Właściwości farmakokinetyczne leku Ranlosin Duo

Ranlosin Duo jest produktem leczniczym zawierającym dwie substancje czynne: solifenacyny bursztynian (6 mg, co odpowiada 4,5 mg solifenacyny) oraz tamsulosyny chlorowodorek (0,4 mg, co odpowiada 0,37 mg tamsulosyny) w postaci tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane farmakokinetyczne uzyskane z badań po podaniu wielokrotnym tego produktu leczniczego.¹

Biodostępność względna

Badania biodostępności względnej po podaniu wielokrotnym wykazały, że ekspozycja na substancje czynne po podaniu produktu zawierającego solifenacynę z tamsulosyną była porównywalna do ekspozycji obserwowanej po jednoczesnym podaniu oddzielnych tabletek solifenacyny i tabletek tamsulosyny w postaci OCAS, w tych samych dawkach.²

Wchłanianie

Po podaniu wielokrotnym produktu zawierającego solifenacynę z tamsulosyną, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) dla solifenacyny wahał się w różnych badaniach od 4,27 godziny do 4,76 godziny. Dla tamsulosyny wartość tmax wynosiła od 3,47 godziny do 5,65 godziny.³

Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) solifenacyny wynosiło od 26,5 ng/ml do 32,0 ng/ml, natomiast Cmax tamsulosyny oscylowało między 6,56 ng/ml a 13,3 ng/ml. Pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC) dla solifenacyny wynosiło od 528 ng·h/ml do 601 ng·h/ml, a dla tamsulosyny od 97,1 ng·h/ml do 222 ng·h/ml.⁴

Całkowita dostępność biologiczna solifenacyny wynosi około 90%, natomiast w przypadku tamsulosyny szacuje się, że wchłanianiu ulega 70% – 79% podanej dawki.⁵

Wpływ posiłków na farmakokinetykę

Przeprowadzono badanie oceniające wpływ posiłków na farmakokinetykę produktu zawierającego solifenacynę z tamsulosyną po podaniu pojedynczej dawki w trzech wariantach: na czczo, po niskotłuszczowym i niskokalorycznym śniadaniu oraz po wysokotłuszczowym i wysokokalorycznym śniadaniu.⁶

Po wysokotłuszczowym, wysokokalorycznym śniadaniu zaobserwowano znaczący wzrost parametrów farmakokinetycznych tamsulosyny: Cmax zwiększyło się o 54%, a AUC o 34% w porównaniu do podania na czczo. Natomiast niskotłuszczowe, niskokaloryczne śniadanie nie miało wpływu na farmakokinetykę tamsulosyny.⁷

Parametry farmakokinetyczne solifenacyny pozostały niezmienione zarówno po niskotłuszczowym, niskokalorycznym, jak i po wysokotłuszczowym, wysokokalorycznym śniadaniu.⁸

Interakcje między składnikami

Jednoczesne podawanie solifenacyny i tamsulosyny w postaci OCAS powodowało 1,19-krotny wzrost Cmax i 1,24-krotny wzrost AUC tamsulosyny w porównaniu do wartości uzyskanych po podaniu samej tamsulosyny w postaci OCAS. Natomiast nie zaobserwowano, aby tamsulosyna wpływała na farmakokinetykę solifenacyny.⁹

Eliminacja

Po pojedynczym podaniu produktu zawierającego solifenacynę z tamsulosyną, okres półtrwania (t1/2) solifenacyny wahał się od 49,5 godziny do 53,0 godzin, a tamsulosyny od 12,8 godziny do 14,0 godzin.¹⁰

Interakcje z innymi lekami

Badania wykazały, że podanie wielokrotne werapamilu w dawce 240 mg raz na dobę jednocześnie z produktem zawierającym solifenacynę z tamsulosyną powodowało istotne zmiany parametrów farmakokinetycznych obu substancji czynnych:

• Dla solifenacyny: wzrost Cmax o 60% i AUC o 63%
• Dla tamsulosyny: wzrost Cmax o 115% i AUC o 122%

Mimo tych znaczących zmian w parametrach farmakokinetycznych, nie uważa się, aby miały one istotne znaczenie kliniczne.¹¹

Analiza farmakokinetyki populacyjnej

Analiza farmakokinetyki w populacji, przeprowadzona na podstawie danych z badań klinicznych fazy III, wykazała, że farmakokinetyka tamsulosyny charakteryzuje się znaczną zmiennością osobniczą i zależy od kilku czynników:¹²

• Wiek – im starszy wiek, tym większa wartość AUC
• Stężenie α1-kwaśnej glikoproteiny w osoczu – wyższe stężenie wiązało się z większą wartością AUC
• Wzrost – im wyższy wzrost, tym niższa wartość AUC

Te same czynniki w podobny sposób wpływały na farmakokinetykę solifenacyny. Dodatkowo, zwiększenie stężenia gamma-glutamylotranspeptydazy wiązało się z większymi wartościami AUC. Jednakże, nie uważa się, aby te zmiany w wartościach AUC miały istotne znaczenie kliniczne.¹³