parametry farmakokinetyczne
Parametry farmakokinetyczne to wielkości liczbowe opisujące procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie substancji leczniczej, co przekłada się na jej stężenie w osoczu i tkankach w funkcji czasu.
Do najważniejszych parametrów farmakokinetycznych należą: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½) oraz pole pod krzywą stężenie-czas (AUC). Parametry te pozwalają na indywidualizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę wpływu chorób na losy leku w organizmie.
Znajomość parametrów farmakokinetycznych ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków oraz w populacjach szczególnych jak dzieci, osoby starsze czy kobiety w ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agomelatine Adamed 25 mg
Agomelatine Adamed w dawce 25 mg jest lekiem przeciwdepresyjnym stosowanym w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, podawanym doustnie raz na dobę wieczorem. Początkowa dawka wynosi 25 mg, którą można zwiększyć do 50 mg po 2 tygodniach, jeśli nie nastąpi poprawa kliniczna, przy czym decyzja o zwiększeniu dawki wymaga oceny stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Monitorowanie funkcji wątroby jest obligatoryjne przed rozpoczęciem terapii oraz w trakcie leczenia, z badaniami enzymów wątrobowych (aminotransferaz) wykonywanymi na początku, po 3, 6, 12 i 24 tygodniach, a także przy każdej zmianie dawki. Leczenie należy przerwać, jeśli aktywność aminotransferaz przekroczy trzykrotnie górną granicę normy. Minimalny zalecany czas terapii to 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom depresji.
agomelatyna, aminotransferazy, czynność wątroby, depresja, duży epizod depresyjny, enzymy wątrobowe, faza podtrzymująca leczenia, lek przeciwdepresyjny, objawy depresyjne, objawy odstawienia, parametry farmakokinetyczne, SNRI, SSRI, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diphereline 0,1 mg 0,1 mg
Diphereline 0,1 mg, zawierający 0,1 mg tryptoreliny w postaci octanu, wykazuje szybkie wchłanianie po podskórnym podaniu u zdrowych dorosłych ochotników, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 1,85 ± 0,23 ng/ml osiąganym po 0,63 ± 0,26 godziny (tmax). Eliminacja leku przebiega dwufazowo, z fazą dystrybucji trwającą 3-4 godziny oraz fazą eliminacji charakteryzującą się czasem biologicznego półtrwania 7,6 ± 1,6 godziny. Klirens osoczowy wynosi 161 ± 28 ml/min, a objętość dystrybucji 1562 ± 158 ml/kg. U pacjentów z rakiem gruczołu krokowego obserwuje się zmieniony profil farmakokinetyczny: Cmax jest niższe (1,28 ± 0,24 ng/ml), tmax wydłużone do około 1 godziny, a czas półtrwania biologicznego wzrasta do 11,7 ± 3,4 godziny, z istotną zmiennością międzyosobniczą. Klirens osoczowy u tej grupy pacjentów jest obniżony do 118 ± 32 ml/min, natomiast objętość dystrybucji wynosi 1130 ± 210 ml, co wskazuje na zmieniony metabolizm i eliminację leku w kontekście choroby nowotworowej.
Cmax, Cmin, czas biologicznego półtrwania, faza dystrybucji, faza eliminacji, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, octan tryptoreliny, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, rak prostaty, stężenie w osoczu, Tmax, tryptorelina, wstrzyknięcie podskórne, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Kannabidiol – Interakcje
Kannabidiol (CBD), składnik leku Sativex (25 mg CBD i 27 mg THC/ml), wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez modulację enzymów cytochromu P450 (CYP), zwłaszcza CYP3A4, 1A2, 2B6, 2C9 i 2C19, oraz enzymów UGT1A9 i UGT2B7. CBD może hamować CYP3A4 nawet przy klinicznie istotnych stężeniach, co prowadzi do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. kumaryny, statyny, beta-blokery, kortykosteroidy). Z kolei indukcja CYP1A2, 2B6 i CYP3A4 przez CBD może przyspieszać metabolizm tych leków, zmniejszając ich skuteczność. Hamowanie enzymów UGT przez CBD wymaga ostrożności przy stosowaniu leków metabolizowanych przez te szlaki, takich jak propofol czy niektóre leki przeciwwirusowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami glukuronidacji (np. choroba Gilberta), u których może dojść do podwyższenia stężenia bilirubiny.
antykoncepcja hormonalna, biodostępność, choroba Gilberta, cytochrom P450, delta-9-tetrahydrokannabinol, działanie hamujące, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzymy UGT, flukonazol, funkcje poznawcze, indukcja enzymów, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitory enzymatyczne, izoenzymy cytochromu P450, kannabidiol, ketokonazol, kumaryny, lek przeciwspastyczny, lek przeciwwirusowy, leki przeciwpadaczkowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, propofol, ryfampicyna, Sativex, substrat CYP3A4 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imazol plus (10 mg + 2,5 mg)/g
Preparat Imazol plus w formie kremu zawiera klotrymazol (10 mg/g) oraz diizetioniam heksamidynę (2,5 mg/g). Farmakokinetyka klotrymazolu po aplikacji miejscowej wykazuje minimalne wchłanianie systemowe: poniżej 2% dawki przy aplikacji naskórnej oraz 3-10% przy podaniu dopochwowym. Maksymalne stężenie klotrymazolu w osoczu nie przekracza 10 ng/ml, co nie wywołuje wykrywalnych działań ogólnoustrojowych ani działań niepożądanych. Takie parametry wskazują na niskie ryzyko systemowej toksyczności przy stosowaniu miejscowym.
absorpcja przez skórę, aplikacja dopochwowa, aplikacja naskórna, badanie farmakokinetyczne, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwgrzybicze, działanie systemowe, klotrymazol, krążenie ogólnoustrojowe, parametry farmakokinetyczne, stężenie w osoczu, terapia długoterminowa, wchłanianie systemowe, zastosowanie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Alfuzostad 10 mg 10 mg
Alfuzosyna, stosowana w dawce 10 mg w preparacie ALFUZOSTAD, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie alfuzosyny z innymi lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne ze względu na ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) mogą zwiększać stężenie alfuzosyny, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego. Ponadto, jednoczesne stosowanie alfuzosyny z lekami hipotensyjnymi oraz azotanami może nasilać działanie hipotensyjne, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia. Przed planowanym znieczuleniem ogólnym zaleca się przerwanie terapii alfuzosyną na co najmniej 24 godziny, aby uniknąć ryzyka ciężkiego niedociśnienia. Spożywanie alkoholu podczas leczenia może potęgować efekt hipotensyjny, dlatego pacjentów należy poinformować o konieczności unikania alkoholu.
alfuzosyna, alkohol etylowy, azotany, cytochrom P450, digoksyna, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie α-adrenolityczne, hydrochlorotiazyd, inhibitory CYP3A4, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, interakcje lekowe, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izosorbid, ketokonazol, leki hipotensyjne, leki przeciwnadciśnieniowe, nitrogliceryna, parametry farmakokinetyczne, powikłania sercowo-naczyniowe, receptory α-adrenergiczne, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rytonawir, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia odruchowa, warfaryna, zabieg chirurgiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Akonit – Właściwości farmakokinetyczne
W preparacie Homeovox, zawierającym Aconitum napellus w rozcieńczeniu 3CH (0,091 mg na tabletkę drażowaną), nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki tej substancji. Dokumentacja produktu nie zawiera informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie ani wydalaniu Aconitum napellus ani innych składników homeopatycznych obecnych w preparacie, takich jak Arum triphyllum 3CH, Ferrum phosphoricum 6CH czy Belladonna 6CH, również w ilości 0,091 mg na tabletkę. Brak tych danych wynika prawdopodobnie z charakteru preparatów homeopatycznych, gdzie substancje aktywne występują w wysokich rozcieńczeniach, co utrudnia przeprowadzenie standardowych badań farmakokinetycznych.
ChPL, dwuchromian potasu, fosforan żelaza, gąbka prażona, interakcje lekowe, nagietek lekarski, obrazki plamiste, parametry farmakokinetyczne, pokrzyk wilcza jagoda, preparat homeopatyczny, procesy farmakokinetyczne, przestęp biały, rozcieńczenie homeopatyczne, rtęć rozpuszczalna Hahnemanna, substancja pomocnicza, substancje wypełniające, tabletka drażowana, tojad mocny, topola balsamiczna, wątroba siarczana wapienna, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Difenylol – Właściwości farmakokinetyczne
Preparat kodan Tinktur forte barwiony zawiera jako substancję czynną 2-difenylol (2-biphenylol) w stężeniu 0,2 g/100 g, w połączeniu z 2-propanolem (45 g/100 g) oraz 1-propanolem (10 g/100 g). W literaturze medycznej oraz w charakterystyce produktu leczniczego brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki difenylolu, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i eliminacja. Preparat stosowany jest miejscowo na skórę, co sugeruje ograniczoną absorpcję ogólnoustrojową, jednak brak badań potwierdzających ten mechanizm oraz określających dokładne losy substancji po aplikacji.
1-propanol, 2-propanol, absorpcja ogólnoustrojowa, absorpcja systemowa, aplikacja na skórę, badanie farmakokinetyczne, charakterystyka produktu leczniczego, difenylol, działanie niepożądane, działanie przeciwdrobnoustrojowe, eliminacja substancji, parametry farmakokinetyczne, preparat na skórę, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lakcid forte minimum 10 mld CFU pałeczek Lactobacillus rhamnosus
Produkt leczniczy Lakcid forte zawiera minimum 10 mld CFU żywych kultur bakterii probiotycznych Lactobacillus rhamnosus, w trzech szczepach: Pen (40%), E/N (40%) oraz Oxy (20%). Ze względu na charakter preparatu, klasyczne badania farmakokinetyczne (ADME) nie mają zastosowania, gdyż bakterie probiotyczne nie są wchłaniane do krwiobiegu, a ich działanie polega na tymczasowej kolonizacji błony śluzowej przewodu pokarmowego i modulacji mikroflory jelitowej. Lakcid forte występuje w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, zawierającego także sacharozę (94 mg/fiolkę lub saszetkę) oraz laktozę (68 mg/fiolkę lub saszetkę), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych składników.
ADME, amoksycylina, ampicylina, bakterie probiotyczne, erytromycyna, klindamycyna, kolonizacja błony śluzowej, Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus rhamnosus E/N, Lactobacillus rhamnosus Oxy, Lactobacillus rhamnosus Pen, Lakcid forte, laktoza, metronidazol, mikroflora jelitowa, nietolerancja składników, oporność na antybiotyki, parametry farmakokinetyczne, sacharoza, terapia antybiotykowa, wankomycyna, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Glucobay 100 100 mg
Akarboza, substancja czynna leku Glucobay 100, charakteryzuje się niską biodostępnością wynoszącą 1-2%, co jest zgodne z jej miejscowym działaniem w świetle jelita. Po podaniu doustnym dawki 200 mg u zdrowych ochotników, około 35% dawki (substancji czynnej i produktów rozpadu) wchłania się do krwiobiegu w ciągu 96 godzin. W osoczu obserwuje się dwufazowy przebieg stężenia radioaktywności: pierwszy szczyt stężenia akarbozy wynosi 52,2 ± 15,7 mg/l po 1,1 ± 0,3 godziny, a aktywnego związku 49,5 ± 26,9 mg/l po 2,1 ± 1,6 godziny. Drugi, znacznie wyższy szczyt (586,3 ± 282,7 mg/l) pojawia się po 20,7 ± 5,2 godziny i jest przypisywany wchłanianiu produktów bakteryjnego rozkładu akarbozy w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego. Pozorna objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 0,32 l/kg masy ciała.
akarboza, biodostępność, dysfagia, eliminacja substancji czynnej, enzymy trawienne, farmakokinetyka leku, faza dystrybucji, faza eliminacji, Glucobay 100, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przebieg dwufazowy, radioaktywność osocza, rozkład bakteryjny, substancja znakowana radioaktywnie, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fibryga 1 g
Fibrynogen ludzki w postaci koncentratu Fibryga, podawany dożylnie, wykazuje farmakokinetykę zbliżoną do fibrynogenu endogennego, z okresem półtrwania wynoszącym średnio 75,9 ± 23,8 godz. u dorosłych i młodzieży (12-53 lata). Po podaniu dawki 70 mg/kg mc. maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiąga średnio 139,0 ± 36,9 mg/dl, a klirens wynosi 0,67 ± 0,2 ml/h/kg. Narastający odzysk in vivo (IVR) mediana 1,8 mg/dl na mg/kg wskazuje, że dawka 70 mg/kg może podnieść stężenie fibrynogenu o około 125 mg/dl. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych między płciami, co eliminuje konieczność modyfikacji dawki ze względu na płeć. Badania obejmowały również populację pediatryczną, gdzie u młodzieży (12-<18 lat) parametry farmakokinetyczne były zbliżone do dorosłych, z okresem półtrwania 72,8 ± 16,5 godz. i klirensem 0,68 ± 0,18 ml/h/kg.
afibrynogenemia, aktywność fibrynogenu, fibrynogen ludzki, infuzja, klirens, koncentrat fibrynogenu, objętość dystrybucji, odzysk in vivo, okres półtrwania, okres półtrwania fibrynogenu, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, pole pod krzywą, populacja pediatryczna, stan równowagi, stężenie fibrynogenu, stężenie w osoczu, wrodzony niedobór fibrynogenu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atgam 50 mg/ml
Atgam to koncentrat immunoglobuliny końskiej przeciw ludzkim limfocytom T (eATG) o stężeniu 50 mg/ml, stosowany do infuzji dożylnej, charakteryzujący się pH 6,4–7,2 i osmolalnością ≥ 240 mOsm/kg. Po podaniu dożylnym u pacjentów po przeszczepieniu nerki (dawka 10–15 mg/kg mc./dobę) średnie maksymalne stężenie eATG w osoczu wynosiło 727 ± 310 μg/ml, a okres półtrwania leku wynosił średnio 5,7 ± 3,0 dnia, z dużą zmiennością międzyosobniczą (1,5–13 dni). Preparat zawiera głównie monomeryczną formę IgG pochodzącą z surowicy koni hiperimmunizowanych ludzkimi limfocytami grasicy.
Atgam, eATG, eliminacja leku, gamma-globulina, immunoglobulina końska przeciw limfocytom T, infuzja dożylna, koncentrat do roztworu do infuzji, limfocyty grasicy, niedokrwistość aplastyczna, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry farmakokinetyczne, przeszczepienie nerki, stężenie substancji czynnej w osoczu, surowica hiperimmunizacyjna, tymocyty, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Interakcje leku – Bilagra ORO 20 mg
Bilastyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z pokarmem, sokiem grejpfrutowym oraz niektórymi lekami wpływającymi na transportery jelitowe. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność bilastyny o 30% dla tabletek 20 mg oraz o 20% dla tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej 10 mg. Sok grejpfrutowy, poprzez hamowanie transportera OATP1A2, redukuje biodostępność bilastyny o 30%. Inhibitory glikoproteiny P (P-gp), takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i erytromycyna (500 mg trzy razy na dobę), powodują dwukrotne zwiększenie AUC oraz dwu- do trzykrotne zwiększenie Cmax bilastyny, jednak bez wpływu na jej profil bezpieczeństwa. Diltiazem (60 mg/dobę) zwiększa Cmax bilastyny o 50%, również bez istotnych zmian w bezpieczeństwie terapii. Substancje takie jak rytonawir i ryfampicyna mogą zmniejszać stężenia bilastyny, natomiast cyklosporyna potencjalnie je zwiększa, co wymaga uwagi klinicznej.
biodostępność bilastyny, cyklosporyna, diltiazem, dysfunkcja OUN, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka bilastyny, glikoproteina p, inhibitor glikoproteiny p, jelitowy wypływ transporterów, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, polipeptyd OATP1A2, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sprawność psychomotoryczna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Octanate LV 200 j.m./ml
Octanate LV to ludzki czynnik krzepnięcia VIII, który po dożylnym podaniu wykazuje odzysk w zakresie 2,4 ± 0,25–0,36 % × j.m. × kg, z aktywnością osoczową utrzymującą się na poziomie 80–120% przewidywanej aktywności. Farmakokinetyka produktu charakteryzuje się dwufazowym modelem eliminacji: fazą początkową z okresem półtrwania 3–6 godzin oraz fazą późniejszą o średnim okresie półtrwania około 12 godzin (zakres 8–20 godzin). W badaniach klinicznych u pacjentów z hemofilią A okres półtrwania wynosił średnio 12,6–14,3 godziny, a klirens 2,6–3,2 ml/h/kg. Średni czas obecności leku (MRT) w organizmie wynosił 16,6–19,6 godzin, a AUC normowane 33,4–45,5 % × h × j.m. × kg.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranlosin Duo 6 mg + 0,4 mg
Ranlosin Duo to lek zawierający solifenacynę bursztynian (6 mg, odpowiadający 4,5 mg solifenacyny) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg, odpowiadający 0,37 mg tamsulosyny) w formie tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Po podaniu wielokrotnym, farmakokinetyka obu substancji jest porównywalna do jednoczesnego podania oddzielnych tabletek. Tmax dla solifenacyny wynosi od 4,27 do 4,76 godziny, a dla tamsulosyny od 3,47 do 5,65 godziny. Cmax solifenacyny mieści się w zakresie 26,5-32,0 ng/ml, a tamsulosyny 6,56-13,3 ng/ml. AUC dla solifenacyny wynosi 528-601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny 97,1-222 ng·h/ml. Biodostępność solifenacyny to około 90%, natomiast tamsulosyny 70-79%. Okres półtrwania solifenacyny wynosi 49,5-53,0 godziny, a tamsulosyny 12,8-14,0 godziny.
AUC, biodostępność, biodostępność względna, Cmax, ekspozycja na substancje czynne, farmakokinetyka populacyjna, gamma-glutamylotranspeptydaza, parametry farmakokinetyczne, solifenacyna bursztynian, stężenie w osoczu, T1/2, tamsulosyna chlorowodorek, Tmax, wysokotłuszczowy posiłek, zmienność osobnicza, zmodyfikowane uwalnianie, α1-kwaśna glikoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AlergoTeva 5 mg
Desloratadyna, substancja czynna produktu AlergoTeva w dawce 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 3 godzinach. Biodostępność jest proporcjonalna do dawki w zakresie 5–20 mg, a okres półtrwania wynosi około 27 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. W populacji pacjentów z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa zidentyfikowano podgrupę (~4%), u której Cmax był trzykrotnie wyższy i występował po około 7 godzinach, a okres półtrwania wydłużony do około 89 godzin, bez różnic w profilu bezpieczeństwa. Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w 83–87%, a jej stosowanie przez 14 dni w dawkach 5–20 mg nie prowadzi do klinicznie istotnej kumulacji. Pokarm wysokotłuszczowy i sok grejpfrutowy nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku.
3-hydroksydesloratadyna, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, AUC, białka osocza, biodostępność, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, desloratadyna, frakcja wolna leku, glikoproteina p, interakcja lekowa, interakcja pokarmowa, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, politerapia, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Sandoz 100 mg/ml
Sugammadeks wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynoszącą około 11-14 litrów oraz okresem półtrwania eliminacji około 2 godzin. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal w całości w postaci niezmienionej przez nerki (96% dawki w moczu). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek klirens sugammadeksu ulega znacznemu zmniejszeniu, a okres półtrwania wydłuża się nawet do 24 godzin w ciężkich przypadkach (klirens kreatyniny 10 ml/min). Ekspozycja na lek jest odpowiednio zwiększona: 2-krotnie przy umiarkowanych i 5- do 17-krotnie przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek. Nie stwierdzono istotnych różnic farmakokinetycznych związanych z płcią, rasą czy masą ciała, w tym u pacjentów chorobliwie otyłych, gdzie dawkowanie według aktualnej masy ciała skutkowało szybszym odwróceniem bloku nerwowo-mięśniowego niż dawkowanie według masy idealnej.
analiza farmakokinetyczna, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia zatokowa, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dysfagia, gamma cyklodekstryna, glikopirolan, kinetyka liniowa, klasyfikacja ASA, klirens sugammadeksu, lek zwiotczający, neostygmina, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość chorobliwa, parametry farmakokinetyczne, płytka nerwowo-mięśniowa, receptory nikotynowe, rokuronium, stymulacja tężcowa, sukcynylocholina, tachykardia zatokowa, wekuronium, współczynnik ciągu czterech, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fostimon 75 j.m.
Fostimon, zawierający urofolitropinę (ludzki hormon folikulotropowy, FSH), jest dostępny w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, gdzie 1 ml roztworu zawiera 75 j.m. FSH. Po podaniu domięśniowym lub podskórnym biodostępność wynosi około 70%, co wskazuje na efektywne wchłanianie leku. Stężenie FSH w osoczu utrzymuje się na podwyższonym poziomie przez 72 godziny po podaniu, co świadczy o długotrwałym działaniu. Dla dawki 150 j.m. FSH parametry farmakokinetyczne to: Cmax 8,9 ± 2,5 m j.m./ml, Tmax 7,7 ± 2,1 godziny oraz AUC 258,6 ± 47,9 m j.m./ml × godzina. Okres półtrwania wynosi 30-40 godzin, co determinuje schemat dawkowania w terapii.
biodostępność, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dawkowanie leku, hormon folikulotropowy, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, pole pod krzywą stężenia, protokół leczenia, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, urofolitropina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zarixa 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Zarixa, charakteryzuje się przewidywalnym profilem farmakokinetycznym z umiarkowaną zmiennością (CV 30-40%), szybkim wchłanianiem (Cmax w 2-4 h) i wysoką biodostępnością doustną (80-100% dla dawki 10 mg). Wchłanianie jest niemal całkowite, a podanie z pokarmem nie wpływa na AUC ani Cmax dla dawki 10 mg. Farmakokinetyka jest prawie liniowa do dawki 15 mg/dobę, przy wyższych dawkach obserwuje się ograniczone wchłanianie. Rywaroksaban wiąże się silnie z białkami osocza (92-95%), ma umiarkowaną objętość dystrybucji (Vss ok. 50 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, CYP2J2 oraz mechanizmy niezależne od CYP. Eliminacja odbywa się w połowie przez nerki i połowie przez kał, a klirens ogólnoustrojowy wynosi około 10 l/h. Okres półtrwania wynosi 5-9 h u młodych osób i 11-13 h u osób starszych. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po dawce 10 mg raz na dobę stężenia maksymalne i minimalne wynoszą odpowiednio 101 (7-273) oraz 14 (4-51) µg/l.
AUC, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, dysfagia, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens ogólnoustrojowy, koagulopatia, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa