parametry farmakokinetyczne
Parametry farmakokinetyczne to wielkości liczbowe opisujące procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie substancji leczniczej, co przekłada się na jej stężenie w osoczu i tkankach w funkcji czasu.
Do najważniejszych parametrów farmakokinetycznych należą: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½) oraz pole pod krzywą stężenie-czas (AUC). Parametry te pozwalają na indywidualizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę wpływu chorób na losy leku w organizmie.
Znajomość parametrów farmakokinetycznych ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków oraz w populacjach szczególnych jak dzieci, osoby starsze czy kobiety w ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dalfaz Uno 10 mg
Lek Dalfaz Uno zawiera alfuzosynę chlorowodorek w dawce 10 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowany głównie w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Standardowa dawka wynosi 10 mg raz na dobę, przyjmowana po wieczornym posiłku, co optymalizuje farmakokinetykę leku. W przypadku ostrego zatrzymania moczu związanego z BPH, alfuzosynę stosuje się jako terapię wspomagającą u pacjentów z założonym cewnikiem, przez 3-4 dni (2-3 dni podczas obecności cewnika plus 1 dzień po jego usunięciu). Tabletki należy połykać w całości, bez rozgryzania czy kruszenia, aby nie zaburzyć mechanizmu przedłużonego uwalniania i uniknąć zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
alfuzosyna, alfuzosyny chlorowodorek, badanie kliniczne, cewnik moczowy, Dalfaz Uno, działanie niepożądane, łagodny rozrost gruczołu krokowego, ostre zatrzymanie moczu, parametry farmakokinetyczne, podeszły wiek, populacja pediatryczna, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, umiarkowana niewydolność nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Pegorion Junior 6 g
Makrogol 4000, substancja czynna Pegorion Junior, wpływa na farmakokinetykę leków rozpuszczalnych w alkoholu, zwiększając ich rozpuszczalność i potencjalnie modyfikując biodostępność. Wchłanianie doustnych leków może ulec przemijającemu zmniejszeniu, co jest szczególnie istotne u pacjentów stosujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym lub krótkim okresie półtrwania. Makrogol przeciwdziała pęcznieniu skrobi w preparatach zagęszczających, co prowadzi do upłynnienia leków i stanowi wysokie ryzyko u pacjentów z dysfagią. Spożycie alkoholu podczas terapii może nasilać efekt przeczyszczający makrogolu, zwiększając ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych i odwodnienia, dlatego zaleca się jego unikanie.
biodostępność leku, dysfagia, efekt przeczyszczający, interakcja lekowa, krótki okres półtrwania, makrogol 4000, odwodnienie, parametry farmakokinetyczne, Pegorion Junior, stężenie terapeutyczne, substancje zagęszczające, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenia połykania, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Kabi 500 mg
Meropenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 1 godziny u zdrowych dorosłych oraz objętością dystrybucji około 0,25 l/kg (11-27 l), co umożliwia dobrą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, takich jak tkanka płucna, żółć, płyn mózgowo-rdzeniowy czy wysięk do jamy otrzewnej. Klirens leku jest dawkozależny, wynosząc 287 ml/min przy dawce 250 mg i 205 ml/min przy dawce 2 g. Po 30-minutowej infuzji Cmax wynosi odpowiednio 23 μg/ml (500 mg), 49 μg/ml (1000 mg) i 115 μg/ml (2000 mg), a AUC odpowiednio 39,3, 62,3 i 153 μg·h/ml. Szybsza infuzja (5 minut) powoduje wyższe Cmax (52 μg/ml dla 500 mg i 112 μg/ml dla 1000 mg). Meropenem wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~2%) i brak kumulacji przy podawaniu co 8 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Metabolizm polega na hydrolizie pierścienia beta-laktamowego, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (ok. 70% w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin), z udziałem przesączania kłębuszkowego i wydzielania kanalikowego. Niewydolność nerek znacząco wydłuża okres półtrwania i zwiększa AUC (2,4x przy CrCl 33-74 ml/min, 5x przy CrCl 4-23 ml/min, 10x u pacjentów dializowanych), co wymaga dostosowania dawkowania.
antybiotyki beta-laktamowe, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka meropenemu, hemodializa, karbapenemy, klirens, marskość wątroby, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja do tkanek, pierścień beta-laktamowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, przestrzeń pozanaczyniowa, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Moxifloxacinum Stulln 5 mg/ml
Moxifloxacinum Stulln w postaci kropli do oczu zawiera moksyfloksacynę w stężeniu 5 mg/ml, co odpowiada około 210 µg substancji czynnej na kroplę. Po miejscowym podaniu do obu oczu (3 razy na dobę przez 4 dni) u 21 osób stwierdzono obecność moksyfloksacyny w osoczu, z maksymalnym stężeniem (Cmax) wynoszącym 2,7 ng/ml oraz polem pod krzywą stężenia (AUC) 41,9 ng·h/ml. Parametry te są odpowiednio około 1600 i 1200 razy niższe niż po doustnym podaniu 400 mg moksyfloksacyny, co wskazuje na minimalną ekspozycję ogólnoustrojową przy terapii miejscowej. Okres półtrwania leku w osoczu wynosi 13 godzin, co jest istotne dla eliminacji substancji po zakończeniu leczenia, choć kluczowe pozostają lokalne stężenia w oku.
antybiotyk, dawka terapeutyczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka osocza, krążenie ogólne, krople do oczu, moksyfloksacyna, okres półtrwania, osmolalność, osocze, parametry farmakokinetyczne, pH, podanie miejscowe do oka, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, struktury oka, substancja czynna, wchłanianie systemowe, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Owocnia fasoli – Właściwości farmakokinetyczne
Owocnia fasoli (Phaseoli pericarpio) stanowi składnik produktu leczniczego Nefrol w ilości 0,71 g na 100 g produktu, będącego złożoną nalewką (Tinctura compositum) ekstraktowaną 70% etanolem. W skład nalewki wchodzą również ziele nawłoci (6,9 g), korzeń mniszka z zielem (3,7 g) oraz owoc aminka (2,47 g). Pomimo obecności owocni fasoli w preparacie, nie przeprowadzono formalnych badań farmakokinetycznych dotyczących jej absorpcji, dystrybucji, metabolizmu ani eliminacji po podaniu doustnym. Dokumentacja rejestracyjna produktu Nefrol nie zawiera danych na temat parametrów farmakokinetycznych tej substancji czynnej, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie jej działania w organizmie.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, dokumentacja rejestracyjna, efekt terapeutyczny, ekstrakcja etanolowa, korzeń mniszka, mechanizm działania, nalewka złożona, Nefrol, owoc aminka, owocnia fasoli, parametr farmakokinetyczny, parametry farmakokinetyczne, Phaseoli pericarpium, Tinctura compositum, wartość terapeutyczna, ziele nawłoci - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AirFluSal 25 mcg + 250 mcg
Podawanie wziewne flutykazonu propionianu i salmeterolu jednocześnie nie wpływa istotnie na farmakokinetykę poszczególnych substancji, co pozwala na ich indywidualną analizę. Salmeterol działa głównie miejscowo w płucach, a jego stężenia w osoczu (około 200 pg/ml lub mniej) nie odzwierciedlają bezpośrednio efektu terapeutycznego, co utrudnia ocenę farmakokinetyki. Flutykazon propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną na poziomie 5-11% dawki nominalnej, zależną od typu inhalatora, z niższą ekspozycją u pacjentów z astmą. Wchłanianie flutykazonu odbywa się głównie przez płuca, z minimalnym wpływem połkniętej dawki (około 1%) ze względu na efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Parametry farmakokinetyczne flutykazonu obejmują klirens osoczowy 1150 ml/min, objętość dystrybucji około 300 l, okres półtrwania około 8 godzin oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (91%).
biodostępność, cytochrom P450 3A4, dawka nominalna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazon propionian, klirens osoczowy, komora inhalacyjna, komora inhalacyjna AeroChamber Plus, komora inhalacyjna Volumatic, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna kwasu karboksylowego, salmeterol, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Beriate 2000 2000 j.m.
Beriate, ludzki czynnik VIII krzepnięcia, wykazuje farmakokinetykę po podaniu dożylnym charakteryzującą się mono- lub biekspotencjalnym modelem eliminacji. Średni okres półtrwania wynosi około 12 godzin, z dużą zmiennością międzyosobniczą (5–22 godz.). Przyrostowy stopień poprawy aktywności czynnika VIII po podaniu 1 j.m./kg masy ciała wynosi średnio 2% (zakres 1,5–3%). Kluczowe parametry farmakokinetyczne obejmują średni czas obecności leku w organizmie (MRT) 17 ± 5,5 godz., obszar pod krzywą (AUDC) 0,4 ± 0,2 godz.×kg/ml oraz klirens 3 ± 1,5 ml/godzinę/kg. Te dane są niezbędne do optymalizacji dawkowania i utrzymania skutecznych poziomów terapeutycznych czynnika VIII u dorosłych pacjentów z hemofilią A.
aktywność czynnika VIII, aktywność czynnika VIII w osoczu, czynnik VIII krzepnięcia, farmakokinetyka leku, klirens, mean residence time, model biekspotencjalny, niedobór czynnika VIII, obszar pod krzywą, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przyrostowy stopień poprawy, średni czas obecności leku, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xanderla 3,6 mg
Xanderla zawiera goserelinę w dawce 3,6 mg w formie implantu o przedłużonym uwalnianiu, co umożliwia podawanie co 4 tygodnie i utrzymanie stabilnych stężeń terapeutycznych. Implant ma postać białej cylindrycznej pałeczki (średnica 1,2 mm, długość 13 mm, masa 18 mg) osadzonej w biodegradowalnej macierzy polimerowej. Goserelina charakteryzuje się niemal całkowitą dostępnością biologiczną oraz słabym wiązaniem z białkami osocza, co sprzyja efektywnej dystrybucji i biodostępności. Okres półtrwania fazy eliminacji wynosi 2-4 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, jednak brak kumulacji w tkankach przy regularnym stosowaniu implantu zapewnia skuteczność terapeutyczną mimo krótkiego okresu półtrwania.
biodegradowalna macierz polimerowa, biodostępność, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, eliminacja leku, goserelina, implant o przedłużonym uwalnianiu, modyfikacja dawkowania, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, przedłużone uwalnianie, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketesse SL 25 mg
Ketesse SL 25 mg w formie granulatu do sporządzania roztworu doustnego zawiera deksketoprofen w postaci soli z trometamolem, charakteryzujący się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 15-20 minut po podaniu. Biodostępność (AUC) granulatu jest porównywalna do tabletek 25 mg, jednak Cmax jest o około 30% wyższe, co wskazuje na szybsze wchłanianie. Obecność pokarmu nie wpływa na całkowitą biodostępność, ale zmniejsza Cmax i wydłuża Tmax, spowalniając wchłanianie. Farmakokinetyka wykazuje okres półtrwania w fazie dystrybucji około 0,35 godziny oraz w fazie eliminacji około 1,65 godziny, przy wysokim (99%) wiązaniu z białkami osocza i niewielkiej objętości dystrybucji (<0,25 l/kg), co sugeruje ograniczoną dystrybucję do przestrzeni wewnątrznaczyniowej i płynu pozakomórkowego.
białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja leku, dawki wielokrotne, deksketoprofen, dystrybucja leku, enancjomer, granulat do roztworu doustnego, kwas glukuronowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, powinowactwo do białek, równoważność biologiczna, stężenie leku w osoczu, wchłanianie leku, wydalanie przez nerki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ospamox 500 mg 500 mg
Amoksycylina charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 70% i osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) wynoszącego 3,3 ± 1,12 µg/ml w medianie 1,5 godziny (zakres 1,0-2,0 godz.). Parametry farmakokinetyczne uzyskane po dawce 250 mg trzy razy na dobę na czczo obejmują AUC(0-24 h) 26,7 ± 4,56 µg·h/ml oraz okres półtrwania (T1/2) 1,36 ± 0,56 godziny. Wchłanianie amoksycyliny nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, co umożliwia podawanie leku niezależnie od posiłków. Liniowa zależność między dawką (250-3000 mg) a parametrami farmakokinetycznymi (Cmax, AUC) pozwala na przewidywalne dostosowanie dawkowania. U pacjentów poddawanych hemodializie amoksycylina jest skutecznie usuwana podczas zabiegu, co wymaga uwzględnienia w planowaniu terapii.
amoksycylina, białko osocza, biodostępność, dystrybucja leku, hemodializa, klirens całkowity, kwas penicylinowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, stężenie w osoczu, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fluoxetin Polpharma 20 mg
Fluoksetyna, składnik aktywny Fluoxetin Polpharma (20 mg, kapsułki twarde), charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego z biodostępnością niezależną od posiłków. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 6-8 godzin. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~95%) oraz dużą objętość dystrybucji (20-40 l/kg mc.). Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie przez enzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu norfluoksetyny. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 4-6 dni dla fluoksetyny i 4-16 dni dla norfluoksetyny, co powoduje utrzymywanie się efektu terapeutycznego nawet 5-6 tygodni po zakończeniu terapii. Lek jest wydalany głównie przez nerki (około 60% dawki). U dzieci i młodzieży stężenia leku i metabolitu są wyższe i zależne od masy ciała, a stan stacjonarny osiągany jest po 3-4 tygodniach stosowania.
ADME, biodostępność, CYP2D6, demetylacja, demetylofluoksetyna, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, faza eliminacji, fluoksetyna, marskość poalkoholowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, norfluoksetyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, procesy ADME, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Doxar 1 mg
Doksazosyna, substancja czynna leku DOXAR, charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym z biodostępnością około 65% i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 2 godzinach (Tmax). Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98,3%), co ma istotne znaczenie dla jego dystrybucji i potencjalnych interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm doksazosyny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie podlega O-demetylacji i hydroksylacji, z udziałem enzymów cytochromu P450: przede wszystkim CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2D6 i CYP2C9. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, co potwierdza intensywny metabolizm leku. Okres półtrwania wynosi około 22 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę i pozwala na utrzymanie stężenia terapeutycznego przez całą dobę.
absorpcja leku, AUC leku, biodostępność leku, biotransformacja leku, cymetydyna, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, doksazosyna, DOXAR, eliminacja dwufazowa leku, hydroksylacja, klirens leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, O-demetylacja, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, stężenie terapeutyczne, Tmax, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmabax 40 mg
Telmisartan, substancja czynna leku Telmabax, charakteryzuje się średnią biodostępnością około 50% oraz długim okresem półtrwania eliminacji przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie leku jest szybkie, jednak nieliniowe w zakresie terapeutycznym, z nieproporcjonalnym wzrostem Cₘₐₓ i AUC powyżej dawki 40 mg. Telmisartan wykazuje bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1-glikoproteiną, oraz dużą objętość dystrybucji (około 500 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie do nieaktywnych glukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest wysoką wartością w stosunku do przepływu wątrobowego (około 1500 ml/min).
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, Cₘₐₓ, dystrybucja leku, farmakokinetyka zależna od płci, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność wątroby, okres półtrwania, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, pochodne glukuronidowe, przepływ wątrobowy krwi, stężenie maksymalne leku, telmisartan, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzona czynność wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betafact 250 IU 250 j.m./fiolkę
BETAFACT to preparat zawierający ludzki czynnik IX krzepnięcia, dostępny w dawkach 250 j.m./5 ml, 500 j.m./10 ml oraz 1000 j.m./20 ml, o stężeniu po rekonstytucji 50 j.m./ml i aktywności swoistej około 110 j.m./mg białka. Farmakokinetyka leku została oceniona u 11 pacjentów z hemofilią B powyżej 12. roku życia po dożylnym podaniu bolusa 60 j.m./kg. Maksymalne stężenie czynnika IX w osoczu osiągane jest w ciągu 15-30 minut, przyrostowy stopień poprawy wynosi średnio 1,08 ± 0,21 j.m./dl na j.m./kg, a pole pod krzywą (AUC 0→∞) to 1888 ± 387 j.m.h/dl. Średni czas pozostawania leku w organizmie (MRT) wynosi 44,2 ± 4,9 h, a okres półtrwania t₁/₂ to 33 ± 4 godziny. Klirens osocza wynosi 3,3 ± 0,5 ml/h/kg, co jest istotne przy planowaniu dawkowania i monitorowaniu terapii.
biodostępność leku, czynnik IX krzepnięcia krwi, farmakokinetyka pediatryczna, hemofilia B, klirens osocza, okres półtrwania, osocze ludzkie, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, profil farmakokinetyczny, przyrostowy stopień poprawy, średni czas pozostawania leku, stężenie czynnika IX, test krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Coffea arabica – Właściwości farmakokinetyczne
Coffea arabica w preparacie Neurexan występuje w postaci rozcieńczenia homeopatycznego D12, w dawce 0,6 mg na tabletkę. Produkt zawiera również trzy inne składniki aktywne: Passiflora incarnata D2, Avena sativa D2 oraz Zincum isovalerianicum D4, każdy w ilości 0,6 mg na tabletkę. Tabletki są białe do żółto-białych, okrągłe i płaskie, a dodatkowo zawierają 300 mg laktozy jednowodnej, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Ze względu na wysokie rozcieńczenie homeopatyczne D12, standardowe parametry farmakokinetyczne coffea arabica, takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie, nie są dostępne w oficjalnej dokumentacji charakterystyki produktu leczniczego Neurexan.
Avena sativa, charakterystyka produktu leczniczego, Coffea arabica, farmakokinetyka, laktoza jednowodna, metody analityczne, Neurexan, nietolerancja laktozy, parametry farmakokinetyczne, Passiflora incarnata, produkt leczniczy, rozcieńczenie homeopatyczne, substancja czynna, substancja pomocnicza, Zincum isovalerianicum - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Emoclot 500 j.m.
Produkt Emoclot, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia VIII, wykazuje charakterystyczny dwufazowy profil farmakokinetyczny po podaniu dożylnym. W fazie początkowej czynnik VIII ulega dystrybucji między krążeniem a przestrzenią pozanaczyniową, z półokresem eliminacji wynoszącym 3-6 godzin. W fazie drugiej, wolniejszej, obserwuje się stopniowe zmniejszanie aktywności czynnika VIII z półokresem eliminacji 8-20 godzin (średnio 12 godzin), co odpowiada biologicznemu czasowi półtrwania preparatu. Po podaniu produktu Emoclot w dawkach 500 j.m. i 1000 j.m. utrzymuje się wysoka biodostępność, z 2/3 do 3/4 czynnika VIII pozostającego w krążeniu, a aktywność w osoczu mieści się w zakresie 80-120% przewidywanej wartości. Produkt zawiera również czynnik von Willebranda z aktywnością kofaktora rystocetyny (RCO) ≥10 j.m./ml dla 500 j.m. i ≥20 j.m./ml dla 1000 j.m., co może wpływać na farmakokinetykę preparatu.
AUC, biologiczny czas półtrwania, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik von Willebranda, eliminacja dwufazowa, Emoclot, hemofilia A, kofaktor rystocetyny, leczenie doraźne, niedobór czynnika VIII, odzysk przyrostowy, parametry farmakokinetyczne, podanie dożylne, półokres eliminacji, profil farmakokinetyczny, profilaktyka krwawień, przestrzeń pozanaczyniowa, właściwości farmakokinetyczne