Właściwości farmakokinetyczne leku Rudavane

Lek Rudavane zawiera substancję czynną rupatadynę w postaci fumaranu, w dawce 10 mg w każdej tabletce. Rupatadyna charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jej działanie terapeutyczne w organizmie pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółowe dane dotyczące właściwości farmakokinetycznych tego leku.¹

Wchłanianie i biodostępność

Rupatadyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (tmax) osiąga po około 0,75 godziny od przyjęcia leku. Po podaniu pojedynczej dawki 10 mg, średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi 2,6 ng/ml, natomiast po podaniu 20 mg wartość ta wzrasta do 4,6 ng/ml. Farmakokinetyka rupatadyny wykazuje liniowość w zakresie dawek od 10 do 20 mg, zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym.²

Po podawaniu dawki 10 mg raz na dobę przez 7 dni, średnie Cmax osiąga wartość 3,8 ng/ml, co wskazuje na umiarkowaną kumulację leku przy podawaniu wielokrotnym. Stężenie rupatadyny w osoczu zmniejsza się według modelu dwuwykładniczego, a średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 5,9 godziny.³

Stopień wiązania rupatadyny z białkami osocza jest bardzo wysoki i wynosi 98,5-99%, co może wpływać na jej dystrybucję w organizmie. Ze względu na brak danych dotyczących podawania dożylnego rupatadyny u ludzi, nie jest znana jej bezwzględna biodostępność.⁴

Wpływ spożycia pokarmów na farmakokinetykę

Spożycie pokarmu ma istotny wpływ na parametry farmakokinetyczne rupatadyny. Przyjmowanie leku z posiłkiem zwiększa ekspozycję ogólnoustrojową (AUC) o około 23%. Jednocześnie wpływ na ekspozycję aktywnego metabolitu i głównego nieaktywnego metabolitu jest minimalny (redukcja odpowiednio o około 5% i 3%).⁵

Pokarm wydłuża czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia rupatadyny w osoczu (tmax) o 1 godzinę, jednak nie wpływa na wartość maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax). Warto podkreślić, że obserwowane różnice nie mają znaczenia klinicznego.⁶

Metabolizm i eliminacja

Badania wydalania z zastosowaniem rupatadyny znakowanej izotopem 14C (w dawce 40 mg) wykazały, że 34,6% podanej radioaktywności wykryto w moczu, a 60,9% w kale pobranym w ciągu 7 dni od podania. Te dane wskazują na przewagę eliminacji drogą kałową.⁷

Rupatadyna podana doustnie podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia. W moczu i kale wykryto jedynie niewielkie ilości niezmienionej substancji czynnej, co świadczy o jej niemal całkowitym metabolizmie. Wśród metabolitów rupatadyny istotną rolę odgrywają:

• Desloratadyna – aktywny metabolit stanowiący około 27% całkowitej ogólnoustrojowej ekspozycji substancji czynnych
• Hydroksylowane pochodne – stanowiące około 48% całkowitej ogólnoustrojowej ekspozycji substancji czynnych

Badania metabolizmu in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wskazują, że rupatadyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym cytochromu P450 (CYP 3A4).⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Przeprowadzono badania porównujące farmakokinetykę rupatadyny u młodych osób dorosłych i u pacjentów w podeszłym wieku. Wykazano, że wartości AUC i Cmax dla rupatadyny były wyższe u osób starszych w porównaniu z młodymi osobami dorosłymi. Zjawisko to jest prawdopodobnie związane ze zmniejszeniem metabolizmu wątrobowego pierwszego przejścia u osób w podeszłym wieku.⁹

Interesującym jest fakt, że nie zaobserwowano podobnych różnic w stężeniach analizowanych metabolitów rupatadyny. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u ochotników w podeszłym wieku był dłuższy (8,7 godziny) w porównaniu z młodymi ochotnikami (5,9 godziny).¹⁰

Pomimo zaobserwowanych różnic w parametrach farmakokinetycznych rupatadyny i jej metabolitów między osobami młodymi a starszymi, uznano, że różnice te nie mają istotnego znaczenia klinicznego. W związku z tym, nie jest konieczne dokonywanie jakichkolwiek korekt dawkowania leku Rudavane 10 mg u pacjentów w podeszłym wieku.¹¹