuksostat, hiperurykemia, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kolchicyna, nadwrażliwość na febuksostat, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zaburzenia wątroby, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ridlip 20 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej preparatu Ridlip, nie posiada specyficznego schematu leczenia, dlatego postępowanie opiera się na leczeniu objawowym oraz podtrzymującym funkcje życiowe pacjenta. Kluczowe jest ścisłe monitorowanie parametrów funkcji wątroby (ALT, AST) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), które mogą ulec znacznemu podwyższeniu i wskazywać na uszkodzenie mięśni (miopatia, rabdomioliza) oraz hepatotoksyczność. W przypadku ciężkich objawów, takich jak silne bóle mięśniowe, osłabienie mięśni, czy ostrej niewydolności nerek, należy uwzględnić czynniki predysponujące, takie jak zaburzenia funkcji nerek, wątroby czy niedoczynność tarczycy. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne, hematologiczne oraz metaboliczne (np. hipoglikemia, podwyższony poziom HbA1c) również mogą wystąpić jako objawy przedawkowania.
eliminacja pozaustrojowa, enzymy wątrobowe, funkcja wątroby, hemodializa, hemoglobina glikowana, hepatotoksyczność, hipoglikemia, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, leukopenia, neuropatia obwodowa, ostra niewydolność nerek, parestezje, rabdomioliza, Ridlip, rozuwastatyna, stan przedcukrzycowy, statyna, trombocytopenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie funkcji wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fragmin 15 000 j.m. a.Xa/0,6 ml
Fragmin (dalteparyna sodowa) to heparyna drobnocząsteczkowa o działaniu przeciwzakrzepowym, wyrażonym w jednostkach anty-Xa, dostępna w dawkach od 2 500 do 18 000 j.m. anty-Xa w formie roztworu do wstrzykiwań. Wskazania do stosowania obejmują leczenie ostrej zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej choroby wieńcowej (dławica piersiowa spoczynkowa, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q), przewlekłe leczenie objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, profilaktykę przeciwzakrzepową w trakcie zabiegów chirurgicznych oraz u pacjentów unieruchomionych z przyczyn medycznych (np. zastoinowa niewydolność serca III/IV klasy NYHA, ostra niewydolność oddechowa, ostre zakażenia). Fragmin jest również stosowany u dzieci od 1 miesiąca życia w leczeniu objawowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie masy ciała i wskazań klinicznych, z uwzględnieniem ryzyka krwotocznego i zakrzepowego.
choroba reumatyczna, choroba zapalna jelit, dalteparyna sodowa, dławica piersiowa spoczynkowa, hemodializa i hemofiltracja, heparyna drobnocząsteczkowa, krążenie pozaustrojowe, krzepnięcie krwi, lek przeciwzakrzepowy, niestabilna choroba wieńcowa, niewydolność nerek, ostra niewydolność oddechowa, ostre zakażenie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, proksymalna zakrzepica żył głębokich, trombocytopenia, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zakrzepica żył głębokich, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Ivipril 2,5 mg
Ramipryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które wymagają szczególnej uwagi podczas terapii lekiem Ivipril. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie metod leczenia pozaustrojowego z błonami o ujemnym ładunku elektrycznym (np. dializa z błonami poliakrylonitrylowymi, afereza LDL z siarczanem dekstranu) ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktoidalnych. Konieczne jest także monitorowanie stężenia potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających jego poziom (sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, heparyna, antagoniści angiotensyny II, trimetoprym, takrolimus, cyklosporyna) z uwagi na ryzyko hiperkaliemii. Dodatkowo, współpodawanie ramiprylu z lekami hipotensyjnymi (diuretyki, azotany, alfa-blokery, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) może nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko hipotonii, co wymaga ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawek.
afereza lipoprotein, alfa-bloker, alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny II, cytostatyk, dializa, diuretyk oszczędzający potas, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, inhibitor ACE, inhibitor DPP-IV, inhibitor mTOR, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek sympatykomimetyczny, lit w leczeniu, morfologia krwi, niewydolność nerek, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonylomocznika, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Działania niepożądane – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.
Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian i kwas walproinowy, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy hematologiczny, metaboliczny, neurologiczny, wątrobowy oraz dermatologiczny. Szczególnie istotne jest ryzyko ciężkich powikłań u niemowląt i dzieci poniżej 3. roku życia, w tym uszkodzenia wątroby i zapalenia trzustki. Często obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość i trombocytopenia (≥1/10), oraz zaburzenia psychiczne u dzieci i młodzieży, w tym agresję, pobudzenie i zaburzenia uwagi. Wśród działań neurologicznych najczęściej występuje drżenie (≥1/10), a także zaburzenia pozapiramidowe i encefalopatia. Ryzyko poważnych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, walproinian wiąże się z ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych, co stanowi istotne ostrzeżenie dla kobiet w wieku rozrodczym.
agranulocytoza, ataksja, encefalopatia, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiperplazja dziąseł, hipokarnitynemia, hiponatremia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość makrocytowa, niewydolność szpiku kostnego, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu i kwas walproinowy, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Tlenek azotu – Działania niepożądane
Tlenek azotu (NO) stosowany wziewnie w stężeniach terapeutycznych (np. NOXAP 200–800 ppm mol/mol, Tlenek azotu Messer 800 ppm v/v, VasoKINOX 450–800 ppm mol/mol) wykazuje istotne korzyści kliniczne, jednak wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które należy monitorować. Methemoglobinemia, zależna od dawki, występuje niezbyt często do bardzo często w zależności od preparatu, przy czym stężenie methemoglobiny >5% jest bardzo rzadkie (<1/10 000) przy NO <20 ppm. Noworodki są szczególnie narażone ze względu na obniżoną aktywność reduktazy methemoglobiny. Trombocytopenia jest zgłaszana jako bardzo częsta (Tlenek azotu Messer) lub częsta (VasoKINOX), choć badania kliniczne nie potwierdziły zwiększonego ryzyka powikłań krwotocznych. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest reakcja z odbicia po gwałtownym przerwaniu terapii, występująca bardzo często (>1/10), objawiająca się skurczem naczyń płucnych, hipoksemią i zapaścią krążeniowo-oddechową, szczególnie po 10–30 godzinach leczenia. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki do 1 ppm przed odstawieniem, aby minimalizować spadek PaO2.
agregacja płytek krwi, ból głowy, bradykardia, desaturacja, duszność, dwutlenek azotu, efekt z odbicia, gaz medyczny, hemostaza, hiperplazja komórek pęcherzyków płucnych, hipoksemia, hipoksja, krwawienie z pęcherzyków płucnych, krwotok płucny, krwotok śródczaszkowy, lek przeciwdrgawkowy, leukomalacja okołokomorowa, methemoglobina, methemoglobinemia, nadciśnienie płucne, napad padaczkowy, niedociśnienie, niedodma, niestabilność hemodynamiczna, obrzęk płuc, powikłanie krwotoczne, przepuszczalność pęcherzyków płucnych, reaktywność dróg oddechowych, reduktaza methemoglobiny, skurcz naczyń płucnych, surfaktant płucny, tlenek azotu, trombocytopenia, wymiana gazowa w płucach, zapaść krążeniowo-oddechowa, zawał krwotoczny, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivertaxo 10 mg
Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu został oceniony w 13 badaniach fazy III (69 608 dorosłych pacjentów) oraz 4 badaniach fazy II i III u 488 pacjentów pediatrycznych. Dominującym działaniem niepożądanym są krwawienia, najczęściej z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania klinicznego: od 6,8% w profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego/kolanowego do 39,5% u dzieci leczonych przeciwzakrzepowo. W profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosi 28 na 100 pacjentolat, a anemii 2,5 na 100 pacjentolat. Działania niepożądane obejmują m.in. niedokrwistość, trombocytopenię, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, skórne reakcje nadwrażliwości oraz powikłania mięśniowo-szkieletowe i nerkowe.
aloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, antykoagulant, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, kaskada krzepnięcia, krwawienie domięśniowe, krwawienie z nosa, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu moczowo-płciowego, leczenie ZŻG, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, profil bezpieczeństwa rywaroksabanu, profilaktyka ŻChZZ, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zaburzenie czynności wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tractiva 20 mg
Lek Tractiva zawierający arypiprazol wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak akatyzja i nudności, występującymi u ponad 3% pacjentów. W badaniach klinicznych częstość występowania objawów pozapiramidowych (EPS) wahała się od 14,8% do 26,6% w zależności od porównywanego leku i populacji, co wskazuje na istotne ryzyko tych zaburzeń. Do często obserwanych działań należą również zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca (często), hiperglikemia (niezbyt często), oraz zaburzenia endokrynologiczne, w tym hiperprolaktynemia i obniżenie stężenia prolaktyny (niezbyt często). Ponadto, zgłaszano poważne, choć rzadkie, powikłania metaboliczne, takie jak cukrzycowa kwasica ketonowa i śpiączka hiperosmolarna, które wymagają pilnej interwencji medycznej.
akatyzja, anoreksja, arypiprazol, bezsenność, ból głowy, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, drżenie, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, haloperydol, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipersomnia, hiponatremia, hipoprolaktynemia, leukopenia, lit, neutropenia, niepokój ruchowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, olanzapina, parkinsonizm, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, sedacja, świąd alergiczny, trombocytopenia, zaburzenia lękowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Auglavin PPH 875 mg + 125 mg
Lek Auglavin PPH zawiera amoksycylinę trójwodną (875 mg) oraz potasu klawulanian (125 mg) i jest związany z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane są zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym biegunka (bardzo często, ≥1/10), nudności i wymioty (często, ≥1/100 do <1/10), które można częściowo złagodzić podając lek podczas posiłku. Inne działania niepożądane obejmują niestrawność (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100), zapalenie jelita grubego, ostre zapalenie trzustki oraz czarny język włochaty (częstość nieznana). Wśród zaburzeń wątroby obserwuje się niezbyt często zwiększenie aktywności AspAT i/lub AlAT, a także zapalenie wątroby i żółtaczkę zastoinową (częstość nieznana). Zaburzenia hematologiczne, takie jak przemijająca leukopenia, trombocytopenia (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000) oraz agranulocytoza i niedokrwistość hemolityczna (częstość nieznana), wymagają monitorowania morfologii krwi podczas długotrwałego leczenia.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, amoksycylina trójwodna, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, biegunka, choroba posurowicza, czarny język włochaty, czas protrombinowy, drgawki, hemodializa, kandydoza skórna, klawulanian potasu, krwotoczne zapalenie jelita, krystaluria, leukopenia, linijna dermatoza IgA, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre uszkodzenie nerek, ostre zapalenie trzustki, pęcherzowe zapalenie skóry, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, polekowe zapalenie jelit, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, trombocytopenia, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Edolox 90 mg
Bezpieczeństwo stosowania etorykoksybu oceniono w szerokich badaniach klinicznych obejmujących 9295 pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów (ChZS), reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS), przewlekłym bólem lędźwiowo-krzyżowym oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa. W badaniu programu MEDAL, 17 412 pacjentów leczono dawkami 60 mg lub 90 mg przez średnio 18 miesięcy. Profil działań niepożądanych był spójny w różnych wskazaniach i dawkach, obejmując m.in. często występujące działania ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha ≥10%, zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit), układu sercowo-naczyniowego (kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze) oraz zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia). Działania niepożądane klasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, incydent zakrzepowy, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie błony śluzowej, owrzodzenie żołądka, parestezja, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, przewlekły ból lędźwiowo-krzyżowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, selektywny inhibitor COX-2, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie wyrostka zębodołowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół jelita drażliwego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Allupol 100 mg
Allupol, zawierający allopurynol, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, zależnej od dawki oraz współistniejących chorób nerek i wątroby. Najczęściej obserwuje się reakcje skórne, takie jak wysypka (często), a także rzadkie, ale poważne powikłania, w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczna nekroliza naskórka (TEN). Bardzo rzadko występują zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia neurologiczne (śpiączka, neuropatia obwodowa), oraz uszkodzenia wątroby (zapalenie, martwica). Zespół nadwrażliwości (DRESS) jest poważnym, wielonarządowym powikłaniem, manifestującym się gorączką, wysypką, powiększeniem węzłów chłonnych, leukopenią i eozynofilią, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku. Wystąpienie SJS/TEN lub DRESS stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do ponownego podawania allopurynolu.
agranulocytoza, allel HLA-B*5801, allopurynol, azotemia, bradykardia, chłoniak angioimmunoblastyczny, choroba nerek, dławica piersiowa, eozynofilia, ginekomastia, hiperlipidemia, hormon tyreotropowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kortykosteroid, krwawe wymioty, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, plamka żółta, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zaburzenie hematologiczne, zaćma, zapalenie naczyń, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, zespół znikających przewodów żółciowych, ziarniniakowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biostrepta 1250 j.m. + 15000 j.m.
Biostrepta w formie czopków zawiera streptokinazę (15 000 IU) oraz streptodornazę (1 250 IU) i posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, a także u osób z obecnością świeżych ran, ran pokrytych świeżym strupem lub szwów chirurgicznych. Stosowanie Biostrepty powinno być odroczone o co najmniej 10 dni po krwotokach ze względu na ryzyko ponownego krwawienia, wynikające z fibrynolitycznego działania streptokinazy. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z obniżoną krzepliwością krwi, w tym z wrodzonymi lub nabytymi koagulopatiami, małopłytkowością oraz innymi zaburzeniami hemostazy.
antykoagulant, choroba von Willebranda, czopek leczniczy, hemofilia, inhibitor czynnika krzepnięcia, koagulopatia, krwotok, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadwrażliwość na substancje czynne, obniżona krzepliwość krwi, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, sól wapnia, streptokinaza i streptodornaza, świeża rana, szew chirurgiczny, trombocytopenia, układ fibrynolityczny, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Comfortin 25 mg
Hydroksyzyna, substancja czynna Comfortin 25 mg, wykazuje działania niepożądane wynikające z depresyjnego lub paradoksalnego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, działania przeciwcholinergicznego oraz reakcji nadwrażliwości. W badaniach klinicznych z udziałem 735 pacjentów przyjmujących 50 mg hydroksyzyny dziennie, najczęściej obserwowano senność (13,74% vs 2,70% placebo), ból głowy (1,63% vs 1,90%), suchość w jamie ustnej (1,22% vs 0,63%) oraz zmęczenie (1,36% vs 0,63%). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz częstość nieznana.
bezsenność, biegunka, ból głowy, chlorowodorek hydroksyzyny, depresja, dyskineza, działanie przeciwcholinergiczne, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość w jamie ustnej, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, torsade de pointes, trombocytopenia, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji, zaburzenia rytmu serca, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zaranta 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Zaranta, wykazuje profil działań niepożądanych głównie łagodnych i przemijających, z koniecznością przerwania terapii u mniej niż 4% pacjentów. Częstość działań niepożądanych jest zależna od dawki i obejmuje m.in. trombocytopenię, reakcje nadwrażliwości, cukrzycę (szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak glukoza na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI >30 kg/m²), bóle głowy, polineuropatię, zapalenie trzustki, zwiększenie aktywności aminotransferaz, świąd, wysypkę, bóle mięśni oraz miopatię i rabdomiolizę. Proteinuria, głównie kanalikowa, występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i u około 3% przy dawce 40 mg, zwykle ustępując podczas kontynuacji leczenia, bez związku z ostrą chorobą nerek. Zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest zależne od dawki i wymaga przerwania terapii przy wzroście >5 × GGN.
aminotransferaza, ból mięśni, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowe zapalenie płuc, trombocytopenia, utrata pamięci, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Rivaroxaban Intas 15 mg
Przedawkowanie rywaroksabanu, będącego bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, stanowi poważne wyzwanie kliniczne ze względu na ryzyko krwawień. Mimo że dawki do 600 mg nie wykazują typowo powikłań krwotocznych, co jest związane z efektem pułapowym wynikającym z ograniczonego wchłaniania przy dawkach supraterapeutycznych (≥50 mg), konieczna jest szybka interwencja. W przypadku przedawkowania zaleca się rozważenie podania węgla aktywnego w celu ograniczenia dalszego wchłaniania leku, szczególnie jeśli interwencja nastąpi w krótkim czasie od przyjęcia. Brak powszechnie dostępnego specyficznego antidotum, choć andeksanet alfa może być stosowany w wybranych sytuacjach klinicznych jako odwracacz działania inhibitora czynnika Xa.
andeksanet alfa, aprotynina, dawka supraterapeutyczna, desmopresyna, efekt pułapowy, inhibitor czynnika Xa, koagulologia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, koncentrat krwinek czerwonych, krwawienie płucne, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie zaotrzewnowe, krwioplucie, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek przeciwzakrzepowy, niedokrwistość, objaw otrzewnowy, okres półtrwania, powikłanie krwotoczne, preparat hemostatyczny, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, świeżo mrożone osocze, trombocytopenia, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon substancji czynnych
Etopozyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Etopozyd wykazuje w badaniach przedklinicznych istotną toksyczność hematologiczną, objawiającą się anemią, leukopenią oraz trombocytopenią u gryzoni, co wskazuje na supresję układu krwiotwórczego. U psów zaobserwowano łagodne, odwracalne zaburzenia funkcji wątroby i nerek. Dawka bezobjawowa w badaniach nieklinicznych wynosiła ≥0,05 mg/m² powierzchni ciała w stosunku do maksymalnej dawki klinicznej. Ponadto, etopozyd wykazuje działanie mutagenne, embriotoksyczne i teratogenne, co potwierdzają zmiany w układzie rozrodczym gryzoni, takie jak atrofia jąder, zahamowanie spermatogenezy oraz zahamowanie wzrostu. Mechanizm działania leku jako inhibitora topoizomerazy II, prowadzący do uszkodzeń DNA, jest podstawą tych efektów toksycznych oraz potencjalnego działania rakotwórczego u ludzi.
anemia, atrofia jąder, chemioterapia, czynnik rakotwórczy, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, etopozyd, funkcja nerek, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, inhibitor topoizomerazy II, nefrotoksyczność, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa, replikacja DNA, spermatogeneza, środek cytotoksyczny, substancja cytotoksyczna, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewlekła, trombocytopenia, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zyvoxid
Linezolid, substancja czynna preparatu Zyvoxid, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zahamowania czynności szpiku kostnego, manifestującego się niedokrwistością, leukopenią, pancytopenią lub trombocytopenią. Ryzyko to jest skorelowane z czasem trwania terapii, zwłaszcza powyżej 10-14 dni, a szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością nerek, umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami czynności wątroby, wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi lub przyjmujących leki wpływające na morfologię krwi. Zaleca się cotygodniową kontrolę obrazu krwi obwodowej, w tym hemoglobiny, liczby płytek i leukocytów. W przypadku znacznego zahamowania czynności szpiku należy rozważyć przerwanie terapii, chyba że jest ona absolutnie konieczna, z intensywnym monitorowaniem parametrów hematologicznych.
bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, ciężka niedokrwistość, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, dikloksacylina, dysfagia, granulocytopenia, leukopenia, linezolid, morfologia krwi, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, oksacylina, pancytopenia, parametr hematologiczny, płytki krwi, przetaczanie krwi, roztwór izotoniczny, stężenie hemoglobiny, transfuzja krwi, trombocytopenia, wankomycyna, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie cewnika dożylnego, zakażenie mieszane, zakażenie tkanek miękkich - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg
Lenalidomid jest kluczowym lekiem w terapii szpiczaka mnogiego, stosowanym zarówno u pacjentów nowo zdiagnozowanych, jak i po wcześniejszych liniach leczenia. Profil bezpieczeństwa lenalidomidu obejmuje liczne działania niepożądane, z których najczęstsze i najcięższe dotyczą układu hematologicznego (neutropenia 60,8%-83,3%, trombocytopenia 21,5%-72,3%, leukopenia 22,8%-38,8%, niedokrwistość 21,0%-70,7%), układu oddechowego (zapalenie płuc do 10,6%, zakażenia płuc do 9,4%), oraz układu nerwowego (neuropatia obwodowa 71,8% w schemacie RVd). W populacjach po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych (ASCT) oraz u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu obserwuje się różne profile działań niepożądanych, w tym zapalenie oskrzeli (47,4%), gorączkę neutropeniczną (6,0%), niedociśnienie tętnicze (6,5%) oraz niewydolność nerek (6,3%). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka (33,3%-54,5%) i zaparcia (34,0%-56,1%), są powszechne i wymagają odpowiedniego monitorowania i leczenia objawowego.
astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, funkcja nerek i wątroby, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leczenie podtrzymujące, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, odwodnienie, osłabione łaknienie, skurcze mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia snu, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apra-swift 30 mg
Lek Apra-swift zawierający arypiprazol charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana (częstość nieokreślona). Najczęściej obserwowane działania niepożądane to akatyzja i nudności (>3% pacjentów). Szczególnie istotne są rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zaburzenia sercowo-naczyniowe (w tym Torsades de pointes, zatrzymanie akcji serca, bradykardia), powikłania metaboliczne (cukrzycowa śpiączka hiperosmolarna, kwasica ketonowa), choroba zakrzepowo-zatorowa żył, zespół serotoninowy oraz drgawki typu grand mal. W trakcie terapii należy monitorować zaburzenia psychiczne (w tym myśli i próby samobójcze), zaburzenia kontroli impulsów, rabdomiolizę oraz objawy agresji i nadmiernego pobudzenia.
akatyzja, arypiprazol, arytmia, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, drgawki grand mal, dysfagia, dystonia, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, kwasica ketonowa, leukopenia, napad przymusowego patrzenia, neutropenia, niedobór laktazy, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, poriomania, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, skurcz krtani, śpiączka hiperosmolarna, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół abstynencyjny noworodków, zespół DRESS, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lekoklar mite 250 mg
Klarytromycyna, dostępna w postaci tabletek 250 mg (Lekoklar mite) i 500 mg (Lekoklar forte), jest antybiotykiem makrolidowym o szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane to dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. Reakcje te mają zwykle łagodne nasilenie i występują z podobną częstością u dorosłych oraz dzieci. W populacji pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000–2000 mg/dobę, obserwuje się częstsze występowanie działań niepożądanych, w tym wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), zaburzenia hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Dawka 4000 mg/dobę wiąże się z 3-4-krotnym wzrostem częstości tych zdarzeń. W praktyce klinicznej istotne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych oraz obserwacja pacjenta, zwłaszcza w kontekście potencjalnych interakcji lekowych i ryzyka rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu statyn, fibratów, kolchicyny lub allopurynolu.
aminotransferaza, anoreksja, antybiotyk makrolidowy, azot mocznikowy, enzym wątrobowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, ileostomia, interakcja lekowa, kandydoza, klarytromycyna, krwinka biała, leukopenia, neutropenia, niestrawność, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż żołądkowo-jelitowy, pokrzywka, przedłużone uwalnianie, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny, szum uszny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie słuchu, zakażenie prątkami, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie żołądka i jelit, zawiesina doustna, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Pentoksyfilina – Działania niepożądane
Pentoksyfilina, pochodna metyloksantyny stosowana w leczeniu zaburzeń krążenia obwodowego, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy dotyczą układu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, wzdęcia, ból brzucha oraz biegunkę, które są zależne od dawki i zwykle ustępują po odstawieniu leku. Istotne są również poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia oraz leukopenia/neutropenia, które wymagają regularnej kontroli morfologii krwi ze względu na ryzyko niewydolności szpiku i zwiększonej podatności na infekcje. Ponadto pentoksyfilina może powodować krwawienia, w tym do siatkówki, co stanowi wskazanie do natychmiastowego przerwania leczenia. Wśród działań niepożądanych odnotowano także reakcje nadwrażliwości, w tym rzadkie, ale zagrażające życiu wstrząsy anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy i skurcz oskrzeli, które wymagają pilnej interwencji i odstawienia leku.
aminotransferaza, arytmia, cholestaza, dusznica bolesna, enzymy wątrobowe, hipoglikemia, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kolagenoza mieszana, krwawienie do siatkówki, leukopenia, małopłytkowość, metyloksantyna, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, odwarstwienie siatkówki, pentoksyfilina, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krążenia obwodowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adadox 4 mg
Adadox, zawierający 4,84 mg doksazosyny mezylanu (odpowiadające 4 mg doksazosyny), wykazuje profil bezpieczeństwa podobny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz łagodnym przerostem gruczołu krokowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, tachykardia, kołatanie serca), układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy) oraz układu oddechowego (kaszel, duszność, zapalenie oskrzeli). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000), z wieloma objawami występującymi w kategorii często lub niezbyt często. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń i upadków, zwłaszcza u osób starszych, oraz na poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego.
cholestaza, częstomocz, dławica piersiowa, dna moczanowa, doksazosyny mezylan, enzym wątrobowy, ginekomastia, hematuria, hipoestezja, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, łagodny przerost gruczołu krokowego, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, parestezja, priapizm, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, trombocytopenia, wielomocz, wytrysk wsteczny, zaburzenie krążenia mózgowego, zakażenie dróg moczowych, zakażenie dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Relumo 20 mg
Omeprazol w dawce 20 mg, stosowany w postaci kapsułek dojelitowych (Relumo), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii i monitorowania pacjentów. Najczęściej (1-10%) obserwuje się bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia i trombocytopenia, a bardzo rzadko agranulocytoza i pancytopenia, które mogą zwiększać ryzyko infekcji i zaburzeń krzepnięcia. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, są rzadkie, ale stanowią zagrożenie życia. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia (rzadko) oraz hipomagnezemia, hipokalcemia i hipokaliemia (częstość nieznana), mogą prowadzić do osłabienia, skurczów mięśni i zaburzeń rytmu serca, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu.
agranulocytoza, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, encefalopatia, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, kapsułki dojelitowe, leukopenia, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty podostry skórny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomide Teva, zawierający lenalidomidu chlorowodorek uwodniony mikronizowany, nie posiada szczegółowych danych klinicznych dotyczących postępowania w przypadku przedawkowania. W badaniach klinicznych stosowano dawki do 150 mg wielokrotnie oraz do 400 mg jednorazowo, przy czym główną toksycznością obserwowaną po przedawkowaniu były zaburzenia hematologiczne. Do najczęstszych objawów należą mielosupresja, neutropenia, trombocytopenia oraz anemia, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zwiększone ryzyko infekcji i krwawień. Brak jest precyzyjnych danych dotyczących progowych dawek wywołujących poszczególne objawy hematologiczne.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Indix Combi
Produkt leczniczy Indix Combi zawiera peryndopryl tozylan (5 mg) oraz indapamid (1,25 mg) i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z solami litu, lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Podwójne blokowanie układu RAA (np. łącząc peryndopryl z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu) zwiększa ryzyko niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie inhibitorów ACE i ARB u pacjentów z nefropatią cukrzycową.
afereza LDL, agranulocytoza, antagonista receptora angiotensyny II, esteraza C1, gliptyna, hiperkaliemia, indapamid, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor obojętnej endopeptydazy, kolagenoza naczyń, lek immunosupresyjny, lek oszczędzający potas, małopłytkowość, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, obrzęk Quinckego, ostra niewydolność nerek, peryndopryl tozylan, reakcja rzekomoanafilaktyczna, siarczan dekstranu, sól litu, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gribero
Produkt leczniczy Gribero zawierający 150 mg dabigatranu eteksylanu w postaci kapsułek twardych wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych. Dabigatran należy stosować z rozwagą u pacjentów z predyspozycjami do krwawień, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków hamujących agregację płytek krwi (np. klopidogrel, ASA, NLPZ). Krwawienia mogą wystąpić w dowolnej lokalizacji anatomicznej, a objawy takie jak spadek hemoglobiny, hematokrytu czy obniżenie ciśnienia tętniczego powinny skłonić do natychmiastowej diagnostyki. W przypadku zagrażających życiu krwawień dostępny jest specyficzny antidotum idarucyzumab, natomiast alternatywnie można zastosować hemodializę lub transfuzje krwi i koncentraty czynników krzepnięcia.
agregacja płytek krwi, czynnik VIIa, dabigatran eteksylan, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, idarucyzumab, klirens kreatyniny, klopidogrel, koncentrat czynników krzepnięcia, krew pełna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, osocze świeżo mrożone, refluks żołądkowo-przełykowy, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trombocytopenia, zaburzenia czynności płytek krwi, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Duracef 250 mg/5 ml
Cefadroksyl, substancja czynna preparatu Duracef, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla cefalosporyn. Najczęściej obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, niestrawność, nudności i wymioty, występujące u ≥1/100 do <1/10 pacjentów. Podanie leku podczas posiłku może zmniejszyć nasilenie nudności bez wpływu na wchłanianie. Szczególnie istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, o nieznanej częstości występowania, mogące pojawić się w trakcie lub po zakończeniu terapii. Reakcje alergiczne, w tym gorączka (często), świąd, wysypka i pokrzywka (rzadko), zwykle ustępują po odstawieniu leku. Poważniejsze reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, choroba posurowicza, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczno-rozpływna martwica naskórka, mają nieznaną częstość i mogą zagrażać życiu.
agranulocytoza, biegunka, ból stawów, cefadroksyl, cefalosporyna, cholestaza, choroba posurowicza, dysfagia, działanie niepożądane, gorączka, idiosynkrazja, kandydoza narządów płciowych, neutropenia, niestrawność, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, świąd, świąd narządów płciowych, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orizon 0,5 mg
Produkt leczniczy Orizon (rysperydon) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność, z parkinsonizmem i ataksją wykazującymi zależność od dawki. W zakresie zakażeń bardzo często obserwuje się zapalenie płuc, oskrzeli, górnych dróg oddechowych, zatok, zakażenia dróg moczowych, zapalenie ucha oraz grypę. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, leukopenia, trombocytopenia i niedokrwistość, a także agranulocytoza o nieznanej częstości, stanowiąca poważne zagrożenie dla pacjenta. Wśród reakcji immunologicznych rzadko notuje się nadwrażliwość, a reakcje anafilaktyczne, choć o nieznanej częstości, wymagają natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, akaroza skórna, ataksja, bezsenność, ból głowy, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, eozynofilia, glikozuria, grzybica paznokci, hiperglikemia, hiperinsulinemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, jadłowstręt, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, niedokrwistość, parkinsonizm, polidypsja, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, trombocytopenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha, zapalenie zatok, zatrucie wodne, zespół nieprawidłowego wydzielania ADH - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ortofosforan sodu, Na2H32PO4, do wstrzykiwań Natrii phosphatis (32^P) solutio iniectabilis 37-370 MBq/ml
Ortofosforan sodu (Na₂H³²PO₄) do wstrzykiwań w stężeniu 37-370 MBq/ml posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które lekarz musi uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta. Należą do nich ciąża i karmienie piersią ze względu na ryzyko promieniowania jonizującego dla płodu i dziecka, ciężka małopłytkowość (płytki < 15000), niewydolność nerek (mocznik > 12 mmol/l i/lub kreatynina > 150 mmol/l) oraz uszkodzenie szpiku kostnego manifestujące się leukocytopenią i/lub trombocytopenią. Podanie preparatu u pacjentów z tymi schorzeniami może prowadzić do nasilenia zaburzeń hematologicznych, wydłużonej ekspozycji na promieniowanie i zwiększonej toksyczności, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta.
białaczka, chemioterapia, ciąża i karmienie piersią, działanie mielotoksyczne, funkcja nerek, kreatynina, leukocytopenia, małopłytkowość, mielosupresja, mocznik, morfologia krwi, niewydolność nerek, ortofosforan sodu, płytki krwi, powikłania infekcyjne, powikłania krwotoczne, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioterapia, trombocytopenia, uszkodzenie szpiku kostnego, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Influvac
Szczepionka Influvac, zawierająca 15 µg antygenów hemaglutyniny i neuraminidazy na każdy szczep w dawce 0,5 ml, wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności podczas podawania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest podanie donaczyniowe, które może prowadzić do poważnych powikłań. Szczepienie powinno odbywać się domięśniowo z uwzględnieniem ryzyka krwawienia u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia – zaleca się stosowanie cieńszych igieł, przedłużony ucisk miejsca wkłucia oraz monitorowanie. Po szczepieniu pacjent powinien pozostawać pod obserwacją przez 15-30 minut z dostępem do sprzętu i leków do natychmiastowej interwencji w przypadku reakcji anafilaktycznej. Należy także uwzględnić możliwość wystąpienia reakcji wazowagalnych i psychogennych, takich jak omdlenia, hiperwentylacja czy parestezje, i stosować odpowiednie środki zapobiegawcze, w tym szczepienie w pozycji siedzącej lub leżącej.
albumina jaja kurzego, badanie serologiczne, bromek cetylotrimetyloamoniowy, chemioterapia, formaldehyd, gentamycyna, hemaglutynina, hiperwentylacja, HIV/AIDS, immunosupresja, lek immunosupresyjny, neuraminidaza, omdlenie, parestezja, pierwotny niedobór odporności, polisorbat, przeszczep narządu, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, ruchy toniczno-kloniczne, szczepionka przeciw grypie, trombocytopenia, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Pentox 400 SR 400 mg
Pentoksyfilina, substancja czynna preparatu Apo-Pentox 400 SR, może indukować liczne działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Wśród hematologicznych powikłań dominują trombocytopenia oraz leukopenia/neutropenia, zwiększające ryzyko krwawień i infekcji. Reakcje alergiczne mogą przyjmować formę anafilaksji, obrzęku naczynioruchowego, skurczu oskrzeli oraz wstrząsu anafilaktycznego, stanowiącego zagrożenie życia. Objawy ze strony układu nerwowego to zawroty głowy, bóle głowy oraz aseptyczne zapalenie opon mózgowych. Kardiologicznie obserwuje się arytmię, tachykardię i dławicę piersiową, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z chorobami serca. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe obejmują nudności, wymioty, biegunki, zaparcia oraz nadmierne ślinienie się. Ponadto, pentoksyfilina może powodować cholestazę wewnątrzwątrobową, prowadzącą do żółtaczki, oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz, wskazujące na uszkodzenie hepatocytów. Reakcje skórne to świąd, pokrzywka, wysypka i zaczerwienienie skóry, a także hipotensja jako efekt hemodynamiczny.
arytmia, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, biegunka, ból głowy, cholestaza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, dławica piersiowa, enzym wątrobowy, hipotensja, krwawienie, leukopenia, nadmierne ślinienie, niepokój, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pentoksyfilina, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, trombocytopenia, uczucie pełności w brzuchu, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie snu, zaczerwienienie skóry, zaczerwienienie twarzy, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen Express 200 mg
Ibuprofen zawarty w leku Nurofen Express (200 mg) stosowany w dawkach do 1200 mg/dobę i krótkotrwale wykazuje przede wszystkim działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności, niestrawność (częstość niezbyt często), biegunka, wzdęcia, zaparcia, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka (rzadko) oraz wrzody trawienne, perforacja, krwawienia z przewodu pokarmowego, smoliste stolce, krwawe wymioty i wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (bardzo rzadko). Ryzyko krwawień jest zależne od dawki i czasu stosowania. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (2400 mg/dobę) wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów zatorowo-zakrzepowych tętniczych, takich jak zawał serca czy udar. Ponadto, mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości obejmujące anafilaksję, zaostrzenie astmy, skurcz oskrzeli oraz różnorodne dermatozy, w tym ciężkie postaci jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.
agranulocytoza, anafilaksja, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Crohna, ciężkie skórne działania niepożądane, hipernatremia, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, polekowa reakcja z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia hematopoezy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zator tętnicy, zawał serca, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Streptomycyna – Przedawkowanie
Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk o wąskim indeksie terapeutycznym, stosowana głównie w leczeniu gruźlicy, niesie ryzyko poważnych działań niepożądanych przy przedawkowaniu. Toksyczność dotyczy przede wszystkim układu przedsionkowego, słuchowego oraz nerek. Dawki przekraczające 1 g/dobę zwiększają ryzyko ototoksyczności, objawiającej się zawrotami głowy, szumem usznym i niedosłuchem, natomiast nefrotoksyczność nasila się przy dawkach powyżej 15-20 mg/kg/dobę, manifestując się wzrostem kreatyniny, białkomoczem i oligo- lub anurią. Gwałtowne podanie dawek powyżej 2 g jednorazowo może wywołać blokadę nerwowo-mięśniową z ryzykiem niewydolności oddechowej. Długotrwałe stosowanie zwiększonych dawek sprzyja zaburzeniom elektrolitowym (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) oraz powikłaniom hematologicznym, takim jak neutropenia i trombocytopenia.
antybiotyk aminoglikozydowy, anuria, białkomocz, blokada nerwowo-mięśniowa, charakterystyka produktu leczniczego, drgawka, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, działanie toksyczne, filtracja kłębuszkowa, funkcja nerek, gruźlica, hemodializa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezmia, infekcja bakteryjna, leczenie objawowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niedosłuch, niewydolność oddechowa, objaw niepożądany, obrzęk krtani, oczopląs, oliguria, ototoksyczność, parestezja, skurcz oskrzeli, stężenie leku w surowicy, Streptomycinum TZF, streptomycyna, szum w uszach, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, układ przedsionkowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia równowagi, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Teva
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje wysokie ryzyko teratogenności, co potwierdzają badania na małpach. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży, a pacjentki oraz partnerzy pacjentów muszą przestrzegać rygorystycznego programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Wydawanie leku kobietom zdolnym do zajścia w ciążę jest ściśle kontrolowane, z maksymalnym okresem ważności recepty na 4 tygodnie, a u pozostałych pacjentów do 12 tygodni.
abstynencja seksualna, agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, hiperlipidemia, histerektomia, implant antykoncepcyjny, lek przeciwzakrzepowy, lenalidomid, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, przedwczesna niewydolność jajników, resekcja jajników, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Chloropromazyna – Przeciwwskazania stosowania
Chloropromazyna, substancja czynna preparatów Fenactil (krople doustne 40 mg/g oraz roztwory do wstrzykiwań 5 mg/ml i 25 mg/ml), posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów do terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na chloropromazynę lub substancje pomocnicze (w tym sacharozę 84,5 mg i etanol 96% 100 mg/g w kroplach doustnych oraz sodu wodorsiarczyn i sodu w roztworach do wstrzykiwań). Zahamowanie czynności szpiku kostnego stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń hematologicznych i powikłań infekcyjnych lub krwotocznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, uzależnieniem od alkoholu, kobiet w ciąży oraz u osób stosujących dietę niskosodową (zawartość sodu w roztworach do wstrzykiwań: 2,67 mg/ml przy stężeniu 5 mg/ml i 2,96 mg/ml przy 25 mg/ml). Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest wykonanie morfologii krwi z rozmazem oraz dokładny wywiad w kierunku nadwrażliwości na fenotiazyny i inne neuroleptyki.
badanie laboratoryjne, chloropromazyny chlorowodorek, choroba wątroby, etanol, lek mielotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, morfologia krwi z rozmazem, nadwrażliwość na fenotiazyny, nadwrażliwość na substancję czynną, neuroleptyk, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, parametr hematologiczny, postępowanie przeciwalergiczne, radioterapia, sodu wodorsiarczyn, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, zaburzenie funkcji układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia krwi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olzapin 15 mg
Profil bezpieczeństwa olanzapiny został szczegółowo opisany na podstawie danych z badań klinicznych oraz zgłoszeń spontanicznych. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskineza), metaboliczne (istotny przyrost masy ciała, podwyższone stężenia cholesterolu, glukozy i triglicerydów, cukromocz) oraz hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia). Długotrwałe stosowanie (≥48 tygodni) wiąże się z narastającym ryzykiem zaburzeń metabolicznych, w tym rozwojem lub nasileniem cukrzycy, czasem z powikłaniami takimi jak kwasica ketonowa czy śpiączka. W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwowano niedociśnienie ortostatyczne, bradykardię, wydłużenie QTc, a rzadko ciężkie arytmie prowadzące do nagłej śmierci. Wśród innych działań niepożądanych wymienia się reakcje alergiczne, przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie trzustki, wysypki skórne, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (rzadko).
akatyzja, aminotransferaza wątrobowa, amnezja, astenia, bradykardia, brak miesiączki, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, morfologia krwi, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakrzep z zatorami, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Zentiva 15 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa zależny od schematu terapeutycznego i populacji pacjentów. W leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (ASCT) najczęściej obserwuje się hematologiczne działania niepożądane, takie jak neutropenia (60,8-79,0%), małopłytkowość (23,5-72,3%), leukopenia (22,8-31,7%) oraz niedokrwistość (21,0%). Zakażenia układu oddechowego, w tym zapalenie płuc (9,8-10,6%) i zakażenie płuc (9,4%), występują często i stanowią istotne ryzyko. Inne często zgłaszane działania to biegunka (38,9-54,5%), zapalenie oskrzeli (47,4%), zapalenie nosa i gardła (34,8%), a także skurcze mięśni (20,5-33,4%) i zmęczenie (22,8-73,7%). W schematach z lenalidomidem, bortezomibem i deksametazonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, obserwuje się wysoką częstość neuropatii obwodowej (71,8%), hipokalcemii (50,0%) oraz niedociśnienia tętniczego (6,5%).
astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezsenność, biegunka, ból pleców, bortezomib, gorączka, hipokalcemia, kaszel, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, odwodnienie, parametry krążeniowe, równowaga elektrolitowa, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wysokodawkowa chemioterapia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, zapalenie nosa i gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zaparcie, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Lenalidomid jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków (z komórek płaszcza i grudkowego). Profil bezpieczeństwa leku różni się w zależności od wskazania i schematu terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), niedokrwistość (21,0-70,7%), biegunki (33,3-54,5%), wysypkę (16,2-31,7%), zmęczenie (18,1-73,7%) oraz zakażenia układu oddechowego, w tym zapalenie płuc (5,7-10,6%). Ciężkie działania niepożądane to m.in. zapalenie płuc, gorączka neutropeniczna, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, które występują szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem obserwowano m.in. neuropatię obwodową (71,8%) i hipokalcemię (50,0%).
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, infekcja układu oddechowego, leukopenia, melfalan, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa